Adhyaya 192

Verse 1

सूत उवाच । अथ श्रुत्वा महानादं वाद्यानां समुपस्थितम् । नारदः सम्मुखः प्रायाज्ज्ञात्वा च जननीं निजाम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது அங்கு கூடியிருந்த வாத்தியங்களின் பேரொலியைச் செவிமடுத்து, நாரதர் தம் தாயை அறிந்து நேரே முன்னே சென்று நின்றார்।

Verse 2

प्रणिपत्य स दीनात्मा भूत्वा चाश्रुपरिप्लुतः । प्राह गद्गदया वाचा कण्ठे बाष्पसमावृतः

அவன் பணிந்து வணங்கி, மனம் தாழ்ந்து கண்ணீரால் நனைந்து, தொண்டை விம்மலால் அடைத்தபடி நடுங்கும் குரலில் பேசினான்।

Verse 3

आत्मनः शापरक्षार्थं तस्याः कोपविवृद्धये । कलिप्रियस्तदा विप्रो देवस्त्रीणां पुरः स्थितः

தன்னைச் சாபத்திலிருந்து காக்கவும், அவளது கோபத்தை மேலும் தூண்டவும், அப்போது கலிப்ரியன் என்னும் அந்தணன் தேவஸ்திரீகளின் முன் நின்றான்।

Verse 4

मेघगम्भीरया वाचा प्रस्खलंत्या पदेपदे । मया त्वं देवि चाहूता पुलस्त्येन ततः परम्

மேகம்போல் கனத்த குரலில், சொல்லுக்கு சொல் தடுமாறி அவன் கூறினான்—“தேவி, உம்மை நான் அழைத்தேன்; அதன் பின் புலஸ்த்யரும் உம்மை அழைத்தார்।”

Verse 5

स्त्रीस्वभावं समाश्रित्य दीक्षाकालेऽपि नागता

பெண் இயல்பை காரணமாகக் கொண்டு, அவள் தீட்சைக் காலத்திலும் அங்கு வரவில்லை.

Verse 6

ततो विधेः समादेशाच्छक्रेणान्या समाहृता । काचिद्गोपसमुद्भूता कुमारी देव रूपिणी

அப்போது விதாதா (பிரம்மா) ஆணையினால், சக்ரன் (இந்திரன்) மற்றொரு கன்னியை அழைத்து வந்தான்—கோபர் குலத்தில் பிறந்த, திருமணமில்லாத, தெய்வ வடிவமுடையவள்.

Verse 7

गोवक्त्रेण प्रवेश्याथ गुह्यमार्गेण तत्क्षणात् । आकर्षिता महाभागे समानीताथ तत्क्षणात्

மாட்டின் வாயிலாக இரகசிய வழியில் உடனே நுழைந்து, ஓ மகாபாகா, அவளை இழுத்து உடனே (சடங்கிற்கு) கொண்டு வந்தனர்.

Verse 8

सा विष्णुना विवाहार्थं ततश्चैवानुमोदिता । ईश्वरेण कृतं नाम गायत्री च तवानुगम्

பின்னர் திருமணத்திற்காக விஷ்ணு அவளை ஒப்புதல் அளித்தார்; மேலும் ஈசுவரன் அவளுக்கு ‘காயத்ரீ’ எனப் பெயரிட்டு, உன்னைத் தொடர்வாளாக வைத்தார்.

Verse 9

ब्राह्मणैः सकलैः प्रोक्तं ब्राह्मणीति भवत्वियम् । अस्माकं वचनाद्ब्रह्मन्कुरु हस्तग्रहं विभो

அனைத்து பிராமணர்களும் கூறினர்—‘இவள் பிராமணீ என அழைக்கப்படுக.’ ஆகவே, ஓ பிரம்மன், எங்கள் சொல்லின்படி, ஓ விபோ, அவளின் பாணிகிரஹணம் (திருமணச் சடங்கு) செய்.

Verse 10

देवैः सर्वैः स सम्प्रोक्तस्ततस्तां च वराननाम् । ततः पत्न्युत्थधर्मेण योजयामास सत्वरम्

அனைத்து தேவர்களாலும் உரைக்கப்பட்டபின், அவர் அந்த அழகுமுகத்தையுடைய கன்னியை ஏற்று, மனைவியால் உண்டாகும் தர்மத்தின் படி விரைவில் தம்முடன் இணைத்தார்।

Verse 11

किं वा ते बहुनोक्तेन पत्नीशालां समागता । रशना योजिता तस्या गोप्याः कट्यां सुरेश्वरि

மேலும் நீளமாகச் சொல்ல வேண்டுமா? அவள் அந்தப்புரம் (பெண்மாளிகை) கொண்டு செல்லப்பட்டாள்; தேவேஸ்வரி, அந்த கோபியின் இடையில் ரஷனா எனும் கரந்தி கட்டப்பட்டது।

Verse 12

तद्दृष्ट्वा गर्हितं कर्म निष्क्रांतो यज्ञमण्डपात् । अमर्ष वशमापन्नो न शक्तो वीक्षितुं च ताम्

அந்த கண்டிக்கத்தக்க செயலைக் கண்டதும் அவர் யாகமண்டபத்திலிருந்து வெளியேறினார்; கோபம் மேலெழ, அவளைப் பார்க்கவும் இயலவில்லை।

Verse 13

एतज्ज्ञात्वा महाभागे यत्क्षमं तत्समाचर । गच्छ वा तिष्ठ वा तत्र मण्डपे धर्मवर्जिते

இதை அறிந்து, பெரும்பாக்கியவளே, ஏற்றதையே செய்; விரும்பினால் போ, அல்லது அங்கேயே இரு—தர்மம் விலகிய அந்த மண்டபத்தில்।

Verse 14

तच्छ्रुत्वा सा तदा देवी सावित्री द्विजसत्तमाः । प्रम्लानवदना जाता पद्मिनीव हिमागमे

அதை கேட்டதும், இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, தேவி சாவித்ரியின் முகம் வாடியது—குளிர்காலம் வந்தபோது தாமரைக்கொடி வாடுவது போல.

