Adhyaya 199

Verse 1

ऋषय ऊचुः । तिस्रःकोट्योर्धकोटी च तीर्थानामिह भूतले । श्रूयते सूत कार्त्स्न्येन कीर्त्यमाना मुनीश्वरैः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதா, இப்பூமியில் தீர்த்தங்கள் மூன்று கோடியும் அரைக் கோடியும் உள்ளன என்று கேள்விப்படுகிறோம்; முனிவர்தலைவர்கள் அவற்றை முழுமையாகப் புகழ்ந்து உரைக்கின்றனர்।

Verse 2

कथं लभ्येत सर्वेषां तीर्थानां स्नानजं फलम् । अल्पायुर्भिर्महाभाग कलिकाल उपस्थिते

ஓ மகாபாகா, கலியுகம் வந்தபோது மனிதர்கள் குறுகிய ஆயுளுடையவர்களாக இருக்கையில், எல்லா தீர்த்தங்களின் ஸ்நானப் பயனை எவ்வாறு பெறுவது?

Verse 3

सूत उवाच । क्षेत्रत्रयमिहाख्यातं तथारण्यत्रयं महत् । पुरीत्रयं वनान्येव त्रीणि ग्रामास्तथात्रयः

சூதர் கூறினார்—இங்கு மூன்று க்ஷேத்திரங்கள் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன; அதுபோல மூன்று பெரிய அரண்யங்கள்; மூன்று புரிகள், மூன்று வனப்பகுதிகள், மேலும் அதேபோல் மூன்று கிராமங்களும் உள்ளன।

Verse 4

तथा तीर्थत्रयं चान्यत्पर्वतत्रितयान्वितम् । महानदीत्रयं चैव सर्वपातकनाशनम्

அதேபோல் இன்னொரு தீர்த்தத் திரயம் உள்ளது; அது பர்வதத் திரயத்துடன் இணைந்தது. மேலும் மகாநதிகளின் திரயமும் உண்டு—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 5

मर्त्यलोकेस्थितं विप्राः सर्वतीर्थफलप्रदम् । सर्वेष्वेतेषु यः स्नाति स सर्वेषां फलं लभेत्

ஓ விப்ரர்களே, மর্ত்யலோகத்தில் நிலைபெற்ற இது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிப்பது. இவையெல்லாவற்றிலும் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் அனைத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவார்.

Verse 6

चतुर्विंशतिसंख्यानामिदमाह प्रजापतिः । य एकस्मिंस्त्रिके स्नाति सर्व त्रिकफलं लभेत्

இருபத்திநான்கு என எண்ணப்படும் இக்கூட்டம் குறித்து பிரஜாபதி இவ்வாறு கூறினார்: இதில் எந்த ஒரு திரயத்தில் நீராடினாலும், எல்லாத் திரயங்களின் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 7

ऋषय ऊचुः त्रीणि क्षेत्राणि कानीह तथारण्यानि कानि च । पुर्यस्तिस्रो महाभाग काःख्याताश्च वनानि च

ரிஷிகள் கூறினர்—இங்கே உள்ள மூன்று க்ஷேத்திரங்கள் யாவை, மேலும் மூன்று ஆரண்யங்கள் யாவை? ஓ மகாபாகா, புகழ்பெற்ற மூன்று புரிகள் யாவை, மேலும் புகழ்பெற்ற வனங்கள் யாவை?

Verse 8

के ग्रामाः कानि तीर्थानि के नगाः सरितश्च काः । नामभिर्वद नः सूत सर्वाण्येतानि विस्तरात्

எந்த கிராமங்கள், எந்த தீர்த்தங்கள், எந்த மலைகள், மேலும் எந்த நதிகள்? ஓ சூதரே, இவை அனைத்தையும் பெயர்களுடன் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 9

सूत उवाच कुरुक्षेत्रमिति ख्यातं प्रथमं क्षेत्रमुत्तमम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं द्वितीयं परिकीर्तितम्

சூதர் கூறினார்—‘குருக்ஷேத்திரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது முதல், மிகச் சிறந்த க்ஷேத்திரம். ‘ஹாடகேஸ்வர’த்திலிருந்து தோன்றிய (அவருடன் தொடர்புடைய) க்ஷேத்திரம் இரண்டாம் எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 10

प्राभासिकं तृतीयं तु क्षेत्रं हि द्विजसत्तमाः । एतत्क्षेत्रत्रयं पुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! மூன்றாவது க்ஷேத்திரம் ‘ப்ராபாஸிகம்’. இந்த மூன்று க்ஷேத்திரங்களும் புனிதமானவை; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவை.

Verse 11

यथोक्तविधिना दृष्ट्वा नरः पापात्प्रमुच्यते । यो यं काममभिध्यायन्क्षेत्रेष्वेतेषु भक्तितः

சொல்லப்பட்ட விதிப்படி தரிசனம் செய்தால் மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான். மேலும் இக் க்ஷேத்திரங்களில் பக்தியுடன் எந்த விருப்பத்தைத் தியானிக்கிறானோ—

Verse 12

स्नानं करोति तस्येष्टं मनसो जायते फलम् । चतुर्विंशतिमानेषु स्नातो भवति स द्विजाः

—அவன் நீராடினால், அவன் மனத்தில் விரும்பிய பலன் உண்டாகும். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அவன் இருபத்துநான்கிலும் நீராடியவனாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 13

एकं तु पुष्करारण्यं नैमिषारण्यमेव च । धर्मारण्यं तृतीयं तु तेषां संकीर्त्यते द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! ஒன்று புஷ்கராரண்யம்; மற்றொன்று நைமிஷாரண்யமே. மூன்றாவது தர்மாரண்யம்—இவ்வாறு அவை போற்றப்படுகின்றன.

Verse 14

त्रिष्वेतेषु च यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த மூன்று தீர்த்தங்களில் யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு பங்கு புண்ணியத்தின் பங்காளியாகிறார்।

Verse 15

वाराणसी पुरीत्येका द्वितीया द्वारकापुरी । अवन्त्याख्या तृतीया च विश्रुता भुवनत्रये

வாரணாசி புரி முதலாவது புனித நகரம்; இரண்டாவது த்வாரகாபுரி; மூன்றாவது—மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற—அவந்தி (உஜ்ஜயினி) என அறியப்படுகிறது।

Verse 16

एतासु यो नरः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த (மூன்று) புனித புரிகளில் யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு பங்கு புண்ணியத்தின் உரிமையாளர் ஆவார்।

Verse 17

वृन्दावनं वनं चैकं द्वितीयं खांडवं वनम् । ख्यातं द्वैतवनं चान्यत्तृतीयं धरणीतले

விரிந்தாவனம் ஒரு (மேன்மையான) புனித வனம்; இரண்டாவது காண்டவ வனம்; மூன்றாவது—பூமியிலும் புகழ்பெற்ற—பிரசித்தமான த்வைதவனம்।

Verse 18

त्रिष्वेतेषु च यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த மூன்று வனங்களில் (தொடர்புடைய தீர்த்தங்களில்) யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு பங்கு புண்ணியத்தின் பங்காளியாகிறார்।

Verse 19

कल्पग्रामः स्मृतश्चैकः शालिग्रामो द्वितीयकः । नंदिग्रामस्तृतीयस्तु विश्रुतो द्विजसत्तमाः

கல்பகிராமம் முதல்வதாக நினைவுகூரப்படுகிறது; சாலிகிராமம் இரண்டாவது; மூன்றாவது, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, புகழ்பெற்ற நந்திகிராமம்.

Verse 20

त्रिष्वेतेषु च यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த மூன்றிலும் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு மடங்கு புண்ணியப் பங்கினைப் பெறுவார்.

Verse 21

अग्नितीर्थं स्मृतं चैकं शुक्लतीर्थमथापरम् । तृतीयं पितृतीर्थं तु पितॄणामतिवल्लभम्

அக்னிதீர்த்தம் ஒன்று என நினைவுகூரப்படுகிறது; மற்றொன்று சுக்லதீர்த்தம்; மூன்றாவது பித்ருதீர்த்தம், பித்ருக்களுக்கு மிகப் பிரியமானது.

Verse 22

त्रिष्वेतेषु च यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த மூன்று தீர்த்தங்களிலும் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு மடங்கு புண்ணியப் பங்கினைப் பெறுவார்.

Verse 23

श्रीपर्वतः स्मृतश्चैको द्वितीयश्चार्बुदस्तथा । तृतीयो रैवताख्योऽत्र विख्यातः पर्वतोत्तमाः

ஸ்ரீபர்வதம் முதல்வதாக நினைவுகூரப்படுகிறது; இரண்டாவது அர்புதம் (ஆபு); இங்கு மூன்றாவது ரைவதம் எனப் பெயர்பெற்ற புகழ்மிக்க மலை, ஓ மலைகளில் சிறந்தவனே.

Verse 24

त्रिष्वेतेषु च यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இந்த மூன்று தீர்த்தங்களில் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு மடங்கு புண்ணியப் பங்கினைப் பெறுவார்।

Verse 25

गंगा नदी स्मृता पूर्वा नर्मदाख्या तथा परा । सरस्वती तृतीया तु नदी प्लक्षसमुद्भवा

முதலில் கங்கை நதி என நினைக்கப்படுகிறது; அடுத்தது நர்மதா எனப்படும் நதி; மூன்றாவது சரஸ்வதி நதி, அது ப்லக்ஷத்திலிருந்து தோன்றியது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 26

आसु सर्वासु यः स्नाति चतुर्विंशतिभाग्भवेत्

இவற்றில் அனைத்திலும் யார் நீராடுகிறாரோ, அவர் இருபத்துநான்கு பங்குகளளவான புண்ணியப் பலனை அடைவார்।

Verse 27

एतेष्वेव हि सर्वेषु यः स्नानं कुरुते नरः । सार्धकोटित्रयस्यात्र स कृत्स्नं फलमाप्नुयात्

இவையெல்லாவற்றிலும் மனிதன் நீராடினால், இங்கே மூன்றரை கோடி புண்ணியத்திற்குச் சமமான முழுப் பலனை அடைவான்।

Verse 28

यश्चैकस्मिन्नरः स्नाति स त्रिकस्य फलं लभेत्

இவற்றில் ஒன்றிலேயே மனிதன் நீராடினால், அவர் மூன்றின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியப் பலனைப் பெறுவார்।

Verse 29

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । संक्षेपात्तीर्थजं पुण्यं लभ्यते यन्नरैर्भुवि

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன். சுருக்கமாக, பூமியில் மனிதர் தீர்த்தங்களால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை இவ்விதமே பெறுகின்றனர்.

Verse 30

सांप्रतं किं नु वो वच्मि यत्तद्वदत मा चिरम्

இப்போது நான் உங்களுக்கு மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நீங்கள் சொல்ல/கேட்க விரும்புவதைத் தாமதமின்றி கூறுங்கள்.

Verse 31

ऋषय ऊचुः हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यानि तीर्थानि सूतज । तानि प्रोक्तानि सर्वाणि त्वयाऽस्माकं सुविस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்: ஓ சூதபுத்ரனே, ஹாடகேஸ்வரன் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள தீர்த்தங்கள் அனைத்தையும் நீ எங்களுக்கு மிக விரிவாக எடுத்துரைத்தாய்.

Verse 32

तथा चायतनान्येव संख्यया रहितानि च । अपि वर्षशतेनात्र स्नानं कर्तुं न शक्यते

அதேபோல் இங்குள்ள ஆயதனங்கள் (தேவாலயங்கள்) எண்ணிக்கையற்றவை. இங்கே நூறு ஆண்டுகளிலும் (அனைத்திலும்) நீராடுதல் இயலாது.

Verse 33

तेषु सर्वेषु मर्त्येन यथोक्तविधिना स्फुटम् । देवतायतनान्येव तथा द्रष्टुं महा मते

ஓ மகாமதியே, அவை அனைத்திலும் ஒரு மனிதன் யதோக்த விதிப்படி தெளிவாகச் செயல்படுவதும், அதேபோல் தேவதைகளின் ஆயதனங்களை தரிசிப்பதும் (மிகக் கடினம்).

Verse 34

यस्मिन्स्नातो दिने चैव तस्य व्युष्टिः प्रकीर्तिता । अल्पायुषस्तदा मर्त्याः कृतेऽपि परिकीर्तिताः

எந்த நாளில் ஒருவர் நீராடுகிறாரோ, அந்த நாளுக்குரிய ‘வ்யுஷ்டி’ (கணக்கிடப்பட்ட அனுஷ்டான நாள்) அறிவிக்கப்படுகிறது. ஆயினும் அக்காலத்தில் மனிதர் குறுஆயுளினர் என—முயன்றாலும்—புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 35

त्रेतायां द्वापरे चापि किमु प्राप्ते कलौ युगे । एवमल्पायुषो ज्ञात्वा मानवान्सूतनंदन

திரேதா, துவாபர யுகங்களிலும்—இப்போது கலியுகம் வந்தபின் மேலும்—மனிதர் குறுஆயுளினர் என்பதை அறிந்து, ஓ சூதனந்தன, (எளிய வழியை நாட வேண்டும்)।

Verse 36

लभेरंश्च कथं सर्वतीर्थानां स्नानजं फलम् । देवदर्शनजं वापि विशेषान्निर्धनाश्च ये

அனைத்து தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதால் வரும் பலனையும், தேவர்தரிசனத்தால் வரும் புண்ணியத்தையும் அவர்கள் எவ்வாறு பெறுவர்—சிறப்பாக வறியவரும் சாதனமற்றவரும்?

Verse 37

अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा । येन तेषां भवेत्पुण्यं सर्वेषामेव हेलया

இங்கே ஏதாவது வழி உள்ளதா—தெய்வீகமோ மனிதமோ—அதனால் அவர்களெல்லாருக்கும் எல்லா (தீர்த்தங்களின்) புண்ணியம் எளிதாகக் கிடைக்குமாறு?

Verse 38

सूत उवाच । अस्मिन्नर्थे पुरा पृष्टो विश्वामित्रो महामुनिः । समुपेत्याश्रमं तस्य आनर्तेन महीभुजा

சூதர் கூறினார்—இவ்விஷயத்தில் முன்பு மகாமுனி விஸ்வாமித்ரரிடம் கேட்கப்பட்டது; ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் அவருடைய ஆசிரமத்துக்கு வந்து அணுகியபோது.

Verse 39

राजोवाच । भगवन्नत्र तीर्थानि संख्यया रहितानि च । तेषु स्नानविधिः प्रोक्तः सर्वेष्वेव पृथक्पृथक्

அரசன் கூறினான்—பகவனே! இங்கு தீர்த்தங்கள் எண்ணிலடங்காதவை; அவற்றில் ஸ்நான விதியும் ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்தனியாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 40

मासे वारे दिने चैव कुत्रचिन्मुनिसत्तमैः । दानानि च तथोक्तानि यथा स्नान विधिस्तथा

சில இடங்களில் முனிவர்சிறந்தோர் மாதம், வாரம், நாளின்படி விதிகளை நிர்ணயிக்கின்றனர்; தானங்களும் அதேபோலவே கூறப்பட்டுள்ளன—ஸ்நான விதிபோல.

Verse 41

देवानां दर्शनं चापि पृथक्तेन प्रकीर्तितम् । न शक्यते फलं प्राप्तुं सर्वेषां केनचिन्मुने

தேவதரிசனமும் ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்தனியாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது; ஆகவே, ஓ முனியே, யாராலும் அனைத்தின் பலனையும் பெற இயலாது.

Verse 42

अपि वर्षशतेनापि किं पुनः स्तोकवासरैः । तस्माद्वद महाभाग सुखोपायं च देहिनाम्

நூறு ஆண்டுகளிலும் இது இயலாது—சில நாட்களில் எப்படிச் சாத்தியம்? ஆகவே, ஓ மகாபாகனே, உடலுடையோர்க்கு எளிய வழியைச் சொல்லும்.

Verse 43

एकस्मिन्नपि च स्नातस्तीर्थे प्राप्नोति मानवः । सर्वेषामेव तीर्थानां स्नानजं सकलं फलम्

ஒரே தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால்கூட மனிதன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஸ்நானத்தால் உண்டாகும் முழுப் பலனையும் அடைகிறான்.

Verse 45

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा सुचिरं ध्यात्वा विश्वामित्रो महामुनिः । अब्रवीच्छृणु राजेंद्र सरहस्यं वदामि ते

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட மகாமுனி விசுவாமித்திரர் நீண்ட நேரம் தியானித்து, பின்னர் கூறினார்: “ஓ ராஜேந்திரா, கேள்; உனக்கு இதன் உள்ரகசியத்துடன் உபதேசத்தைச் சொல்கிறேன்.”

Verse 46

चत्वार्यत्र प्रकृष्टानि मुख्यतीर्थानि पार्थिव । येषु स्नाने कृते राजञ्छ्राद्धे च तदनंतरम् । सर्वेषामेव तीर्थानां स्नानजं लभ्यते फलम्

ஓ பார்திவா! இங்கு நான்கு மிகச் சிறந்த முதன்மை தீர்த்தங்கள் உள்ளன. ஓ அரசே, அவற்றில் நீராடி உடனே பின் ஸ்ராத்தம் செய்தால், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய புண்ணியப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 47

सप्तविंशतिलिंगानि तथात्रैव स्थितानि च । सिद्धेश्वरप्रपूर्वाणि सर्वपापहराणि च

மேலும் இங்கேயே இருபத்தேழு லிங்கங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன—சித்தேஸ்வரர் முதலாக—அவை அனைத்தும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவன.

Verse 48

तेषु सर्वेषु दृष्टेषु भक्त्या पूतेन चेतसा । सर्वेषामेव देवानां भवेद्दर्शनजं फलम्

பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் அவை அனைத்தையும் தரிசித்தால், எல்லா தேவர்களையும் தரிசித்த பலன் கிடைக்கும்.

Verse 49

तथैकस्मिन्सुरे दृष्टे सर्वदेवसमुद्भवम् । फलं दर्शनजं भावि नराणां द्विजसत्तम

ஓ த்விஜசத்தமா! அதுபோல இங்கே எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதியான ஒரே தேவனைத் தரிசித்தால்கூட, மனிதருக்கு (அனைத்து தேவர்தரிசனத்தின்) தரிசனப் பலன் உண்டாகும்.

Verse 50

राजोवाच । कानि चत्वारि तीर्थानि तत्र मुख्यानि सन्मुने । येषु स्नातो नरः सम्यक्सर्वेषां लभते फलम्

அரசன் கூறினான்—ஹே புனித முனிவரே! அங்கே முதன்மையான நான்கு தீர்த்தங்கள் எவை? அவற்றில் முறையாக நீராடினால் மனிதன் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 51

विश्वामित्र उवाच । अत्रास्ति कूपिका पुण्या यस्यां संश्रयते गया । कृष्णपक्षे चतुर्दश्याममावास्यादिने तथा

வిశ்வாமித்ரர் கூறினார்—இங்கே புனிதமான ஒரு குப்பிகை (கிணறு) உள்ளது; அதில் கயா தானே தங்கியிருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. குறிப்பாக கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசி மற்றும் அமாவாசை நாளில்.

Verse 52

विशेषेण महाभाग कन्यासंस्थे दिवाकरे । निर्विण्णा भूमिलोकानां कृतैः श्राद्धैरनेकधा

ஹே மகாபாகனே! குறிப்பாக சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைபெறும் போது, பூலோக மக்களால் பலவிதமாகச் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தங்களால் கயா திருப்தியடைகிறாள்.

Verse 53

यस्तस्यां कुरुते श्राद्धं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

அங்கே நம்பிக்கையுடன் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்பவன்,

Verse 54

तस्मिन्नहनि राजेंद्र स संतारयते पितॄन् । तथा तीर्थं द्वितीयं तु शंखतीर्थमिति स्मृतम्

ஹே ராஜேந்திரா! அந்த நாளிலேயே அவன் தன் பித்ருக்களை உயர்த்தி விடுவிக்கிறான். மேலும் இரண்டாம் தீர்த்தம் ‘சங்கு-தீர்த்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 55

तत्र स्नात्वा नरो यस्तु पश्येच्छंखेश्वरं ततः । सर्वेषां फलमाप्नोति माघस्य प्रथमेऽहनि

அங்கே நீராடி அதன் பின் சங்ககேஸ்வரரை தரிசிக்கும் மனிதன், மாக மாதத்தின் முதல் நாளில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 56

तथा मन्नामकं तीर्थे तृतीयं मुख्यतां गतम् । अत्र स्नात्वा तु यः पश्येन्मया संस्थापितं हरम्

அதேபோல் என் பெயரால் அழைக்கப்படும் மூன்றாம் தீர்த்தமும் முதன்மை பெற்றது. இங்கே நீராடி, நான் நிறுவிய ஹரன் (சிவன்) திருவுருவை தரிசிப்பவன்…

Verse 57

विश्वामित्रेश्वरं नाम सर्वेषां स फलं लभेत् । नभस्यस्य सिताष्टम्यां सर्वेषां लभते फलम्

அவர் ‘விஸ்வாமித்ரேஸ்வரர்’ எனப் பெயர்பெற்றவர்; அவரை தரிசித்து வழிபட்டால் எல்லா (தீர்த்த/கர்ம) பலனும் கிடைக்கும். நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் சுக்ல அஷ்டமியில் அனைத்துப் புண்ணியப் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 58

शक्रतीर्थमिति ख्यातं चतुर्थं बालमण्डनम् । तत्र स्नात्वा च पंचाहं शक्रेश्वरमवेक्ष्य च । आश्विनस्य सितेऽष्टम्यां सर्वेषां लभते फलम्

நான்காம் தீர்த்தம் ‘பாலமண்டனம்’ எனவும் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனவும் புகழ்பெற்றது. அங்கே ஐந்து நாட்கள் நீராடி சக்ரேஸ்வரரை தரிசித்தால், ஆச்வின மாத சுக்ல அஷ்டமியில் எல்லாப் புண்ணியப் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 59

राजोवाच । विधानं वद मे विप्र गयाकूप्याः समुद्भवम् । विस्तरेण महाभाग श्रद्धा मे महती स्थिता

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! கயாகூபியின் விதிமுறையையும் தோற்றத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஓ மகாபாகரே! விரிவாக விளக்குங்கள்; என் பக்தி மிக உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.

Verse 60

विश्वामित्र उवाच । अमावास्यादिने प्राप्ते तत्र कन्यागते रवौ । यः श्राद्धं कुरुते भक्त्या स पितॄंस्तारयेन्निजान्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அமாவாசை நாளில், சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது, அங்கே பக்தியுடன் சிராத்தம் செய்பவன் தன் பித்ருக்களைத் தாரைபடுத்துவான்.

Verse 61

भर्तृयज्ञविधानेन शुद्धैः स्थानोद्भवैर्द्विजैः । भर्तृयज्ञविधिं त्यक्त्वा योऽन्येन विधिना नरः

பர்த்ருயஜ்ஞ விதிப்படி, அந்த இடத்தில் பிறந்த தூய இருமுறைப் பிறந்தவர்களால் (சிராத்தம்) செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் அந்த விதியை விட்டுவிட்டு வேறு முறையில் செய்பவன்…

Verse 62

श्राद्धं करोति मूढात्मा विहीनं स्थानजैर्द्विजैः । स्थानजैरपि वाऽशुद्धैस्तस्य तद्व्यर्थतां व्रजेत्

மூடன் உள்ளூர் இருமுறைப் பிறந்தவர்களின்றி சிராத்தம் செய்கிறான்; அல்லது உள்ளூரார் இருந்தும் அவர்கள் அசுத்தராயின், அவனுடைய அந்தச் செயல் வீணாகிறது.

Verse 63

वृष्टिः स्यादूषरे यद्वत्सत्यमेतन्मयोदितम् । अंधस्याग्रे यथा नृत्यं प्रगीतं बधिरस्य च । तथा च व्यर्थतां याति अन्यस्थानोद्भवैर्द्विजैः

உவர்நிலத்தில் மழை பெய்வதுபோல்—இது நான் கூறிய உண்மை; குருடனின் முன் நடனம், செவிடனுக்குப் பாடல் போல—வேறு இடத்தில் பிறந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களால் செய்த (சிராத்தம்) வீணாகும்.

Verse 64

ब्राह्मणैः कारयेच्छ्राद्धं मूर्खैरपि द्विजोत्तमाः । चतुर्वेदा अपि त्याज्या अन्यस्थानसमुद्भवाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அறியாத பிராமணர்களால்கூட சிராத்தம் செய்யலாம்; ஆனால் வேறு இடத்தில் பிறந்தவர்கள், நான்கு வேதம் அறிந்தவர்களாயினும், விலக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 65

दवे कर्मणि पित्र्ये वा सोमपाने विशेषतः । देशांतरगतो यस्तु श्राद्धं च कुरुते नरः । वैश्वानरपुरस्तेन कार्यं नान्यद्विजस्य च

தானக் கர்மத்திலும், பித்ருக் கர்மத்திலும், குறிப்பாக சோமபானச் சடங்கிலும்—தேசாந்தரம் சென்று சிராத்தம் செய்பவன் முதலில் வைஶ்வானரன் (அக்னி) முன்னிலையில் விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்; மேலும் பிற (அயோக்ய) பிராமணரை அழைக்கக் கூடாது.

Verse 66

संनिवेश्य दर्भबटूञ्छ्राद्धं कुर्याद्द्विजोत्तमाः । दक्षिणा भोजनं देयं स्थानिकानां चिरादपि

தர்பை புல்லின் படிமங்களை அமர்த்தி, சிறந்த த்விஜன் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். தக்ஷிணையும் உணவும் அளிக்க வேண்டும்—இடத்தவர்களுக்கும் கூட—தீர்த்தத் தர்மத்தின் உணர்வோடு சடங்கு நிறைவு பெறும்படி.

Verse 67

पंचगव्यस्य संपूर्णो यथा कुम्भः प्रदुष्यति । बिंदुनैकेन मद्यस्य पतितेन नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! பஞ்சகவ்யம் நிரம்பிய குடம் மதுவின் ஒரு துளி விழுந்தாலே மாசடைவதுபோல், புனிதக் கர்மமும் சிறிதளவு தீட்டான கலப்பினால் கெடுகிறது.

Verse 68

एकेनापि च बाह्येन बहूनामपि भूपते । मध्ये समुपविष्टेन तच्छ्राद्धं दोषमाप्नुयात्

அரசே! பலர் இருந்தாலும், ஒரே ஒரு வெளிப்பட்ட—அயோக்ய—நபர் நடுவில் அமர்ந்தால், அந்தச் சிராத்தம் தோஷமடைந்து மாசுபடும்.

Verse 69

स्थानजोऽपि चतुर्वेदो यद्यपि स्यान्न शुद्धिभाक् । बहूनामपि शुद्धानां मध्ये श्राद्धं विनाशयेत्

இடத்தவர் பிராமணன் நான்கு வேதங்களையும் அறிந்தவராக இருந்தாலும், தூய்மை இல்லையெனில், பல தூயவர்களின் நடுவில் அமர்ந்தாலும் அந்தச் சிராத்தத்தை அழித்துவிடுவான்.

Verse 70

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शुद्धं ब्राह्मणमानयेत्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் தூய பிராமணரை (விதிக்காக) அழைத்துவர வேண்டும்।

Verse 71

स्थानिकं मूर्खमप्येवमलाभे गुणिनामपि । हीनांगमधिकांगं वा दूषितं नो तथा परम्

குணமுள்ள (தகுதியான) பிராமணர் கிடைக்காவிட்டால், உள்ளூர்வாசி—அறிவிலியாயினும்—ஏற்றுக்கொள்ளலாம்; ஏனெனில் தீட்டுப்பட்ட (அசுத்த) மனிதன், உறுப்புக் குறையோ அதிகமோ இருந்தாலும், அவனைவிட அதிக தீங்கு விளைவிப்பான்.

Verse 72

कन्यादाने तथा श्राद्धे कुलीनो ब्राह्मणः सदा । आहर्तव्यः प्रयत्नेन य इच्छेच्छुभमात्मनः । सोऽपि शुद्धिसमायुक्तो यदि स्यान्नृपसत्तम

கன்னியாதானத்திலும் ஸ்ராத்தத்திலும் எப்போதும் குலீன பிராமணரை முயற்சியுடன் அழைக்க வேண்டும்—தனக்குச் சுபம் விரும்புவோன், அரசர்களில் சிறந்தவனே—அவரும் தூய்மையுடன் கூடியவராக இருந்தால்.

Verse 73

वृक्षाणां च यथाऽश्वत्थो देवतानां यथा हरिः । श्रेष्ठस्थानजविप्राणां तथा चाष्टकुलोद्भवः

மரங்களில் அஸ்வத்தம் முதன்மை; தேவர்களில் ஹரி முதன்மை; அதுபோலச் சிறந்த உள்ளூர் பிராமணர்களில் ‘அஷ்டகுலோத்பவ’ன் (எட்டு குலப் பிறப்புடையவன்) தலைசிறந்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 74

आयुधानां यथा वज्रं सरसां सागरो यथा । श्रेष्ठस्थानजविप्राणां तथाष्टकुलसंभवः

ஆயுதங்களில் வஜ்ரம் முதன்மை; நீர்நிலைகளில் கடல் முதன்மை; அதுபோலச் சிறந்த உள்ளூர் பிராமணர்களில் ‘அஷ்டகுலஸம்பவ’ன் (எட்டு குலப் பிறப்புடையவன்) மிகச் சிறந்தவன்.

Verse 75

उच्चैःश्रवा यथाऽश्वानां गजानां शक्रवाहनः । श्रेष्ठस्थानजविप्राणां तथाष्टकुलसंभवः

குதிரைகளில் உச்சைஃஸ்ரவா முதன்மை; யானைகளில் இந்திரன் (சக்ரன்) வாகனமான ஐராவதம் முதன்மை; அதுபோல அந்தத் தலத்தில் பிறந்த சிறந்த ஸ்தானஜ பிராமணர்களில் அஷ்டகுல-சம்பவனே தலைசிறந்தவன்।

Verse 76

नदीनां च यथा गंगा सतीनां चाप्यरुंधती । तद्वत्स्थानजविप्राणां श्रेष्ठोऽष्टकुलिकः स्मृतः

நதிகளில் கங்கை முதன்மை; சதிகளுள் அருந்ததி முதன்மை; அதுபோல அந்தத் தீர்த்தத் தலத்தில் பிறந்த ஸ்தானஜ பிராமணர்களில் அஷ்டகுலிகன் ‘சிறந்தவன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறான்।

Verse 77

ग्रहाणां भास्करो यद्वन्नक्षत्राणां निशाकरः । तद्वत्स्थानजविप्राणां श्रेष्ठोऽष्टकुलिकः स्मृतः

கிரகங்களில் பாஸ்கரன் (சூரியன்) முதன்மை; நக்ஷத்திரங்களில் நிசாகரன் (சந்திரன்) முதன்மை; அதுபோல அந்தப் புனிதத் தலத்தின் ஸ்தானஜ பிராமணர்களில் அஷ்டகுலிகன் முதன்மை எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 78

पर्वतानां यथा मेरुर्द्विपदानां द्विजोत्तमः । स्थानजानां तु विप्राणां श्रेष्ठोऽष्टकुलिकस्तथा

மலைகளில் மேரு உச்சம்; இருகாலிகளில் த்விஜோத்தமன் (சிறந்த த்விஜன்) உச்சம்; அதுபோல அந்தத் தலத்தின் ஸ்தானஜ விப்ரர்களில் அஷ்டகுலிகனும் முதன்மை உடையவன்।

Verse 79

पक्षिणां गरुडो यद्वत्सिंहोऽरण्यनिवासिनाम् । स्थानजानां तु विप्राणां श्रेष्ठोऽष्टकुलिकस्तथा

பறவைகளில் கருடன் முதன்மை; வனவாசிகளில் சிங்கம் முதன்மை; அதுபோல அந்தத் தலத்தின் ஸ்தானஜ விப்ரர்களில் அஷ்டகுலிகனும் முதன்மை உடையவன்।

Verse 80

एवं ज्ञात्वा प्रयत्नेन श्राद्धे यज्ञे च पार्थिव । कन्यादाने विशेषेण योज्यश्चाष्टकुलोद्भवः

அரசே, இதனை அறிந்து, சிராத்தத்திலும் யாகத்திலும், குறிப்பாக கன்யாதானத்திலும், முயற்சியுடன் அஷ்டகுலத்தில் பிறந்த பிராமணனை நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 81

नृत्यंति पितरस्तस्य गर्जंति च पितामहाः । वेदिमूले समालोक्य प्राप्तमष्टकुलं नृप

அரசே, வேதியின் அடிப்பகுதியில் அஷ்டகுலப் பிராமணன் வந்தடைந்ததைப் பார்த்தவுடன், அவனுடைய பித்ருக்கள் நடனம் ஆடுவர்; பிதாமகர்கள் மகிழ்ச்சியால் முழங்குவர்।

Verse 82

पुनर्वदंति संहृष्टाः किमस्माकं प्रदास्यति । दौहित्रश्चापसव्येन जलं दर्भतिलान्वितम्

அவர்கள் மகிழ்ந்து மீண்டும் சொல்வர்—‘இவன் எங்களுக்கு என்ன அர்ப்பணிப்பான்?’—மகளின் மகன் அபசவ்யமாக தர்பை, எள்ளுடன் கூடிய நீரை அர்ப்பணிக்கும் போது।

Verse 83

राजोवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं श्रैष्ठ्यमष्टकुलोद्भवम् । सर्वेषां नागराणां च तत्किं वद महामते

அரசன் கூறினான்—மகாமதே, நீங்கள் அஷ்டகுலத்தில் பிறந்தவரின் மேன்மையைச் சொன்னீர்கள்; ஆனால் எல்லா நாகரப் பிராமணர்களிலும் அது ஏன்? எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 84

न ह्यत्र कारणं स्वल्पं भविष्यति द्विजोत्तम

இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, இதற்கான காரணம் நிச்சயமாகச் சிறியதல்ல।

Verse 85

विश्वामित्र उवाच । सत्यमेतन्महाराज यत्त्वया व्याहृतं वचः । अन्येऽपि नागराः संति वेदवेदांगपारगाः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—மகாராஜா, நீ உரைத்த சொல் நிச்சயமாக உண்மை. வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்த பிற நாகர பிராமணர்களும் உள்ளனர்.

Verse 86

श्राद्धार्हा यज्ञयोग्याश्च कन्यायोग्या विशेषतः । परं ते स्थापिता राजन्स्वयमिंद्रेण तत्र च

அவர்கள் ஸ்ராத்தத்தில் அழைக்கத் தகுதியானவர்கள், யாகங்களில் உரியவர்கள்; மேலும் சிறப்பாகக் கன்னியரின் திருமண உறவுக்கு ஏற்றவர்கள். அரசே, அங்கே அந்த உயர்ந்த நிலையில் அவர்களைத் தானே இந்திரன் நிறுவினான்.

Verse 87

प्रधानत्वेन सर्वेषां नागरैश्चापि कृत्स्नशः । तेन ते गौरवं प्राप्ताः स्थानेत्रैव विशेषतः

எல்லாவற்றிலும் நாகரர்கள் முதன்மை பெற்றவர்களாக இருப்பதால், அவர்கள் பெருமை அடைந்தனர்—சிறப்பாக இவ்விடத்திலேயே.

Verse 88

तस्माच्छ्रूाद्धं प्रकर्तव्यं विप्रै श्चाष्टकुलोद्भवैः । अप्राप्तौ चैव तेषां तु कार्यं नागरसंभवैः

ஆகையால் ஸ்ராத்தம் எட்டு குலங்களில் பிறந்த பிராமணர்களால் செய்யப்பட வேண்டும்; அவர்கள் கிடைக்காவிட்டால் நாகர வம்சத்தில் பிறந்தவர்களால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 89

नान्यस्थानसमुद्भूतैश्चतुर्वेदैरपि द्विजैः । भर्तृयज्ञेन मर्यादा कृता ह्येषा महा त्मना

வேறு இடங்களில் பிறந்த சதுர்வேத த்விஜர்களாலும் கூட (இச்செயல்) செய்யக் கூடாது. இந்த மரியாதையை மகாத்மா பர்த்ருயஜ்ஞன் நிறுவினான்.

Verse 90

मुक्त्वा तु नागरं विप्रं योऽन्येनात्र करिष्यति । श्राद्धं वा यदि वा यज्ञं व्यर्थं तस्य भविष्यति

இங்கே நாகர பிராமணரை விட்டு வேறொருவரால் சிராத்தமோ யாகமோ செய்வித்தால், அவனுக்குத் அந்தச் செயல் பயனற்றதாகும்.

Verse 91

राजोवाच । संत्यन्ये विविधा विप्रा वेदवेदांगपारगाः । मध्यदेशोद्भवाः शान्तास्तथान्ये तीर्थसंभवाः

அரசன் கூறினான்—“வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பலவகை பிராமணர்கள் உள்ளனர்; மத்தியதேசத்தில் பிறந்து அமைதியான ஒழுக்கமுடையவர்களும், மேலும் தீர்த்தங்களில் பிறந்தவர்களும் உள்ளனர்.”

Verse 92

भर्तृयज्ञेन ये त्यक्ताः श्राद्धे यज्ञे विशेषतः । हीनांगाश्चाधिकांगाश्च द्विर्नग्नाः श्यावदंतकाः

அரசன் தொடர்ந்து—“பர்த்ருயஜ்ஞன் குறிப்பாக சிராத்தம், யாகம் ஆகியவற்றில் விலக்கினவர்கள்—குறைந்த அங்கமுடையோராகவோ அதிக அங்கமுடையோராகவோ, இருமுறை நிர்வாணராகவும், கருந்தந்தமுடையவர்களாகவும் கூறப்படுகின்றனர்.”

Verse 93

कुनखाः कुष्ठसंयुक्ता मूर्खा अपि विगर्हिताः । श्राद्धार्हाः सूचितास्तेन एतं मे संशयं वद

“சிலர் நகங்கள் கெட்டவர்களும், குஷ்டம் உடையவர்களும், மூடர்களும், நிந்திக்கப்படுபவர்களும் ஆவர்; ஆயினும் அவன் அவர்களைச் சிராத்தத்திற்குத் தகுதியானவர்கள் எனக் குறிப்பிட்டான். எனது இந்தச் சந்தேகத்தைத் தீர்த்து கூறுங்கள்.”

Verse 94

विश्वामित्र उवाच । कीर्तयिष्ये नरव्याघ्र कारणानि बहूनि च । चमत्कारस्य पत्न्याश्च दानेन पतिता यतः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—“மனுஷ்யப் புலியே! நான் பல காரணங்களை எடுத்துரைப்பேன்; ஏனெனில் சமத்காரனின் மனைவி தானத்தின் காரணமாகப் பாதிதையாக வீழ்ந்தாள்.”

Verse 95

स्त्रीणां प्रतिग्रहेणैव विप्रेषु प्रोषितेषु च । पृथक्त्वं च ततो जातं बाह्याभ्यन्तरसंज्ञकम्

பெண்களிடமிருந்து தானம் ஏற்றதினாலே—விசேஷமாகப் பிராமணர்கள் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது—அதனால் ‘புற’ ‘அக’ எனப்படும் வேற்றுமை உண்டாயிற்று।

Verse 96

दुर्वाससा ततः शप्ता रुष्टेनेवाहिना यथा । विद्याधनाभिमानेन शापेन पतिताः सदा

பின்பு துர்வாசரின் சாபத்தால்—கோபித்த பாம்பு கடித்ததுபோல்—அவர்கள் வீழ்ந்தனர்; கல்வி, செல்வம் என்ற அகந்தையால் அந்தச் சாபம் அவர்களை எப்போதும் தாழ்த்தியது।

Verse 97

कुशे राज्यगते राजन्राक्षसानां महाभयम् । प्रजयाऽवेदितं सर्वं तस्य राज्ञो महात्मनः

அரசே! குசன் ஆட்சியில் அமர்ந்தபோது, ராக்ஷசர்களால் ஏற்பட்ட மாபெரும் அச்சம்—மக்களால்—அந்த மகாத்ம அரசனுக்கு முழுமையாக அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 98

विभीषणस्य लंकायां दूतश्च प्रेषितस्तदा । सर्वं निवेदयामास प्रजानां भयसंभवम्

அப்போது லங்கையில் விபீஷணரிடம் ஒரு தூதன் அனுப்பப்பட்டான்; மக்களிடையே எழுந்த அச்சத்தின் காரணமெல்லாம் முழுமையாக அறிவித்தான்।

Verse 99

अभिवन्द्य कुशादेशं रामस्य चरितं स्मरन् । पुर्यां विलोकयामास लङ्कायां रामशासनात्

குசனின் ஆணையை வணங்கி, ராமசரிதத்தை நினைந்து, ராமனின் கட்டளையின்படி அவன் லங்கா நகரத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தான்।

Verse 100

उपप्लवस्य कर्तारो नष्टाः सर्वे दिशो दश । गन्धर्वाणां च लोकं हि भयेन महता गताः

கலக்கத்தை உண்டாக்கியவர்கள் பத்துத் திசைகளிலும் மறைந்தனர்; பேரச்சத்தால் உந்தப்பட்டு கந்தர்வலோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 101

स्थातुं तत्र न शक्तास्ते विभीषणभयेन च । पृथिव्यां समनुप्राप्ताः स्थानान्यपि बहूनि च

அங்கே தங்க இயலாமல், விபீஷணனின் அச்சத்தால் அவர்கள் பூமிக்கு இறங்கி வந்தனர்; மேலும் பல இடங்களையும் அடைந்தனர்.

Verse 102

भयेन महता तत्र कुशस्यैव तु शासने । ब्राह्मणानां च रूपाणि कृत्वा तत्र समागताः

அங்கே குசனின் ஆட்சிக்கீழ், பேரச்சத்தால், அவர்கள் பிராமணர் வடிவம் ஏற்று அங்கு கூடினர்.

Verse 103

वाडवानां महिम्ना च मध्ये स्थातुं न तेऽशकन् । पतितानां च संस्थानं चमत्कारपुरं गताः

வாடவர்கள் எனும் அவர்களின் மகிமை வலிமையால் அவர்கள் அங்கே நடுவில் தங்க இயலவில்லை; ஆகவே வீழ்ந்தோரின் குடியிருப்பான சமத்காரபுரத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 104

मायाविशारदैस्तैश्च धनेन विद्यया ततः । अध जग्धं ततस्तैस्तु तेषां मध्ये स्थितं च तैः

பின்னர் மாயையில் தேர்ந்த அவர்கள் செல்வமும் கல்வியும் துணையாக மேலும் வீழ்ச்சியை உண்டாக்கினர்; அவர்களிடையே நிறுவப்பட்டிருந்ததையே அவர்கள் அழித்து விட்டனர்.

Verse 105

ततःप्रभृति ते सर्वे राक्षसत्वं प्रपेदिरे । क्रूराण्यपि च कर्माणि कुर्वंति च पदेपदे

அதன்பிறகு அவர்கள் அனைவரும் ராட்சச நிலையைக் அடைந்தனர்; மேலும் அடியடியாகக் கொடிய செயல்களையும் செய்தனர்.

Verse 106

ततस्ते सर्वथा राजन्वर्जनीयाः प्रयत्नतः । श्राद्धे यज्ञे नरव्याघ्र नरके पातयंति च

ஆகையால், அரசே, அவர்கள் எல்லாவிதத்திலும் முயன்று தவிர்க்கப்பட வேண்டியவர்கள். மனிதப் புலியே, சிராத்தம் யாகங்களில் அவர்கள் நரக வீழ்ச்சியை உண்டாக்குவர்.

Verse 107

अन्यच्च दूषणं तेषां कीर्तयिष्ये तवाऽनघ । त्रिजाताः स्थापिता राजन्सर्पाणां गरनाशनात्

அனகனே, அவர்களுடைய இன்னொரு குற்றத்தையும் உனக்குச் சொல்கிறேன். அரசே, பாம்புகளின் விஷத்தை அழித்ததனால் அவர்கள் ‘திரிஜாத’ என நிறுவப்பட்டனர்.

Verse 108

नगरत्वं ततो जातं चमत्कार पुरस्य तु । त्रिजातत्वं तु सर्वेषां जातं तत्र विशेषतः

அதனால் அந்த அதிசய நகரத்தின் ‘நகரத் தன்மை’ தோன்றியது; மேலும் அங்கே குறிப்பாக அவர்களெல்லாருக்கும் ‘திரிஜாதத் தன்மை’ உண்டாயிற்று.

Verse 109

एतेभ्यः कारणेभ्यश्च भर्तृयज्ञेन वर्जिताः । पुनश्च कारणं तेषां स्पर्शादपि न शुद्धिभाक्

இக்காரணங்களால் அவர்கள் ‘பர்த்ரு-யாகம்’ இலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்; மேலும் இன்னொரு காரணத்தால், வெறும் தொடுதலால்கூட அவர்கள் தூய்மை பெறார்.

Verse 110

कुम्भकोत्थं च संप्राप्तं महच्चण्डालसंभवम्

அப்போது மகாசண்டாள குலத்தில் பிறந்த கும்பகன் எழுச்சி நிகழ்ந்தது।

Verse 111

राजोवाच । एतच्च कारणं विप्र कथयस्व प्रसादतः । स्थावरस्य चरस्यैव जगतो ज्ञानमस्ति ते

அரசன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே, அருள்கூர்ந்து இதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள். அசையும் அசையாத உலகமெங்கும் பற்றிய அறிவு உமக்குள்ளது।

Verse 112

विश्वामित्र उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तकथांतरम् । भर्तृयजेन ये त्यक्ताः सर्वेन्ये ब्राह्मणोत्तमाः

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—இங்கே உனக்கு முன்நிகழ்ந்தவற்றின் இன்னொரு வரலாற்றைச் சொல்கிறேன். பர்த்ரு-யாகத்தில் தள்ளப்பட்டவர்கள் தவிர, மற்றோர் அனைவரும் சிறந்த பிராமணர்கள்.

Verse 113

वर्धमाने पुरे पूर्वमासीदंत्यजजातिजः । चण्डालः कुंभकोनाम निर्दयः पापकर्मकृत्

முன்னொரு காலத்தில் வர்தமான நகரில் அந்த்யஜப் பிறப்புடைய ‘கும்பக’ எனும் சண்டாளன் இருந்தான்; அவன் கொடூரனும் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவனும் ஆவான்।

Verse 114

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्य पुत्रो बभूव ह । विरूपस्यापि रूपाढ्यः पूर्वकर्मप्रभावतः

சில காலத்திற்குப் பின் அவனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; தந்தை விகார உருவனாயிருந்தாலும், முன்கர்மப் பயனால் அந்த மகன் அழகுடையவனாயிருந்தான்।

Verse 115

पिंगाक्षस्य सुकृष्णस्य वयोमध्यस्य पार्थिव । दक्षः सर्वेषु कृत्येषु सर्वलक्षणलक्षितः

அரசே! அவனுக்கு பிங்கலக் கண்கள், இனிய கருநிறத் தோற்றம், இளமை நடுப்பருவம்; எல்லாக் கடமைகளிலும் திறமை உடையவன், எல்லா நற்பலகுறிகளாலும் குறியிடப்பட்டவன்.

Verse 116

स वृद्धिं द्रुतमभ्येति शुक्लपक्षे यथोडुराट् । तथाऽसौ शंस्यमानस्तु सर्वलोकैः सुरूपभाक् । दृष्ट्वा कुटुंबकं नित्यं वैराग्यं परमं गतः

வளர்பிறையில் சந்திரன் விரைவில் வளர்வதுபோல், அவனும் எல்லோராலும் புகழப்பட்டு அழகிய உருவம் பெற்றவனாய் சீக்கிரம் உயர்ந்தான்; ஆனால் இல்லற வாழ்வின் இடையறாத மீளச்சுழற்சியைப் பார்த்து, அவன் பரம வைராக்யத்தை அடைந்தான்.

Verse 117

ततो देशांतरं दुःखाद्भ्रममाण इतस्ततः । चमत्कारपुरं प्राप्तो द्विजरूपं समाश्रितः । स स्नाति सर्वकृत्येषु भिक्षान्नकृतभोजनः

பின்னர் துயரத்தால் வாடி, அவன் இடமிடமாக நாடு நாடாக அலைந்தான். சமத்காரபுரம் அடைந்து, இருபிறப்பான் (பிராமணன்) வேடம் ஏற்றான். எல்லா தர்மக் கடமைகளிலும் நீராடி, பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 118

एतस्मिन्नेव काले तु ब्राह्मणः शंसितव्रतः । छांदोग्यगोत्रविख्यातः सुभद्रोनाम पार्थिवः

அதே காலத்தில், புகழப்பட்ட விரதங்களால் விளங்கிய ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; சாந்தோக்ய கோத்திரத்தில் பிரசித்தி பெற்றவர்; சுபத்ரன் எனும் பெயருடையவர்—மனிதர்களிடையே ஒரு தலைவரைப் போல.

Verse 119

नागरो वर्षयाजी च वेदवेदांगपारगः । तत्रासीत्तस्य सञ्जाता कन्यका द्विगुणै रदैः

அவர் நாகர தேசத்தவர், ஆண்டுதோறும் யாகம் செய்பவர், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு கற்றவர். அவருக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள்; அவள் இரட்டைப் பற்களால் விசேஷமாகக் குறியிடப்பட்டவள்.

Verse 120

तथा त्रिभिःस्तनै रौद्रा पृष्ठ्यावर्तकसंयुता । दरिद्रोऽपि सुदुःस्थोऽपि कुलहीनोपि पार्थिव

அவ்வாறே அவள் ரௌத்ர சுபாவமுடையவள்; மூன்று மார்புகளும் உடையவள்; முதுகில் ஆவர்த்தச் சின்னம் கொண்டவள். அரசே, ஒருவன் ஏழையாயினும், மிகுந்த துன்பமுற்றவனாயினும், குலமற்றவனாயினும்—

Verse 121

दीयमानामपि न तां प्रतिगृह्णाति कश्चन । यद्भक्षयति भर्तारं षण्मासाभ्यंतरे हि सा

திருமணத்திற்காக அளித்தாலும் யாரும் அவளை ஏற்கவில்லை; ஏனெனில் அவள் ஆறு மாதங்களுக்குள் கணவனை விழுங்கிவிடுவாள்.

Verse 122

यस्याः स्युर्द्विगुणा दंता एवं सामुद्रिका जगुः । त्रिस्तनी कन्यका या तु श्वशुरस्य कुलक्षयम् । संधत्ते नात्र सन्देहस्तस्मात्तां दूरतस्त्यजेत्

சாமுத்ரிக நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்—இரட்டை வரிசை பற்கள் உடையவள், குறிப்பாக மூன்று மார்புகள் உடைய கன்னி, மாமனாரின் குலநாசத்தை ஏற்படுத்துவாள்; இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே அவளைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்।

Verse 123

पृष्ठ्यावर्तो भवेद्यस्या असती सा भवेद्द्रुतम् । बहुपापसमाचारा तस्मात्तां परिवर्जयेत्

யாருடைய முதுகில் ஆவர்த்தச் சின்னம் உள்ளதோ, அவள் விரைவில் கற்பிழந்து பல பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவாள்; ஆகவே அவளைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 124

अथ तां वृद्धिमापन्नां दृष्ट्वा विप्रः सुभद्रकः । चिन्ताचक्रं समारूढो न शांतिमधिगच्छति

அப்போது பிராமணன் சுபத்ரகன் அவள் யௌவனமடைந்ததைப் பார்த்து கவலைச் சுழலில் அகப்பட்டு அமைதியை அடைய முடியவில்லை।

Verse 125

किं करोमि क्व गच्छामि कथमस्याः पतिर्भवेत् । न कश्चित्प्रतिगृह्णाति प्रार्थितोऽपि मुहुर्मुहुः

நான் என்ன செய்வேன், எங்கே போவேன், இவளுக்குக் கணவன் எவ்வாறு கிடைப்பான்? மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினாலும் யாரும் அவளை ஏற்கவில்லை.

Verse 126

दरिद्रो व्याधितो वाऽपि वृद्धोऽपि ब्राह्मणो हि सः । स्मृतौ यस्मादिदं प्रोक्तं कन्यार्थे प्राङ्महर्षिभिः

அவன் ஏழையாக இருந்தாலும், நோயுற்றிருந்தாலும், முதுமையடைந்திருந்தாலும், அவன் பிராமணனே; ஏனெனில் கன்னியைக் குறித்த தர்மம் பற்றி இந்த விதி பழம்பெரும் மகரிஷிகளால் ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டது.

Verse 127

अष्टवर्षा भवेद्गौरी नववर्षा च रोहिणी । दशवर्षा भवेत्कन्या अत ऊर्ध्वं रजस्वला

எட்டு வயதில் அவள் ‘கௌரி’, ஒன்பது வயதில் ‘ரோஹிணி’; பத்து வயதில் ‘கன்னியா’. அதற்கு மேல் அவள் ரஜஸ்வலையாகக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 128

माता चैव पिता चैव ज्येष्ठो भ्राता तथैव च । त्रयस्ते नरकं यांति दृष्ट्वा कन्यां रजस्वलाम्

தாய், தந்தை, மூத்த சகோதரன்—இந்த மூவரும் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; அவர்களின் அலட்சியத்தால் கன்னி ரஜஸ்வலையாக (பாதுகாப்பின்றி) காணப்பட்டால்.

Verse 129

एवं चिन्तयतस्तस्य सोंऽत्यजो द्विजरूपधृक् । भिक्षार्थं तद्गृहं प्राप्तो दृष्टस्तेन महात्मना

அவன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், இருமுறை பிறந்தவன் போல வேடமிட்ட ஒரு அந்த்யஜன் பிச்சைக்காக அந்த வீட்டிற்கு வந்தான்; அந்த மகாத்மா அவனை கண்டார்.

Verse 130

पृष्टश्च विस्मयात्तेन दृष्ट्वा रूपं तथाविधम् । कुतस्त्वमिह सम्प्राप्तः क्व यास्यसि च भिक्षुक

அத்தகைய வடிவத்தைப் பார்த்து வியந்து அவன் கேட்டான்— “ஓ பிக்ஷுகா! நீ இங்கு எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 131

ईदृग्भव्यतरो भूत्वा कस्मान्माधुकरीं गतः । किं गोत्रं तव मे ब्रूहि कतमः प्रवरश्च ते

“இத்தனை உயர்ந்த தோற்றமுடையவனாக இருந்து, ஏன் மాధுகரீ (சிறுசிறு பிக்ஷை சேகரித்தல்) வழியை எடுத்தாய்? உன் கோத்திரத்தைச் சொல்; உன் ப்ரவரம் எது?”

Verse 132

सोऽब्रवीद्गौडदेशीयं स्थानं मे सुमहत्तरम् । नाम्ना भोजकटं ख्यातं नानाद्विजसमाश्रितम्

அவன் கூறினான்— “என் இருப்பிடம் கௌடதேசத்தில், மிகப் பெருமைமிக்க இடத்தில் உள்ளது; ‘போஜகட’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது; அங்கு பல த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) வாழ்கின்றனர்.”

Verse 133

तत्रासीन्माधवोनाम ब्राह्मणो वेदपारगः । वसिष्ठगोत्रविख्यात एकप्रवरसूचितः

“அங்கு ‘மாதவ’ என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; வேதங்களில் தேர்ந்தவர்; வசிஷ்ட கோத்திரத்தில் புகழ்பெற்றவர், ஒரே ப்ரவரம் உடையவர் என அறியப்பட்டார்.”

Verse 134

तस्याहं तनयो नाम्ना चंद्रप्रभ इति स्मृतः

“நான் அவருடைய மகன்; ‘சந்திரப்ரப’ என்ற பெயரால் நினைக்கப்படுகிறேன்.”

Verse 135

ततोऽहमष्टमे वर्षे यदा व्रतधरः स्थितः । तदा पंचत्वमापन्नः पिता मे वेदपारगः

பின்னர் நான் எட்டாம் வயதில் விரதம் ஏற்று நிலைத்திருந்தபோது, வேதப் பாரங்கதரான என் தந்தை அக்காலமே பஞ்சத்துவம் அடைந்தார்।

Verse 136

माता मे सह तेनैव प्रविष्टा हव्यवाहनम् । ततो वैराग्यमापन्नो निष्क्रांतोऽहं निजालयात्

என் தாயும் அவருடனே ஹவ்யவாஹனமான அக்னியில் பிரவேசித்தாள்; அதன் பின் வைராக்யம் கொண்டு நான் என் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டேன்।

Verse 137

तीर्थानि भ्रममाणोऽत्र संप्राप्तस्तु पुरं तव । अधुना संप्रयास्यामि प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

தீர்த்தங்களைச் சுற்றித் திரிந்து நான் உங்கள் நகரை அடைந்தேன்; இப்போது நான் ஒப்பற்ற ப்ரபாச க்ஷேத்திரத்திற்குப் புறப்படுவேன்।

Verse 138

यत्र सोमेश्वरो देवस्त्यक्त्वा कैलासमागतः । न मया पठिता वेदा न च शास्त्रं नृपोत्तम । तीर्थयात्राप्रसंगेन तेन भिक्षां चराम्यहम्

கைலாசத்தை விட்டு தேவன் சோமேஸ்வரர் வந்த இடம் அது. அரசர்களில் சிறந்தவரே, நான் வேதங்களையும் படிக்கவில்லை, சாஸ்திரங்களையும் அல்ல; தீர்த்தயாத்திரை காரணமாகவே நான் பிச்சையால் வாழ்கிறேன்।

Verse 139

विश्वामित्र उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिन्तयामास चेतसि । ब्राह्मणोऽयं सुदेशीयस्तथा भव्यतमाकृतिः । यदि गृह्णाति मे कन्यां तदस्मै प्रददाम्यहम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டபின் என் உள்ளத்தில் எண்ணினேன்: ‘இவன் ஒரு பிராமணன்; நல்ல தேசத்தவன்; மிக மங்களமான தோற்றமுடையவன். இவன் என் மகளை ஏற்றுக்கொண்டால், அவளைக் இவனுக்குத் தருவேன்.’

Verse 140

यावद्रजस्वला नैव जायते सा निरूपिता । कृत्स्नं दूषयति क्षिप्रं नैव वंशं ममाधमा

அவள் ரஜஸ்வலையாகாதவரை அவள் நிலை உறுதியற்றதாகவே கருதப்படுகிறது; அந்தத் தகுதியற்றவள் என் முழு வம்சத்தையும் விரைவில் மாசுபடுத்துவாள்।

Verse 141

ततः प्रोवाच तं म्लेच्छं संमंत्र्य सह भार्यया । यदि गृह्णासि मे कन्यां तव यच्छाम्यहं द्विज

பின்னர் மனைவியுடன் ஆலோசித்து அவன் அந்த ம்லேச்சனிடம் கூறினான்— ‘ஓ த்விஜா, நீ என் மகளை ஏற்றுக்கொண்டால், அவளை உனக்குத் தருகிறேன்।’

Verse 142

भरणं पोषणं द्वाभ्यां करिष्यामि सदैव हि

நான் உங்களிருவருக்கும் எப்போதும் வாழ்வாதாரமும் போஷணமும் அளிப்பேன்।

Verse 143

तच्छ्रुत्वा हर्षितः प्राह सोंऽत्यजो नृपसत्तमम् । तवादेशं करिष्यामि यच्छ मे कन्यकां नृप

இதைக் கேட்ட அந்த அந்த்யஜன் மகிழ்ந்து அரசர்களில் சிறந்தவரிடம் கூறினான்— ‘உமது ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்; அரசே, அந்தக் கன்னியை எனக்குத் தாரும்।’

Verse 144

तथेत्युक्त्वा गतस्तेन तस्मै दत्ता निजा सुता । गृह्योक्तेन विधानेन विवाहो विहितस्ततः

‘அப்படியே’ என்று கூறி அவன் அவனுடன் சென்றான்; தன் மகளை அவனுக்குக் கொடுத்தான்; பின்னர் க்ருஹ்ய மரபில் சொல்லப்பட்ட விதிப்படி திருமணம் முறையாக நடத்தப்பட்டது।

Verse 145

ततो ददौ धनं धान्यं गृहं क्षेत्रं च गोधनम् । तस्मै तुष्टिसमायुक्तो मन्यमानः कृतार्थताम्

அப்போது அவர் திருப்தியுடன், காரியம் நிறைவேறிற்றென எண்ணி, அவனுக்கு செல்வம், தானியம், வீடு, வயல்கள் மற்றும் கோமாடுகளைத் தானமாக அளித்தார்।

Verse 146

अथ सोऽपि च तां प्राप्य विलासानकरोद्बहून् । खाद्यैः पानैः सुवस्त्रैश्च गन्धमाल्यैर्विभूषणैः

அவளைப் பெற்றபின் அவனும் பல இன்பவிளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டான்—சுவையான உணவு-பானம், நல்வஸ்திரம், நறுமணம், மாலைகள், ஆபரணங்களால் அவளை அலங்கரித்தான்।

Verse 147

परं स व्रजति प्रायो येन मार्गेण केनचित् । सारमेयाः सशब्दाश्च पृष्ठतोऽनुव्रजंति वै

ஆனால் அவன் எப்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு வழியில் சென்றானோ, அப்பொழுது நாய்கள் சத்தமிட்டபடியே நிச்சயமாக அவன் பின்னால் தொடர்ந்தன।

Verse 148

अन्येषामंत्यजात्यानां यद्वत्तस्य विशेषतः । वेदाभ्यासपरश्चैव यदि संजायते क्वचित् । रक्तं पतति वक्त्रेण तत्क्षणात्तस्य दुर्मतेः

மற்ற அந்த்யஜாதியினர்போலவே, அவனிடத்தில் மேலும் விசேஷமாக—அவன் எப்போதாவது வேதப் பாராயணத்தில் ஈடுபட்டால், அவன் தீய மனப்பான்மையால் அதே கணத்தில் அவன் வாயிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது।

Verse 149

एतस्मिन्नंतरे लोकः सर्व एव प्रशंकितः । अब्रवीच्च मिथोऽभ्येत्य चंडालोऽयमसंशयम्

இதற்கிடையில் மக்கள் அனைவரும் சந்தேகமடைந்தனர்; ஒருவரையொருவர் அணுகி—“இவன் நிச்சயமாகச் சண்டாளன்” என்று கூறினர்।

Verse 150

यदेते पृष्ठतो यांति भषमाणाः शुनीसुताः । सुभद्रोऽपि च तत्तेषां श्रुत्वा चिन्तापरोऽभवत्

“இந்த நாய்கள் குரைத்துக்கொண்டே அவன் பின்னால் செல்கின்றன”—என்ற அவர்களது பேச்சைக் கேட்டு சுபத்ரனும் கலக்கமடைந்தான்।

Verse 151

मन्यमानश्च तत्सत्यं दुःखेन महतान्वितः । नूनमंत्यजजातीयो भविष्यति सुतापतिः

அந்த செய்தி உண்மையென எண்ணி அவன் பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு—“சுதாவின் கணவன் நிச்சயம் அந்த்யஜப் பிறப்பினன் ஆவான்” என்று நினைத்தான்।

Verse 152

ज्ञायते चेष्टितैः सर्वैर्यथाऽयं जल्पते जनः

அவனுடைய எல்லாச் செயல்களாலேயே தெரிந்துவிடுகிறது—என்று மக்கள் சொல்கிறார்கள்—அவன் எத்தகையவன் என்று।

Verse 153

एवं रात्रिंदिवं तस्य चिन्तयानस्य भूपतेः । लोकापवादयुक्तस्य कियान्कालोऽभ्यवर्तत

இவ்வாறு மக்கள் பழிச்சொல்லின் பாரம் சுமந்த அந்த அரசன் இரவும் பகலும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்; எவ்வளவு காலம் கடந்ததோ।

Verse 154

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते आद्याद्या द्विजसत्तमाः । मध्यगेन समायुक्ता ब्रह्मस्थानं समागताः । तस्य शुद्धिकृते प्रोचुर्येन शंका प्रणश्यति

வேறொரு நாளில் உயர்ந்த பிராமணர்கள் மீண்டும் மீண்டும், நடுவண் புரோகிதருடன் சேர்ந்து, பிரம்மஸ்தானத்தில் கூடியனர். அவனுடைய சுத்திகரணச் சடங்கைச் சொன்னார்கள்; அதனால் சந்தேகம் நீங்கும்।

Verse 155

अथोचुस्तं द्विजश्रेष्ठा ब्रह्मस्थानस्य मध्यगम् । मध्यगस्य तु वक्त्रेण विवर्णवदनं स्थितम्

அப்போது பிரம்மஸ்தானத்தின் நடுவில் நின்ற அவனைச் சிறந்த இருவிஜர்கள் உரைத்தனர்; அந்த வேளையில் யாஜகன்/ருத்விகன் முகம் வெளிறி, நிறம் மாறியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 156

कुलं गोत्रं निजं ब्रूहि प्रवरांश्च विशेषतः । स्थानं देशं च विप्राणां येन शुद्धिः प्रदीयते

உன் குலமும் கோத்திரமும் கூறு; குறிப்பாக உன் ப்ரவரங்களையும் தெளிவாகச் சொல்; மேலும் அந்தப் பிராமணர்களின் இடமும் நாட்டும் கூறு—அதனால் உரிய சுத்தி வழங்கப்படும்।

Verse 157

अथासौ वेपमानस्तु प्रस्विन्नवदनस्तथा । अधोदृष्टिरुवाचेदं गद्गदं विहिताञ्जलिः

அப்போது அவன் நடுங்கி, வியர்வை படிந்த முகத்துடன், கண்களைத் தாழ்த்தி, கைகூப்பி, குரல் தடுக்கத் தடுக்க இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 158

गर्भाष्टमे पिता मह्यं वर्षे मृत्युं गतस्ततः । ततः सा तं समादाय जननी मे पतिव्रता । मां त्यक्त्वा दुःखितं दीनं प्रविष्टा हव्यवाहनम्

என் எட்டாம் வயதில் என் தந்தை மரணமடைந்தார். பின்னர் என் பதி விரதையான தாய் அவரை (அந்த்யேஷ்டிக்காக) எடுத்துச் சென்று, என்னை துயருற்ற ஏழையாக விட்டுவிட்டு, ஹவ்யவாஹனமான அக்னியில் புகுந்தாள்।

Verse 159

अहं वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रां समाश्रितः । बालभावे पितुर्दुःखात्तापसैरपरैः सह

அதனால் எனக்கு வைராக்யம் ஏற்பட்டது; சிறுவயதிலிருந்தே தந்தையின் துயரத்தால், பிற தபஸ்விகளுடன் சேர்ந்து தீர்த்தயாத்திரையை நாடினேன்।

Verse 160

न मया पठितो वेदो न च शास्त्रं निरूपितम् । तीर्थयात्रापरोऽहं च समायातो भवत्पुरम्

நான் வேதம் ஓதவில்லை; சாஸ்திரங்களையும் ஆராயவில்லை; தீர்த்தயாத்திரையில் மட்டும் பற்றுடையவனாய் உங்கள் நகருக்கு வந்தேன்।

Verse 161

अभद्रेण सुभद्रेण श्वशुरेण दुरात्मना । एतज्जानाम्यहं विप्रा गोत्रं वासिष्ठमेव वा

ஓ விப்ரர்களே! தீய மனத்தையுடைய என் மாமனார் அபத்ரன் (சுபத்ரனின் மகன்) சொன்னதையே நான் அறிவேன்—என் கோத்திரம் வாசிஷ்டமே.

Verse 162

अथैकप्रवरो देशो गौडो मधुपुरं पुरम् । ततस्ते ब्राह्मणाः प्रोचुर्यस्य नो ज्ञायते कुलम् । तस्य शुद्धिः प्रदातव्या धटद्वारेण केवला

பின்னர் அவன் கூறினான்—“என் தேசம் கௌடம்; நகரம் மதுபுரம்; எனக்கு ஒரே பிரவரம்.” அப்போது பிராமணர்கள் சொன்னார்கள்—“குலம் அறியப்படாதவனுக்கு சுத்தி ‘தட-த்வாரம்’ என்னும் விதியினாலேயே அளிக்கப்பட வேண்டும்.”

Verse 163

स त्वं धटं समारुह्य ब्राह्मण्यार्थं च केवलम् । शुद्धिं प्राप्य ततो भोगान्भुंक्ष्वात्रस्थोऽपि केवलम्

ஆகையால் பிராமணத்துவம் பெறுவதற்காக மட்டும் தடத்தின் மீது ஏறு; சுத்தி பெற்ற பின் விதிப்படி இங்கேயே உனக்குரிய போகத்தையும் உணவையும் அனுபவி.

Verse 164

सोऽब्रवीत्साहसं कृत्वा सर्वानेव द्द्विजोत्तमान् । प्रतिगृह्णाम्यहं कामं तप्तमाषकमेव च

அப்போது அவன் துணிவெடுத்து அந்த எல்லா த்விஜோத்தமர்களின் முன் கூறினான்—“நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; விரும்பினால் தப்த மாஷகம் (சூடாக்கிய நாணயம்) கூட.”

Verse 165

प्रविशामि हुताशं वा भक्षयिष्याम्यहं विषम्

தேவைப்பட்டால் நான் அக்னியில் புகுவேன்; இல்லையேல் விஷத்தையும் அருந்துவேன்.

Verse 166

किं पुनर्धटदिव्यं च क्रियमाणे सुखावहम् । ब्राह्मणस्य कृते विप्राश्चित्ते नो मामके घृणा

அப்படியானால், சுகமும் மங்களமும் தரும் ‘கடம்-தெய்வச் சோதனை’ நடைபெறும்போது எவ்வளவு அதிகமான (புண்ணியமும் ஆனந்தமும்) உண்டாகும்! ஓ பிராமணர்களே, இது ஒரு பிராமணனின் நலனுக்காகச் செய்யப்பட்டது; என்மீது உங்கள் உள்ளங்களில் இகழ்ச்சி வேண்டாம்.

Verse 167

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य धटारोहणसंभवम् । शुद्धिं निर्दिश्य वारं च सूर्यस्य च ततः परम् । जग्मुः स्वंस्वं गृहं सर्वे सोऽपि विप्रोंऽत्यजो द्विजाः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அவனுடைய ‘கடம் ஏறுதல்’ விதியால் உண்டாகும் சுத்தியைச் சொல்லி, சூரியனுக்குரிய தகுந்த நாள்/விரதத்தையும் நிர்ணயித்தனர். பின்னர் அனைவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்; அந்த ‘விப்ரன்’ கூட—உண்மையில் அந்த்யஜன்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, (அங்கேயே இருந்தான்).

Verse 168

ततः प्राह निजां भार्यां रहस्ये नृपसत्तम । ज्ञातोऽहं ब्राह्मणैः सर्वैरंत्यजातिसमुद्भवः । देशातरं गमिष्यामि त्वमागच्छ मया सह

பின்னர் அவன் தனித்தில் தன் மனைவியிடம் கூறினான்: ‘ஓ அரசர்களில் சிறந்தவளே, எல்லாப் பிராமணர்களும் என்னை அந்த்யஜ குலத்தில் பிறந்தவன் என்று அறிந்துவிட்டார்கள். நான் வேறு நாட்டிற்குச் செல்கிறேன்; நீயும் என்னுடன் வா.’

Verse 169

भार्योवाच । अहमग्निं प्रवेक्ष्यामि न यास्यामि त्वया सह । पापबुद्धे पतिष्यामि न चाहं नरकाग्निषु

மனைவி கூறினாள்: ‘நான் அக்னியில் புகுவேன்; உன்னுடன் வரமாட்டேன். ஓ பாபபுத்தியே, நான் இங்கேயே விழுந்து (இறந்து) போவேன்; நரகத்தின் தீயில் நான் விழமாட்டேன்.’

Verse 170

बुध्यमाना न सेविष्ये त्वामंत्यजसमुद्भवम् । पाप संदूषितं सर्वं त्वयैतत्स्थानमुत्तमम्

இப்போது நான் உணர்ந்தேன்; ஆகவே உன்னைச் சேவிக்கவும் உடனிருக்கவும் மாட்டேன்—அந்த்யஜ குலத்தில் பிறந்தவனே. உன்னால் இந்த முழு சிறந்த தலம் பாவத்தால் மாசடைந்தது.

Verse 171

तथा मम पितुर्हर्म्यं संवत्सरप्रयाजिनः । तस्माद्द्रुततरं गच्छ यावन्नो वेत्ति कश्चन

மேலும் என் தந்தையின் மாளிகையிலும் நீ வராதே—அவர் ஆண்டு முழுதும் யாகங்களை நடத்தும் தீக்ஷிதர். ஆகவே யாரும் அறியுமுன் மிக விரைவாகப் போய்விடு.

Verse 172

नो चेत्पापसमाचार संप्राप्स्यसि महाऽपदम्

இல்லையெனில், பாவநடத்தை உடையவனே, நீ பெரிய பேராபத்தை அடைவாய்.

Verse 173

ततो निशामुखे प्राप्ते कौपीनावरणान्वितः । नष्टोऽभीष्टां दिशं प्राप्य तदा जीवितजाद्भयात्

பின்னர் இரவு தொடங்கியபோது, கௌபீனம் மட்டும் அணிந்து, அவன் மறைந்து தப்பிச் சென்று, தன் விரும்பிய திசையை அடைந்தான்—அப்போது உயிர் அச்சத்தால் உந்தப்பட்டு.