Adhyaya 261

Verse 1

नारद उवाच । कथं नित्या भगवती हरपत्नी यशस्विनी । योगसिद्धिं सुमहतीं प्राप मासचतुष्टये

நாரதர் கூறினார்—என்றும் மங்களமயமான, புகழ்மிக்க, ஹரனின் துணைவியான பகவதி, நான்கு மாத விரதத்தில் மிகப் பெரிய யோகசித்தியை எவ்வாறு அடைந்தாள்?

Verse 2

मन्त्रराजमिमं जप्त्वा द्वादशाक्षरसंभवम् । एतन्मे विस्तरेण त्वं कथयस्व यथातथम्

பன்னிரண்டு எழுத்துகளால் தோன்றிய இந்த மந்திரராஜத்தை ஜபித்த பின்—இதனை எனக்கு விரிவாக, உள்ளதுபோல உள்ளபடி, நீர் கூறுக.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते पार्वती नियतव्रता । मनसा कर्मणा वाचा हरिभक्तिपरायणा

பிரம்மா கூறினார்—சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹரி நித்திரையில் இருப்பதாகக் கூறப்படும் வேளையில், விரதநிஷ்டையுடைய பார்வதி மனத்தாலும் செயலாலும் சொல்லாலும் ஹரிபக்தியிலேயே முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 4

चारुशृंगे पितुर्नित्यं तिष्ठंती तपसि स्थिता । देवद्विजाग्निगोऽश्वत्थातिथिपूजापरायणा

தந்தையின் சாருஶ்ருங்க மலைமேல் எப்போதும் தங்கி, தவத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த தேவி, தேவர்கள், த்விஜர்கள், அக்னி, பசுக்கள், அரசமரம் (அஷ்வத்தம்) மற்றும் விருந்தினர்கள் ஆகியோரின் பூஜையில் எந்நாளும் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 5

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते विमले हरिवासरे । जजाप परमं मंत्रं यथादिष्टं पिनाकिना

பின்னர் சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது, தூய்மையான சுப ஹரிவாசரத்தில், பினாகதாரி (சிவன்) ஆணையிட்டபடியே அவள் பரம மந்திரத்தை ஜபித்தாள்।

Verse 6

शंखचक्रधरो विष्णुश्चतुर्हस्तः किरीटधृक् । मेघश्यामोंऽबुजाक्षश्च सूर्यकोटिसमप्रभः

சங்கு-சக்கரத்தைத் தாங்கிய, நான்கு கரங்களும் கிரீடமும் உடைய விஷ்ணு தோன்றினார்—மேகம்போல் கருநிறம், தாமரைப் போன்ற கண்கள், கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசம்।

Verse 7

गरुडाधिष्ठितो हृष्टो वसन्व्याप्य जगत्त्रयम् । श्रीवत्सकौस्तुभयुतः पीतकौशेयवस्त्रकः

கருடன்மேல் அமர்ந்து, ஆனந்தமுடன் மூன்று உலகங்களிலும் வியாபித்து நிற்பவர்; ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் உடையவர்; மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்தவர்।

Verse 8

सर्वाभरणशोभाभिरभिदीप्तमहावपुः । बभाषे पार्वतीं विष्णुः प्रसन्नवदनः शुभाम् । देवि तुष्टो ऽस्मि भद्रं ते कथयस्व तवेप्सितम्

எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் மகாரூபம் உடைய, அமைதியான முகத்துடன் விஷ்ணு சுபமான பார்வதியிடம் கூறினார்—“தேவி, நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு மங்களம். உன் விருப்பத்தைச் சொல்।”

Verse 9

पार्वत्युवाच । तज्ज्ञानममलं देहि येन नावर्त्तनं भवेत् । इत्युक्तः स महाविष्णुः प्रत्युवाच हरप्रियाम्

பார்வதி கூறினாள்—“மீண்டும் ஆவர்த்தனம் (பிறவி) ஏற்படாதபடி செய்யும் அந்த மாசற்ற ஞானத்தை எனக்கு அருளுங்கள்।” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் மகாவிஷ்ணு ஹரப்ரியையிடம் பதிலுரைத்தார்।

Verse 10

स एव देवदेवेशस्तव वक्ष्यत्यसंशयम् । स एव भगवान्साक्षी देहांतरबहिःस्थितः

தேவர்களுக்கும் தேவனான அவனே உனக்கு ஐயமின்றி உரைப்பான். அவனே பகவான் சாட்சி; உடலுக்குள்ளும் உடலுக்கு அப்பாலும் நிலைத்திருப்பவன்.

