Adhyaya 177

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति गौरी वै पञ्चपिंडिका । लक्ष्म्या संस्थापिता चैव मानुषत्वंव्यवस्थया

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு திருவுருவும் உள்ளது; ‘பஞ்சபிண்டிகா’ எனப் புகழ்பெற்ற கௌரி. மனித நலனுக்கான ஒழுங்கின்படி, அவளைத் தானே லக்ஷ்மி நிறுவினாள்।

Verse 2

तस्या दर्शनमात्रेण नारी सौभाग्यमामुयात् । ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे वृषस्थे च दिवाकरे

அவளின் தரிசனமட்டுமே பெண்ணுக்கு சௌபாக்கியத்தை அளிக்கும்—குறிப்பாக ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில், சூரியன் வृषப ராசியில் இருக்கும் போது।

Verse 3

तस्या उपरि नारी या जलयन्त्रं दधाति वै । स्राव्यमाणं दिवानक्तं सौभाग्यं परमं लभेत्

அவளின் மேல் யார் ஜலயந்திரத்தை அமைத்து, அது பகலும் இரவும் நீர் சொட்டச் செய்கிறாளோ, அவள் உன்னத சௌபாக்கியத்தை அடைவாள்।

Verse 4

यत्फलं लभते नारी समस्तैर्विहितैर्व्रतैः । गौरीसमुद्भवैश्चैव दानैर्दत्तैस्तदिष्टजैः । तत्फलं लभते सर्वं जलयन्त्रस्य कारणात्

முறையாக அனுஷ்டித்த எல்லா விரதங்களாலும், மேலும் கௌரியுடன் தொடர்புடைய அவளுக்குப் பிரியமான தானங்களாலும் பெண் பெறும் பலன்—அந்த முழுப் பலனும் ஜலயந்திரத்தை நிறுவுவதாலேயே கிடைக்கிறது।

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्त्रीभिः सौभाग्यकारणात् । जलयन्त्रं विधातव्यं ज्येष्ठे गौर्याः प्रयत्नतः

ஆகையால் சௌபாக்கியத்திற்காக பெண்கள் முழு முயற்சியுடன், குறிப்பாக ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில், கௌரிக்காக பக்தியோடும் கவனத்தோடும் ஜலயந்திரத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 6

किं व्रतैर्नियमैर्वापि स्त्रीणां ब्राह्मणसत्तमाः । जपैर्होमैः कृतैरन्यैर्बहुक्लेशकरैश्च तैः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, பெண்களுக்கு விரத-நியமங்கள் எதற்கு? மேலும் மிகுந்த துன்பம் தரும் ஜபம், ஹோமம் முதலான பிற கருமங்கள் எதற்கு?

Verse 7

स्त्रीणां ब्राह्मणशार्दूला जलेयन्त्रे धृते सति । गौर्या उपरि सद्भक्त्या वृषस्थे तीक्ष्णदीधितौ

ஓ பிராமணச் சிங்கமே, கூர்மையான கதிர்களையுடைய சூரியன் ரிஷபத்தில் இருக்கும் வேளையில், கௌரியின் மேல் உண்மைப் பக்தியுடன் ஜலயந்திரம் நிறுவப்பட்டால் பெண்களுக்கு அதன் பலன் உறுதியாகும்।

Verse 8

नैवं संजायते वंध्या काकवन्ध्या न जायते । न दौर्भाग्यसमोपेता सप्तजन्मांतराणि सा

இவ்வாறு அவள் வന്ധ்யையாக மாறமாட்டாள்; ‘காக-வந்த்யம்’ எனும் குறையும் உண்டாகாது; மேலும் ஏழு பிறவிகள்வரை அவள் துர்பாக்கியத்தால் பீடிக்கப்படமாட்டாள்।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । गौरी चतुर्भुजा प्रोक्ता दृश्यते परमेश्वरी । पञ्चपिंडा कथं जाता ह्येतं नः संशयं वद

