Adhyaya 155

Verse 1

सूत उवाच । तथाऽन्ये तत्र तिष्ठंति वसवोऽष्टौ द्विजोत्तमाः । स्थानमेकं समाश्रित्य सर्वदैव प्रपूजिताः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமா! அதுபோல அங்கே மற்ற தெய்வங்களும் தங்குகின்றனர்—எட்டு வசுக்கள். அவர்கள் ஒரே புனித நிலையைக் கைக்கொண்டு எப்போதும் பூஜிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 2

एकादश तथा रुद्रा आदित्या द्वादशैव तु । देववैद्यौ तथा चान्यावश्विनौ तत्र संस्थितौ

அங்கேயே பதினொரு ருத்ரர்களும் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும் நிலைத்துள்ளனர்; தெய்வ வைத்தியர்களான அஸ்வினி குமாரர்கள் இருவரும் அங்கே வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 3

देवतास्तत्र तिष्ठंति कोटिकोटिप्रनायकाः । एकैका ब्राह्मणश्रेष्ठाः कलिकालभयाकुलाः

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் தேவர்கள் குடிகொள்கிறார்கள்—கோடி கோடி தலைவர்களாய்; ஆனால், ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, ஒவ்வொருவரும் கலியுகத்தின் அச்சத்தால் கலங்குகின்றனர்.

Verse 4

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यज्ञभागाप्तये सदा । अष्टम्यां शुक्लपक्षे तु मधुमासे व्यवस्थिते

ஹாடகேஸ்வரப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், யாகப் புண்ணியப் பங்கினைப் பெறுவதற்காக, மதுமாசம் வந்தபோது சுக்லபக்ஷ அஷ்டமியில் முறையாக (இவ்விரதத்தை) அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 5

यस्तान्वसूञ्छुचिर्भूत्वा स्नात्वा धौतांबरो नरः । तर्पयित्वा द्विजश्रेष्ठान्पश्चात्संपूजयेन्नरः

தூய்மையடைந்து நீராடி சுத்தமான ஆடை அணிந்தவன், முதலில் த்விஜசிரேஷ்டர்களை தர்ப்பணம்/தானம் செய்து திருப்திப்படுத்தி, பின்னர் அந்த வசுக்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 6

वसवस्त्वा कृण्वन्निति मन्त्रेणानेन भक्तितः । नैवेद्यं च ततो दद्याद्वसवश्छंदसाविति

‘வசவஸ் த்வா க்ருண்வன்…’ என்ற மந்திரத்தால் பக்தியுடன் (ஆவாஹனம்/பூஜை) செய்து, பின்னர் நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘வசவஶ்சந்தசாவ்…’ என்ற சூத்திரத்தால் மீண்டும் வழிபாட்டை நடத்த வேண்டும்.

Verse 7

ततो धूपं सुगन्धं च यो यच्छति समाहितः । वसवस्त्वां जेतु तथा मन्त्रमेतमुदीरयेत्

பின்னர் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி நறுமணத் தூபம் அர்ப்பணிப்பவன் ‘வஸவஸ்த்வாம் ஜேது…’ எனத் தொடங்கும் இந்த மந்திரத்தையும் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 8

आरार्तिकं ततो भूयो यः करोति द्विजोत्तमाः । वसवस्त्वां जेतु तथा श्रूयतां यत्फलं हि तत्

மீண்டும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, யார் ஆரார்த்திகம் (தீப ஆரதி) செய்து அதேபோல் ‘வஸவஸ்த்வாம் ஜேது…’ என ஜபிக்கிறாரோ—அதன் பலனை கேளுங்கள்।

Verse 9

कन्याभिः कोटिभिर्यच्च पूजिताभिर्भवेत्फलम् । वसूनां चैव तत्सर्वमष्टभिस्तैः प्रपूजितैः

கோடிக்கணக்கான கன்னியர் வழிபட்டால் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, அது முழுவதும் அந்த எட்டு வசுக்களை முறையாகப் பூஜிப்பதால் பெறப்படுகிறது।

Verse 10

तथा ये द्वादशादित्यास्तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिताः । तान्स्थाप्य पूजयित्वा च सप्तम्यामर्कवासरे । सम्यक्छ्रद्धासमोपेतः पुष्पगन्धानुलेपनैः