Verse 15

लतेव च्छिन्नमूला सा चक्रीव प्रियविच्युता । शुचिशुक्लागमे काले सरसीव गतोदका

அவள் வேரறுத்த கொடிபோல், பிரியனைப் பிரிந்த சக்கரவாகப் பெண்பறவைபோல்; தூய வெண்மைக் காலம் வந்தபோது நீர் வற்றிய குளம்போல் ஆனாள்.

Verse 16

प्रक्षीणचन्द्रलेखेव मृगीव मृगवर्जिता । सेनेव हतभूपाला सतीव गतभर्तृका

அவள் தேயும் சந்திரக்கலையைப் போல, ஆண் மான் இன்றிய மான்பெண் போல; அரசன் கொல்லப்பட்ட படை போல, கணவனை இழந்த பத்தினி போலத் தோன்றினாள்.

Verse 17

संशुष्का पुष्पमालेव मृतवत्सैव सौरभी । वैमनस्यं परं गत्वा निश्चलत्वमुपस्थिताम् । तां दृष्ट्वा देवपत्न्यस्ता जगदुर्नारदं तदा

அவள் வாடிய மலர்மாலையைப் போல, கன்று இறந்த பசுவைப் போல இருந்தாள். மிகுந்த மனவேதனையில் மூழ்கி அசையாது நின்றாள். அவளை அப்படியே கண்ட தேவர்களின் மனைவியர் அப்போது நாரதரிடம் கூறினர்.

Verse 18

धिग्धिक्कलिप्रिय त्वां च रागे वैराग्यकारकम् । त्वया कृतं सर्वमेतद्विधेस्तस्य तथान्तरम्

சீ! சீ! ‘கலிப்ரிய’ எனப்படும் நீ, காதல் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைராக்யத்தை உண்டாக்குகிறாய். இவை அனைத்தும் உன் செயல்; விதாதாவின் அந்த விதியிலும் நீ இடையூறு செய்தாய்.

Verse 19

गौर्युवाच । अयं कलिप्रियो देवि ब्रूते सत्यानृतं वचः । अनेन कर्मणा प्राणान्बिभर्त्येष सदा मुनिः

கௌரி கூறினாள்—தேவி! இந்த ‘கலிப்ரியன்’ உண்மை-பொய் கலந்த சொற்களைப் பேசுகிறான். இத்தகைய செய்கையாலேயே இந்த முனிவன் எப்போதும் உயிரைத் தாங்கிக் கொள்கிறான்.

Verse 20

अहं त्र्यक्षेण सावित्रि पुरा प्रोक्ता मुहुर्मुहुः । नारदस्य मुनेर्वाक्यं न श्रद्धेयं त्वया प्रिये । यदि वांछसि सौख्यानि मम जातानि पार्वति

ஏ சாவித்ரி, மும்முகக் கண்களையுடையவன் முன்பு என்னை மீண்டும் மீண்டும் எச்சரித்தான்— ‘அன்பே, நாரத முனிவரின் சொற்களை நீ நம்பாதே. ஏ பார்வதி, என்னிடமிருந்து உண்டாகும் இன்பத்தை நீ விரும்பினால்.’

Verse 21

ततःप्रभृति नैवाहं श्रद्दधेऽस्य वचः क्वचित् । तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र तिष्ठति ते पतिः

அதன்பின் நான் எந்நேரமும் அவன் சொற்களை நம்பவில்லை. ஆகவே, உன் கணவர் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கே நாம் செல்வோம்.

Verse 22

स्वयं दृष्ट्वैव वृत्तांतं कर्तव्यं यत्क्षमं ततः । नात्रास्य वचनादद्य स्थातव्यं तत्र गम्यताम्

நாம் நேரில் அனைத்தையும் பார்த்தபின் ஏற்றதையே செய்வோம். இன்று அவன் சொற்களை நம்பி இங்கே தங்க வேண்டாம்; அங்கே செல்லலாம்.

Verse 23

सूत उवाच । गौर्या स्तद्वचनं श्रुत्वा सावित्री हर्षवर्जिता । मखमण्डपमुद्दिश्य प्रस्खलन्ती पदेपदे

சூதர் கூறினார்— கௌரியின் சொற்களை கேட்ட சாவித்ரி மகிழ்ச்சியற்றவளானாள். யாக மண்டபத்தை நோக்கி சென்றாள்; ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினாள்.

Verse 24

प्रजगाम द्विजश्रेष्ठाः शून्येन मनसा तदा । प्रतिभाति तदा गीतं तस्या मधुरमप्यहो

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அவள் அப்போது வெறுமையான மனத்துடன் முன்னே சென்றாள். அவளின் இனிய பாடலும் அந்நேரம் வியப்பாக மாறுபட்டதாகத் தோன்றியது.

Verse 25

कर्णशूलं यथाऽयातमसकृद्द्विजसत्तमाः । वन्ध्यवाद्यं यथा वाद्यं मृदंगानकपूर्वकम्

ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவர்களே, அந்த ஒலி அவளது காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் காது-வலிபோல் குத்தியது—மிருதங்கமும் ஆனகமும் உடனிருந்தும் அது வறண்ட, இன்பமற்ற இசைபோல் இருந்தது।

Verse 26

प्रेतसंदर्शनं यद्वन्मर्त्यं तत्सा महासती । वीक्षितुं न च शक्रोति गच्छमाना तदा मखे

பேயைக் காணுதல் மனிதனுக்கு தாங்கமுடியாததுபோல், மகாசதி சாவித்ரி யாகத்திற்குச் செல்லும் போது அங்கே நிகழ்ந்ததைப் பார்க்க இயலவில்லை।