ரிஷிகள் கூறினர்—கௌரி பரமேஸ்வரி நான்கு கரங்களுடையவளாகச் சொல்லப்படுகிறாள்; அவ்வாறே காணப்படுகிறாளும். அப்படியிருக்க ‘பஞ்சபிண்டா’ என்ற வடிவு எவ்வாறு தோன்றியது? எங்கள் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்।

Verse 10

सूत उवाच । यदा च प्रलयो भावि तदा त्मानं करोत्यसौ । पश्चपिंडीमयं विप्राः कुरुते रूपमुत्तमम्

சூதர் கூறினார்—பிரளயக் காலம் வரும்போது, ஓ பிராமணர்களே, அந்த தேவி தன்னை ஐந்து பிண்டங்களால் ஆன மிகச் சிறந்த வடிவமாக அமைத்துக் கொள்கிறாள்।

Verse 11

एषा सा परमा शक्तिः सर्वं व्याप्य सुरेश्वरी । तया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

அவளே பரம சக்தி—தேவர்களின் ஈஸ்வரி, அனைத்திலும் நிறைந்தவள். அவளால் இந்த முழுத் திரிலோகம், அசையும் அசையாத அனைத்துடனும், பரவி நிற்கிறது।

Verse 12

पृथिव्यापश्च तेजश्च वायुराकाशमेव च । सृष्ट्यर्थं रक्षयेदेषा ततः स्यात्पंचपिंडिका

பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம்—இந்த ஐந்தையும் படைப்பிற்காக அவள் காக்கிறாள்; ஆகவே அவள் ‘பஞ்சபிண்டிகா’ எனப் புகழப்படுகிறாள்।

Verse 13

यदस्यां पूजितायां तु प्रत्यक्षायां प्रजायते । सहस्रत्रिगुणं तच्च यत्र स्यात्पञ्चपिण्डिका

அவள் நேரில் வெளிப்பட்டிருக்கும் போது அவளை வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலன், பஞ்சபிண்டிகா இருக்கும் அந்தத் தலத்தில் ஆயிரமடங்காகவும் மீண்டும் மூன்றுமடங்காகவும் பெருகும்।

Verse 14

ज्येष्ठे मासि विशेषेण जलयंत्रार्चनेन च । अत्र वः कीर्तयिष्यामि त्विति हासं पुरातनम्

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் சிறப்பாகவும், மேலும் ஜலயந்திர வழிபாட்டினாலும்—இங்கே உங்களுக்காக இந்தப் பழமையான புராணக் கதையை நான் உரைப்பேன்।

Verse 15

यद्वृत्तं काशिराजस्य भार्याया द्विजसत्तमाः । यच्च प्रोक्तं पुरा लक्ष्म्या विष्णवे परिपृष्टया

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! காசிராஜனின் மனைவியைச் சார்ந்த நிகழ்வை நான் உரைப்பேன்; மேலும் விஷ்ணு கேட்டபோது லக்ஷ்மி முன்பு கூறியதையும் கேளுங்கள்।

Verse 16

लक्ष्मी रुवाच । काशिराजः पुरा ह्यासीज्जयसेन इति श्रुतः । तस्य भार्यासहस्रं तु ह्यासीद्रूपसमन्वितम्

லக்ஷ்மி கூறினாள்—முன்னொரு காலத்தில் காசியில் ‘ஜயசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான். அவனுக்கு அழகுச்சிறப்புடைய ஆயிரம் மனைவியர் இருந்தனர்।

Verse 17

अथ चान्या प्रिया तेन लब्धा भार्या सुशोभना । मनुष्यत्वव्यवस्थाया मम चांशकला हि या । सुता मद्राधिराजस्य विष्वक्सेनस्य धीमतः

பின்பு அவனுக்கு இன்னொரு அன்பிற்குரிய, மிகச் சிறப்பாக ஒளிரும் மனைவி கிடைத்தாள்—மனித வாழ்வின் ஒழுங்கில் அவள் எனது அंशக் கலையேயாக இருந்தாள். அவள் மத்ர நாட்டின் அறிவுடைய அரசன் விஷ்வக்சேனனின் மகள்.

