Adhyaya 84

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं देवदेवेन विष्णुना । माधवीं भगिनीं प्राप्य जन्मांतरमुपस्थिताम्

ரிஷிகள் கூறினர்—பகவனே! தேவர்களின் தேவனான விஷ்ணு கூறியதை நீங்கள் உரைத்தீர்கள்; மற்றொரு பிறவியில் வந்த உங்கள் சகோதரி மாதவியைச் சந்தித்தபோது…

Verse 2

अश्ववक्त्रां करिष्यामि तपसा सुशुभाननाम् । सा कथं विहिता तेन तपस्तप्तं तथा कथम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि परं कौतूहलं हि नः

“தவத்தால் அந்த அழகிய முகத்தாளை குதிரைமுகியாக ஆக்குவேன்”—என்று அவர் அவளை எவ்வாறு விதித்தார்? அத்தகைய தவம் எவ்வாறு செய்யப்பட்டது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; எங்கள் ஆவல் மிகுந்தது।

Verse 3

सूत उवाच । नारदस्य समाकर्ण्य तं सन्देशं सुरोद्भवम् । गत्वा विष्णुः सुरैः सार्द्धं प्रचक्रे मंत्रनिश्चयम्

சூதர் கூறினார்—நாரதர் கொண்டு வந்த தெய்வீகச் செய்தியை கேட்ட விஷ்ணு, தேவர்களுடன் சென்று உறுதியான மந்திர ஆலோசனையை (புனிதத் திட்டத்தை) முடிவு செய்தார்।

Verse 4

भारावतरणार्थाय दानवानां वधाय च । वसुदेवगृहे श्रीमान्द्वापरांते ततो हरिः

பூமியின் பாரத்தைத் தணிக்கவும், தானவர்களை அழிக்கவும், துவாபர யுகத்தின் முடிவில் அந்த ஸ்ரீமான் ஹரி வசுதேவரின் இல்லத்தில் அவதரித்தார்।

Verse 5

देवक्या जठरे देवः संजातो दैत्यदर्पहा । तथान्या रोहिणीनाम भार्या तस्य च याऽभवत्

தேவகியின் கருவில் தேவன் பிறந்தார்—அசுரர்களின் அகந்தையை அழிப்பவர். மேலும் அவருக்கு ரோஹிணி என்ற இன்னொரு மனைவியும் இருந்தாள்।

Verse 6

तस्यां जज्ञे हलीनाम बलभद्रः प्रतापवान् । तृतीया सुप्रभानाम वसुदेवप्रिया च या

ரோஹிணியின் கருவில் கலப்பைத் தாங்கிய, வீரமிகு பலபத்ரன் பிறந்தான். மூன்றாவது மனைவி சுப்ரபா எனப்பட்டாள்; அவள் வசுதேவருக்கு மிகப் பிரியமானவள்।

Verse 7

तस्यां सा माधवी जज्ञे अश्ववक्त्रस्वरूपधृक् । तां दृष्ट्वा विकृताकारां सुतां जातां च सुप्रभा । वासुदेवसमायुक्ता विषादं परमं गता

சுப்ரபாவிலிருந்து மாதவி என்னும் மகள் பிறந்தாள்; அவள் அச்வமுக வடிவம் கொண்டவள். அந்த விகாரமான உருவுடைய மகளைப் பார்த்து வாசுதேவருடன் இணைந்த சுப்ரபா பேர்துயரில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 8

अथ ते यादवाः सर्वे कृतशान्तिकपौष्टिकाः । स्वस्तिस्वस्तीति संत्रस्ताः प्रोचुर्भूयात्कुलेऽत्र नः

அப்போது யாதவர்கள் அனைவரும் சாந்தி மற்றும் பௌஷ்டிகச் சடங்குகளைச் செய்து, அச்சத்துடன் ‘ஸ்வஸ்தி ஸ்வஸ்தி’ என்று கூறி—“எங்கள் குலத்தில் இங்கே நலமே நலமாக இருக்கட்டும்” என்றனர்.

Verse 9

एवं सा यौवनोपेता तथा दुःखसमन्विता । न कश्चिद्वरयामास वाजिवक्त्रां विलोक्य ताम्

இவ்வாறு அவள் யௌவனத்தை அடைந்தபோதும் துயரால் நிறைந்திருந்தாள்; அவளின் அச்வமுகத் தோற்றத்தைப் பார்த்து யாரும் அவளை மணம் செய்யத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

Verse 10

ततश्च भगवान्विष्णुर्ज्ञात्वा तां भगिनीं तथा । मातरं पितरं चैव तथा दुःखसमन्वितौ

அப்போது பகவான் விஷ்ணு அந்த சகோதரியின் நிலையை அறிந்து, தாயும் தந்தையும் துயரால் வாடுவதைக் கண்டு, அதற்கான தீர்வைச் செய்ய மனத்தில் உறுதி கொண்டார்.

Verse 11

तामादाय गतस्तूर्णं बलदेवसमन्वितः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तपस्तप्तुं ततः परम्

அவளை அழைத்துக்கொண்டு, பலதேவருடன் சேர்ந்து, அவர் விரைவாக ஹாடகேஸ்வரத் திருக்க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றார்; அங்கே பின்னர் தவம் செய்யும்பொருட்டு.

