Adhyaya 104

Verse 1

ऋषय ऊचुः । राक्षसैस्तत्र लिंगानि यानि भक्त्या समन्वितैः । स्थापितानि च माहात्म्यं तेषां सूत प्रकीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதரே! அங்கே பக்தியுடன் கூடிய ராக்ஷசர்கள் நிறுவிய லிங்கங்களின் மகிமையைப் பிரகடனம் செய்யுங்கள்।

Verse 2

सूत उवाच । तेषां पूजाकृते रौद्रा राक्षसा बलवत्तराः । लंकापुर्याः समायांति सदैव शतशः पुरा

சூதர் கூறினார்—அவற்றின் பூஜைக்காகப் பழங்காலத்தில் லங்காபுரியிலிருந்து கொடியதும் மிகுந்த வலிமையுடையதும் ஆன ராக்ஷசர்கள் எப்போதும் நூற்றுக்கணக்காக வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 3

आगच्छन्तो व्रजन्तस्ते मार्गे क्षेत्रे च तत्र च । भक्षयन्ति जनौघांश्च बालवृद्धाञ्जनानपि

அவர்கள் வரவும் போகவும், வழிகளிலும் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலும், மக்கள்கூட்டங்களை—குழந்தைகளும் முதியவர்களும் உட்பட—விழுங்கத் தொடங்கினர்.

Verse 4

ततस्ते मानवाः सर्वे प्रद्रवंतः समंततः । इतश्चेतश्च धावन्ति प्राणरक्षणतत्पराः

அப்போது அந்த மனிதர்கள் அனைவரும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடிப் பறந்தனர்; உயிர் காக்கும் எண்ணத்தால் இங்கும் அங்கும் தாவினர்.

Verse 5

तथान्ये बहवो गत्वा ह्ययोध्याख्यां महापुरीम् । रामपुत्रं नृपश्रेष्ठं कुशं प्रोचुः सुदुःखिताः

அவ்வாறே பலர் அயோத்தி எனப்படும் மகாநகரத்திற்குச் சென்று, மிகுந்த துயரத்துடன் ராமபுத்திரனும் அரசர்களில் சிறந்தவனுமான குசனிடம் செய்தியை உரைத்தனர்.

Verse 6

तव पित्रा समं प्राप्ताः पूर्वं ये राक्षसा नृप । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे विभीषणपुरःसराः

அரசே! முன்பு உன் தந்தையுடன் வந்த ராக்ஷசர்கள், விபீஷணன் தலைமையில் ஹாடகேஸ்வரஜ க்ஷேத்திரத்தை அடைந்துள்ளனர்.

Verse 7

संस्थापितानि लिंगानि चतुर्वक्त्राणि तत्र वै । राक्षसेंद्रैः स्वमन्त्रैस्तैस्तस्य क्षेत्रस्य पश्चिमे

அங்கே, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மேற்கு பகுதியில், ராக்ஷசத் தலைவர்கள் தங்கள் தங்கள் மந்திரங்களால் நான்கு முகங்களுடைய லிங்கங்களை நிறுவினர்.

Verse 8

तेनैव चानुषंगेण समागच्छंति नित्यशः । तस्मिन्क्षेत्रे प्रकुर्वंति तथा लोकस्य भक्षणम्

அந்தத் தொடர்பின் காரணமாகவே அவர்கள் தினமும் அங்கு வருகிறார்கள்; அந்தப் புனிதத் தலத்தில் மக்களை உண்கிறார்கள்.

Verse 9

यदि वा तानि लिंगानि कश्चित्संपूजयेन्नरः । सद्यो विनाशमायाति सोऽप्यनर्थो महानभूत्

எவரேனும் அந்த லிங்கங்களை வழிபட்டால், அவர் உடனடியாக அழிவைச் சந்திப்பார்; அதுவும் ஒரு பெரும் அனர்த்தமாகிவிட்டது.

Verse 10

तस्माद्यदि न रक्षा नः करिष्यसि महीपते । तच्छनैर्यास्यते लोकः सर्वोऽयं संक्षयं ध्रुवम्

ஆகையால், ஓ அரசே! நீங்கள் எங்களைக் காப்பாற்றாவிட்டால், இந்த மக்கள் அனைவரும் மெல்ல மெல்ல நிச்சயமாக அழிவை அடைவார்கள்.

Verse 11

तच्च क्षेत्रं विशेषेण यत्रागच्छंति ते सदा । राक्षसाः क्रूरकर्माणो महामांसस्य लोलुपाः

அந்தக் குறிப்பிட்ட புனிதத் தலத்தில், கொடூரமான செயல்களைச் செய்பவர்களும் மாமிசத்தில் பேராசை கொண்டவர்களுமான அரக்கர்கள் எப்போதும் வருகிறார்கள்.

Verse 12

तच्छ्रुत्वा स नृपस्तूर्णं स्वामात्यानां न्यवेदयत् । राज्यभारं ततस्तत्र बलेन सहितो ययौ

அதைக் கேட்ட அந்த அரசன் உடனே தன் அமைச்சர்களுக்குத் தெரிவித்து, ஆட்சிப் பொறுப்பை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, படையுடன் அங்கு சென்றான்.