Verse 11

विश्वस्रष्टा च गोप्ता च पवित्राणां च पावनः । अनादिनिधनो धर्मो धर्मादीनां प्रभुर्हि सः

அவனே உலகின் படைப்பாளியும் காப்பாளியும்; புனிதர்களையும் புனிதப்படுத்தும் தூய்மையாக்குபவன். அவனே ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லா தர்மம்; தர்மாதிகளின் ஆண்டவனும் அவனே.

Verse 12

अक्षरत्रयसेव्यं यत्सकलं ब्रह्म एव सः । मूर्त्तामूर्त्तस्वरूपेण योऽजो जन्मधरो हि सः

மூன்று எழுத்துகள் (ஓம்) மூலம் வழிபடப்படுபவன் அவனே முழுமையான பிரம்மம். அவன் உருவமும் அருவமும் ஆகிய இரு நிலைகளிலும் உறைகிறான்; பிறவியற்றவனாயினும் உலக நலனுக்காகப் பிறவி எடுக்கிறான்.

Verse 13

ममाधिकारो नैवास्ति वक्तुं तव न संशयः । इत्युक्त्वा भगवानीशो विरराम प्रहृष्टवान्

‘உனக்கு இதைச் சொல்ல எனக்கு அதிகாரமில்லை; இதில் ஐயமில்லை.’ என்று கூறி, பகவான் ஈசன் மகிழ்ச்சியுடன் அமைதியடைந்தான்.

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे शंभुर्गिरिजाश्रममभ्यगात् । सर्वभूत गणैर्युक्तो विमाने सार्वकामिके

அந்த வேளையில், எல்லா பூதகணங்களுடனும் கூடிய ஷம்பு, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் விமானத்தில் கிரிஜையின் ஆசிரமத்துக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 15

तया वै भगवान्देवः पूजितः परमेश्वरः । सखीनामपि प्रत्यक्षमाश्चर्यं समजायत

அவளாலே பகவான் பரமேஸ்வரன் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டான்; அவளுடைய தோழிகளுக்கும் நேரடியாக ஒரு பெரும் அதிசயம் வெளிப்பட்டது.

Verse 16

स्तुत्वाऽथ तं महादेवं विष्णुर्देहे लयं ययौ । अथोवाच महेशानः पार्वतीं परमेश्वरः

அந்த மகாதேவனைப் போற்றி விஷ்ணு தன் உடலிலேயே லயமானான்; பின்னர் பரமேஸ்வரன் மகேசானன் பார்வதியிடம் உரைத்தான்.

Verse 17

विमानवरमारुह्य तुष्टोऽहं तव सुव्रते । गत्वैकांतप्रदेशं ते कथये परमं महः

நல்ல விரதமுடையவளே! இந்தச் சிறந்த விமானத்தில் ஏறு; நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உன்னை ஒரு தனிமையான இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று பரம புனித மகிமையைச் சொல்வேன்.

Verse 19

एवमुक्त्वा भगवतीं करे गृह्य मुदान्वितः । विमानवरमारोप्य लीलया प्रययौ तदा

இவ்வாறு கூறி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த ஆண்டவன் தேவியின் கையைப் பிடித்து, அவளைச் சிறந்த விமானத்தில் அமர்த்தி, அப்போது லீலையாகப் புறப்பட்டான்.

Verse 21

दर्शन्यकर्णिकारांश्च कोविदारान्महाद्रुमान् । तालांस्तमालान्हिंतालान्प्रियंगून्पनसानपि

அவன் (அவளுக்கு) கண்ணுக்கு இனிய கர்ணிகார மரங்களையும், பெரிய கோவிதார மரங்களையும், மேலும் பனை, தமாலம், ஹிந்தாளம், பிரியங்கு செடிகள், பலா மரங்களையும் காட்டினான்.

