Adhyaya 245

Verse 2

पैजवन उवाच । शालिग्रामशिलायां च जगदादिः सनातनः । कथं पाषाणतां प्राप्तो गण्डक्यां तच्च मे वद । त्वत्प्रसादेन विप्रर्षे हरौ भक्तिर्दृढा भवेत् । भवंतस्तीर्थरूपा हि दर्शनात्पापहारिणः

பைஜவனன் கூறினான்—சாலிகிராமச் சிலையில் உலகின் ஆதியும் சனாதனனுமான பரமன் உறைகின்றான். அவர் கந்தகி நதியில் எவ்வாறு கல்லுருவை அடைந்தார்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஓ சிறந்த பிராமணரே, உங்கள் அருளால் ஹரியில் என் பக்தி உறுதியாகட்டும். நீங்கள் தானே தீர்த்தஸ்வரூபர்கள்; உங்கள் தரிசனத்தால் பாவங்கள் அழிகின்றன.

Verse 3

तीर्थामृतावगाहेन यथा पवित्रता नृणाम् । भवद्वाक्यामृताज्जाता तथा मम न संशयः

தீர்த்தத்தின் அமுதம் போன்ற நீரில் மூழ்கினால் மனிதர் தூய்மையடைவதுபோல், உங்கள் வாக்கிய அமுதத்தால் எனக்கும் தூய்மை ஏற்பட்டுள்ளது—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.

Verse 4

गालव उवाच । इतिहासस्त्वयं पुण्यः पुराणेषु च पठ्यते । यथा स एव भगवाञ्छालिग्रामत्वमागतः

காலவன் கூறினான்—இந்தப் புனித வரலாறு புராணங்களில் ஓதப்படுகிறது; அதே பகவான் எவ்வாறு சாலிகிராம ரூபமாக வெளிப்பட்டார் என்பதே அது.

Verse 5

महेश्वरश्च लिंगत्वं कथयेऽहं तवाऽनघ । पूर्वं प्रजापतिर्दक्षो ब्रह्मणोंऽगुष्ठ संभवः

ஓ குற்றமற்றவனே, மகேஸ்வரன் லிங்க ரூபமாக எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றான் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். முன்பு பிரஜாபதி தக்ஷன் பிரம்மாவின் பெருவிரலிலிருந்து தோன்றினான்.

Verse 7

स चकार महायज्ञे हरद्वेषं विमूढधीः । तेन द्वेषेण महता सती प्रकुपिता भृशम्

மயக்கமுற்ற புத்தியுடையவன் அந்த மகாயாகத்தில் ஹரன் (சிவன்) மீது வெறுப்பை வளர்த்தான்; அந்தப் பெரும் வெறுப்பினால் சதி தேவி மிகக் கடுமையாகக் கோபமடைந்தாள்.

Verse 8

यज्ञवेद्यां समागम्य वह्निधारणया तदा । प्राणायामपरा भूत्वा देहोत्सर्गं चकार सा

யாகவேதிக்குச் சென்று அவள் அப்போது உள்நெருப்பு-தாரணையால் பிராணாயாமத்தில் லயித்து உடலைத் துறந்தாள்.

Verse 9

पितृभागं परित्यज्य स्वभागेन युता सती । मनसा ध्यानमगमच्छीतलं च हिमालयम्

பித்ருபாகத்தை விட்டு, தன் உரிய பாகத்துடன் கூடிய சதி மனதின் தியானத்தால் குளிர்ந்த இமயத்தை அடைந்தாள்.

Verse 10

यत्रयत्र मनो याति स्वकर्मवशगं मृतौ । अवतारस्तत्रतत्र जायते नात्र संशयः

மரணத்தில் தன் கர்மவசப்பட்ட மனம் எங்கே எங்கே செல்கின்றதோ, அங்கே அங்கே உடலெடுப்பு (அவதாரம்) உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 11

दह्यमाना हि सा देवी हिमालयसुताऽभवत् । तत्र सा पार्वती भूत्वा तप उग्रं समाश्रिता

எரிந்துகொண்டிருந்த போதிலும் அந்த தேவி இமயத்தின் மகளானாள்; அங்கே அவள் பார்வதியாகி கடும் தவத்தை மேற்கொண்டாள்.

Verse 12

शिवभक्तिरता नित्यं हरव्रतपरायणा । शृंगे हिमवतः पुत्री मनो न्यस्य महेश्वरे

என்றும் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டு, ஹரனின் விரதங்களில் பராயணமாக, இமவத்தின் மகள் மலைச்சிகரத்தில் மனத்தை மகேஸ்வரனில் நிலைநிறுத்தினாள்.