Verse 27

शृंगारं च तथांगारं मन्यते सा तनुस्थितम् । वाष्पपूर्णेक्षणा दीना प्रजगाम महासती

தன் உடலில் உள்ள அலங்காரமே எரியும் அங்காரம்போல் என அவள் எண்ணினாள். கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், துயருற்ற மகாசதி தொடர்ந்து சென்றாள்।

Verse 28

ततः कृच्छ्रात्समासाद्य सैवं तं यज्ञमंडपम् । कृच्छ्रात्कारागृहं तद्वद्दुष्प्रेक्ष्यं दृक्पथं गतम्

பின்னர் மிகுந்த சிரமத்துடன் அவள் அந்த யாகமண்டபத்தை அடைந்தாள். சிறைக்கூடம்போல் காணத் துன்பமானதாக அது அவளது பார்வைக்குள் வந்தது।

Verse 29

अथ दृष्ट्वा तु संप्राप्तां सावित्रीं यज्ञमण्डपम् । तत्क्षणाच्च चतुर्वक्त्रः संस्थितोऽधोमुखो ह्रिया

சாவித்ரி யாகமண்டபத்துக்கு வந்ததை கண்டவுடன், நான்முகன் பிரம்மா வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி நின்றான்।

Verse 30

तथा शम्भुश्च शक्रश्च वासुदेवस्तथैव च । ये चान्ये विबुधास्तत्र संस्थिता यज्ञमंडपे

அங்கே யாகமண்டபத்தில் சம்பு (சிவன்), சக்ரன் (இந்திரன்), வாசுதேவன் ஆகியோரும், பிற தேவர்களும் கூட நின்றிருந்தனர்.

Verse 31

ते च ब्राह्मणशार्दूलास्त्यक्त्वा वेदध्वनिं ततः । मूकीभावं गताः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः

அந்த புலி போன்ற பிராமணர்கள் வேத ஒலியை விட்டுவிட்டு, அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அனைவரும் மௌனமடைந்தனர்.

Verse 32

अथ संवीक्ष्य सावित्री सपत्न्या सहितं पतिम् । कोपसंरक्तनयना परुषं वाक्यमब्रवीत्

பின்னர் சாவித்ரி, இணைமனைவியுடன் இருந்த தன் கணவரைக் கண்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 33

सावित्र्युवाच । किमेतद्युज्यते कर्तुं तव वृद्ध तमाकृते । ऊढवानसि यत्पत्नीमेतां गोपसमुद्भवाम्

சாவித்ரி கூறினாள்—ஏ முதியவரே, இத்தகைய நிலையில் உமக்கு இது எவ்வாறு பொருந்தும்? கோபர் குலத்தில் பிறந்த இவளை மனைவியாக ஏற்றுக் கொண்டீரே!

Verse 34

उभयोः पक्षयोर्यस्याः स्त्रीणां कांता यथेप्सिताः । शौचाचारपरित्यक्ता धर्मकृत्यपराङ्मुखाः

அவளின் இரு குலப் பக்கங்களிலும் பெண்களின் காதலர்கள் தம் விருப்பம்போல் நடந்து, தூய்மைச் சடங்கும் நல்லொழுக்கமும் கைவிட்டு, தர்மக் கடமைகளிலிருந்து விலகியுள்ளனர்.

Verse 35

यदन्वये जनाः सर्वे पशुधर्मरतोत्सवाः । सोदर्यां भगिनीं त्यक्त्वा जननीं च तथा पराम्

யாருடைய குலத்தில் அனைவரும் ‘பசு-தர்ம’த்தில் மகிழ்ந்து உழல்கிறார்களோ; அங்கு உடன்பிறந்த சகோதரியையும் தாயையும், மேலும் பிறரையும் கூட கைவிடுகின்றனர்.

Verse 36

तस्याः कुले प्रसेवंते सर्वां नारीं जनाः पराम् । यथा हि पशवोऽश्नंति तृणानि जलपानगाः

அவளுடைய குலத்தில் மக்கள் கட்டுப்பாடின்றி எந்தப் பெண்ணிடமும் அணைகிறார்கள்; நீர் குடிக்கச் செல்லும் மாடுகள் வழியில் புல்லை மேய்வதுபோல்.

Verse 37

तद्वदस्याः कुलं सर्वं तक्रमश्राति केवलम्

அதேபோல் அவளுடைய குலமெங்கும் வெறும் மோர் மட்டுமே உண்டு வாழ்கிறது; இது தாழ்ந்த நிலையைக் காட்டுகிறது.

Verse 38

कृत्वा मूत्रपुरीषं च जन्मभोगविवर्जितम् । नान्यज्जानाति कर्तव्यं धर्मं स्वोदरसं श्रयात्

வாழ்வை சிறுநீர்-மலம் என்ற அளவிற்கு தாழ்த்தி, பிறப்பின் நோக்கும் உயர்ந்த அனுபவமும் இன்றி, வயிற்றுக்காக மட்டுமே ‘தர்மம்’ என்று கருதி வேறு கடமையை அறியான்.

Verse 39

अन्त्यजा अपि नो कर्म यत्कुर्वन्ति विगर्हितम् । आभीरास्तच्च कुर्वंति तत्किमेतत्त्वया कृतम्

இத்தகைய பழிக்கத்தக்க செயலை அந்த்யஜரும் செய்யார்; ஆனால் ஆபீரர் செய்கிறார். அப்படியிருக்க நீ இதை ஏன் செய்தாய்?

Verse 40

अवश्यं यदि ते कार्यं भार्यया परया मखे । त्वया वा ब्राह्मणी कापि प्रख्याता भुवनत्रये

யாகத்திற்காக உனக்கு மனைவி அவசியமெனில், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணிப் பெண்ணையே நீ வரிக்க வேண்டும்.