Verse 13

अथ प्राप्तं कुशं दृष्ट्वा हतशेषा द्विजोत्तमाः । प्रोचुस्तं भर्त्सयित्वा तु वचनैः परुषाक्षरैः

அப்போது குசன் வந்ததைப் பார்த்து, கொலையிலிருந்து சிறிதே மீந்த உயர்ந்த இருபிறப்பினர் அவனை கடுஞ்சொற்களால் கண்டித்து உரைத்தனர்.

Verse 14

किमेवं क्रियते राज्यं यथा त्वं क्षत्रियाधमः । करोषि यत्र विध्वंसं राक्षसै र्नीयते जनः

இது எத்தகைய அரசாட்சி? நீ க்ஷத்திரியர்களில் தாழ்ந்தவன்; இங்கே அழிவு நிகழ, ராட்சசர்கள் மக்களைத் தூக்கிச் செல்கின்றனர்!

Verse 15

नूनं जातो न रामेण भवान्रावणसंभवः । येनोपेक्षसि सर्वान्नो राक्षसैः परिपीडितान्

நிச்சயமாக நீ ராமனிடமிருந்து பிறந்தவன் அல்ல; ராவணனிடமிருந்து தோன்றியவன். ஏனெனில் ராட்சசர்களால் துன்புறும் எங்களையெல்லாம் நீ அலட்சியம் செய்கிறாய்.

Verse 16

सत्यमेतत्पुरा प्रोक्तं नीतिशास्त्रविचक्षणैः । यस्य वर्णस्य यो राजा स वर्णः सुखमेधते

இது உண்மையே; அரசநீதி நூலில் தேர்ந்தோர் முன்னரே கூறினர்—எந்த வர்ணத்திற்கு எந்த அரசன் இருக்கிறானோ, அந்த வர்ணமே இன்பத்தில் வளரும்.

Verse 17

तस्मात्त्वं राक्षसोद्भूतो राक्षसैर्द्विजसत्तमान् । उपेक्षसे ततः सर्वान्भक्ष्यमाणांस्तथापरान्

ஆகையால் நீ ராட்சசப் பிறப்பினன்; ராட்சசர்கள் விழுங்கும் உயர்ந்த இருபிறப்பினரையும், அதுபோல மற்ற அனைவரையும் நீ அலட்சியம் செய்கிறாய்.

Verse 18

आर्तानां यत्र लोकानां दोषैः पार्थिवसंभवैः । पतंत्यश्रूणि भूपृष्ठे तत्र राजा स दोषभाक्

அரசனால் உண்டான குற்றங்களால் துன்புறுவோரின் கண்ணீர் பூமியில் விழும் இடத்தில், அங்கே அந்த அரசனே அந்தப் பாவத்தின் பாரம் ஏற்றவன் ஆவான்।

Verse 19

कुश उवाच । प्रसादः क्रियतां विप्रा न मया ज्ञातमीदृशम् । राक्षसेभ्यः समुत्पन्नो ब्राह्मणानां पराभवः

குசன் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே, அருள் புரியுங்கள்; ராட்சசர்களிடமிருந்து பிராமணர்களின் அவமானம் எழுந்தது என நான் அறியவில்லை।

Verse 20

अद्यप्रभृति यः कश्चिद्विनाशं नीयते क्वचित् । ब्राह्मणो वाऽथवाऽन्योऽपि तद्भवेन्मम पातकम्

இன்றுமுதல் எங்கேயாவது யாரேனும்—பிராமணனாக இருந்தாலும் பிறராயினும்—அழிவிற்கு இட்டுச் செல்லப்பட்டால், அந்தப் பாவம் எனதே ஆகட்டும்।

Verse 21

एवमुक्त्वा ततस्तूर्णं प्रेषयामास राघवः । विभीषणाय संक्रुद्धो दूतं भयविवर्जितम्

இவ்வாறு கூறி ராகவன் கோபத்துடன், அச்சமற்ற தூதனை உடனே விபீஷணனிடம் அனுப்பினான்।

Verse 22

गच्छ दूत द्रुतं गत्वा त्वया वाच्यो विभीषणः । रामोचितस्त्वया स्नेहो मया सह कृतो महान्

“தூதனே, செல்—விரைந்து சென்று விபீஷணனிடம் கூறு: ‘நீ என்னுடன் ராமனுக்குரிய மகத்தான நட்பை ஏற்படுத்தியுள்ளாய்.’”