Verse 18

सा गत्वा प्रातरुत्थाय शुभे गंगातटे तदा । पञ्चपिंडात्मिकां गौरीं कृत्वा कर्द्दमसंभवाम्

அவள் அதிகாலையில் எழுந்து, அப்போது புனிதமான கங்கைத் துறைக்கு சென்று, புனிதச் சேற்றால் ‘பஞ்சபிண்டாத்மிகா’ கௌரியின் உருவத்தை அமைத்தாள்।

Verse 19

ततः संपूजयामास मन्त्रैः पंचभिरेव च । ततो गन्धैः परैर्माल्यैर्धूपै र्वस्त्रैः सुशोभनैः

பின்பு அவள் ஐந்து மந்திரங்களால் தேவியை முழுமையாகப் பூஜித்தாள். அதன் பின் சிறந்த நறுமணங்கள், மாலைகள், தூபம், அழகிய ஆடைகள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து தேவியை வணங்கினாள்।

Verse 20

नैवेद्यैः परमान्नैश्च गीतैर्नृत्यैः प्रवादितैः । ततो विसृज्य तां देवीं तदुद्देशेन वै ततः

நைவேத்யம், சிறந்த அன்னவகைகள், பாடல், நடனம், வாத்திய ஒலியுடன் அவள் வழிபாட்டை நிறைவேற்றினாள். பின்னர் தேவியை பக்தியுடன் விடைபெற்று, அவளுக்கே அர்ப்பணித்த விரத/அனுஷ்டான விதிப்படி தொடர்ந்து சென்றாள்.

Verse 21

दत्त्वा दानानि भूरीणि गौरिणीनां द्विजन्मनाम् । ततश्च गृहमभ्येति भूरिवादित्रनिःस्वनैः

பூஜ்யமான இருபிறப்பாளர்களுக்கு (த்விஜர்களுக்கு) மிகுந்த தானங்களை அளித்து, பல வாத்தியங்களின் முழக்க ஒலிக்கிடையில் அவள் இல்லம் திரும்புகிறாள்.

Verse 22

यथायथा च तां पूजां तस्या गौर्या करोति सा । तथातथा तु सौभाग्यं तस्याश्चाप्यधिकं भवेत्

அவள் கௌரியின் அந்த வழிபாட்டை எவ்வளவு அளவில், எவ்வாறு செய்கிறாளோ, அதே அளவில் அவளுடைய சௌபாக்கியம் பெருகுகிறது—மேலும் மேலும் உயர்கிறது.

Verse 23

सर्वासां च सपत्नीनां सौभाग्यं वाधिकं भवेत्

அனைத்து இணைமனைவியரிலும் அவளுடைய சௌபாக்கியம் மேலானதாக உயர்கிறது.

Verse 24

अथ तस्याः सपत्न्यो याः सर्वा दुःखसमन्विताः । दृष्ट्वा सौभाग्यवृद्धिं तां तस्या एव दिनेदिने

அப்போது துயரால் நிறைந்த அவளுடைய எல்லா இணைமனைவியரும், அவளின் சௌபாக்கியம் நாள்தோறும் வளர்வதைப் பார்த்து…

Verse 25

एकाः प्रोचुः कर्म चैतद्यदेषा कुरुते सदा । मृन्मयांश्च समादाय पूजयेत्पंचपिंडकान्

சிலர் கூறினர்—இதுவே அவளின் நித்தியக் கிரியை; அவள் மண்ணால் பிண்டங்களைச் செய்து ஐந்து பிண்டகங்களைப் பூஜிக்கிறாள்।

Verse 26

अन्यास्तां मंत्रसंसिद्धां प्रवदंति महर्षयः । अन्या वदन्ति पुण्यानि ह्यस्याः पूर्वकृतानि च

மற்றோர் கூறினர்—மஹரிஷிகள் அவளை ‘மந்திர-ஸம்ஸித்தை’ என உரைத்தனர்; இன்னோர்—இது அவளின் முன்செய்த புண்ணியங்களின் பயன் என்றனர்।