Verse 22

तिलकान्बकुलांश्चैव बहूनपि च पुष्पितान् । क्षेत्राणि कलनाभानि पिञ्जराणि विदर्शयन्

அவர் (அவளுக்கு) மலர்ந்து நிறைந்த பல திலக மரங்களையும் பகுள மரங்களையும் காட்டினார்; மேலும் எங்கோ கருநீலத் தோற்றமும் எங்கோ பிஞ்சர-பொன்னிறத் தோற்றமும் கொண்ட வயல்களையும் காட்டினார்।

Verse 23

ययौ देवनदीतीरे गतं शरवणं महत् । फुल्लकाशं स्वर्णमयं शरस्तंबगणान्वितम्

அவர் தேவநதியின் கரைக்கு சென்று, மகத்தான சரவணத் தோட்டத்தை அடைந்தார்—மலர்ந்த காசப் புல்லின் ஒளியால் பிரகாசித்து, பொன்னிறச் சிறப்பால் திகழ்ந்து, நாணல் தண்டுகளின் கூட்டங்களால் நிறைந்தது।

Verse 24

हेम भूमिविभागस्थं वह्निकांतिमृगद्विजम् । तत्र तीरगतानां च मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्

அந்த தோட்டம் பொன்னிற நிலப்பரப்புகளில் விரிந்திருந்தது; அங்குள்ள மான்களும் பறவைகளும் தீயொளிபோல் பிரகாசித்தன. மேலும் கரையில் ஊர்த்வரேதஸர் எனும் துறவியர், கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்த முனிவர்கள் இருந்தனர்।

Verse 25

आश्रमान्स विमानाग्रे तिष्ठन्पत्न्यै प्रदर्शयत् । षट्कृत्तिकाश्च ददृशे पार्वती वनसन्निधौ

விமானத்தின் முன்பகுதியில் நின்று அவர் தம் துணைவிக்கு ஆசிரமங்களைச் சுட்டிக் காட்டினார். காடின் அருகே பார்வதி ஷட்-கிருத்திகைகளைத் தரிசித்தாள்।

Verse 26

स्नाताः स्वलंकृताश्चन्द्रपत्न्यस्ता विरजांबराः । ऊचुस्ता योजितकरा केऽयं पुत्राय गम्यते

நீராடி, நன்கு அலங்கரித்து, மாசற்ற ஒளிரும் ஆடைகள் அணிந்த சந்திரனின் துணைவியர் கைகூப்பி கூறினர்: ‘எங்கள் மகனிடம் அழைத்துச் செல்லப்படுகிற இவர் யார்?’

Verse 27

तत्कथ्यतां महाभागे स च ते दर्शनं गतः

ஓ மகாபாக்யவதியே, அதை விளக்குக; அவன் நிச்சயமாக உன் தரிசனத்திற்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 28

पार्वत्युवाच । मम भाग्यवशात्पुत्रः कथमुत्संगमाहरेत् । न ह्यभाग्यवशात्पुंसां क्वापि सौख्यं निरन्तरम्

பார்வதி கூறினாள்—என் சொந்த சௌபாக்கியத்தின் வலிமையால் என் மகன் எப்படி என் மடியில் வந்து அமர்வான்? ஏனெனில் துர்பாக்கியர்க்கு எங்கும் நிலையான இன்பம் இல்லை.

Verse 29

सुतनाम्नाप्यहं दृष्ट्वा भवतीनां च दर्शनात् । किमर्थमिह संप्राप्ताः कथ्यतामविलंबितम्

‘என் மகன்’ என அழைக்கப்படுபவனையும் கண்டு, உங்களையெல்லாம் தரிசித்த பின்—நீங்கள் இங்கே எதற்காக வந்தீர்கள்? தாமதமின்றி சொல்லுங்கள்.