Verse 23

यद्राक्षसगणैः सार्धं मम भूमिं समंततः । त्वं क्लेशयसि दुर्बुद्धे मां विश्वास्य सुभाषितैः

ஏ துர்புத்தியே! ராட்சசக் கூட்டங்களுடன் சேர்ந்து நீ என் நிலத்தை எல்லாத் திசைகளிலும் துன்புறுத்துகிறாய்; இனிய சொற்களால் என் நம்பிக்கையைப் பெற்றும் என்னை வதைக்கிறாய்।

Verse 24

मम पित्रा कृतेयं ते प्रतिष्ठा राक्षसाधम । तेन नो हन्मि ते भ्राता यथा तातेन शातितः

ஏ ராட்சசாதமா! உன் இந்தப் பெருமையை என் தந்தையே நிறுவினார்; ஆகவே இப்போது நான் உன் சகோதரனை வதம் செய்வேன், என் தந்தை உன் தந்தையை அடக்கித் தண்டித்ததுபோல।

Verse 25

विषवृक्षोऽपि यो वृद्धिं स्वयमेव प्रणीयते । कथं संछिद्यते सोऽत्र स्वयमेव मनीषिभिः

தானாகவே வளர்ந்து முன்னேறும் விஷமரத்தை, அது தானே தொடர்ந்து விரிந்தால், இங்கே ஞானிகள் அதை எவ்வாறு வெட்ட முடியும்?

Verse 26

तस्मादद्य दिनादूर्ध्वं यदि कश्चिन्निशाचरः । समुद्रस्योत्तरं पारं कथंचिदागमिष्यति

ஆகவே இன்றிலிருந்து, எந்த நிசாசரனும் எப்படியாவது கடலைக் கடந்து வடக்குக் கரையை அடைந்தால்…

Verse 27

तदहं सत्वरं प्राप्य लंकां तव पुरीमिमाम् । ससैन्यो ध्वंसयिष्यामि तथा सर्वान्निशाचरान्

அப்போது நான் விரைந்து லங்கா—உன் இந்த நகரை—அடைந்து, என் சேனையுடன் அதை அழிப்பேன்; அதுபோல எல்லா நிசாசர்களையும் வதம் செய்வேன்।

Verse 28

त्वां च बद्ध्वा दृढैः पाशैर्निगडैश्च सुसंयतम् । कारासंस्थं करिष्यामि सद्य एव न संशयः

உன்னையும் வலிய பாசங்களாலும் சங்கிலிகளாலும் உறுதியாகக் கட்டி, இன்றே நிச்சயமாகச் சிறையில் அடைப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 29

एवमुक्तस्ततो दूतो गत्वा सेतुं द्रुतं ततः । दृष्ट्वा रामेश्वरं देवं यावदग्रे व्यव स्थितः

அவ்வாறு கூறப்பட்ட தூதன் விரைந்து சேதுவை அடைந்தான். பின்னர் தேவன் ராமேஸ்வரரைத் தரிசித்து, சிறிதுநேரம் அவர் முன் நின்றான்।

Verse 30

तावत्पृष्टो जनैः कैश्चित्कस्त्वं वत्स इहागतः । केन कार्येण नो ब्रूहि नात्र गच्छंति मानवाः

அப்போது சிலர் அவனை வினவினர்—“வத்ஸா, நீ யார்? இங்கே வந்தது ஏன்? எந்தக் காரியத்திற்காக வந்தாய், சொல்; இங்கிருந்து முன்னே மனிதர் செல்லார்.”

Verse 31

दूत उवाच । अहं कुशेन भूपेन विभीषणगृहं प्रति । प्रेषितः कार्यमुद्दिश्य तत्र यास्याम्यहं कथम्

தூதன் கூறினான்—“அரசன் குசன் ஒரு காரியத்திற்காக என்னை விபீஷணனின் இல்லத்திற்குத் துப்பியுள்ளார்; அங்கே நான் எவ்வாறு செல்வேன்?”

Verse 32

जना ऊचुः । नातः परं नरः कश्चिद्गन्तुं शक्तः कथंचन । भग्नः सेतुर्यतो मध्ये रामेणाक्लिष्टकर्मणा

மக்கள் கூறினர்—“இங்கிருந்து அப்பால் எந்த மனிதனும் எவ்விதத்தாலும் செல்ல இயலாது; ஏனெனில் அயராத செயலுடைய ஸ்ரீராமன் சேதுவை நடுவில் உடைத்துவிட்டான்.”

Verse 33

तस्मादत्रैव ते कार्यं सिद्धिं दूत प्रयास्यति । विभीषणकृतं सर्वं दर्शनात्तस्य रक्षसः

ஆதலால் தூதனே, இங்கேயே உன் காரியம் சித்தியடையும். அந்த அரக்கனான விபீஷணனைத் தரிசிப்பதாலேயே, விபீஷணனால் செய்யப்பட்ட அனைத்தும் நிறைவேறும்.

Verse 34

सर्वदा राक्षसेन्द्रोऽसौ शुभं रामेश्वरत्रयम् । त्रिकालं पूजयत्येव नियमं समुपाश्रितः

அந்த அரக்கர் தலைவன் எப்போதும் மங்களகரமான மூன்று ராமேஸ்வர லிங்கங்களையும், நியமத்துடன் மூன்று காலங்களிலும் தவறாமல் பூஜிக்கிறான்.

Verse 35

लंकाद्वारे स्थितो यो वै सेतुखण्डे महेश्वरः । प्रभाते कुरुते तस्य स्वयं पूजां विभीषणः

லங்கையின் வாசலில் சேதுக்கண்டத்தில் வீற்றிருக்கும் மகேஸ்வரனுக்கு, விபீஷணன் தானே விடியற்காலையில் பூஜை செய்கிறான்.