Verse 41

नोढा विधे वृथा मुण्ड नूनं धूर्तोऽसि मे मतः । यत्त्वया शौचसंत्यक्ता कन्याभावप्रदूषिता

ஓ விதியால் நியமிக்கப்பட்டவனே, வீணாகத் தலையழித்தவனே! என் பார்வையில் நீ நிச்சயமாக வஞ்சகன்; ஏனெனில் உன்னால் அவள் தூய்மையை விட்டுத் தன் கன்னித்தன்மை களங்கமடைந்தது.

Verse 42

प्रभुक्ता बहुभिः पूर्वं तथा गोपकुमारिका । एषा प्राप्ता सुपापाढ्या वेश्याजनशताधिका

இந்த கோபகுமாரி முன்பு பலரால் அனுபவிக்கப்பட்டவள்; பெரும் பாவச் சுமையுடன் இங்கு வந்தாள்—நூற்றுக் கணக்கான வेश्यைகளையும் மிஞ்சுபவள்.

Verse 43

अन्त्यजाता तथा कन्या क्षतयोनिः प्रजायते । तथा गोपकुमारी च काचित्तादृक्प्रजायते

அந்த்யஜ குலத்தில் பிறக்கும் பெண்ணும் க்ஷத-யோனி நிலையுடன் பிறக்கலாம்; அதுபோல கோபகுமாரிகளிலும் சிலர் அத்தகைய நிலையிலேயே பிறக்கின்றனர்.

Verse 44

मातृकं पैतृकं वंशं श्वाशुरं च प्रपातयेत् । तस्मादेतेन कृत्येन गर्हितेन धरातले

இந்தப் பூமியில் இக்கண்டிக்கத்தக்க செயல் மூலம் ஒருவர் தாய்வழி குலத்தையும், தந்தைவழி வம்சத்தையும், மாமனார் குலத்தையும் கூட வீழ்த்திவிடுகிறார்; ஆகவே இது நிந்தைக்குரியது.

Verse 46

पूजां ये च करिष्यंति भविष्यंति च निर्धनाः । कथं न लज्जितोसि त्वमेतत्कुर्वन्विगर्हितम्

இவ்விதமாகப் பூஜை செய்வோரும் வறுமையடைவார்கள். இந்நிந்தைக்குரிய செயலைச் செய்துகொண்டே நீ எவ்வாறு வெட்கப்படாமல் இருக்கிறாய்?

Verse 47

पुत्राणामथ पौत्राणामन्येषां च दिवौकसाम् । अयोग्यं चैव विप्राणां यदेतत्कृतवानसि

மகன்கள், பேரன்கள், பிற தேவர்கள்முன், மேலும் பிராமணர்களின் முன்னிலையில்—நீ செய்தது முற்றிலும் தகாதது.

Verse 48

अथ वा नैष दोषस्ते न कामवशगा नराः । लज्जंति च विजानंति कृत्याकृत्यं शुभाशुभम्

அல்லது இது உன் குற்றமல்ல; ஆசையின் ஆட்சிக்குள் இல்லாதோர் வெட்கமடைவார்கள்; செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது, நலம்-தீமை ஆகியவற்றை அறிந்து உணர்வார்கள்.

Verse 49

अकृत्यं मन्यते कृत्यं मित्रं शत्रुं च मन्यते । शत्रुं च मन्यते मित्रं जनः कामवशं गतः

ஆசையின் வசப்பட்டவன் செய்யக்கூடாததைச் செய்யவேண்டியது என எண்ணுவான்; நண்பனைப் பகைவனாகவும், பகைவனை நண்பனாகவும் கருதுவான்.

Verse 50

द्यूतकारे यथा सत्यं यथा चौरं च सौहृदम् । यथा नृपस्य नो मित्रं तथा लज्जा न कामिनाम्

சூதாட்டக்காரனிடம் உண்மை இல்லாததுபோல், திருடனிடம் உண்மையான நட்பு இல்லாததுபோல், அரசனுக்கு உண்மையான நண்பன் இல்லாததுபோல்—காமவெறியர்க்கு வெட்கம் இல்லை.

Verse 51

अपि स्याच्छीतलो वह्निश्चंद्रमा दहनात्मकः । क्षाराब्दिरपि मिष्टः स्यान्न कामी लज्जते ध्रुवम्

அக்னியும் குளிர்ந்ததாகலாம், சந்திரனும் எரியவனாகலாம், உப்புக் கடலும் இனிப்பாகலாம்—ஆனால் காமவெறியன் நிச்சயமாக வெட்கம் கொள்ளான்।

Verse 52

न मे स्याद्दुखमेतद्धि यत्सापत्न्यमुपस्थितम् । सहस्रमपि नारीणां पुरुषाणां यथा भवेत्

சதீன் (சௌதன்) வந்தாள் என்பதால் எனக்கு துயரம் இல்லை; ஏனெனில் ஆண்களுக்கு, சொல்லப்படுவதுபோல், ஆயிரம் பெண்களும் இருக்கலாம்।

Verse 53

कुलीनानां च शुद्धानां स्वजात्यानां विशेषतः । त्वं कुरुष्व पराणां च यदि कामवशं गतः

குறிப்பாக உன் சொந்த சமூகத்தின் குலீனமும் தூய்மையும் உடைய பெண்களிடமும்—மற்றவர்களிடமும்—நீ காமவசப்பட்டிருந்தாலும் இப்படிச் செய்யாதே।

Verse 54

एतत्पुनर्महद्दुःखं यदाभीरी विगर्हिता । वेश्येव नष्टचारित्रा त्वयोढा बहुभर्तृका

ஆனால் இதைவிடப் பெரிய துயரம் என்னவெனில், அந்த ஆபீரி பெண் இப்போது பழிக்கப்படுகிறாள்; வेश्यையைப் போல அவளின் ஒழுக்கம் அழிந்ததெனச் சொல்கிறார்கள்—உன்னால் மணந்தவளாக இருந்தும் ‘பல கணவர் உடையவள்’ எனப் பேசப்படுகிறாள்।

