Adhyaya 46

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । अन्यानि तत्र तीर्थानि यानि संति महामते । तानि कीर्तय सर्वाणि परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமதியே! அங்கே உள்ள பிற தீர்த்தங்கள் யாவை? அவை அனைத்தையும் கூறுவீராக; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 2

सूत उवाच । तत्र सारस्वतं तीर्थमन्यदस्ति सुशोभनम् । यत्र स्नातोऽतिमूकोऽपि भवेद्वाक्यविचक्षणः

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘சாரஸ்வத தீர்த்தம்’ எனும் இன்னொரு மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே நீராடினால் மிக மௌனனும் சொல்வன்மை உடையவனாக, விவேகமுள்ளவனாக ஆகிறான்।

Verse 3

लभते चेप्सितान्कामान्मानुषान्दैविकानपि । ब्रह्मलोकादिपर्यतांस्तथालोकान्द्विजोत्तमाः

இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! அவன் விரும்பிய பலன்களை—மனிதமும் தெய்வீகமும்—பெற்று, பிரம்மலோகம் வரை உள்ள உலகங்களையும் அடைகிறான்।

Verse 4

पुरासीत्पार्थिवो ना्ना विख्यातो बलवर्धनः । समुद्रवलयामुर्वीं बुभुजे यो भुजार्जिताम्

முன்னொரு காலத்தில் ‘பலவர்தனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மன்னன் இருந்தான்; தன் புஜபலத்தால் வென்ற, கடலால் வளையப்பட்ட பூமியை அவன் ஆட்சி செய்து அனுபவித்தான்।

Verse 5

तस्य पुत्रः समुत्पन्नः सर्वलक्षणसंयुतः । तस्य नाम पिता चक्रे संप्राप्ते द्वादशेऽहनि । अम्बुवीचिरिति स्पष्टं समाहूय द्विजोत्तमान्

அவனுக்கு எல்லா நற்பண்புக் குறிகளும் உடைய ஒரு மகன் பிறந்தான். பன்னிரண்டாம் நாளில் தந்தை சிறந்த இருபிறப்பாளர்களை அழைத்து நாமகரணம் செய்து தெளிவாக “அம்புவீசி” என்று பெயரிட்டான்.

Verse 6

ततः स ववृधे बालो लालितस्तेन भूभुजा । मूकभावं समापन्नो न शक्रोति प्रजल्पितुम्

பின்னர் அந்தச் சிறுவன் அந்த அரசனால் அன்புடன் வளர்க்கப்பட்டு வளர்ந்தான்; ஆனால் ஊமையடைந்து எந்தச் சொல்லும் பேச இயலவில்லை.

Verse 7

ततोऽस्य सप्तमे वर्षे संप्राप्ते बलवर्धनः । पंचत्वं समनुप्राप्तः संग्रामे शत्रुभिर्हतः

அவனுடைய ஏழாம் ஆண்டு வந்தபோது அந்த வலிமை வளர்த்துக் காக்கும் காவலன் போரில் பகைவரால் கொல்லப்பட்டு பஞ்சத்துவத்தை அடைந்தான்.

Verse 8

ततो मूकोऽपि बालोपि मंत्रिभिस्तस्य भूपतेः । स सुतः स्थापितो राज्ये अभावेऽन्यसुतस्य च

அப்போது அவன் ஊமையும் சிறுவனுமாக இருந்தாலும், வேறு மகன் இல்லாததால் அந்த அரசனின் அமைச்சர்கள் அந்த மகனையே அரசியலில் அரியணையில் அமர்த்தினர்.

Verse 9

एवं तस्य महीपस्य राज्यस्थस्य जडात्मनः । बालत्वे वर्तमानस्य राज्यं विप्लवमध्यगात्

இவ்வாறு அந்த அரசன் அரசியலில் அமர்ந்திருந்தாலும், மந்த புத்தியுடனும் பால்ய நிலையிலும் இருந்ததால் நாடு கலக்கம் மற்றும் குழப்பத்தின் நடுவில் விழுந்தது.

Verse 10

ततो जलचरन्यायः संप्रवृत्तो महीतले । पीड्यंते सर्वलोकास्तु दुर्बला बलवत्तरैः

அப்போது பூமியில் ‘நீர்வாழ் உயிர்களின் நியாயம்’ நிலவியது; வலிமையோர் பலவீனரை ஒடுக்க, எல்லா மக்களும் துன்புற்றனர்।

Verse 11

ततस्ते मंत्रिणः प्रोचुर्वसिष्ठं स्वपुरोहितम् । वचोऽर्थं नृपतेरस्य कुरूपायं महामुने

அப்போது அமைச்சர்கள் தங்கள் அரசகுரு வசிஷ்டரிடம் கூறினர்— “மகாமுனியே, இந்த அரசனின் துயரத்திற்கு ஒரு தீர்வை வகுத்தருளுங்கள்.”

Verse 12

पश्य कृत्स्नं धरापृष्ठे शून्यतां समुपस्थितम् । जडत्वान्नृपतेरस्य तस्मात्कुरु यथोचितम्

பாருங்கள், முழு பூமிப்பரப்பிலும் வெறுமை தோன்றியுள்ளது; இந்த அரசனின் மந்தத்தினால், தக்கதையே நீங்கள் செய்யுங்கள்।

Verse 13

ततस्तु सुचिरं ध्यात्वा दीनान्प्रोवाच मंत्रिणः । सर्वानार्तिसमोपेताञ्छृण्वतस्तस्य भूपतेः

பின்னர் அவர் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, எல்லாத் துயரங்களாலும் சுமந்த துயருற்ற அமைச்சர்களிடம் கூறினார்; அரசன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்।

Verse 14

अस्ति सारस्वतं तीर्थं सर्वकामप्रदं नृणाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तत्रायं स्नातु भूपतिः

‘சாரஸ்வத’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் அரசன் அங்கே நீராடட்டும்।

Verse 15

अथ तद्वचनात्सद्यः स गत्वा तत्र सत्वरम् । स्नानात्तीर्थेऽथ संजातस्तत्क्षणात्स कल स्वनः

அவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் அவன் விரைந்து அங்கே சென்றான். அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடிய அதே கணத்தில் அவனுடைய வாக்கு முழுமையும் தெளிவும் இனிமையும் பெற்றது।

Verse 16

तत्प्रभावं सरस्वत्याः स विज्ञाय महीपतिः । श्रद्धया परया युक्तो ध्यायमानः सरस्वतीम्

சரஸ்வதியின் மகத்தான பிரபாவத்தை உணர்ந்த அரசன், பரம பக்தியுடன் தேவியைத் தியானிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 17

ततस्तूर्णं समादाय मृत्तिकां स नदीतटात् । चकार भारतीं देवीं स्वयमेव चतुर्भुजाम्

பின்னர் அவன் நதிக்கரையிலிருந்து விரைந்து மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு, தானே நான்கு கரங்களுடைய பாரதி தேவியின் உருவத்தை அமைத்தான்।

Verse 18

दधतीं दक्षिणे हस्ते कमलं सुमनोहरम् । अक्षमालां तथान्यस्मिञ्जिततारक वर्चसम्

தேவியின் வலக்கையில் மிக அழகிய தாமரையைத் தாங்குமாறு செய்து, மற்றொரு கையில் நட்சத்திர ஒளியையும் மிஞ்சும் பிரகாசமுடைய அக்கமாலையையும் வைத்தான்।

Verse 19

कमण्डलुं तथान्यस्मिन्दिव्यवारिप्रपूरितम् । पुस्तकं च तथा वामे सर्वविद्यासमुद्भवम्

மேலும் மற்றொரு கையில் தெய்வீக நீரால் நிரம்பிய கமண்டலுவை வைத்தான்; இடக்கையில் எல்லா கல்விகளுக்கும் ஆதியான நூலையும் தாங்குமாறு செய்தான்।

Verse 20

ततो मेध्ये शिलापृष्ठे तां निवेश्य प्रयत्नतः । पूजयामास सद्भक्त्या धूपमाल्पानुलेपनैः

பின்னர் தூய கல்லின் மேற்பரப்பில் அவளை கவனமாக நிறுவி, உண்மையான பக்தியுடன் தூபமும் எளிய அனுலேபனங்களும் அர்ப்பணித்து வழிபட்டான்।

Verse 21

चकार च स्तुतिं पश्चाच्छ्रद्धापूतेन चेतसा । तदग्रे प्रयतो भूत्वा स्वरेण महता नृपः

பின்னர் நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த உள்ளத்துடன் ஸ்துதி செய்தான்; அவளின் முன்னிலையில் கவனமாக நின்று அரசன் உயர்ந்த தெளிவான குரலில் புகழ்ந்தான்।

Verse 22

सदसद्देवि यत्किञ्चिद्बन्धमोक्षात्मकं पदम् । तत्सर्वं गुप्तया व्याप्तं त्वया काष्ठं यथाग्निना

தேவி! இருப்பதெல்லாம்—நல்லதோ கெட்டதோ—பந்தமோ மோட்சமோ எனும் நிலை எதுவாயினும், அனைத்தும் நீயே மறைந்தபடி ஊடுருவி நிறைந்துள்ளாய்; மரத்தில் தீ மறைந்திருப்பதுபோல்।

Verse 23

सर्वस्य सिद्धिरूपेण त्वं जनस्य हृदि स्थिता । वाचारूपेण जिह्वायां ज्योतीरूपेण चक्षुषि

நீ சாதனை-சித்தி ரூபமாக அனைவரின் இதயத்தில் உறைகிறாய்; வாக்குரூபமாக நாவிலே, ஜோதிரூபமாக கண்களிலே ஒளிர்கிறாய்।

Verse 24

भक्तिग्राह्यासि देवेशि त्वमेका भुवनत्रये । शरणागतदीनार्तपरित्राणपरायणे

தேவேசி! நீ பக்தியாலேயே அடையப்படுகிறாய்; மூன்று உலகங்களிலும் நீயே ஒருத்தி—சரணடைந்தோர், ஏழைகள், துயருற்றோர் ஆகியோரைக் காக்க எப்போதும் முனைந்தவள்।

Verse 25

त्वं कीर्तिस्त्वं धृतिर्मेधा त्वं भक्तिस्त्वं प्रभा स्मृता । त्वं निद्रा त्वं क्षुधा कीर्तिः सर्वभूतनिवासिनी

நீயே கீர்த்தி; நீயே திடம் மற்றும் மேதை; நீயே பக்தி; நீயே பிரபையாக நினைக்கப்படுகிறாய். நீயே நித்திரை; நீயே பசி; நீயே புகழ்—அனைத்து உயிர்களிலும் வாசம் செய்பவள்.

Verse 26

तुष्टिः पुष्टिर्वपुः प्रीतिः स्वधा स्वाहा विभावरी । रतिः प्रीतिः क्षितिर्गंगा सत्यं धर्मो मनस्विनी

அரசித் தேவியே! நீயே திருப்தி, போஷணம்; நீயே உடல் அழகு, அன்பு; நீயே ஸ்வதா, ஸ்வாஹா, இரவு. நீயே ரதி, நேசம்; நீயே பூமி, கங்கை; நீயே சத்தியம், தர்மம், மனவலிமை கொண்ட சக்தி.

Verse 27

लज्जा शांतिः स्मृतिर्दक्षा क्षमा गौरी च रोहिणी । सिनीवाली कुहू राका देवमाता दितिस्तथा

நீயே நாணம், நீயே அமைதி; நீயே நினைவு, நீயே திறமை; நீயே பொறுமை. நீயே கௌரி, ரோஹிணி; நீயே சினீவாலி, குஹூ, ராகா; மேலும் நீயே தேவர்மாதா, திதியும் ஆவாய்.

Verse 28

ब्रह्माणी विनता लक्ष्मीः कद्रूर्दाक्षायणी शिवा । गायत्री चाथ सावित्री कृषिर्वृष्टिः श्रुतिः कला

நீயே பிரஹ்மாணி, வினதா; நீயே லக்ஷ்மி, கதிரூ; நீயே தாக்ஷாயணி, சிவா. நீயே காயத்ரி, சாவித்ரி; நீயே வேளாண்மை, மழை; நீயே ஸ்ருதி மற்றும் எல்லா புனிதக் கலைகளும்.

Verse 29

बलानाडी तुष्टिकाष्ठा रसना च सरस्वती । यत्किञ्चित्त्रिषु लोकेषु बहुत्वाद्यन्न कीर्तितम्

நீயே பலாநாடீ, துஷ்டிகாஷ்டா, ரசனா; நீயே சரஸ்வதி தெய்வமே. மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள அனைத்தும் அளவற்றதனால், அதை நான் முழுமையாகப் புகழ்ந்து சொல்ல இயலவில்லை.

Verse 30

इंगितं नेंगितं तच्च तद्रूपं ते सुरेश्वरि । गन्धर्वाः किन्नरा देवाः सिद्धविद्याधरोरगाः

ஓ சுரேஸ்வரி! அசைவும் அசையாமையும்—அதே நிலையே—உன் திருவுருவம். கந்தர்வர், கின்னரர், தேவர்கள், சித்தர், வித்யாதரர், நாகர்…

Verse 31

यक्षगुह्यकभूताश्च दैत्या ये च विनायकाः । त्वत्प्रसादेन ते सर्वे संसिद्धिं परमां गताः

யட்சர், குஹ்யகர், பூதர், தைத்யர் மற்றும் விநாயகர்—அவர்கள் அனைவரும் உன் அருளால் பரம நிறைவை அடைந்தனர்.

Verse 32

तथान्येऽपि बहुत्वाद्ये न मया परिकीर्तिताः । आराधितास्तु कृच्छ्रेण पूजिताश्च सुविस्तरैः । हरंतु देवताः पापमन्ये त्वं कीर्तिताऽपि च

அதேபோல் இன்னும் பலர் உள்ளனர்; அவர்கள் எண்ணற்றவராக இருப்பதால் நான் முழுமையாகப் புகழ்ந்து சொல்லவில்லை. சிலர் கடினமான ஆராதனையால் மட்டுமே திருப்தியடைகிறார்கள்; விரிவான விதிகளால் பூஜிக்கப்படுகிறார்கள். மற்ற தெய்வங்கள் பாவத்தை அகற்றட்டும்; ஆனால் நீ மட்டும் புகழப்பட்டாலே பாவத்தை நீக்குகிறாய்.

Verse 33

एवं स्तुता सा देवेशी भूभुजा तेन भारती । ययौ प्रत्यक्षतां तूर्णं प्राह चेदं सुहर्षिता

அரசன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்ததும் தேவேசி பாரதி விரைவில் கண்முன் தோன்றி, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 34

सरस्वत्युवाच । स्तोत्रेणानेन भूपाल भक्त्या सुस्थिरया सदा । परितुष्टास्मि तेनाशु वरं वृणु यथेप्सितम्

சரஸ்வதி கூறினாள்—ஓ பூபாலா! இந்த ஸ்தோத்திரத்தாலும், எப்போதும் நிலைத்த உன் பக்தியாலும் நான் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன். உடனே உன் விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.

Verse 35

राजोवाच । अद्यप्रभृति मद्वाक्यात्त्वया स्थेयमसंशयम् । अत्रार्चायां त्रिलोकेस्मि न्यावत्कीर्तिर्मम स्थिरा

அரசன் கூறினான்—இன்றுமுதல் என் வாக்கின்படி நீ ஐயமின்றி இங்கேயே தங்குவாயாக. இந்தத் திரிலோகத்தில் இந்தப் புனித அர்ச்சா-வடிவில், என் கீர்த்தி நிலைத்திருக்கும் வரை இங்கே நிலைபெற்று இரு.

Verse 36

यस्त्वामाराधयेत्सम्यगत्रस्थां मन्निमित्ततः । भक्त्यानुरूपमेवाशु तस्मै देयं त्वया हि तत्

எவன் என் நிமித்தமாக இங்கே நிலைத்துள்ள உன்னை முறையாக ஆராதிப்பானோ, அவனுக்கு அவன் பக்திக்கேற்ற வரத்தை நீ விரைவில் அருள்வாயாக.

Verse 37

सरस्वत्युवाच । यो मामत्र स्थितां नित्यं स्नात्वाऽत्र सलिले शुभे । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां पूजयिष्यति मानवः

சரஸ்வதி கூறினாள்—யார் இங்கே உள்ள புனித நீரில் தினமும் நீராடி, இங்கே நிலைத்துள்ள என்னை வழிபடுவாரோ—விசேஷமாக அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில்—

Verse 38

तस्याहं वांछितान्कामान्संप्रदास्यामि पार्थिव । सूत उवाच । एवं तत्र स्थिता देवी स्वयमेव सरस्वती

அவனுக்கு நான் விரும்பிய வரங்களை அளிப்பேன், அரசே. சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தேவியான சரஸ்வதி தானே அங்கே நிலைபெற்றாள்.

Verse 39

ततःप्रभृति लोकानां हिताय परमेश्वरी । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासपरायणः

அதன்பின் உலக நலனுக்காக பரமேஸ்வரி இந்த அனுஷ்டானத்தை நிறுவினாள்—அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாள்களில் உபவாசத்தில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 40

यस्तां पूजयते मर्त्यः श्वेतपुष्पानुलेपनैः । स स्याद्वाग्ग्मी सुमेधावी सदा जन्मनिजन्मनि

வெள்ளைப் பூக்களாலும் நறுமண அநுலேபனங்களாலும் அவளை வழிபடும் மனிதன், பிறவி பிறவியாக எப்போதும் வாக்குச் செல்வமும் கூர்மையான புத்தியும் பெறுவான்.

Verse 41

सरस्वत्याः प्रसादेन जायमानः पुनःपुनः । अन्वयेऽपि न तस्यैव कश्चिन्मूर्खः प्रजायते

சரஸ்வதியின் அருளால் ஒருவர் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தாலும், அவனுடைய குலத்தில் ஒருபோதும் மூடன் பிறப்பதில்லை.

Verse 42

यो धर्मश्रवणं तस्याः पुरतः कुरुते नरः । स नूनं वसति स्वर्गे तत्प्रभावाद्युगत्रयम्

அவளின் முன்னிலையில் தர்மக் கேள்வியைச் செய்பவன், அந்தப் பெருமையால் நிச்சயமாக மூன்று யுகங்கள் சொர்க்கத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 43

विद्यादानं नरो यश्च तस्या ह्यायतने सदा । करोति श्रद्धया युक्तः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

அவளின் திருத்தலத்தில் நம்பிக்கையுடன் எப்போதும் கல்வித் தானம் செய்பவன், அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 44

यो यच्छति द्विजेन्द्राय धर्मशास्त्रसमुद्भवम् । पुस्तकं वाजिमेधस्य स समग्रं फलं लभेत्

தர்மசாஸ்திர மரபில் தோன்றிய நூலை உயர்ந்த த்விஜருக்கு தானமாக அளிப்பவன், வாஜிமேத யாகத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 458

यो वेदाध्ययनं तस्याः करोति पुरतः स्थितः । सोऽग्निष्टोमस्य यज्ञस्य कृत्स्नं फलमवाप्नुयात्

அவளின் சன்னிதியில் நின்று வேதத்தை ஓதி ஆய்வு செய்பவன், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் முழுப் பலனையும் அடைவான்.