Verse 36

जलमध्यगतं यच्च सेतुखंडं द्वितीयकम् । तत्र रामेश्वरो यश्च मध्याह्ने तं प्रपूजयेत्

நீரின் நடுவே அமைந்துள்ள இரண்டாவது சேதுக்கண்டத்தில் உள்ள ராமேஸ்வரரை, அவன் நண்பகலில் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 37

एनं देव निशीथे च सर्वदागत्य भक्तितः । संपूजयेन्न सन्देहः सत्यमेतत्प्रकीर्तितम्

மேலும் நள்ளிரவிலும் எப்போதும் வந்து பக்தியுடன் இந்த இறைவனை வழிபட வேண்டும்; இதில் சந்தேகமில்லை, இது சத்தியம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 38

तस्मात्तिष्ठ त्वमव्यग्रः स्थानेऽत्रैव समाहितः । यावदागमनं तस्य राक्षसस्य महात्मनः

ஆகையால் நீ கலக்கமின்றி, மனம் ஒருமித்து, இவ்விடத்திலேயே நிலைத்திரு; அந்த மகாத்ம ராக்ஷசன் வரும்வரை।

Verse 39

तेनैव सहितः पश्चात्स्वेच्छया तस्य मन्दिरम् । प्रयास्यसि गृहं वापि स्वकीयं तद्विसर्जितः

பின்னர் அவனுடன் சேர்ந்து, உன் விருப்பப்படி அவன் ஆலயத்திற்குச் செல்வாய்; அல்லது அவனால் விடைபெற்ற பின் உன் இல்லத்திற்கும் செல்லலாம்।

Verse 40

अथ तेषां तदाकर्ण्य स दूतो हर्षसंयुतः । बाढमित्येव चोक्त्वाथ तत्र चैव व्यवस्थितः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தூதன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தான். ‘பாடம்’—‘அப்படியே’ என்று கூறி அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்।

Verse 41

अथ प्राप्ते निशार्धे स राक्षसैः परिवारितः । विभीषणः समायातस्तस्मिन्नायतने शुभे

பின்னர் நள்ளிரவு வந்தபோது, ராக்ஷசர்கள் சூழ, விபீஷணன் அந்த மங்களமான ஆலயத்திற்குத் தோன்றினான்।

Verse 42

विमानवरमारूढः स्तूयमानः समन्ततः । राक्षसैर्बंदिरूपैस्तैर्गीयमानस्तथा परैः

அவன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, எல்லாத் திசைகளிலும் போற்றப்பட்டான்; பாட்டர்-வடிவ ராக்ஷசர்களாலும் மற்றவர்களாலும் அவன் புகழ் பாடப்பட்டது।

Verse 43

उत्तीर्य च विमानाग्र्यात्कृत्वाऽथ त्रिः प्रदक्षिणाम् । रामेश्वरं प्रणम्योच्चैः स्तोत्रमेतच्चकार सः

சிறந்த விமானத்தின் உச்சியிலிருந்து இறங்கி, அவர் பின்னர் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்தார். ராமேஸ்வரரை வணங்கி, இந்த ஸ்தோத்திரத்தை உரத்த குரலில் பாடினார்.

Verse 44

नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । सर्वतः पाणिपादं ते सर्वतोक्षिशिरोमुखम्

தேவர்களின் தேவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; பக்தர்களுக்கு அபயம் அருள்பவரே. உமது கைகள் கால்கள் எங்கும் உள்ளன; எங்கும் உமது கண்கள், தலை, முகங்கள் உள்ளன.

Verse 45

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वं चंद्रस्त्वं प्रभाकरः । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रः शक्रस्त्वं परमेश्वरः

நீரே யாகம், நீரே வஷட்காரம்; நீரே சந்திரன், நீரே பிரபாகரன் (சூரியன்). நீரே விஷ்ணு, நீரே நான்முகப் பிரம்மா; நீரே சக்ரன் (இந்திரன்)—நீரே பரமேஸ்வரன்.

Verse 47

यथा काष्ठगतो वह्निः संस्थितोऽपि न लक्ष्यते । मूढैः सर्वत्रसंस्थोपि तथा त्वं नैव लक्ष्यसे

மரத்தில் உறைந்திருக்கும் தீ, இருப்பினும் புலப்படாதது போல, நீர் எங்கும் இருப்பினும் மயங்கியோர் உம்மை அறியார்.

Verse 48

यथा दधिगतं सर्पिर्निगूढत्वेन संस्थितम् । चराचरेषु भूतेषु तथा त्वं देव संस्थितः

தயிரில் நெய் மறைந்திருப்பது போல, தேவே! நீர் அசையும் அசையாத அனைத்துப் பிராணிகளிலும் உள்ளார்ந்தவனாய் நிலைகொள்கிறீர்.

Verse 49

यथा जलं धरापृष्ठात्खनन्नाप्नोति मानवः । तथा त्वां पूजयन्नित्यं मोक्षमाप्नोत्यसंशयम्

மனிதன் நிலத்தைத் தோண்டி நீரைப் பெறுவது போல, தினமும் உம்மை வழிபடுபவன் ஐயமின்றி மோக்ஷத்தை அடைவான்.