அதேபோல் அந்தப் புண்ணியத் தலத்தில் நிலைபெற்ற பன்னிரு ஆதித்யர்களை நிறுவி, ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று வரும் சப்தமி திதியில், நம்பிக்கையுடன் மலர்கள், நறுமணங்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 11

पश्चात्तत्पुरतस्तेषां समस्तान्येकविंशतिः । आदित्यव्रत संज्ञानि तस्य पुण्यफलं शृणु

அதன்பின் அவர்களின் சந்நிதியில் ‘ஆதித்ய-விரதம்’ என அழைக்கப்படும் மொத்தம் இருபத்தொன்று விரதங்கள் உள்ளன; அவற்றின் புண்ணியப் பலனை கேளுங்கள்।

Verse 12

कोटिद्वादशकं यस्तु सूर्याणां पूजयेन्नरः । तत्फलं प्राप्नुयात्कृत्स्नं पूजयन्नात्र संशयः

பன்னிரண்டு கோடி சூரியரூபங்களை வழிபடுகிறவன், இங்கே வழிபட்டாலே அந்த முழுப் பலனையும் முழுமையாகப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 13

तथैकादशरुद्रा ये तत्र क्षेत्रे द्विजोत्तमाः । एकस्थाने स्थितास्तेषां पूजया श्रूयतां फलम्

அதேபோல், ஓ த்விஜோத்தமா! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருக்கும் பதினொரு ருத்ரர்களை வழிபட்டால் கிடைக்கும் பலனை கேள்।

Verse 14

यस्तान्पूजयते भक्त्या स्थापयित्वा सुरेश्वरान् । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां जपेच्च शतरुद्रियम्

அந்த தேவேஸ்வரர்களை முறையாக நிறுவி பக்தியுடன் வழிபட்டு, சைத்ர மாத சுக்லபக்ஷ சதுர்தசியில் ‘சதருத்ரீயம்’ ஜபிப்பவன்—

Verse 15

एकादशप्रमाणेन कोटयस्तेन पूजिताः । भवंति नात्र संदेहः सत्यमेतन्मयोदितम्

அவனுடைய வழிபாட்டால் பதினொன்று என்ற அளவின்படி கோடிக்கணக்கான (புண்ணிய) பலன் உண்டாகும்; இதில் சந்தேகமில்லை—இது நான் உரைத்த உண்மை।

Verse 16

यथा तावश्विनौ तत्र देववैद्यौ व्यवस्थितौ । आश्विने मासि चाश्विन्यां पूर्णिमायां तथा तिथौ

அதேபோல் அங்கே தெய்வ வைத்தியர்களான அந்த இரு அஸ்வினிக் குமாரர்கள் நிலைத்துள்ளனர்; மேலும் ஆஸ்வின மாதத்தில் அஸ்வினி நட்சத்திரம் கூடிய பௌர்ணமி திதியில்—

Verse 17

यस्तौ संपूजयित्वा तु ह्यश्विनीसूक्तमुच्चरेत् । द्विकोटि गुणितं पुण्यं सम्यक्तेन समाप्यते

அவ்விருவரையும் முறையாகப் பூஜித்து அஸ்வினீ ஸூக்தத்தை உச்சரிப்பவன், கிரியையைச் சரியாக நிறைவு செய்து இரு கோடி மடங்கு புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 19

सूत उवाच । तथाऽन्योऽपि च तत्रास्ति याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठितः । पुष्पादित्य इति ख्यातः सर्वकामप्रदो नृणाम्

சூதர் கூறினார்—அதேபோல் அங்கே யாஜ்ஞவல்க்யர் பிரதிஷ்டை செய்த இன்னொரு தெய்வமும் உள்ளது; அது ‘புஷ்பாதித்ய’ என்று புகழ்பெற்று, மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்।

Verse 20

यो यं काममभिध्याय तं पूजयति मानवः । स तं कृत्स्नमवाप्नोति यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

மனிதன் எந்த ஆசையை மனத்தில் தியானித்து அவனைப் பூஜிக்கிறானோ, அது மிக அரிதானதாயினும் அவன் அதை முழுமையாகப் பெறுவான்।

Verse 21

अपुत्रो लभते पुत्रान्धनार्थी धनमाप्नुयात् । बहुवैरोऽरिनाशं च विद्यार्थी शास्त्रविद्भवेत्