Verse 55

तस्मादहं प्रयास्यामि यत्र नाम न ते विधे । श्रूयते कामलुब्धस्य ह्रिया परिहृतस्य च

ஆகையால் நான் புறப்படுவேன்—ஏ விதே, உன் பெயரே கேட்கப்படாத இடத்திற்கே; ஏனெனில் காமலோலனைக் வெட்கம் விட்டு விடும், அவன் வெட்கத்தால் கைவிடப்படுவான் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 56

अहं विडंबिता यस्मादत्रानीय त्वया विधे । पुरतो देवपत्नीनां देवानां च द्विजन्मनाम् । तस्मात्पूजां न ते कश्चित्सांप्रतं प्रकरिष्यति

ஏ விதே! நீ என்னை இங்கே கொண்டு வந்து தேவர்களின் மனைவியர், தேவர்கள், இருபிறப்பினர் முன்னிலையில் என்னை இகழ்ச்சிக்குள்ளாக்கினாய். ஆகவே இனி யாரும் உன் பெயரில் பூஜை செய்யமாட்டார்.

Verse 57

अद्य प्रभृति यः पूजां मंत्रपूजां करिष्यति । तव मर्त्यो धरापृष्ठे यथान्येषां दिवौकसाम्

இன்றுமுதல் யார் மந்திரத்துடன் கூடிய பூஜையைச் செய்கிறாரோ, அவர் பூமியில் மனிதராக இருந்தாலும் மற்ற விண்ணுலக வாசிகளுக்கு ஒப்பான நிலையை அடைவார்.

Verse 58

भविष्यति च तद्वंशो दरिद्रो दुःखसंयुतः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वापि वैश्यः शूद्रोपि चालये

மேலும் அந்த நபரின் வம்சம் வறுமையாலும் துன்பத்தாலும் சூழப்படும்—இவ்வுலகில் அவர் பிராமணராயினும், க்ஷத்திரியராயினும், வைசியராயினும், சூத்திரராயினும்—இந்தப் புனிதச் சூழலில் இதுவே பலன்.

Verse 59

एषाऽभीरसुता यस्मान्मम स्थाने विगर्हिता । भविष्यति न संतानस्तस्माद्वाक्यान्ममैव हि

இந்த ஆபீரரின் மகள் என் இடத்திலேயே பழிக்கப்பட்டதால், என் சொற்களின் பலனால் குற்றம் செய்தோருக்கு சந்ததி உண்டாகாது.

Verse 60

न पूजां लप्स्यते लोके यथान्या देवयोषितः

இந்த உலகில் அவளுக்கு மற்ற தேவமகளிர் பெறும் போல் மரியாதையும் பூஜையும் கிடையாது.

Verse 61

करिष्यति च या नारी पूजा यस्या अपि क्वचित् । सा भविष्यति दुःखाढ्या वंध्या दौर्भाग्यसंयुता

இந்தப் புனிதச் சூழலில் தடைசெய்யப்பட்ட அல்லது முறையற்ற விதத்தில் எந்தப் பெண்ணும் எப்போதாவது வழிபாடு செய்தால், அவள் துயரமிகுந்தவளாக—மகப்பேறற்றவளாகவும் துரதிர்ஷ்டம் சூழ்ந்தவளாகவும் ஆகுவாள்.

Verse 62

पापिष्ठा नष्टचारित्रा यथैषा पंचभर्तृका । विख्यातिं यास्यते लोके यथा चासौ तथैव सा

இந்த மிகப் பாவினி, ஒழுக்கம் கெட்டவள் ‘பஞ்சபர்த்திருகா’ என்று உலகில் பழிக்கப்படும் போல, அந்த மற்றப் பெண்ணும் அதேபோல் பெயர் பெறுவாள்.

Verse 63

एतस्या अन्वयः पापो भविष्यति निशाचर । सत्यशौचपरित्यक्ताः शिष्टसंगविवर्जिताः

ஓ இரவுலாவும் ஒருவனே! அவள் குலத்துடன் சேர்ந்திருப்போர் பாவமடைவார்; சத்தியமும் தூய்மையும் கைவிட்டு, நல்லோரின் சங்கமின்றி இருப்பார்.

Verse 64

अनिकेता भविष्यंति वंशेऽस्या गोप्रजीविनः । एवं शप्त्वा विधिं साध्वी गायत्रीं च ततः परम्

அவள் வம்சத்தில் மாடுபாசனம் செய்து வாழ்வோர் இல்லமற்றவர்களாக இருப்பர். இவ்வாறு சபித்து, அந்த சாத்வி பின்னர் விதி (பிரம்மா)யையும் காயத்ரியையும் சபித்தாள்.

Verse 65

ततो देवगणान्सर्वाञ्छशाप च तदा सती । भोभोः शक्र त्वयानीता यदेषा पंचभर्तृका

அப்போது சதி அந்தக் கணமே எல்லா தேவர்கணங்களையும் சபித்து கூறினாள்—“கேள், ஓ சக்ரா! உன்னாலேயே இந்த ‘பஞ்சபர்த்திருகா’ இங்கே கொண்டு வரப்பட்டாள்.”