Verse 30

कृत्तिका ऊचुः । वयं तव सुतं न्यस्तं प्रदातुमिह सुन्दरि । चातुर्मास्ये रवौ स्नातुमागता देवनिम्नगाम्

கிருத்திகைகள் கூறினார்கள்—ஓ அழகியவளே, எங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட உன் மகனை மீண்டும் அளிக்கவே நாங்கள் இங்கே வந்தோம். சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, தெய்வ நதியில் நீராட நாங்கள் வந்திருந்தோம்.

Verse 31

पार्वत्युवाच । न हास्यावसरः सख्यः सत्यमेव हि कथ्यताम् । एकांतावसरे हास्यं जायते चेतरेतरम्

பார்வதி கூறினாள்—நண்பிகளே, இது நகைச்சுவைக்கான நேரமல்ல; உண்மையையே சொல்லுங்கள். தனிமையான வேளையில் தான் தோழிகளிடையே பரஸ்பர நகைச்சுவை எழும்.

Verse 32

कृत्तिका ऊचुः । सत्यं वदामहे देवि तव त्रैलोक्यशोभिते । अस्य स्तंबसमूहस्य मध्यस्थं बालकं वृणु

கிருத்திகைகள் கூறினார்கள்—தேவி, மூவுலகையும் அலங்கரிப்பவளே! நாங்கள் உண்மையே சொல்கிறோம். இந்த நாணல் கூட்டத்தின் நடுவில் நிற்கும் அந்தக் குழந்தையைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 33

कृत्तिकानां वचः श्रुत्वा शंकिता पार्वती तदा । ददर्श बालं दीप्ताभं षण्मुखं दीप्तवर्चसम्

கிருத்திகைகளின் சொற்களை கேட்டதும் பார்வதி அப்போது சிறிது அச்சமுற்றாள்; பின்னர் அவள் ஒளிவீசும் ஒரு குழந்தையை கண்டாள்—ஆறுமுகன், பிரகாசமான தேஜஸால் திகழ்வான்.

Verse 34

तडित्कोटिप्रतीकाशं रूपदिव्यश्रिया युतम् । वह्निपुत्रं च गांगेयं कार्तिकेयं महाबलम्

அவன் கோடிக்கணக்கான மின்னலின் ஒளிபோல் பிரகாசித்தான்; தெய்வீக ரூப-ஸ்ரீயால் நிறைந்தவன்—அக்னியின் புதல்வன், கங்கையின் மகன், மகாபலன் கார்த்திகேயன்.

Verse 35

सा वत्सेति गृहीत्वा तं कुमारं पाणिना मुदा । विमानमध्यमादाय कृत्वोत्संगे ह्युवाच ह

அவள் ‘வத்ஸா!’ என்று அழைத்து மகிழ்ச்சியுடன் அந்தக் குமாரனை கையால் எடுத்துக் கொண்டு, நாணல்களின் நடுவிலிருந்து தூக்கி, மடியில் வைத்து பேசினாள்.

Verse 36

चिरंजीव चिरं नन्द चिरं नंदय बाधवान् । इत्युक्त्वा गाढमालिंग्य मूर्ध्नि चाघ्राय तं सुतम्

‘நீ நீண்ட நாள் வாழ்க; நீண்ட நாள் மகிழ்க; நீண்ட நாள் உன் உறவினர்க்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க’ என்று சொல்லி, அவள் மகனை இறுக அணைத்து, அவன் தலையை முத்தமிட்டு (முகர்ந்து) கொண்டாள்.

Verse 37

संहृष्टा परमोदारं भास्वरं हृष्टमानसम् । कार्तिकेयो महाप्रेम्णा प्रणिपत्य महेश्वरम्

மிகுந்த ஆனந்தத்தில், ஒளிவீசும் பரமோதாரனான கார்த்திகேயன், உளமகிழ்ந்து, மகாப்ரேமத்துடன் மகேஸ்வரன் (சிவன்) திருவடிகளில் பணிந்து வணங்கினான்.

Verse 38

ततः प्रांजलिरव्यग्रः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तद्विमानं ययौ शीघ्रं तीर्त्वा नदनदीपतीन्

பின்னர் அவன் கைகூப்பி, சிதறாத மனத்துடன், உள்ளம் பேரானந்தம் நிறைய, அந்த திவ்ய விமானத்தில் விரைந்து புறப்பட்டு, நதிகளும் ஆறுகளும் ஆகியவற்றின் அதிபதிகளைத் தாண்டிச் சென்றான்.

Verse 39

जंबुद्वीपमतिक्रम्य लक्षयोजनमायतम् । ततः समुद्रं द्विगुणं लवणोदं तथैव च

லட்ச யோஜன அளவு விரிந்த ஜம்பூத்வீபத்தைத் தாண்டி, பின்னர் அதைவிட இருமடங்கு பரந்த கடலை—லவணோதம் எனும் உப்புநீர் கடலை—அடைந்தான்.

Verse 41

दिव्यलोकसमाक्रांतं दिव्यपर्वतसंकुलम् । इक्षूदाद्विगुणं द्वीपं तद्द्वीपाद्द्विगुणः पुनः

அது திவ்ய லோகங்களால் நிரம்பி, தெய்வீக மலைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. இக்ஷு-சமுத்திரத்திற்குப் பின் இருமடங்கு அளவுள்ள ஒரு தீவு உண்டு; அந்தத் தீவிற்குப் பின் மீண்டும் இருமடங்கு இன்னொன்று உண்டு.

Verse 42

तमतिक्रम्य तत्सिन्धोर्दविगुणं क्रौंचसंज्ञितम् । ततोऽपि द्विगुणः सिन्धुः सुरोदो यक्षसेवितः

அதைத் தாண்டினால், அந்தக் கடலைவிட இருமடங்கு அளவுள்ள ‘க்ரௌஞ்ச’ எனப்படும் பகுதி உள்ளது. அதன் அப்பால் மீண்டும் இருமடங்கு ‘சுரோத’ கடல் உள்ளது; அதை யக்ஷர்கள் சேவிக்கின்றனர்.

Verse 43

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं शाकद्वीपेतिसंज्ञितम् । अर्णवद्विगुणं तस्मादाज्यरूपं सुनिर्मितं

அதற்கும் அப்பால் இருமடங்கு பரப்புள்ள ‘சாகத்வீபம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீவு உள்ளது. அதற்கும் அப்பால் இருமடங்கு அளவுள்ள, நெய்-சுவபாவமுடைய, அழகுற அமைந்த கடல் உள்ளது.

Verse 44

परमस्वादसंपूर्णं यत्र सिद्धाः समंततः । तस्माच्च द्विगुणं द्वीपं शाल्मलीवृक्षसंज्ञितम्

அந்த உலகம் உன்னத இனிமையால் நிறைந்தது; அங்கு எங்கும் சித்தர்கள் வாசம் செய்கின்றனர். அதற்குப் பின் இருமடங்கு பரப்புள்ள, ‘சால்மலி’ மரப்பெயரால் புகழ்பெற்ற தீவு உள்ளது.

Verse 45

समुद्रो द्विगुणस्तत्र दधिमंडोदसंभवः । साध्या वसंति नियतं महत्तपसि संस्थिताः

அங்கு கடலும் இருமடங்கு பரப்புடையது; அது தயிரும் அதன் மண்டுச் சாரமும் இருந்து தோன்றியது. அங்கு சாத்யர்கள் எப்போதும் வாசித்து, மாபெரும் தவத்தில் நிலைத்துள்ளனர்.

Verse 47

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं प्लक्षनामेति विश्रुतम् । क्षीरोदो द्विगुणस्तत्र यत्रयत्रमहर्षयः । षडिमानि सुदिव्यानि भौमः स्वर्ग उदाहृतः । तत्र स्वर्णमयी भूमिस्तथा रजतसंयुता

அதற்கும் அப்பால் இருமடங்கு பரப்புள்ள ‘ப்லக்ஷ’ எனப் புகழ்பெற்ற தீவு உள்ளது. அங்கு இருமடங்கு அளவுள்ள பாற்கடல் உள்ளது; பல இடங்களில் மகரிஷிகள் வாசம் செய்கின்றனர். இவ்வாறு ஆறு பகுதிகள் மிகத் தெய்வீகமானவை—பூமியிலுள்ள சொர்க்கம் என உரைக்கப்படுகின்றன; அங்கு நிலம் பொன்னால் ஆனது, வெள்ளியாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 48

दृष्टवा मधूपलस्वादैः सर्वकामप्रदायका । यत्र स्त्रीपुरुषाणां च कल्पवृक्षा गृहे स्थिताः

அங்கு தேன்-சர்க்கரை போன்ற இனிமையுடைய (அற்புதங்கள்) உள்ளன; அவை எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்கின்றன. அங்கு பெண்களும் ஆண்களும் வாழும் இல்லங்களுக்குள்ளேயே கற்பவிருட்சங்கள் நிற்கின்றன.

Verse 49

वासांसि भूषणानां च समूहान्हर्षयंति च । एतानि दक्षचिह्नानि द्वीपानि मुनिसत्तम

அங்கே ஆடைகளும் ஆபரணக் கூட்டங்களும் கூட மகிழ்ச்சியை அளிக்கின்றன. முனிவரே, இவை தக்ஷனின் சின்னங்களால் குறியிடப்பட்ட, ஒழுங்கான இலக்கணங்களையுடைய தீவுகள்.

Verse 51

तन्मध्ये सुमह्द्वीपं श्वेतं नाम सुनिश्चितम् । रम्यकः पर्वतस्तत्र शतशृंगोमितद्रुमः

அதன் நடுவில் ‘ஸ்வேத’ என உறுதியாக அறியப்படும் ஒரு மாபெரும் தீவு உள்ளது. அங்கே ரம்யக மலை—நூறு சிகரங்களுடன், அளவிலா மரங்களால் நிறைந்தது.

Verse 52

तस्य शृंगे महद्दिव्ये विमानं स्थापितं तदा । तदाऽमृतफलैर्वृक्षैः सेविते हेमवालुके

அந்த மாபெரும் தெய்வீக சிகரத்தில் அப்போது ஒரு விண்ணுலக விமானம் நிறுவப்பட்டது. பொன்னிற மணல் கொண்ட அந்த இடம் அமுதப் பழம் தரும் மரங்களால் அழகுபெற்றது.

Verse 53

क्षीरच्छेदेन विहृते शिलातलसुसंवृते । विविक्ते सर्वसुभगे मणिरत्नसमन्विते

அவ்விடம் பால்-நதிபோன்ற ஒளிரும் ஓடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மென்மையான கற்பரப்பால் நன்கு மூடப்பட்டிருந்தது. அது தனிமையானது, முழுமையாக மங்களகரமானது, மணிமுத்துகளால் செழித்தது.

Verse 54

उमायै कथयामास देवदेवः पिनाकधृक् । कार्तिकेयोऽपि शुश्राव गुह्याद्गुह्यतरं महत्

அப்போது தேவர்களின் தேவன், பினாகம் தாங்கிய சிவன், உமையிடம் அதை உரைத்தான். கார்த்திகேயனும் கேட்டான்—இது மறைவினும் மறைவான மாபெரும் உபதேசம்.

Verse 55

प्रणवेन युतं साग्रं सरहस्यं श्रुतेः परम्

பிரணவம் (ஓம்) இணைந்த, அனைத்தங்கங்களிலும் நிறைவுற்றது இது; வேதச் ச்ருதியினும் அப்பாற்பட்ட பரம ரகசியம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 57

ईश्वर उवाच । अक्षरत्रयसंयुक्तो मन्त्रोऽयं सकृदक्षरः । माघमासहितश्चायममाक्षोहेनश्चायममायो विश्वपावनः । विष्णुगम्यो विष्णु मध्यो मन्त्रत्रयसमन्वितः । तुरीयकलयाऽशेषब्रह्मांडगणसेवितः

