Adhyaya 7

Verse 1

। सूत उवाच । एवं ध्यायमानेन जलमाविश्य काम्यया । सृष्टं संध्याद्वयं तच्च दृश्यतेऽद्यापि वै द्विजाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தியானித்தபடி, விருப்ப நோக்குடன் நீரில் புகுந்து, இரண்டு சந்தியைகளை அவர் படைத்தார்; ஓ த்விஜர்களே! அது இன்றும் காணப்படுகிறது.

Verse 2

ततो देवगणाः सर्वे सृष्टास्तेन महात्मना । वैमानिकाश्च ये केचिन्नक्षत्राणि ग्रहास्तथा

அதன்பின் அந்த மகாத்மா எல்லா தேவர்கணங்களையும் படைத்தார்; மேலும் விமானங்களில் இயங்கும் தெய்வீகர்கள், நட்சத்திரங்கள், கிரகங்களையும் உருவாக்கினார்.

Verse 3

मनुष्योरगरक्षांसि वीरुधो वृक्षसंयुताः । सप्तर्षयो ध्रुवाद्याश्च ये चान्ये गगनेचराः

மனிதர், நாகர், ராட்சசர் தோன்றினர்; கொடிகளுடன் கூடிய மரங்களும் தாவரங்களும் வெளிப்பட்டன. சப்தரிஷிகள், துருவன் முதலியோர் மற்றும் பிற ஆகாசசாரிகளும் பிறந்தனர்.

Verse 4

एवं हि भगवान्सृष्ट्वा विश्वामित्रः स मन्युमान् । स्वकीयेष्वथ कृत्येषु योजयामास तांस्ततः

இவ்வாறு படைத்த பின், கோபத் தீர்மானம் நிறைந்த பகவான் விஸ்வாமித்ரர் அவர்களைத் தமது திட்டமிட்ட பணிகளில் அமர்த்தினார்.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु द्वौ सूर्यो युगपद्दिवि । उदितौ रात्रिनाथौ च जाताश्च द्विगुणा ग्रहाः । द्विगुणानि च भान्येव सह सप्तर्षिभिर्द्विजाः

அதே நேரத்தில் வானில் ஒரே சமயத்தில் இரண்டு சூரியர்கள் உதித்தனர்; இரவின் தலைவர்கள்—இரண்டு சந்திரர்களும் தோன்றினர். கிரகங்கள் இரட்டிப்பாயின; ஒளிரும் நட்சத்திரங்களும் அப்படியே—ஓ த்விஜர்களே, சப்தரிஷிகளுடன் அனைத்தும் இரட்டையாகத் தோன்றின.

Verse 6

एवं वियति ते सर्वे स्पर्द्धमानाः परस्परम् । दृश्यंते द्विगुणीभूता जनविभ्रमकारकाः

இவ்வாறு வானில் அவர்கள் அனைவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிடுவது போல இரட்டிப்பாகத் தோன்றி, மக்களை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தினர்.

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे शक्रः सह सर्वेर्दिवालयैः । जगाम तत्र यत्रास्ते भगवान्कमलासनः

இதற்கிடையில் சக்ரன் (இந்திரன்) எல்லா தேவலோக வாசிகளுடனும், தாமரையில் அமர்ந்த பகவான் (பிரம்மா) தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 8

प्रोवाचाथ प्रणम्योच्चैः कृतांजलिपुटः स्थितः । स्तुतिं कृत्वा सुरैः सार्धं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः

அப்போது அவர் உரக்கப் பேசினார்—தாழ்ந்து வணங்கி, கைகூப்பி நின்றார். தேவர்களுடன் சேர்ந்து வேதோಕ್ತ ஸ்தவங்களால் ஸ்துதி செய்து, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 9

सृष्टिः कृता सुरश्रेष्ठ विश्वामित्रेण सांप्रतम् । मनुष्ययक्षसर्पाणां देवगंधर्वरक्षसाम्

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! விஸ்வாமித்ரர் இப்பொழுதே புதிய படைப்பை உருவாக்கினார்—மனிதர், யக்ஷர், நாகர், தேவர், கந்தர்வர், ராக்ஷசர் ஆகியோரின் படைப்பு.