மகப்பேறு இல்லாதவன் புதல்வரைப் பெறுவான்; செல்வம் நாடுபவன் செல்வம் அடைவான்; பல பகைவரால் சூழப்பட்டவன் பகைநாசம் பெறுவான்; மாணவன் சாஸ்திரங்களில் புலமை பெறுவான்।

Verse 22

सप्तम्यामर्कवारेण यस्तं पश्यति मानवः । मुच्येद्दिनोद्भवात्पापान्महतोऽपिद्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! சப்தமி அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தால், அவனை தரிசிப்பவன் நாள் காரணமாக உண்டாகும் பாவங்களிலிருந்து—அவை பெரியவையாக இருந்தாலும்—விடுபடுவான்।

Verse 23

पूजया हि प्रणश्येत पापं वर्षसमुद्भवम् । नाशं याति न संदेहस्तमः सूर्योदये यथा

பூஜையால் ஆண்டுதோறும் சேரும் பாவம் அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை; சூரியோதயத்தில் இருள் அழிவதுபோல்।

Verse 24

अष्टोत्तरशतं चैव यः करोति प्रदक्षिणाम् । फलहस्तः स मुच्येत ह्याजन्ममरणादघात्

கையில் பழ நிவேத்யம் ஏந்தி நூற்று எட்டு பிரதட்சிணை செய்பவன், பிறப்பு–இறப்பு சுழலில் ஒட்டிய பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 25

प्रदक्षिणां प्रकुवाणो यो यं काममभीप्सति । स तमाप्नोत्यसंदिग्धं निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्

பிரதட்சிணை செய்யும் போது யார் ஒரு விருப்பத்தை நாடுகிறாரோ, அவர் அதை ஐயமின்றி அடைவார்; ஆசையற்றவன் மோட்சம் அடைவான்।

Verse 26

संक्रांतौ सूर्यवारेण यः कुर्यात्स्नापनक्रियाम् । अभीष्टं सिध्यते तस्य मेषे वा यदि वा तुले

சங்கிராந்தி காலத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமை நீராடல் விதியைச் செய்தால், அவனது விருப்பம் நிறைவேறும்—மேஷமாக இருந்தாலும் துலாவாக இருந்தாலும்।

Verse 27

तस्मिन्सर्वप्रयत्नेन वांछद्भिरीप्सितं फलम् । स देवो वीक्षणीयश्च पूजनीयो विशेषतः

ஆகவே விரும்பிய பலனை நாடுவோர் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தத் தேவனை தரிசித்து, சிறப்பாக பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 28

यद्देवैः सकलैर्दृष्टैश्चमत्कारपुरोद्भवैः । फलमाप्नोति तद्दृष्टौ तेन तत्फलमाप्नुयात्

தேவர்கள் அனைவரும் அந்த அதிசயச் சித்திரநகரில் அந்தத் தேவனைத் தரிசித்து பெற்ற பலன் எதுவோ, அங்கே அவரைத் தரிசிப்பவனும் அதே பலனை அடைவான்।

Verse 29

।ऋषय ऊचुः । याज्ञवल्क्येन देवोऽसौ यदि तावत्प्रतिष्ठितः । पुष्पादित्यः कथं प्रोक्त एतन्नो वक्तुमर्हसि

ரிஷிகள் கூறினர்—அந்தத் தேவன் யாஜ்ஞவல்க்யரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவரானால், ‘புஷ்பாதித்யன்’ என்று ஏன் சொல்லப்படுகிறார்? இதை எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்।

Verse 31

अस्त्यत्र मेदिनीपृष्ठे सुपुरं वैदिशं महत् । नानासौध समाकीर्णं वरप्राकारशोभितम्

இங்கே பூமியின் மேற்பரப்பில் ‘வைதிச’ எனப்படும் ஒரு மாபெரும் அழகிய நகரம் உள்ளது; அது பல மாளிகைகளால் நிரம்பி, சிறந்த மதில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 32

उद्यानशतसंकीर्णं तडागैरुपशोभितम् । तत्रासीत्पार्थिवश्रेष्ठश्चित्रवर्मेति विश्रुतः