Verse 50

तावच्च दुर्लभः स्वर्गस्तावच्छूराश्च शत्रवः । यावदेव न सन्तोषं त्वं करोषि शरीरिणाम्

நீ உடலுடையோர்க்கு திருப்தியை அருளாதவரை, சொர்க்கம் அரிதாகவே இருக்கும்; அதுவரை வலிய பகைவரும் நிலைத்திருப்பர்.

Verse 51

तावल्लक्ष्मीश्चला नॄणां तावद्रोगाः पृथग्विधाः । न यावद्देवदेव त्वं सन्तोषं संप्रयास्यसि

தேவர்களின் தேவனே! நீ திருப்தியை அருளும்வரை மனிதரின் லக்ஷ்மி நிலையற்றதாக இருக்கும்; பலவகை நோய்களும் நீடிக்கும்.

Verse 52

तावत्पुत्रोद्भवं दुःखं तथा प्रियसमु द्भवम् । यावत्त्वं देव नायासि सन्तोषं देहिनामिह

தேவனே! இங்கு உடலுடையோர்க்கு நீ திருப்தியை அளிக்கும்வரை, பிள்ளைகளால் வரும் துயரும், அன்புடையவற்றால் வரும் துயரும் நீடிக்கும்.

Verse 53

एवं स्तुत्वा ततो लिंगं स्नापयित्वा यथाविधि । गन्धानुलेपनैदिव्यैर्मर्दयामास वै ततः

இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, விதிப்படி லிங்கத்துக்கு அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் தெய்வீக நறுமணங்களும் உங்குவைகளும் கொண்டு அதை மெல்ல மசாஜ் செய்து பூசினான்.

Verse 54

पारिजातकपुष्पैश्च तथा सन्तानसम्भवैः । कल्पपादपसंभूतैस्तथा मन्दारजैरपि

அவன் பாரிஜாத மலர்களாலும், சாந்தான மரத்தில் பிறந்த மலர்களாலும், கல்பவிருட்சத்தில் தோன்றிய மலர்களாலும், மேலும் மந்தார மலர்களாலும் (தெய்வத்தை) வழிபட்டான்।

Verse 55

पूजां चक्रे सुविस्तीर्णा श्रद्धया परया युतः । दिव्यैराभरणैर्भूष्य दिव्यवस्त्रैस्ततः परम्

உயர்ந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் அவன் மிக விரிவான மகாபூஜையைச் செய்தான்; தெய்வத்தை திவ்ய ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, பின்னர் திவ்ய வஸ்திரங்களாலும் மேலும் அலங்கரித்தான்।

Verse 56

स च गीतं स्वयं चक्रे तालमादाय पाणिना । मूर्छातालकृतं रम्यं सप्तस्वरविराजितम्

அவன் தானே பாடலை இயற்றி, கையால் தாளம் பிடித்து பாடினான்; அது மூர்ச்சை-தாள அமைப்பால் இனிமைபெற்று, ஏழு ஸ்வரங்களின் ஒளியால் விளங்கியது।

Verse 57

तानयुक्त्या समोपेतं ग्रामै रागैः स्वलंकृतम् । एवं कृत्वा स शुश्रूषा तस्य देवस्य भक्तितः

அந்தப் பாடல் பொருத்தமான தான நுணுக்கங்களால் நிறைந்து, கிராமங்களாலும் ராகங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; இவ்வாறு பக்தியால் உந்தப்பட்டு அவன் அந்தத் தெய்வத்திற்கு சேவை செய்தான்।

Verse 58

यावत्संप्रस्थितो भूयो लंकां प्रति विभीषणः । तावद्दूतोऽग्रतः स्थित्वा कुशवाक्यमुवाच ह

விபீஷணன் மீண்டும் லங்கையை நோக்கிப் புறப்பட்டபோது, ஒரு தூதன் அவன் முன் நின்று குசனின் வார்த்தைகளை அறிவித்தான்।

Verse 59

विशेषतस्तु तेनोक्तं यत्तस्य पुरतः पुरा । अतिकोपाभिभूतेन प्ररक्तनयनेन च

சிறப்பாக, முன்பு அவன் முன்னிலையிலேயே சொல்லப்பட்டதையே அவன் அறிவித்தான்—மிகுந்த கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய ஒருவனால் கூறப்பட்டதை।

Verse 60

तच्छ्रुत्वाथ प्रणम्योच्चैर्दूतं प्राह विभीषणः । कृतांजलिपुटो भूत्वा विनयावनतः स्थितः

அதைக் கேட்டவுடன் விபீஷணன் வணங்கி, தூதரிடம் மரியாதையுடன் உரைத்தான்; அஞ்சலி கூப்பி, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி நின்றான்।

Verse 61

यद्येवं विहितं राज्ये रामपुत्रस्य राक्षसैः । तन्नूनं तन्मया सर्वं विहितं दूतसत्तम

ராமபுத்திரனின் நாட்டில் ராக்ஷசர்கள் இவ்வாறு செய்திருந்தால், அது அனைத்தும் நிச்சயமாக என்னாலேயே நிகழ்ந்தது, ஓ தூதர்களில் சிறந்தவனே।

Verse 62

तस्मान्महाप्रसादो मे कृतस्तेन महात्मना । कुशेन प्रेषितो यस्त्वं मम मूर्खस्य संनिधौ

ஆகையால் அந்த மகாத்மா குசன் என்மேல் பெரும் அருள் செய்தான்—அவன் அனுப்பிய நீ, இந்த மூடனான எனது முன்னிலையில் வந்துள்ளாய்.