Verse 66

तदाप्नुहि फलं सम्यक्छुभं कृत्वा गुरोरिदम् । त्वं शत्रुभिर्जितो युद्धे बंधनं समवाप्स्यसि

குருவின் ஆணைப்படி இச் சுபகர்மத்தை முறையாகச் செய்தால் அதன் உண்மையான பலனை நீ நிச்சயமாகப் பெறுவாய்—போரில் பகைவரால் வெல்லப்பட்டு பந்தனம் (சிறை) அடைவாய்।

Verse 67

कारागारे चिरं कालं संगमिष्यत्यसंशयम् । वासुदेव त्वया यस्मादेषा वै पंचभर्तृका

வாசுதேவா! நீ ‘பஞ்சபர்த்ருகா’ எனப்படும் இப் பெண்ணுடன் சேர்ந்ததனால், அவள் ஐயமின்றி நீண்ட காலம் சிறைக்கூடத்தில் வாழ வேண்டியதாகும்।

Verse 68

अनुमोदिता विधेः पूर्वं तस्माच्छप्स्याम्यसंशयम् । त्वं चापि परभृत्यत्वं संप्राप्स्यसि सुदुर्मते

விதாதா முன்பே ஒப்புதல் அளித்ததால், நான் ஐயமின்றி உன்னைச் சபிப்பேன்; தீய மனமுடையவனே, நீயும் பிறர்க்கடிமை நிலையை அடைவாய்।

Verse 69

समीपस्थोऽपि रुद्र त्वं कर्मैतद्यदुपेक्षसे । निषेधयसि नो मूढ तस्माच्शृणु वचो मम

ருத்ரா! அருகில் இருந்தும் நீ இச் செயலை அலட்சியம் செய்கிறாய்; மூடனே, நீ தடுக்கவில்லை. ஆகவே என் சொற்களை கேள்।

Verse 70

जीवमानस्य कांतस्य मया तद्विरहोद्भवम् । संसेवितं मृतायां ते दयितायां भविष्यति

உன் காதலன் உயிருடன் இருக்கையில், அவனிடமிருந்து பிரிவால் எழும் உணர்வை நான் அனுபவித்தேன்; ஆனால் உன் தாயிதை இறந்தபின் அதே பிரிவுத் துயரம் உனக்கே நேரும்।

Verse 71

यत्र यज्ञे प्रविष्टेयं गर्हिता पंचभर्तृका । भवानपि हविर्वह्ने यत्त्वं गृह्णासि लौल्यतः

இந்த நிந்தைக்குரிய ‘பஞ்சபர்த்திருகா’ பெண் புகுந்த யாகத்தில், ஹவிர்வாஹகனான அக்னியே! நீயும் பேராசையால் ஹவியை ஏற்றுக்கொண்டாய்।

Verse 72

तथान्येषु च यज्ञेषु सम्यक्छंकाविवर्जितः । तस्माद्दुष्टसमाचार सर्वभक्षो भविष्यसि

அதேபோல் பிற யாகங்களிலும் உரிய அச்சம்-சங்கோசமின்றி நடந்ததால், ஆகவே தீய நடத்தை உடையவனாய் நீ ‘சர்வபக்ஷன்’—எல்லாவற்றையும் உண்ணுபவன்—ஆவாய்।

Verse 73

स्वधया स्वाहया सार्धं सदा दुःखसमन्वितः । नैवाप्स्यसि परं सौख्यं सर्वकालं यथा पुरा

ஸ்வதா, ஸ்வாஹா ஆகியோருடன் நீ எப்போதும் துயரத்தால் சூழப்பட்டிருப்பாய்; முன்புபோல் எந்தக் காலத்திலும் பரம ஆனந்தத்தை அடையமாட்டாய்।

Verse 74

एते च ब्राह्मणाः सर्वे लोभोपहतचेतसः । होमं प्रकुर्वते ये च मखे चापि विगर्हिते

மேலும் இவ்வெல்லா பிராமணர்களும், பேராசையால் மனம் குலைந்தவர்கள்—நிந்தைக்குரிய யாகத்திலும் ஹோமம் செய்பவர்கள்—

Verse 75

वित्तलोभेन यत्रैषा निविष्टा पञ्चभर्तृका । तथा च वचनं प्रोक्तं ब्राह्मणीयं भविष्यति

செல்வப் பேராசையால் இந்த ‘பஞ்சபர்த்திருகா’ பெண் எங்கு அமர்த்தப்பட்டாளோ, அங்கேயும் சொல் கூறப்பட்டது—இது ‘பிராமணீயம்’ (பிராமணர்களைச் சார்ந்த விவகாரம்) ஆகும்।

Verse 76

दरिद्रोपहतास्तस्माद्वृषलीपतयस्तथा । वेदविक्रयकर्तारो भविष्यथ न संशयः

ஆகையால் வறுமையால் துன்புற்று நீங்கள் சூத்ரப் பெண்களின் கணவர்களாக ஆகுவீர்கள்; மேலும் வேதத்தை விற்கும் வியாபாரிகளாகவும் ஆகுவீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 77

भोभो वित्तपते वित्तं ददासि मखविप्लवे । तस्माद्यत्तेऽखिलं वित्तमभोग्यं संभविष्यति

ஓ செல்வத்தின் அதிபதியே! குழப்பமடைந்த யாகத்தில் நீ செல்வத்தை அளிக்கிறாய்; ஆகவே உன் முழுச் செல்வமும் அனுபவிக்க இயலாததாக, அபோக்யமாக ஆகும்।

Verse 78

तथा देवगणाः सर्वे साहाय्यं ये समाश्रिताः । अत्र कुर्वंति दोषाढ्ये यज्ञे वै पांचभर्तृके

அதேபோல் உதவிக்காக இங்கு வந்த அனைத்து தேவர்கணங்களும்—இந்த யாகத்தில் பங்கேற்று—குற்றங்கள் நிறைந்த இந்த ‘பஞ்சபர்த்த்ருக’ யாகத்தில் செயல்படுகின்றனர்।

Verse 79

संतानेन परित्यक्तास्ते भविष्यंति सांप्रतम् । दानवैश्च पराभूता दुःखं प्राप्स्यति केवलम्

அவர்கள் இப்போது தங்கள் சந்ததியாலேயே கைவிடப்படுவர்; மேலும் தானவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, துன்பமே மட்டும் அடைவர்।

Verse 80

एतस्याः पार्श्वतश्चान्याश्चतस्रो या व्यवस्थिताः । आभीरीति सप त्नीति प्रोक्ता ध्यानप्रहर्षिताः

அவளின் பக்கங்களில் நின்ற மற்ற நான்கு பெண்கள்—‘ஆபீரி’ என்றும் ‘சபத்னி’ என்றும் அழைக்கப்பட்டவர்கள்—தங்கள் தியான உணர்வால் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்।

Verse 81

मम द्वेषपरा नित्यं शिवदूतीपुरस्सराः । तासां परस्परं संगः कदाचिच्च भविष्यति

அவர்கள் எப்போதும் என்மேல் வெறுப்பில் நிலைத்து, சிவனின் தூதியால் முன்னெடுக்கப்படுகின்றனர்; அவர்களுக்குள் பரஸ்பரச் சேர்க்கை அரிதாகவே நிகழும்.