Verse 10

तस्माद्वारय तं गत्वा स्वयमेव पितामह । यावन्न व्याप्यते सर्वं तत्सष्ट्येदं चराचरम्

ஆகையால், ஓ பிதாமஹா (பிரம்மா)! நீங்களே சென்று அவரைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்; இந்தச் சராசர உலகம் அந்த (புதிய) படைப்பால் முழுவதும் ஆட்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்.

Verse 11

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तेनैव सहितो विधिः । गत्वोवाच जगन्मित्रं विश्वामित्रं मुनीश्वरम्

அவருடைய சொற்களை கேட்ட விதி (பிரம்மா) அவருடனே சேர்ந்து சென்று, உலகின் நண்பனும் முனிவர்களின் தலைவனுமான விஸ்வாமித்ரரை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 12

निवृत्तिं कुरु विप्रर्षे सांप्रतं वचनान्मम । सृष्टैर्यावन्न नश्यंति सर्वे देवाः सवासवाः

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! என் வார்த்தையின்படி இப்போதே விலகுங்கள்; இந்தப் படைப்பின் காரணமாக இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் அழிவதற்கு முன்.

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । अनेनैव शरीरेण त्रिशंकुर्नृपसत्तमः । यदि गच्छति ते लोके तत्सृष्टिं न करोम्यहम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—உத்தம அரசன் திரிசங்கு இவ்வுடலோடே உமது உலகிற்கு சென்றால், அந்தப் புதிய படைப்பை நான் இனி படைக்கமாட்டேன்.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । एष गच्छतु भूपालो मया सह त्रिविष्टपम् । अनेनैव शरीरेण त्वत्प्रसादान्मुनीश्वर

பிரம்மா கூறினார்—முனீஸ்வரா, உமது அருளால் இவ்வரசன் இவ்வுடலோடே என்னுடன் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) செல்லட்டும்.

Verse 15

विरामं कुरु सृष्टेस्त्वं नैतदन्यः करिष्यति । न कृतं केनचिल्लोके तत्कर्म भवता कृतम्

இப்போது உன் படைப்புச் செயலை நிறுத்து; இதை வேறு யாரும் செய்ய இயலாது. உலகில் எவரும் செய்யாத செயலை நீ செய்தாய்.

Verse 17

तथाऽक्षयास्तु मे देव सृष्टिस्तव प्रसादतः । या कृता न करिष्यामि भूयो ऽन्यां पद्मसंभव

அப்படியே ஆகுக, தேவா! உமது அருளால் என் படைப்பு அழியாததாக இருக்கட்டும். பத்மசம்பவா, உருவானதற்கு மேலாக நான் மீண்டும் வேறொன்றை படைக்கமாட்டேன்.

Verse 18

व्रह्मोवाच । भविष्यति ध्रुवा विप्र सृष्टिर्या भवता कृता । परं सर्वेषु कृत्येषु यज्ञार्हा न भविष्यति

பிரம்மா கூறினார்—விப்ரரே, நீ உருவாக்கிய படைப்பு நிச்சயமாக நிலைத்திருக்கும்; ஆனால் எல்லா தர்மக் கடமைகளிலும் அது யாகத்தில் ஆஹுதி பெறத் தகுதியுடையதல்ல.

Verse 19

एवमुक्त्वा समादाय त्रिशंकुं प्रपितामहः । ब्रह्मलोकं गतो हृष्टो मुनिस्तत्रैव संस्थितः

இவ்வாறு கூறி, பிதாமகன் திரிசங்குைத் தம்முடன் எடுத்துக் கொண்டு மகிழ்ந்து பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றான்; முனிவரும் அங்கேயே நிலைபெற்றிருந்தார்.