Verse 63

एवमुक्त्वा स तान्सर्वाञ्छोधयामास राक्षसान् । ये गत्वा भूतले मर्त्यान्ध्वंसयंति सदैव हि

இவ்வாறு கூறி, பூமிக்குச் சென்று எப்போதும் மனிதர்களைத் துன்புறுத்தி அழிக்கும் அந்த ராக்ஷசர்களை எல்லாம் அவன் கண்டித்து ஒழுங்குபடுத்தினான்।

Verse 64

ततस्तत्रैव चानीय तस्य दूतस्य संनिधौ । प्रत्येकं तानुवाचेदं कोपादश्रूणि चोत्सृजन्

அப்போது அவர்களை அங்கேயே அந்த தூதரின் முன்னிலையில் கொண்டு வந்து, கோபத்துடன் பேசிக்கொண்டே கண்ணீர் சிந்தி, ஒருவரொருவராக உரைத்தான்.

Verse 65

यैः कृतो जनविध्वंसो राक्षसैः सुदुरात्मभिः । राज्ये कुशस्य संप्राप्तैः प्रभोर्मम महात्मनः

“குசனின் அரசில் புகுந்த அந்த மிகத் தீய ராட்சசர்கள், என் மகாத்மா ஆண்டவனின் நாட்டில் மக்களை அழித்தனர்.”

Verse 66

ते सर्वे व्यंतरा रौद्राः प्रभवंतु सुदुःखिताः । लंकाद्वारगता नित्यं क्षुत्पिपासानिपीडिताः

“அவர்கள் அனைவரும் கொடூரமான வ்யந்தரர்களாகி, மிகுந்த துயருற்றவர்களாக; லங்கையின் வாயிலில் எப்போதும் இருந்து, பசி தாகத்தால் இடையறாது வதைக்கப்படுவார்களாக.”

Verse 67

सर्वभोगपरित्यक्ताः शीतातपसहि ष्णवः । श्लेष्ममूत्रकृताहारा निन्द्याः सर्वजनस्य च

“அனைத்து இன்பங்களையும் இழந்து, குளிரும் வெப்பமும் தாங்கி, சளியும் சிறுநீரும் உணவாகக் கொண்டு—அனைவராலும் இகழப்படுவார்களாக.”

Verse 68

एवं दत्त्वाथ तेषां स शापं राक्षससत्तमः । ततः प्राह च तं दूतं पुनरेव कृतां जलिः

“இவ்வாறு அவர்களுக்கு சாபம் அளித்த பின், ராட்சசர்களில் சிறந்தவன் மீண்டும் கைகூப்பி அந்த தூதரிடம் உரைத்தான்.”

Verse 69

अद्यप्रभृति नो कश्चिद्राक्षसः संप्रयास्यति । तस्माद्वाच्यो रघुश्रेष्ठो मद्वाक्यात्स कुशस्त्वया । क्षम्यतामपराधो मे यदज्ञाना दयंकृतः

இன்றுமுதல் இனி எந்த ராட்சசனும் மீண்டும் தாக்கமாட்டான். ஆகவே என் வாக்கினால் ரகுவம்சச் சிறந்த குசனிடம் நீ கூறு— ‘என் குற்றத்தை மன்னிக்கவும்; அறியாமையால் நான் தீங்கு செய்தேன்।’

Verse 70

राक्षसैर्दुष्टजातीयैर्महामांसस्यलोलुपैः । कृतश्च निग्रहस्तेषां प्रत्यक्षं तव दूत यः

தீய இயல்பும் பெருமளவு மாமிச ஆசையும் கொண்ட அந்த ராட்சசர்கள் அடக்கப்பட்டனர்; ஓ தூதா, அந்த அடக்கம் உனக்கே நேரில் தெளிவாகத் தெரிகிறது।

Verse 71

यदन्यदपि कृत्यं स्याद्दैवं वा मानुषं च वा । मम भृत्यस्य तत्सर्वं कथनीयमशंकितम्

மேலும் செய்ய வேண்டிய வேறு எந்தப் பணியும் இருந்தால்—தெய்வமானதோ மனிதமானதோ—அதையெல்லாம் என் பணியாளனிடம் தயக்கமின்றி கூறிவிடு।

Verse 72

दूत उवाच । यानि तत्र च लिंगानि राक्षसैर्निर्मितानि च । तानि गत्वा स्वयं शीघ्रं त्वमुत्पाटय राक्षस

தூதன் கூறினான்— ‘அங்கே ராட்சசர்கள் உருவாக்கிய லிங்கங்கள் எவை உள்ளனவோ, நீயே விரைந்து சென்று அவற்றை வேரோடு அகற்று, ஓ ராட்சசா।’

Verse 73

एतदेव परं कृत्यं सर्वलोकसुखावहम् । स्थापितानि च यान्येव मंत्रै राक्षससंभवैः

இதுவே உயர்ந்த கடமை; எல்லா உலகங்களுக்கும் நலன் தருவது—ராட்சசத் தோற்றமுடைய மந்திரங்களால் நிறுவப்பட்ட அந்த லிங்கங்களை (நீக்குதல்).