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते भगवान्भूतभावनः । अथाजगाम तं देशं विप्ररूपो महेश्वरः

அப்போது ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், உயிர்களை உயர்த்தும் பகவான் மகேஸ்வரன் பிராமண வடிவம் கொண்டு அந்த நாட்டிற்கு வந்தான்.

Verse 14

तां ज्ञात्वा तपसा शुद्धां कर्मभावैः परीक्षितैः । ततो दिव्यवपुर्भूत्वा करे जग्राह पार्वतीम्

அவள் தவத்தால் தூய்மையடைந்து, செயலும் உள்ளநிலையும் சோதிக்கப்பட்டவள் என அறிந்து, அவர் தெய்வ ஒளிவடிவம் கொண்டு பார்வதியின் கரத்தைப் பற்றினார்.

Verse 15

तपसा निर्जितश्चास्मि करवाणि च किं प्रियम् । ततः प्राह महेशानं प्रमाणं मे पिता गुरुः

“உன் தவத்தால் நான் வென்றடைக்கப்பட்டேன்; உனக்கு இனிய எந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்?” அப்போது (பார்வதி) மகேசானிடம் கூறினாள்: “எனக்கு என் தந்தை, குருவே சான்று.”

Verse 16

सप्तर्षीन्स तथोक्तस्तु प्रेषयामास शंकरः । ते तत्र गत्वा समयं वक्तुं हिमवता सह

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சங்கரன் சப்தரிஷிகளை அனுப்பினார். அவர்கள் அங்கே சென்று ஹிமவானுடன் உடன்பட்ட நிபந்தனைகளை அறிவிக்கச் சென்றனர்.

Verse 17

निवेद्य च महेशानं प्रेषिता मुनयो ययुः । ततो लग्नदिने देवा महेन्द्रादय ईश्वरम्

மகேசானிடம் செய்தியை அறிவித்து அனுப்பப்பட்ட முனிவர்கள் புறப்பட்டனர். பின்னர் திருமணத்தின் நல்வேளையில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் ஈசுவரனை வணங்க வந்தனர்.

Verse 18

ब्रह्मविष्णुपुरोगाश्च पुरोधायाग्निमाययुः । योगसिद्धा समायांतं वरवेषं वृषध्वजम्

பிரம்மா, விஷ்ணு முன்னணியாக, அவர்கள் புரோகிதரும் புனித அக்னியுமுடன் அங்கு வந்தனர். யோகசித்தர்கள் மணமகன் வேடம் தரித்த வृषத்வஜன் சிவன் அணுகுவதை கண்டனர்.

Verse 19

हिमवान्पूजयामास मधुपर्कादिकैः शुभैः । उपचारैर्मुदा युक्तो मानयन्कृतकृत्यताम्

ஹிமவான் மதுபர்க்கம் முதலான மங்களப் பரிசுகளாலும் உபசாரங்களாலும் வழிபட்டு மரியாதை செய்தான். மகிழ்ச்சியுடன் உரிய வணக்கத்தைச் செய்து தன் வாழ்வு நிறைவேறியது என எண்ணினான்.

Verse 20

वेदोक्तेन विधानेन तां कन्यां समयोजयत् । पाणिग्रहेण विधिना द्विजातिगणसंवृतः

வேதத்தில் கூறிய விதிப்படி அவர் அந்தக் கன்னியை மணவாழ்க்கையில் இணைத்தார். இருபிறப்பாளர் கூட்டம் சூழ, பாணிகிரஹண முறையால் திருமணச் சடங்கு நிறைவேறியது.

Verse 21

वह्निं प्रदक्षिणीकृत्य गिरीशस्तदनन्तरम् । दानकाले च गोत्रादि पृष्टो लज्जापरो हर

அக்னியை வலம் வந்து கிரீசன் அடுத்த சடங்கை மேற்கொண்டான். தானம் அளிக்கும் வேளையில் கோத்திரம் முதலியவை கேட்கப்பட்டபோது ஹரன் வெட்கமும் தயக்கமும் கொண்டான்.