அந்நகரம் நூற்றுக்கணக்கான பூங்காக்களால் நிறைந்ததும், குளங்கள் மற்றும் ஏரிகளால் மேலும் அழகுபெற்றதும் ஆக இருந்தது. அங்கே ‘சித்ரவர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்ற சிறந்த அரசன் ஆட்சி செய்தான்।

Verse 33

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्न च चौरकृतं भयम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे सततं धर्मवत्सले

அந்த தர்மத்தை அறிந்த, எப்போதும் தர்மத்தை நேசித்த அரசன் ஆட்சி செய்தபோது பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை, திருடர்களால் உண்டாகும் அச்சமும் இல்லை।

Verse 34

तत्पुरे क्षत्रियो जात्या मणिभद्र इति स्मृतः । स वै धनेन संयुक्तः पितृपैतामहेन च

அந்நகரில் பிறப்பால் க்ஷத்திரியனான மணிபத்ரன் எனப் புகழப்பட்ட ஒருவன் இருந்தான். தந்தை மற்றும் முன்னோர்களிடமிருந்து வந்த செல்வத்தால் அவன் செழித்திருந்தான்.

Verse 35

तत्पुरं सकलं चैव स राजा मंत्रिभिः सह । कुसीदाहृतवित्तेन वर्तते कार्य उत्थिते

அந்நகரமெங்கும், அந்த அரசனும் அமைச்சர்களுடன், எழும் காரியங்களை வட்டியால் பெற்ற செல்வத்தைக் கொண்டு நடத்தினர்.

Verse 36

स च कायेन कुब्जः स्याज्जराव्याप्तस्तथैव च । वलीपलितगात्रश्च ह्यत्यंतं च विरूपधृक्

அவன் உடல் கூனாகி, முதுமை முழுதும் ஆட்கொண்டது. சுருக்கங்களும் நரைத்த முடியும் அவன் அங்கங்களில் பரவி, மிகக் கோர வடிவம் கொண்டான்.

Verse 37

तथा चैव कुकीनाशः प्रभूतेऽपि धने सति । न ददाति स पापात्मा कस्यचित्किञ्चिदेव हि । न भक्षयति तृष्णार्तः स्वयमेव कथंचन

இவ்வாறு பெருஞ்செல்வம் இருந்தும் அவன் முற்றிலும் சீரழிந்தான். அந்தப் பாவமனம் யாருக்கும் எதையும் தானமாக அளிக்கவில்லை; ஆசையால் துடித்தவன் தானும் எவ்விதமாகவும் உணவின் இன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை.

Verse 38

एवंविधोऽपि सोऽतीवविरूपोऽपि सुदुर्मतिः । प्रार्थयामास वै कन्यां स्वजात्यां वीक्ष्य सुंदरीम्

இப்படிப்பட்டவனாகவும்—மிகக் கோர உருவமும் தீய எண்ணமும் கொண்டவனாகவும்—தன் சமூகத்தைச் சேர்ந்த அழகிய கன்னியைக் கண்டு அவளை மணம் வேண்டினான்.

Verse 39

बिंबोष्ठीं चारुदेहां च मुष्टिग्राह्यकृशोदरीम् । पद्मपत्रविशालाक्षीं गूढगुल्फां सुकेशिकाम्

அவளது உதடுகள் பிம்பப் பழம்போல் செம்மையாக, உடல் அழகியதாக, இடை ஒரு குத்தியில் அடங்குமளவு மெலிந்ததாக; கண்கள் தாமரை இதழ்போல் விரிந்ததாக, கணுக்கால்கள் சீராக, கூந்தல் அழகாக இருந்தது।

Verse 40

रक्तां सप्तसु गात्रेषु त्रिगंभीरां तथा पुनः । सर्वलक्षणसंपूर्णां जातीयां सुमनोरमाम्

அவளது உடலின் ஏழு அங்கங்களில் செம்மை ஒளி இருந்தது; அவள் திரிகம்பீரா; எல்லா நற்பண்பு-லட்சணங்களும் நிறைந்தவள், தன் குலத்தவள், மிக மனோகரி.