Verse 12

ब्रह्माणं तोषयामास सम्यग्यज्ञपरायणः । व्रतैश्च विविधैर्दानैर्ब्राह्मणानां च तर्पणैः

முறையான யாகத்தில் பராயணனாக இருந்து, பலவகை விரதங்கள், பலதர தானங்கள், பிராமணர்களுக்குத் தர்ப்பணங்கள் ஆகியவற்றால் அவர் பிரம்மதேவரை நன்கு மகிழ்வித்தார்।

Verse 13

ततस्तुष्टिं गतो ब्रह्मा वर्षांते तस्य शार्ङ्गिणः । उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्वाभिवांछितम्

பின்னர் மழைக்கால முடிவில், சார்ங்கதாரி (விஷ்ணு) மீது பிரம்மதேவர் திருப்தியடைந்து கூறினார்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; உன் விருப்பமானதை வேண்டிக் கொள்।”

Verse 14

विष्णुरुवाच । एषा मे भगिनी देव जाताऽश्ववदना किल । तव प्रसादात्सद्वक्त्रा भूयादेतन्ममेप्सितम्

விஷ்ணு கூறினார்—“தேவா! என் இந்த சகோதரி உண்மையிலேயே குதிரைமுகத்துடன் பிறந்தாள். உமது அருளால் அவள் அழகிய முகமுடையவளாக ஆகட்டும்—இதுவே என் விருப்பம்.”

Verse 15

श्रीब्रह्मोवाच । एषा शुभानना साध्वी मत्प्रसादाद्भविष्यति । सुभद्रा नाम विख्याता वीरसूः पतिवल्लभा

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—“என் அருளால் அவள் மங்கள முகமுடைய நற்குணப் பெண்ணாக ஆவாள். ‘சுபத்ரா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாள்—வீரர்களின் தாய், கணவனுக்கு அன்பானவள்.”

Verse 16

एतद्रूपां पुमान्योऽत्र पूजयिष्यति भक्तितः । एतां विष्णो त्वया सार्धं तथानेन च सीरिणा

ஓ விஷ்ணுவே! இவ்விடத்தில் இவ்வுருவிலேயே அவளை பக்தியுடன் வழிபடுபவன்—உம்முடன் மற்றும் இக்கலப்பைத் தாங்கியவன் (பலராமன்) உடனும்—பலனை அடைவான்।

Verse 17

द्वादश्यां माघमासस्य गंधपुष्पानुलेपनैः । सोऽप्यवाप्स्यति यच्चित्ते वर्तते नात्र संशयः

மாசி (மா஘) மாதத்தின் துவாதசியன்று நறுமணம், மலர்கள், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களுடன் வழிபடும் பக்தன், தன் உள்ளத்தில் உள்ள விருப்பத்தை நிச்சயமாகப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 18

या नारी पतिना त्यक्ता वंध्या वा भक्तिसंयुता । तृतीयादिवसे चैतां पूजयिष्यति केशव

ஹே கேசவா! கணவரால் கைவிடப்பட்டவளாக இருந்தாலும், அல்லது பிள்ளையில்லாதவளாக இருந்தாலும், பக்தியுடன் இருப்பின் திதி த்ருதியை முதல் இந்த தேவியை வழிபட வேண்டும்।

Verse 19

भविष्यति सुपुत्राढ्या सुभगा सा सुखान्विता । ऐश्वर्यसहिता नित्यं सर्वैः समुदिता गुणैः

அவள் நல்ல புதல்வர்களால் செழிப்படைந்து, சௌபாக்கியவதியாகவும், இன்பம் நிறைந்தவளாகவும் ஆவாள்; எப்போதும் செல்வத்துடன் இருந்து, எல்லா நற்குணங்களாலும் ஒளிர்வாள்।

Verse 20

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो विरराम ततः परम् । वासुदेवोऽपि हृष्टात्मा ययौ द्वारवतीं पुरीम्

இவ்வாறு கூறி நான்முகன் (பிரம்மா) பின்னர் மௌனமானான். வாசுதேவரும் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் த்வாரவதி நகரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 21

तामादाय विशालाक्षीं चंद्रबिंबसमाननाम् । बलदेवसमायुक्तो ह्यनुज्ञाप्य पिताम हम्

நிலவட்டம் போன்ற முகத்தையும், அகன்ற கண்களையும் உடைய அவளை அழைத்துக்கொண்டு, பலதேவருடன் சேர்ந்து, பிதாமகன் (பிரம்மா) அனுமதி பெற்ற பின்பு (அவர் புறப்பட்டார்)।

Verse 22

सूत उवाच । एवं सा माधवी विप्राः सुभगारूपमास्थिता । अवतीर्णा धरापृष्ठे लक्ष्मीशापप्रपीडिता

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! இவ்வாறு அந்த மாதவி மிகச் சுபமான ரூபத்தை ஏற்று, லக்ஷ்மியின் சாபத்தால் பீடிக்கப்பட்டவளாய், பூமித்தளத்தில் அவதரித்தாள்।

Verse 23

उपयेमे सुतः पांडोर्यां पार्थश्चारुहासिनीम् । जज्ञे तस्याः सुतो वीरोऽभिमन्युरिति विश्रुतः

பாண்டுவின் புதல்வன் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) அந்த இனிய புன்னகையுடைய அழகிய கன்னியை மணந்தான். அவளிடமிருந்து ஒரு வீரப் புதல்வன் பிறந்தான்; அவன் ‘அபிமன்யு’ என உலகில் புகழ்பெற்றான்।

Verse 24

एतद्वः सर्वमाख्यातं माधबीजन्मसम्भवम् । सुपर्णाख्यस्य देवस्य कथासंगाद्द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! ‘சுபர்ண’ எனப்படும் தேவனின் கதையோடு இணைந்து தோன்றிய மாதவியின் பிறப்புச் செய்தி முழுவதையும் நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்।

Verse 25

यश्चैतत्पठते मर्त्यो भक्त्या युक्तः शृणोति वा । मुच्यते स नरः पापात्तद्दिनैकसमुद्भवात्

பக்தியுடன் இதை ஓதுகிறவனோ அல்லது கேட்கிறவனோ, அந்த மனிதன் அந்த நாளிலேயே உண்டான பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।