Verse 22

ब्रह्मणो वचनात्तेन विधिशेषोऽवशेषितः । चरुप्राशनकाले तु पंचवक्त्रप्रकाशकृत्

பிரம்மாவின் சொல்லினால் அவனால் சடங்கின் மீதிப் பகுதிகள் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆனால் சரு உண்ணும் வேளையில் அவன் தன் பஞ்சவக்திர ஒளியை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 23

सहितः सकलैर्देवैः कुतूहलपरायणः । गिरिजार्थं समायुक्तो वरः सोऽपि महेश्वरः

அனைத்து தேவர்களுடனும் கூடி, ஆவலான வியப்பில் நிறைந்தவராய், கிரிஜையின் பொருட்டு மகேஸ்வரனும் வரனாகத் தயாராய் நின்றார்।

Verse 24

नवकोटिमुखां दृष्ट्वा साट्टहासो जनोऽभवत् । वैदिकी श्रुतिरित्युक्ता शिव त्वं स्थिरतां व्रज

அவளை ‘ஒன்பது கோடி முகங்கள்’ உடையவளெனக் கண்ட மக்கள் பேரொலியாய் சிரித்தனர். அப்போது வைதிகச் ச்ருதி கூறிற்று—“ஓ சிவா, நிலைத்தன்மை அடை; உறுதியாய் அமைதியாய் இரு.”

Verse 25

लज्जिता सा परित्यागं नाकरोत्पंचजन्मसु । भर्त्तारमसितापांगी हरमेवाभ्यगच्छत

வெட்கமுற்ற அவள் ஐந்து பிறவிகளிலும் (அவரை) விட்டு நீங்கவில்லை. கருநயனாளான அவள் தன் கணவன்—ஹரன், சிவன் ஒருவரிடமே சென்றாள்.

Verse 26

देवानां पर्वतानां च प्रहृष्टं सकलं कुलम् । ततो विवाहे संपूर्णे हरोऽगात्कौतुकौकसि

தேவர்களும் மலைகளும் சேர்ந்த முழுக் கூட்டமும் மகிழ்ச்சியால் களிகூர்ந்தது. பின்னர் திருமணம் நிறைவேறியதும் ஹரன் விழா மண்டபத்திற்குச் (கௌதுகௌகஸி) சென்றார்.

Verse 27

गणानां चापि सान्निध्ये सा नामर्षयदंबिका । पारिबर्हं ततो दत्त्वा शैलेन स विसर्जितः

கணங்களின் முன்னிலையிலும் அம்பிகை அதைத் தாங்கவில்லை (அதிருப்தியுற்றாள்). பின்னர் பாரிபர்ஹம் எனும் திருமணப் பரிசுகளை அளித்து, ஷைலன் (மலைராஜன்) அவரை விடைபெறச் செய்தான்.

Verse 28

मानितः सत्कृतश्चापि मन्दराचलमभ्यगात् । विश्वकर्मा ततस्तस्य क्षणेन मणिमद्गृहम्

மரியாதையுடன் போற்றப்பட்டு அவர் மந்தராசலத்திற்குச் சென்றார். அப்போது விஸ்வகர்மா ஒரு கணத்தில் அவருக்காக மணிரத்தினங்கள் நிறைந்த மாளிகையை அமைத்தான்.

Verse 29

निर्ममे देवदेवस्य स्वेच्छावर्द्धिष्णुमंदिरम् । सर्वर्द्धिमत्प्रशस्ताभं मणिविद्रुमभूषितम्

விஸ்வகர்மா தேவர்களின் தேவனுக்காகத் தன் விருப்பத்தின்படி வளர்ந்து விரிவடையும் ஆலயத்தை அமைத்தான்—அது எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்த, புகழத்தக்க ஒளிமிக்க, மணிகளும் பவளமும் அலங்கரித்தது.

Verse 30

स्थूणासहस्रसंयुक्तं मणिवेदिमनोहरम् । गणा नंदिप्रभृतयो यस्य द्वारि समाश्रिताः

அது ஆயிரம் தூண்களுடன் அமைந்து, மணிமய வேதிகளால் மனம் கவர்ந்தது. அதன் வாயிலில் நந்தி முதலிய கணங்கள் காவலராக நின்றனர்.

Verse 31

त्रिनेत्राः शूलहस्ताश्च बभुः शंकररूपिणः । वाटिका अस्य परितः पारिजाताः सहस्रशः

அவர்கள் மூன்று கண்களும் சூலமும் உடையவர்களாய், சங்கரனின் வடிவமே போல் தோன்றினர். அதைச் சுற்றிலும் தோட்டங்கள் இருந்தன; எங்கும் ஆயிரக்கணக்கான பாரிஜாத மரங்கள் நின்றன.