Verse 74

संपूजितानि रक्षोभिश्चतुर्वक्त्राणि राक्षस । अजानन्मानवः कश्चिद्यदि पूजां समाचरेत्

ஏ ராட்சசா, அந்த நான்முக (லிங்க வடிவங்கள்) ராட்சசக் கூட்டத்தால் முற்றிலும் பூஜிக்கப்பட்டவை; யாரேனும் மனிதன் அறியாமல் பூஜை செய்தால்…

Verse 75

तत्क्षणान्नाशमायाति एतद्दृष्टं मया स्वयम् । एतस्मात्कारणाद्वच्मि त्वामहं राक्षसाधिप । तैः स्थितैर्भूतले लिंगैः स्थिताः सर्वे निशाचराः

அந்தக் கணமே அழிவு வந்து சேரும்—இதை நான் தானே கண்டேன். ஆகவே, ஏ ராட்சசாதிபா, உனக்குச் சொல்கிறேன்: பூமியில் நிறுவப்பட்ட அந்த லிங்கங்களால் எல்லா நிசாசரரும் இங்கேயே கட்டுண்டு நிலைத்துள்ளனர்।

Verse 76

विभीषण उवाच । मया पूर्वं प्रतिज्ञातं रामस्य पुरतः किल । रामेश्वरमतिक्रम्य न गतव्यं धरातले

விபீஷணன் கூறினான்—முன்னர் ராமன் முன்னிலையில் நான் உறுதி செய்தேன்: ‘ராமேஸ்வரத்தைத் தாண்டி பூமியில் மேலும் செல்லக் கூடாது’ என்று।

Verse 77

अन्यच्च कारणं दूत प्रोक्तमत्र मनीषिभिः । दुःस्थितं सुस्थितं वापि शिवलिंगं न चालयेत्

மேலும் ஒரு காரணம், தூதனே, இங்கே ஞானிகள் கூறினர்—சிவலிங்கம் தவறாக வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் சரியாக வைக்கப்பட்டிருந்தாலும் அதை அசைக்கக் கூடாது।

Verse 78

तत्कथं तत्र गत्वाऽथ लिंगभेदं करोम्यहम् । स्वयं माहेश्वरो भूत्वा प्रतिज्ञाय च वै स्वयम्

அப்படியானால் நான் அங்கே சென்று லிங்கத்தை உடைப்பதை எவ்வாறு செய்வேன்? நான் தானே மகேஸ்வர பக்தனாகி, தானே உறுதி மொழிந்தவன்।

Verse 79

तस्मात्प्रसादनीयस्ते मद्वाक्यात्स नराधिपः । यद्युक्तं मया प्रोक्तं तत्त्वं कुरु विनिग्रहम्

ஆகையால் என் வாக்கின் வலிமையால் அந்த நராதிபதியை நீ சமாதானப்படுத்து. நான் கூறியது உரிய சத்தியமெனில், அதன்படி நடந்து, தன்னடக்கத்தை (வினிக்ரஹம்) மேற்கொள்.

Verse 80

एवमुक्त्वाथ तं दूतं रत्नैः सागरसंभवैः । प्रभूतैर्भूषयित्वाऽथ विससर्ज नृपं प्रति

இவ்வாறு கூறி, கடலில் பிறந்த மிகுதியான ரத்தினங்களால் அந்த தூதனை அலங்கரித்து, பின்னர் அரசரிடம் அனுப்பினான்.

Verse 81

अथ ते राक्षसास्तेन शप्ताः प्रोचुः सुदुःखिताः । कुरु शापस्य मोक्षं नः सर्वेषां राक्षसेश्वर

அப்போது அவனால் சபிக்கப்பட்ட அந்த ராக்ஷசர்கள் மிகுந்த துயரத்துடன் கூறினர்—“ஓ ராக்ஷசேஸ்வரா! எங்கள் அனைவருக்கும் இந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பாயாக.”

Verse 82

विभीषण उवाच । नाहं करोमि भूयोऽपि युष्माकं राक्षसाधमाः अनुग्रहं प्रशप्तानां वंचकानां विशेषतः

விபீஷணன் கூறினான்—“ஓ ராக்ஷசாதமர்களே! இனி நான் உங்களுக்கு மீண்டும் அருள் செய்யமாட்டேன்; குறிப்பாக சபிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், அதிலும் மிகையாக வஞ்சகர்களுக்கும் அல்ல.”