Verse 82

नान्येनात्र नरेणापि दृष्टिमात्रमपि क्षितौ । पर्वताग्रेषु दुर्गेषु चागम्येषु च देहिनाम् । वासः संपत्स्यते नित्यं सर्वभोगविवर्जितः

இங்கே பூமியில் அவர்களுக்கு வேறு எந்த ஆணின் வெறும் தரிசனம்கூட கிடையாது. மலைச் சிகரங்களின் கடினமான, உடலுடையோர்க்கு அணுகமுடியாத இடங்களில் அவர்களின் நிரந்தர வாசம் நிகழும்—எல்லாப் போக இன்பங்களும் அற்றதாக.

Verse 83

सूत उवाच । एवमुक्त्वाऽथ सावित्रीकोपोपहतचेतसा । विसृज्य देवपत्नीस्ताः सर्वा याः पार्श्वतः स्थिताः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் இருந்த சாவித்ரி, தன் அருகில் நின்றிருந்த எல்லா தேவபத்னிகளையும் விடைபெறச் செய்தாள்.

Verse 84

उदङ्मुखी प्रतस्थे च वार्यमाणापि सर्वतः । सर्वाभिर्देवपत्नीभिर्लक्ष्मीपूर्वाभिरेवच

அவள் வடக்கு நோக்கி புறப்பட்டாள்; எல்லாத் திசைகளிலும் தடுக்கப்பட்டபோதிலும்—லக்ஷ்மி முன்னிலையில் இருந்த அனைத்து தேவபத்னிகளாலும் கூட.

Verse 85

तत्र यास्यामि नो यत्र नामापि किल वै यतः । श्रूयते कामुकस्यास्य तत्र यास्याम्यहं द्रुतम्

இந்த காமவெறியனின் பெயர்கூட கேட்கப்படாத இடத்திற்கே நான் செல்வேன்; அந்த இடத்திற்கே நான் விரைவாகச் செல்வேன்.

Verse 86

एकश्चरणयोर्न्यस्तो वामः पर्वतरोधसि । द्वितीयेन समारूढा तस्यागस्य तथोपरि

அவள் மலைச் சரிவில் இடப்பாதத்தை வைத்து, மற்ற பாதத்தால் அந்தப் பாறைத் திடலின் மேலே ஏறினாள்।

Verse 87

अद्यापि तत्पदं वामं तस्यास्तत्र प्रदृश्यते । सर्वपापहरं पुण्यं स्थितं पर्वतरोधसि

இன்றும் அங்கே அவளின் இடப்பாதச் சுவடு காணப்படுகிறது; மலைச் சரிவில் நிலைத்த அந்தப் புனிதச் சின்னம் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்।

Verse 88

अपि पापसमाचारो यस्तं पूजयते नरः । सर्वपातकनिर्मुक्तः स याति परमं पदम्

பாவநடத்தை உடையவனாயினும், அந்தப் புனிதச் சன்னிதியை வழிபடுகிறவன் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரமபதம் அடைவான்।

Verse 89

यो यं काममभि ध्याय तमर्चयति मानवः । अवश्यं समवाप्नोति यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

மனிதன் எந்த ஆசையைத் தியானித்து அதே நோக்கத்துடன் வழிபடுகிறானோ, அது மிக அரிதானதாயினும் அவன் நிச்சயமாகப் பெறுவான்।

Verse 90

सूत उवाच । एवं तत्र स्थिता देवी सावित्री पर्वता श्रया । अपमानं महत्प्राप्य सकाशात्स्वपतेस्तदा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மலையைச் சரணடைந்து தேவி சாவித்ரீ அங்கேயே தங்கினாள்; அப்போது தன் கணவனின் அருகிலேயே பெரும் அவமதிப்பை அடைந்தாள்।

Verse 91

यस्तामर्चयते सम्यक्पौर्णमास्यां विशेषतः । सर्वान्कामानवाप्नोति स मनोवांछितां स्तदा

அவளை முறையாக வழிபடுபவன்—சிறப்பாக பௌர்ணமி நாளில்—அனைத்து விருப்பங்களையும், மனத்தில் நீண்டநாள் விரும்பியவற்றையும் கூட, அடைவான்।

Verse 92

या नारी कुरुते भक्त्या दीपदानं तदग्रतः । रक्ततंतुभिराज्येन श्रूयतां तस्य यत्फलम्

எந்த பெண் பக்தியுடன் அவளின் முன்னிலையில் சிவப்பு திரிகளும் நெய்யும் கொண்டு தீபதானம் செய்கிறாளோ, அதன் பலனை கேளுங்கள்।

Verse 93

यावन्तस्तंतवस्तस्य दह्यंते दीप संभवाः । मुहूर्तानि च यावंति घृतदीपश्च तिष्ठति । तावज्जन्मसहस्राणि सा स्यात्सौभाग्यभांगिनी

அந்த தீபத்தின் எத்தனை திரிகள் எரிந்து கருகுகின்றனவோ, எத்தனை முஹூர்த்தங்கள் நெய்தீபம் எரிகிறதோ—அத்தனை ஆயிரம் பிறவிகள் அவள் நல்வாழ்வின் பங்காளியாக இருப்பாள்।