Verse 32

कामधेनुर्मणिर्दिव्यो यस्य द्वारि समाश्रितौ । तस्मिन्मनोहरतरे कामवृद्धिकरे गृहे

அதன் வாயிலில் காமதேனுவும் ஒரு தெய்வீக மணியும் தங்கியிருந்தன. அந்த மிக மனம் கவரும், விருப்பங்களை வளர்க்கும் இல்லத்தில்—

Verse 33

पार्वत्या वसतः सार्द्धं कामो दृष्टिपथं ययौ । वायुरूपः शिवं दृष्ट्वा कामः प्रोवाच शंकरम्

பார்வதியுடன் கூடி வாசித்த சிவனின் பார்வை எல்லைக்குள் காமன் வந்தான். காற்றுருவம் கொண்டு சிவனை நோக்கி, காமன் சங்கரனிடம் உரைத்தான்.

Verse 34

नमस्ते सर्वरूपाय नमस्ते वृषभध्वज । नमस्ते गणनाथाय पाहि नाथ नमोऽस्तु ते

எல்லா ரூபங்களுமாய் விளங்குபவனே, உமக்கு வணக்கம்; ரிஷபக் கொடியுடையவனே, உமக்கு வணக்கம். கணநாதனே, உமக்கு வணக்கம்—நாதா, என்னைக் காத்தருள்வாயாக; உமக்கே நமஸ்காரம்.

Verse 35

त्वया विरहितं लोकं शववत्स्पृशते मही । न त्वया रहितं किञ्चि द्दृश्यते सचराचरे

உமையின்றி இந்த உலகம் பூமியில் சவம்போல் கிடக்கிறது. அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் உமையற்றது எதுவும் காணப்படவில்லை.

Verse 36

त्वं गोप्ता त्वं विधाता च लोकसंहारकारकः । कृपां कुरु महादेव देहदानं प्रयच्छ मे

நீரே காப்பவன்; நீரே விதிப்பவன்; உலகச் சங்காரத்தைச் செய்பவனும் நீரே. மகாதேவா, கருணை புரிந்து எனக்கு தேகதானம் அருள்வாயாக.

Verse 37

ईश्वर उवाच । यन्मया त्वं पुरा दग्धः पर्वते पुरतोऽनघ । तस्या एव समीपे त्वं पुनर्भव स्वदेहवान्

ஈசுவரன் கூறினான்—அனாகா, முன்பு மலையின் முன்னிலையில் நான் உன்னை எரித்தேன்; அதே இடத்தின் அருகில் நீ மீண்டும் உன் சொந்த தேகத்துடன் தோன்றுவாயாக.

Verse 38

एवमुक्तस्ततः कामः स्वशरीरमुपागतः । ववंदे चरणौ शूद्र विनयावनतोऽभवत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் காமன் தன் உடலை மீண்டும் பெற்றான். அவன் திருவடிகளில் வணங்கி, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தினான்.

Verse 39

ततो ननाम चरणौ पार्वत्याः संप्रहृष्टवान् । लब्धप्रसादस्तु तयोः समीपाद्भुवनत्रये

பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் அவன் பார்வதியின் திருவடிகளில் வணங்கினான். இருவரின் அருளைப் பெற்று அவர்களருகே இருந்து, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றான்.

Verse 40

चचार सुमहातेजा महामोहबलान्वितः । पुष्पधन्वा पुष्पबाणस्त्वाकुञ्चितशिरोरुहः

அவன் மிகுந்த ஒளியுடன், பேர்மயக்கத்தின் வலிமையால் நிறைந்தவனாய் உலாவினான். மலர்வில், மலரம்புகள் ஏந்தி, சுருள்முடியுடன் இருந்தான்.

Verse 41

सदा घूर्णितनेत्रश्च तयोर्देहमुपाविशत् । दिव्यासवैर्दिव्यगंधैर्वस्त्रमाल्यादिभिस्तथा

எப்போதும் சுழலும் அசைவான கண்களுடன் அவன் அவர்களின் உடல்களில் புகுந்தான். அங்கே தெய்வீக மதுக்கள், தெய்வீக மணங்கள், மேலும் ஆடைகள், மாலைகள் முதலியன இருந்தன.