Verse 27

एवं तासां सुदुःखानां महान्कालो जगाम ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वाः संमंत्र्य ता मिथः

இவ்வாறு மிகுந்த துயருற்ற அந்தப் பெண்களுக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது; பின்னர் ஒருகாலத்தில் அவர்கள் அனைவரும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்।

Verse 28

तस्याः संनिधिमाजग्मुस्तस्मिन्नेव जलाशये । यत्र सा पूजयेद्गौरीं कृत्वा तां पञ्च पिंडिकाम्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அவளருகே, அதே நீர்த்தடாகத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே அவள் ஐந்து சிறு பிண்டிகைகளைச் செய்து கௌரியைப் பூஜித்தாள்।

Verse 29

ततः सर्वाः समालोक्य त्यक्त्वा गौरीप्रपूजनम् । संमुखी प्रययौ तूर्णं कृतांजलिपुटा स्थिता

அவர்களை அனைவரையும் கண்டதும் அவள் கௌரீபூஜையை நிறுத்தி உடனே அவர்கள்முன் சென்றாள்; கைகூப்பி பக்தியுடன் நின்றாள்।

Verse 30

स्वागतं वो महा भागा भूयः सुस्वागतं च वः । कृत्यं निवेद्यतां शीघ्रं येनाशु प्रकरोम्यहम्

ஓ மகாபாக்கியமுடைய பெண்களே, உங்களுக்கு வரவேற்பு—மீண்டும் உளமார்ந்த வரவேற்பு. செய்ய வேண்டிய காரியத்தை விரைவில் சொல்லுங்கள்; நான் உடனே அதை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 31

सपत्न्य ऊचुः । वयं सर्वाः समायाताः कौतुके तवांतिकम् । दौर्भाग्यवह्निनिर्दग्धास्तव सौभाग्यजेनच

சௌதனிகள் கூறினர்: உன் மீது உள்ள ஆவலால் நாங்கள் அனைவரும் உன் அருகே வந்தோம். எங்கள் துர்பாக்கியத்தின் தீயால் எரிந்தவர்களாய், உன் சௌபாக்கியத்தின் ஒளியால் இங்கே ஈர்க்கப்பட்டோம்.

Verse 32

तस्माद्वद महाभागे मृन्मयां पंचपिंडिकाम् । नित्यमर्चयसि त्वं किं सौभा ग्यस्य विवर्धनम्

ஆகையால், ஓ மகாபாக்கியவதியே, சொல்லுங்கள்—நீங்கள் தினமும் அர்ச்சிக்கும் மண்ணால் செய்யப்பட்ட அந்த ‘பஞ்சபிண்டிகா’ என்ன? அது மங்கலச் சௌபாக்கியத்தை எவ்வாறு வளர்க்கிறது?

Verse 33

किं ते कारणमेतद्धि किं वा मन्त्रसमुद्भवः । प्रभावोऽयं महाभागेगुह्यं चेन्नो वदस्व नः

இதற்குக் காரணம் என்ன? அல்லது இந்தப் பிரபாவம் மந்திரத்திலிருந்து தோன்றியதா? ஓ மகாபாக்கியவதியே, இது ரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டியதல்ல என்றால் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 34

पद्मावत्युवाच । रहस्यं परमं गुह्यं यत्पृष्टास्मि शुभाननाः । अवक्तव्यं वदिष्यामि भवतीनां तथापि च

பத்மாவதி கூறினாள்: ஓ சுபமுகத்தையுடைய பெண்களே, நீங்கள் என்னிடம் மிக உயர்ந்த ரகசியம், மிக மறைக்கப்பட்ட ஒன்றை கேட்டீர்கள். சொல்லத் தகாததாயினும், உங்களுக்காக அதை நான் சொல்லுகிறேன்.