Verse 94

पुत्रपौत्रसमोपेता धनिनी शील मंडना न दुर्भगा न वन्ध्या च न च काणा विरूपिका

அவள் மகன்-பேரன் உடையவளாக, செல்வமிக்கவளாக, நல்லொழுக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக இருப்பாள்—துரதிர்ஷ்டமுடையவளல்ல, பிள்ளையில்லாதவளல்ல, ஒற்றைக்கண்ணாளல்ல, விகார உருவமுடையவளல்ல।

Verse 95

या नृत्यं कुरुते नारी विधवापि तदग्रतः । गीतं वा कुरुते तत्र तस्याः शृणुत यत्फलम्

எந்த பெண்—விதவையாயினும்—அவளின் முன்னிலையில் அங்கே நடனம் செய்கிறாளோ அல்லது பாடல் பாடுகிறாளோ, அதன் பலனை கேளுங்கள்।

Verse 96

यथायथा नृत्यमाना स्वगात्रं विधुनोति च । तथातथा धुनोत्येव यत्पापं प्रकृतं पुरा

அவள் எவ்வெவ்வாறு நடனமாடி தன் அங்கங்களை அசைக்கிறாளோ, அவ்வவ்வாறே முன்பு செய்த பாவங்களையும் உறுதியாகக் களைந்து விடுகிறாள்।

Verse 97

यावन्तो जन्तवो गीतं तस्याः शृण्वंति तत्र च । तावंति दिवि वर्षाणि सहस्राणि वसेच्च सा

அங்கே அவளுடைய புனிதப் பாடலை எத்தனை உயிர்கள் கேட்கிறார்களோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவள் விண்ணுலகில் வாசம் செய்கிறாள்।

Verse 98

सावित्रीं या समुद्दिश्य फलदानं करोति सा । फलसंख्याप्रमाणानि युगानि दिवि मोदते

சாவித்ரீ தேவியை நோக்கி பழங்களைத் தானமாக அளிப்பவள், அளித்த பழங்களின் எண்ணிக்கைக்கேற்ற யுகங்கள் விண்ணுலகில் மகிழ்வாள்।

Verse 99

मिष्टान्नं यच्छते यश्च नारीणां च विशेषतः । तस्या दक्षिणमूर्तौ च भर्त्राढ्यानां द्विजोत्तमाः । स च सिक्थप्रमाणानि युगा नि दिवि मोदते

மேலும் யார் இனிய உணவைத் தானமாக அளிக்கிறாரோ—குறிப்பாக பெண்களுக்கு—அவளுடைய தெற்குமுகத் திருவுருவின் அருகில், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, அவனும் ‘சிக்த’ அளவுக்கேற்ப யுகங்கள் விண்ணுலகில் மகிழ்வான்।

Verse 100

यः श्राद्धं कुरुते तत्र सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । रसेनैकेन सस्येन तथैकेन द्विजोत्तमाः । तस्यापि जायते पुण्यं गयाश्राद्धेन यद्भवेत्

அங்கே யார் முறையான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ—ஒரே ஒரு ரசமுள்ள உணவும் ஒரு தானிய நிவேதனமும் மட்டுமே இருந்தாலும்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, அவருக்கும் கயா-ஸ்ராத்தத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம் சமமாகப் பெறப்படும்।

Verse 101

यः करोति द्विजस्तस्या दक्षिणां दिशमाश्रितः । सन्ध्योपासनमेकं तु स्वपत्न्या क्षिपितैर्जलैः

எந்த இருபிறப்பன் அவளின் தெற்கு பக்கத்தில் நின்று, தன் மனைவி தெளித்த நீரால் ஒருமுறையாவது சந்த்யா உபாசனை செய்கிறானோ,

Verse 102

सायंतने च संप्राप्ते काले ब्राह्मणसत्तमाः । तेन स्याद्वंदिता संध्या सम्यग्द्वादशवार्षिकी

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! மாலைக்காலம் வந்தபோது, அந்தச் செயல் காரணமாக சந்த்யா முறையாக வணங்கப்படுகிறது; அது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அனுஷ்டானப் பலனைப் போன்றது.

Verse 103

यो जपेद्ब्राह्मणस्तस्याः सावित्रीं पुरतः स्थितः । तस्य यत्स्यात्फलं विप्राः श्रूयतां तद्वदामि वः

அவளின் முன்னால் நின்று சாவித்ரீ மந்திரத்தை ஜபிக்கும் பிராமணனுக்கு உண்டாகும் பலனை, ஓ விப்ரர்களே, கேளுங்கள்—அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 104

दशभिर्ज्जन्मजनितं शतेन च पुरा कृतम् । त्रियुगे तु सहस्रेण तस्य नश्यति पातकम्

பத்து ஜபங்களால் இப்பிறவியில் உண்டான பாவம் அழிகிறது; நூறால் முன்செய்த பாவம்; ஆயிரத்தால் மூன்று யுகங்களில் செய்த பாவமும் நாசமாகிறது.

Verse 105

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चमत्कारपुरं प्रति । गत्वा तां पूजयेद्देवीं स्तोतव्या च विशेषतः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் சமத்காரபுரம் சென்று அந்த தேவியை வழிபட்டு, சிறப்பாக ஸ்தோத்திரங்களால் அவளைப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 106

सावित्र्या इदमाख्यानं यः पठेच्छृणुयाच्च वा । सर्वपापविनिर्मुक्तः सुखभागत्र जायते

சாவித்ரீ தேவியின் இந்த ஆக்யானத்தை யார் படிக்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இவ்வுலகில் இன்பத்தின் பங்காளியாகிறார்.

Verse 107

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं द्विजोत्तमाः । सावित्र्याः कृत्स्नं माहात्म्यं किं भूयः प्रवदाम्यहम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன். சாவித்ரீயின் முழு மகிமையும் உரைக்கப்பட்டது—இன்னும் நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 192

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्रीमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பிரிவான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சாவித்ரீமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 192ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.