Verse 41

क्षत्रियाद्द्विजशार्दूला दरिद्रेण च पीडितात् । तेन तत्सकलं वृत्तं भार्यायै संनिवेदितम्

ஓ த்விஜசார்தூலர்களே! வறுமையால் துன்புற்ற அந்தக் க்ஷத்திரியன், நடந்த அனைத்தையும் அப்போது தன் மனைவியிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 42

तच्छ्रुत्वा सा च दुःखेन मूर्च्छिता संबभूव ह । संबोधिता ततस्तेन वाक्यैर्दृष्टांतसंभवैः

அதைக் கேட்டவுடன் அவள் துயரால் மயங்கி விழுந்தாள்; பின்னர் அவன் உவமைகளால் ஆதரித்த சொற்களால் அவளைத் தெளிவுறச் செய்தான்.

Verse 43

क्षत्रिय उवाच । न सा विद्या न तच्छिल्पं न तत्कार्यं न सा कला । अर्थार्थिभिर्न तज्ज्ञानं धनिनां यन्न दीयते

க்ஷத்திரியன் கூறினான்—எந்த வித்யையும் இல்லை, எந்தச் சிற்பமும் இல்லை, எந்தச் செயலும் இல்லை, எந்தக் கலையும் இல்லை; செல்வம் நாடுவோர்க்குத் தேவைப்படும் எந்த அறிவும் செல்வந்தர் வழங்காதது இல்லை.

Verse 44

इह लोके च धनिनां परोऽपि स्वजनायते । स्वजनोऽपि दरिद्राणां कार्यार्थे दुर्जनायते

இவ்வுலகில் செல்வர்க்கு அந்நியனும் சொந்தம்போல் ஆகிறான்; ஆனால் ஏழைக்கு காரியம் வந்தால் சொந்தம்கூட பகைவன்போல் நடக்கும்.

Verse 45

अर्थेभ्यो हि विवृद्धेभ्यः संभृतेभ्यस्ततस्ततः । प्रवर्तंते क्रियाः सर्वाः पर्वतेभ्यो यथापगाः

செல்வம் பெருகி பல இடங்களிலிருந்து சேர்க்கப்பட்டால், எல்லா செயல்களும் இயக்கம் பெறும்; மலைகளிலிருந்து ஆறுகள் ஓடுவது போல.

Verse 46

पूज्यते यदपूज्योऽपि यदगम्योऽपि गम्यते । वंद्यते यदवन्द्योऽपि ह्यनुबंधो धनस्य सः

பூஜைக்குரியவன் அல்லாதவனும் பூஜிக்கப்படுகிறான்; அணுகக் கூடாததும் அணுகப்படுகிறது; வணங்கத் தகாதவனும் வணங்கப்படுகிறான்—இதுவே செல்வத்தின் கட்டுப்பாடு.

Verse 47

अशनादिंद्रिया णीव स्युः कार्याण्यखिलानिह । सर्वस्मात्कारणाद्वित्तं सर्वसाधनमुच्यते

உணவு முதலியவற்றால் புலன்கள் இயக்கப்படுவது போல, இவ்வுலகில் எல்லாச் செயல்களும் சாதனங்களால் நடைபெறும்; ஆகவே செல்வம் ‘எல்லாச் சாதனமும்’ எனப்படுகிறது.

Verse 48

अर्थार्थी जीवलोकोऽयं श्मशानमपि सेवते । जनितारमपि त्यक्त्वा निःस्वः संयाति दूरतः

செல்வத்திற்காக ஏங்கும் இவ்வுயிருலகம் சுடுகாட்டையும் நாடும்; மனிதன் வறியவனானால் பெற்றவனையும் விட்டுத் தூரம் போய்விடுவான்.

Verse 155

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पादि त्यमाहालये मणिभद्रवृत्तांते मणिभद्राय कन्याप्रदानार्थं क्षत्रियकृतनिजभार्यासंबोधनवर्णनंनाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் கீழ், மணிபத்ர வ்ருத்தாந்தத்தில் ‘மணிபத்ரருக்கு கன்னியாப்ரதானம் செய்வதற்காக க்ஷத்திரியன் தன் மனைவியிடம் உரைத்த உரையாடல்’ எனும் நூற்று ஐம்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 198

एतद्वः सर्वमाख्यातं माहात्म्यं वसुसंभवम् । आदित्यानां च रुद्राणामश्विनोर्द्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! வசுக்களிலிருந்து தோன்றிய இந்த முழு மாஹாத்ம்யமும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது ஆதித்யர்கள், ருத்ரர்கள், அஸ்வினி குமாரர்களுடனும் தொடர்புடையது।