Verse 35

गौरीपूजनकाले तु यस्माच्चैव समागताः । सर्वा मम भगिन्यः स्थ ईर्ष्याधर्मो न मेऽस्ति च

கௌரீ பூஜை நேரத்தில் நீங்கள் அனைவரும் இங்கு கூடியுள்ளீர்கள்; நீங்கள் அனைவரும் எனக்கு சகோதரிகள்போல். எனக்குள் பொறாமை என்னும் குணம் இல்லை.

Verse 36

अहमासं पुरा कन्या पुरे कुसुमसंज्ञिते । वीरसेनस्य शूद्रस्य वणिक्पुत्रस्य धीमतः । तेन दत्ताऽस्मि धर्मेण विवाहार्थं महात्मना

முன்னொரு காலத்தில் ‘குசும’ எனப்படும் நகரத்தில் நான் ஒரு கன்னியாக இருந்தேன். வணிகக் குலத்தில் பிறந்து சூத்ர நிலையுடைய ஞானி வீரசேனனுக்கு, அந்த மகாத்மா தர்மப்படி திருமணத்திற்காக என்னை அளித்தார்.

Verse 37

ततो विवाहसमये मम दत्तानि वृद्धये । पंचाक्षराणि श्रेष्ठानि योषिता दीक्षया सह । गौरी पूजाकृते चैव प्रोक्ता चाहं ततः परम्

பின்னர் என் திருமண நேரத்தில், என் வளர்ச்சிக்காக அந்தப் பெண் தீட்சையுடன் கூடிய சிறந்த பஞ்சாக்ஷரி மந்திரத்தை எனக்கு அளித்தாள்; அதன் பின் கௌரீ பூஜை செய்வதற்கான விதிகளை எனக்கு மேலும் போதித்தனர்.

Verse 38

यावत्पुत्रि त्वमात्मानमेतैः पूजयसेऽक्षरैः । जलपानं न कर्तव्यं तावच्चैव कथञ्चन

‘மகளே, நீ இவ்வெழுத்துகளால் வழிபாடு செய்கிற வரையில், அந்தப் பூஜை நிறைவடையும் வரை எவ்விதத்திலும் நீர் அருந்தக் கூடாது.’

Verse 39

येन संप्राप्स्यसेऽभीष्टं तत्प्रभावाद्यदीप्सितम् । तथेति च मया प्रोक्तं तस्याश्चैव वरानने

‘இதன் பிரபாவத்தால் நீ உன் விருப்பமான, வேண்டிய இலக்கை அடைவாய்’ என்று அவள் சொன்னாள். அழகிய முகத்தாளே, நான் அவளிடம் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று பதிலளித்தேன்.

Verse 40

ततो विवाहे निर्वृत्ते गताऽहं पतिना सह । श्वशुर स्तिष्ठते यत्र श्वश्रूश्चैव सुदारुणा

பின்னர் திருமணம் நிறைவேறியதும், நான் என் கணவருடன் சேர்ந்து, என் மாமனார் வாழும் இடத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கே என் மாமியாரும் மிகக் கடுமையானவர் ஆவார்।

Verse 41

गौरीपूजाकृते मां च निवारयति सर्वदा । ततोऽहं भयसन्त्रस्ता गौरीभक्तिपरायणा । जलार्थं यत्र गच्छामि तस्मिंश्चैव जलाश्रये

கௌரியைப் பூஜிப்பதனால் அவன் எப்போதும் என்னைத் தடுத்தான். ஆகவே நான் அச்சமுற்றிருந்தாலும் கௌரீபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, நீர் தேடி செல்லும் போதெல்லாம் அதே நீர்நிலையிடத்திற்கே செல்வேன்।

Verse 42

ततः कर्द्दममादाय मन्त्रैः पंचभिरेवच । तैरेव पूजयाम्येव गौरीं भक्तिपरायणा

பின்னர் நான் களிமண் (கர்தமம்) எடுத்துக் கொண்டு, ஐந்து மந்திரங்களாலேயே, அவ்வமந்திரங்களினாலேயே பக்தியில் பராயணமாக கௌரியைப் பூஜிக்கிறேன்।

Verse 43

प्रक्षिपामि तत स्तोये ततो गच्छामि मन्दिरम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भर्ता मे प्रस्थितः शुभः । देशांतरं वणिग्वृत्त्या सोऽपि मार्गं तमाश्रितः

பின்னர் அதை நீரில் எறிந்து, அதன் பின் கோவிலுக்குச் செல்கிறேன். சில காலத்திற்குப் பிறகு என் நல்வாழ்வுடைய கணவர் புறப்பட்டார்; வணிகத் தொழிலால் வேறொரு நாட்டிற்குச் சென்று, அதே வழியையே பற்றினார்।

Verse 44

स गच्छन्मरुमार्गेण मां समादाय स्नेहतः । संप्राप्तो निर्जलं देशं सुरौद्रं मरुमंडलम्

அவன் பாலைவன வழியாகச் செல்லும்போது அன்பினால் என்னையும் உடன் அழைத்துச் சென்று, நீரற்ற நாடான மிகக் கொடுமையான பாலைவனப் பரப்பை அடைந்தான்।

Verse 45

तथा रौद्रतरे काले वृषस्थे दिवसाधिपे । ततः सार्थः समस्तश्च विश्रांतः स्थलमध्यगः

மிகவும் கொதிக்கும் அந்தக் காலத்தில், பகலின் அதிபதியான சூரியன் ரிஷப ராசியில் நிலைத்திருந்தபோது, முழுக் காரவான் நிலத்தின் நடுவில் தங்கி ஓய்வெடுத்தது।

Verse 46

कूपमेकं समाश्रित्य गम्भीरं जलदोपमम् । एतस्मिन्नेव काले तु मया दृष्टः समीपगः । तोयाकारो मरु द्देशस्तश्चित्ते विचिन्तितम्

நீர்மேகத்தை ஒத்த ஆழமான ஒரு கிணற்றை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, அதே நேரத்தில் அருகில் நீர்போல் தோன்றும் பாலைவனத்தை நான் கண்டேன்; அதை மனத்தில் சிந்தித்தேன்।

Verse 47

यत्तच्च दृश्यते तोयं समीपस्थं तथा बहु । अत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा गौरीमभ्यर्च्य भक्तितः । पिबामि सलिलं पश्चात्सुस्वादु सरसीभवम्

இங்கே அருகில் மிகுதியாகத் தோன்றும் அந்த நீரில் நான் நீராடி தூய்மையடைந்து, பக்தியுடன் கௌரியை வழிபடுகிறேன்; பின்னர் ஏரியில் பிறந்ததுபோல் மிக இனிய நீரை அருந்துகிறேன்।

Verse 48

ततः संप्रस्थिता यावत्प्रगच्छामि पदात्पदम् । यावद्दूरतरं यामि तावत्सा मृगतृष्णिका

பின்னர் நான் புறப்பட்டு அடியடியாக முன்னே சென்றேன்; எவ்வளவு எவ்வளவு தூரம் சென்றேனோ, அவ்வளவு அந்த மிருகத்ருஷ்ணை தொடர்ந்தது।

Verse 49

एतस्मिन्न न्तरे प्राप्तो नभोमध्यं दिवाकरः । वृषस्थो येन दह्यामि ह्युपरिष्टाच्छुभानना

இதற்கிடையில் திவாகரன் ஆகாயத்தின் நடுவை அடைந்தான்; ரிஷப ராசியில் நிலைத்த அவனே மேலிருந்து என்னைச் சுட்டெரிக்கிறான், ஓ சுபானனே।

Verse 50

अधोभागे सुतप्ताभिर्वालुकाभिः समंततः । तृष्णार्ताऽहं ततस्तस्मिन्मरुदेशे समाकुला

கீழே எங்கும் கடுமையாகக் காய்ந்த மணல் பரவி இருந்தது. தாகத்தால் துன்புற்ற நான் அந்த பாலைவனத்தில் கலங்கி மயங்கினேன்.

Verse 51

ततश्च पतिता भूमौ विस्फोटकसमावृता । ततो मया स्मृता चित्ते कथा भारतसंभवा

பின்னர் நான் தரையில் விழுந்தேன்; என் உடல் வெடிப்புக் காய்களால் மூடப்பட்டது. அச்சமயத்தில் பாரத மரபில் பிறந்த ஒரு கதை என் உள்ளத்தில் எழுந்து நினைவாயிற்று.

Verse 52

नृगेण तु यथा यज्ञो वालुकाभिर्विनिर्मितः । कूपान्तः क्षिप्यमाणेन तृणलोष्टांबुवर्जितम्

எனக்கு நினைவாயிற்று—ந்ருக அரசன் நிகழ்வில், அவன் கிணற்றின் அடியில் தள்ளப்படும்போது, புல், மண் கட்டிகள், நீர் ஆகியவற்றிலிருந்தும் வஞ்சிக்கப்பட்ட நிலையில், மணலால் மட்டுமே யாகம் அமைக்கப்பட்டது.

Verse 53

भक्तिग्राह्यास्ततो देवास्तुष्टास्तस्य महात्मनः । तदहं वालुकाभिश्च पूजयामि हरप्रियाम्

பக்தியால் மட்டுமே வெல்லப்படுகின்ற தேவர்கள் அந்த மகாத்மாவின்மேல் மகிழ்ந்தனர். ஆகவே நானும் மணலை அர்ப்பணித்து ஹரப்ரிய தேவியை வழிபடுகிறேன்.

Verse 54

तेन तुष्टा तु सा देवी मम राज्यं प्रयच्छति । अद्य देहान्तरे प्राप्ते मनोभीष्टमनंतकम्

அதனால் மகிழ்ந்த அந்த தேவி எனக்கு அரசாட்சியை அருள்கிறாள். இன்றும், வேறொரு உடலை (புதிய பிறவியை) அடைந்த எனக்கு, என் மனம் விரும்பிய வரத்தை முடிவில்லாததும் குறையாததும் ஆக வழங்குகிறாள்.

Verse 55

ततस्तु पंचभिर्मन्त्रैस्तैरेव स्मृतिमागतैः । पंचभिर्मुष्टिभिर्देवी वालुकोत्थैः प्रपूजिता

அப்போது நினைவில் வந்த அதே ஐந்து மந்திரங்களால், மணலின் ஐந்து கைப்பிடிகளை எடுத்துக் கொண்டு நான் தேவியை முறையாக முழுமையாகப் பூஜித்தேன்।

Verse 56

ततः पञ्चत्वमापन्ना तत्कालेऽहं वरांगनाः । दशार्णाधिपतेर्जाता सदने लोकविश्रुते

பின்னர் காலம் வந்தபோது நான் மரணமடைந்து, மீண்டும் ஒரு உயர்குலப் பெண்ணாக—தசார்ணாதிபதியின் புகழ்பெற்ற இல்லத்தில் பிறந்தேன்।

Verse 57

जातिस्मरणसंयुक्ता तस्या देव्याः प्रसादतः । भवतीनां कनिष्ठास्मि ज्येष्ठा सौभाग्यतः स्थिता

அந்த தேவியின் அருளால் எனக்கு முன்ஜன்ம நினைவு உண்டு; உங்களில் நான் இளையவளாக இருந்தாலும், நற்பேற்றில் முதன்மையாக நிற்கிறேன்।

Verse 58

एत स्मात्कारणाद्गौरीं मुक्त्वैतान्पञ्चपिण्डकान् । कर्द्दमेन विधायाथ पूजयामि दिनेदिने

இதனால் நான் இந்த ஐந்து பிண்டங்களை ஒதுக்கி வைத்து, சேற்றால் வடிவமைத்து, கௌரியை நாள்தோறும் வழிபடுகிறேன்।

Verse 59

एतद्गुह्यं मया ख्यातं भवतीनामसंशयम् । सत्येनानेन मे गौरी मनोभीष्टं प्रयच्छतु

இந்த இரகசியத்தை நான் உங்களிடம் ஐயமின்றி வெளிப்படுத்தினேன்; இந்தச் சத்தியத்தின் பலனால் என் கௌரி என் மனவிருப்பத்தை அருள்வாளாக।

Verse 61

प्रसादं कुरु चास्माकं दीयतां मन्त्रपंचकम् । तदेव येन ते देवी तुष्टा सा परमेश्वरी

எங்கள்மேலும் அருள் புரிவாயாக; மந்திரப் பஞ்சகத்தை எமக்கு அளிப்பாயாக. தேவி, அதே மந்திரப் பஞ்சகத்தினாலேயே அந்த பரமேஸ்வரி உம்மேல் திருப்தியடைந்தாள்.

Verse 62

मया प्रोक्ताश्च ता सर्वाः प्रार्थयध्वं यथेच्छया । अहं सर्वं प्रदास्यामि तत्सत्यं वचनं मम

நான் அவை அனைத்தையும் கூறினேன்; உங்கள் விருப்பம்போல் வேண்டுங்கள். நான் அனைத்தையும் அளிப்பேன்—இது என் சத்திய வாக்கு.

Verse 63

ततो देव मया प्रोक्तं तासां तन्मंत्रपंचकम् । शिष्यत्वं गमितानां च वाङ्मनःकायकर्मभिः

பின்பு, தேவரே, நான் அவர்களுக்கு அந்த மந்திரப் பஞ்சகத்தை உபதேசித்தேன். வாக்கு, மனம், உடல் செயல்களால் அவர்களை சீடத்துவத்தில் ஏற்றுக் கொண்டேன்.

Verse 64

विष्णुरुवाच । ममापि वद देवेशि कीदृक्तन्मन्त्रपञ्चकम् । यत्त्वयाऽनुष्ठितं पूर्वं तया तासां निवेदि तम्

விஷ்ணு கூறினார்—தேவேசி, அந்த மந்திரப் பஞ்சகம் எத்தகையது என்பதை எனக்கும் கூறுவாயாக. நீ முன்பு எவ்வாறு அனுஷ்டித்தாயோ, அவ்வாறே அவர்களுக்குச் சொல்லி விளக்குவாயாக.

Verse 65

लक्ष्मीरुवाच । नमः पृथिव्यै क्षांतीशि नम आपोमये शुभे । तेजस्विनि नमस्तुभ्यं नमस्ते वायुरूपिणि

லக்ஷ்மி கூறினாள்—பொறுமையின் அரசியே, பூமி-ரூபிணியே, உமக்கு நமஸ்காரம். மங்களமயியே, நீர்-ரூபிணியே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஒளிமிகு தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; காற்று-ரூபிணியே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 66

आकाशरूपसंपन्ने पंचरूपे नमोनमः

ஆகாச-சொரூபம் உடைய, பஞ்சரூபிணி தேவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 67

एभिर्मन्त्रैर्मया पूर्वं पूजिता परमेश्वरी । तेन राज्यं मया प्राप्तं सर्वस्त्रीणां सुदुर्लभम्

முன்னர் இம்மந்திரங்களால் நான் பரமேஸ்வரியை வழிபட்டேன்; அதன் பயனாக எனக்கு அரசாட்சி கிடைத்தது—அது எல்லா பெண்களுக்கும் மிக அரிது.

Verse 68

ततश्च स्थापिता देवी कृत्वा रत्नमयी शुभा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे मया तत्र सुरेश्वर

பின்னர் நான் அந்த மங்கள தேவியை ரத்தினமய வடிவமாக அமைத்து அங்கேயே நிறுவினேன்; தேவர்களின் ஆண்டவனே, ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் அவளை பிரதிஷ்டை செய்தேன்.

Verse 69

तां या पूजयते नारी सद्योऽपि पतिवल्लभा । जायते नात्र सन्देहः सर्वपापविवर्जिता

அவளை வழிபடும் பெண் உடனே கணவருக்கு அன்புக்குரியவளாகிறாள்; இதில் ஐயமில்லை—அவள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறாள்.

Verse 177

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चपिंडिकोत्पत्ति माहात्म्य वर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பஞ்சபிண்டிகா உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று எழுபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.