Verse 42

सख्यः संभोगसमये परिचक्रुः समंततः । एवं प्रक्रीडतस्तस्य वत्सराणां शतं ययौ

இன்புறும் வேளையில் தோழியர் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர். இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருக்க அவனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 43

साग्रमेका निशा यद्वन्मैथुने सक्तचेतसः । एतस्मिन्नंतरे देवास्तारकप्रद्रुता भयात् । ब्रह्माणं शरणं जग्मुः स्तुत्वा तं शरणं गताः

மைதுனத்தில் ஆசக்தமான மனத்திற்கு ஒரே இரவு நூறு ஆண்டுகள்போல் தோன்றுவது போல, அதே இடைவெளியில் தாரகனின் அச்சத்தால் துரத்தப்பட்ட தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைந்து, அவரைத் துதித்து பாதுகாப்பை வேண்டினர்।

Verse 44

देवा उचुः । तारकोऽसौ महारौद्रस्त्वया दत्तवरः पुरा

தேவர்கள் கூறினர்—“அந்த தாரகன் மிகக் கொடியவன்; முன்பு உம்மால் அவனுக்கு வரம் அளிக்கப்பட்டது.”

Verse 45

विजित्य तरसा शक्रं भुंक्ते त्रैलोक्यपूजितः । वधोपायो यथा तस्य जायते त्वं कुरु स्वयम्

“அவன் விரைவாகச் சக்ரனை (இந்திரனை) வென்று, இப்போது மூன்று உலகங்களிலும் போற்றப்பட்டு ஆட்சியை அனுபவிக்கிறான். ஆகவே அவன் வதைக்கப்படும் வழியை நீங்களே ஏற்படுத்துங்கள்.”

Verse 46

ब्रह्मोवाच । मया दत्तवरश्चासौ मयैवोच्छिद्यते नहि । स्वयं संवर्ध्य कटुकं छेत्तुं कोऽपि न चार्हति

பிரம்மா கூறினார்—“நானே அவனுக்கு வரம் அளித்தேன்; ஆனால் நானே அவனை அழிப்பது தகாது. தானே வளர்த்த கசப்பான வளர்ச்சியை வெட்டுவது யாருக்கும் உரியதல்ல.”

Verse 47

तस्मात्तस्य वधोपायं कथयामि महात्मनः । पार्वत्यां यो महेशानात्सूनुरुत्पत्स्यते हि सः

“ஆகவே, மகாத்மாக்களே, அவன் வதைக்கப்படும் வழியை நான் கூறுகிறேன்—பார்வதியில் மகேசானன் (சிவன்) மூலம் பிறக்கவிருக்கும் மகன் அவனையே வதம் செய்வான்.”

Verse 48

दिनसप्तकवान्भूत्वा तारकं स हनिष्यति । इति वाक्यं तु ते श्रुत्वा मंदरं लोकसुंदरम्

“ஏழு நாள் நிறைந்தவுடன் அவன் தாரகனை வதம் செய்வான்.” இவ்வாக்கைக் கேட்ட அவர்கள் உலகழகான மந்தரமலை நோக்கித் திரும்பினர்.

Verse 49

ब्रह्मलोकात्समाजग्मुः पीडिता दैत्यदानवैः

தைத்ய-தானவர்களின் துன்புறுத்தலால் வாடி அவர்கள் பிரம்மலோகத்திலிருந்து இங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 50

तत्र नंदिप्रभृतयो गणाः शूलभृतः पुरः । गृहद्वारे ह्युपा वृत्य तस्थुः संयतचेतसः

அங்கே சூலதாரி (சிவன்) முன்னிலையில், நந்தி முதலிய கணங்கள் இல்லத்தின் வாசலில் கூடி, அடக்கமான மனத்துடன் நின்றனர்.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवाश्च दुःखातुरचेतसो भृशं हतप्रभास्त्यक्तगृहाश्रयाखिलाः । संप्राप्य मासांश्चतुरः स्तपः स्थिता देवे प्रसुप्ते हरतोषणं परम्

தேவர்கள் கூறினர்—துயரால் மிகுந்த கலக்கமுற்ற மனத்துடன், ஒளி மங்கியவர்களாய், இல்லத் தஞ்சமெல்லாம் விட்டு, ஆண்டவன் யோகநித்திரையில் உறங்கியபோது, நாங்கள் நான்கு மாதங்கள் தவத்தில் நிலைத்திருந்தோம்—ஹரன் (சிவன்) மிகப் பெரிதும் திருப்தியடையவேண்டும் என்பதற்காக.

Verse 245

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्याने तारकोपद्रुतानां देवानां शिवदर्शनार्थं मंदराचलंप्रतिगमनवर्णनंनाम पञ्चचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய, சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா-நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யமும் பைஜவன உபாக்யானமும் உள்ள, “தாரகனால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள் சிவதரிசனத்திற்காக மந்தராசலத்திற்குச் சென்ற வர்ணனை” எனும் 245ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது।