Adhyaya 91

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्विरराम पितामहः । संतोष्य पावकं क्रुद्धं स्वयमेव द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பகவான் பிதாமகர் (பிரம்மா) மௌனமானார். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, அவர் தாமே கோபித்த பாவகன் (அக்னி) ஐ அமைதிப்படுத்தினார்।

Verse 2

ततः सर्वैः सुरैः सार्धं शक्रविष्णुशिवादिभिः । जगाम ब्रह्मलोकं च देवास्ते च निजं पदम्

பின்னர் இந்திரன், விஷ்ணு, சிவன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களுடன் அவர் பிரம்மலோகம் சென்றார்; அந்தத் தேவர்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு மீண்டனர்।

Verse 3

पावकोऽपि द्विजेंद्राणामग्निहोत्रेषु संस्थितः । हविर्जग्राह विधिवद्वसोर्द्धारोद्भवं तथा

பாவகன் (அக்னி) கூட, பிராமணர்களின் அக்னிஹோத்திரங்களில் நிலைபெற்று, விதிப்படி வஸோர்தாரையில் தோன்றிய ஹவிஸை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 4

एवं तत्र समुद्भूतमग्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः प्रातर्मुच्यते दिनजादघात्

இவ்வாறு அங்கே ஒப்பற்ற அக்னிதீர்த்தம் தோன்றியது. அங்கே விடியற்காலையில் நீராடும் மனிதன் நாள்தோறும் சேரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 5

अथ संप्रस्थितान्दृष्ट्वा तान्देवान्स्वाश्रमं प्रति । गजेंद्रशुकमण्डूकास्ते प्रोचुर्दुःखसंयुताः

பின்னர் அந்த தேவர்கள் தம் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்படுவதைக் கண்டு, துயரால் நிறைந்த கஜேந்திரன், கிளி, தவளை ஆகியோர் பேசினர்.

Verse 6

युष्मत्कृते वयं शप्ताः पावकेन सुरेश्वराः । तस्माज्जिह्वाकृतेऽस्माकमुपायश्चिंत्यतामपि

தேவர்களின் ஆண்டவர்களே! உங்கள் காரணத்தால் நாங்கள் பாவகன் (அக்னி) மூலம் சபிக்கப்பட்டோம். ஆகவே எங்கள் நாவு தொடர்பான இவ்விஷயத்திற்கு ஒரு தீர்வையும் சிந்தியுங்கள்.

Verse 7

देवा ऊचुः । विपरीतापि ते जिह्वा यथान्येषां गजोत्तम । कार्यक्षमा न संदेहो भविष्यति विशेषतः

தேவர்கள் கூறினர்—யானைகளில் சிறந்தவனே! உன் நாவு புரட்டப்பட்டிருந்தாலும், பிறருடையதைப் போலவே அது தன் பணிக்குத் தகுதியானதாக இருக்கும்; இதில் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

Verse 8

तथा यूयं नरेन्द्राणां मंदिरेषु व्यवस्थिताः । बहु मानसमायुक्ता मृष्टान्नं भक्षयिष्यथ

அதேபோல் நீங்கள் அரசர்களின் அரண்மனைகளில் தங்குவீர்கள். பல இனிய பண்புகளுடன் கூடி, சுவைமிக்கச் சுத்தமான சிறந்த உணவை உண்ணுவீர்கள்.

Verse 9

यथा च शुक ते जिह्वा कृता मंदा हविर्भुजा । तथापि भूमिपालानां शंसनीया भविष्यति

ஓ சுகனே! ஹவிர்புஜனான அக்னி உன் நாவை மந்தமாக்கினாலும், அரசர்களிடையே நீ புகழத்தக்கவனாக இருப்பாய்.

Verse 10

श्रीमतां च तथान्येषामस्मदीयप्रसादतः । त्वं च मंडूक यत्तेन विजिह्वो वह्निना कृतः । तद्भविष्यति ते शब्दो विजिह्वस्यापि दीर्घगः

எங்கள் அருளால் இது செல்வமுடையோர்க்கும் மற்றவர்களுக்கும் அப்படியே நிகழும். ஓ மண்டூகா! அக்னி உன்னை ‘விஜிஹ்வன்’ ஆக்கியதால், உன் குரலும் பிளந்த நாவுடையவன் போலத் தொலைதூரம் பரவும்.

Verse 11

एवमुक्त्वाऽथ ते देवाः स्वस्थानं प्रस्थितास्ततः । तेषामनुग्रहं कृत्वा कृपया परया युता

இவ்வாறு கூறி அந்த தேவர்கள் தங்கள் தம் இருப்பிடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர். அருளை அளித்து, பரம கருணையுடன் கூடியவர்களாய் அவர்கள் சென்றனர்.