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—இந்த மந்திரம் மூன்று அక్షரங்களுடன் இணைந்தது; ஒருமுறை உச்சரித்தாலும் அழியாத ஒலி. இது மாக மாதத்துடன் தொடர்புடையது; அளவிலாதது, மாயையற்றது, உலகமெங்கும் பாவனையாக்குவது. விஷ்ணுவை அடையச் செய்வது, விஷ்ணுவை மையமாகக் கொண்டது, மந்திரத் திரயத்தால் நிறைந்தது. துரீயக் கலையின் சக்தியால் எண்ணற்ற பிரபஞ்சங்களின் கணங்களால் இது சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 59

ओंकारेति प्रियोक्तिस्ते महादुःखविनाशनः । तं पूर्वं प्रणवं ध्यात्वा ज्ञानरूपं सुखाश्रयम्

‘ஓங்காரம்’ எனும் அன்புரைத்த சொல் பெருந்துயரை அழிப்பது. முதலில் அந்தப் பிரணவத்தைத் தியானி—அது ஞானஸ்வரூபம், ஆனந்தத்தின் அடைக்கலம்.

Verse 60

पद्मासनपरो भूत्वा संपूज्य ज्ञानलोचनः

பத்மாசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, முறையாகப் பூஜை செய்து, ஞானக் கண்கள் கொண்ட சாதகர் அடுத்த சாதனையில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 61

नेत्रे मुकुलिते कृत्वा शुरो करौ कृत्वा तु संहतौ । चेतसि ध्यानरूपेण चिंतयेच्छिवमंगलम्

கண்களை மூடி, இரு கைகளையும் அமைதியாகக் கூப்பி, மனத்தில் தியான வடிவில் சிவன்—மங்களஸ்வரூபன்—எனத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 62

तडित्कोटिप्रतीकाशं सूर्यकोटिसमच्छविम् । चन्द्रलक्षसमच्छन्नं पुरुषं द्योतिताखिलम् १

அந்த பரமபுருஷனைத் தியானிக்க வேண்டும்—கோடி மின்னல்போல் ஒளிர்வான், கோடி சூரியன்போல் பிரகாசிப்பான், இலட்சம் சந்திரர்கள்போல் குளிர்ந்த ஒளியால் சூழப்பட்டு, அகில உலகையும் ஒளியூட்டுவான்।

Verse 63

मूर्त्तामूर्त्तवैराजं तं सदसद्रूप मव्यम् । चिंतयित्वा विराड्रूपं न भूयःस्तनपो भवेत् । चातुर्मास्ये सकृदपि ध्यानात्कल्मषसंक्षयः

அழிவற்ற ஆண்டவன் ‘விராஜ்’னைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் உருவமுள்ளவரும் உருவமற்றவரும்; சத்-அசத் இரண்டையும் தழுவும் இயல்புடையவர். அவரது விராட் ரூபத்தைச் சிந்தித்தால் மீண்டும் உடலுடன் பிறப்பு இல்லை; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஒருமுறை தியானித்தால்கூட பாவநாசம் உண்டாகும்।

Verse 64

विलोकयेद्योऽघविनाशनाय क्षणं प्रभुर्जन्मशतोद्भवाय

பாவநாச எண்ணத்துடன் ஆண்டவனை ஒரு கணமாவது தரிசிப்பவன், இல்லையெனில் நூறு பிறவிகளுக்குப் பின் மட்டுமே உண்டாகும் புண்ணியத்தைப் பெறுவான்।

Verse 261

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये ध्यानयोगोनामैकषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா-நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யப் பகுதியில் ‘தியானயோக’ எனப் பெயருடைய இருநூற்று அறுபத்து ஒன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 988

निष्कामैर्मुनिभिः सेव्यो महाविद्यादिसेवितः । नाभितः शिरसि व्याप्त अखण्डसुखदायकः

அவர் ஆசையற்ற முனிவர்களால் சேவிக்கப்படுகிறார்; மகாவித்யைகள் முதலான தெய்வீக சக்திகளாலும் போற்றப்படுகிறார். நாபியிலிருந்து சிரம் வரை பரவி, அவர் இடையறாத ஆனந்தத்தை அருள்கிறார்।