Verse 83

तस्मात्सोऽपि रघुश्रेष्ठः प्रसादं वः करिष्यति । मम वाक्याद संदिग्धं कालः कश्चित्प्रतीक्ष्यताम्

ஆகையால் ரகுவின் சிறந்தவரான ஸ்ரீராமனும் உங்களுக்கு அருள் செய்வார். என் வாக்கினால் இது ஐயமற்றது—சில காலம் காத்திருங்கள்.

Verse 84

एवमुक्त्वाऽथ रक्षेन्द्रः प्रेषयामास सत्वरम् । दूतं कुशमहीपस्य मानुषं देवपूजकम्

இவ்வாறு கூறிய பின் ராக்ஷசர்களின் தலைவன் விரைவாகவே அரசன் குசனிடம் ஒரு தூதனை அனுப்பினான்; அவன் மனிதனும் தேவர்களை வழிபடுவோனும் ஆவான்.

Verse 85

गत्वा ब्रूहि कुशं भूपं सत्वरं वचनान्मम । एतेषां मत्प्रशप्तानां राक्षसानां दुरात्मनाम् । अनुग्रहं कुरु विभो दीनानां भोजनाय वै

“விரைந்து சென்று என் சொல்லின்படி அரசன் குசனிடம் கூறு. என் சாபத்தால் துன்புறும் இக் கெட்ட ராக்ஷசர்கள் தாழ்ந்து நிற்கின்றனர்; ஓ வல்லவனே, உணவிற்காக ஏங்கும் இவர்களுக்கு அருள் செய்.”

Verse 86

एवमुक्तस्ततस्तेन इतो दूतेन संयुतः । कुशस्तेन विनिर्यातः सत्वरं द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அரசன் குசன் அந்தத் தூதனுடன் உடனே புறப்பட்டான்.

Verse 87

ततो गत्वा द्रुतं दूतः कुशं प्रोवाच सादरम् । प्रणिपत्य यथा न्यायं विनयावनतः स्थितः

அப்போது தூதன் விரைந்து சென்று குசனை மரியாதையுடன் உரைத்தான்; முறையாக வணங்கி, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி நின்றான்.

Verse 88

विभीषणो मया दृष्टो देवे रामेश्वरे विभो । पूजार्थं तत्र चायातो राक्षसैर्बहुभिर्वृतः

“ஓ வல்லவனே, தெய்வமான ராமேஸ்வரத்தில் நான் விபீஷணனை கண்டேன். அவர் அங்கு பூஜைக்காக வந்திருந்தார்; பல ராக்ஷசர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்.”

Verse 89

प्रोक्तो मया भवद्वाक्यमशेषं रघुनन्दन । श्रुतं तेनापि तत्सर्वं विनयावनतेन च

ஓ ரகுவம்சத்தின் மகிழ்வே! உமது முழு செய்தியையும் நான் கூறினேன்; அவனும் பணிவுடன் தலைவணங்கி அனைத்தையும் கேட்டான்.

Verse 90

अजानतः प्रभो तस्य राक्षसैः सुदुरात्मभिः । प्रजैवं पीडिता भूमौ महामांसस्य लोलुपैः

ஓ பிரபுவே! அவனுக்குத் தெரியாமலே, மிகக் கொடிய ராட்சசர்கள்—பெருமாமிசத்திற்குப் பேராசை கொண்டோர்—பூமியில் மக்களைத் துன்புறுத்தினர்.

Verse 91

तच्छ्रुत्वा मन्मुखात्तेन सर्वेषां निग्रहः कृतः । यैः कृतं कदनं भूमौ तव पार्थिव सत्तम । कृतास्ते व्यन्तरा सर्वे पापाहारविहारिणः

என் வாயிலிருந்து இதைக் கேட்டவுடன் அவன் அனைவரையும் அடக்கினான். ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! பூமியில் படுகொலை செய்தவர்கள் அனைவரும் பாவ உணவால் வாழ்ந்து அலைவோர் எனும் வ்யந்தரர்களாக்கப்பட்டனர்.

Verse 92

भविष्यथ तथा यूयं क्षुत्पिपासानिपीडिताः । तैः सर्वैः प्रार्थितः सोऽपि भूयोभूयः प्रणम्य तम्

‘நீங்கள் அப்படியே ஆகுவீர்கள்—பசி, தாகத்தால் வாடுவீர்கள்.’ என்று கூறியபின், அவர்கள் அனைவரும் அவனை வேண்டினர்; அவனும் அவனை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி விண்ணப்பித்தான்.

Verse 93

शप्ताः सर्वे वयं तावत्प्रसादं कुरु तद्विभो । ते तेनाथ ततः प्रोक्ता नाहं वो राक्षसाधमाः

‘நாங்கள் அனைவரும் சபிக்கப்பட்டோம்; ஆகவே, ஓ விபோ, அருள் புரிவாயாக.’ அப்போது அவன் அவர்களிடம் கூறினான்—‘ஓ இழிந்த ராட்சசர்களே! இதை உங்களுக்கு அளிப்பவன் நான் அல்ல.’

Verse 94

अनुग्रहं करिष्यामि न दास्यामि च भोजनम् । कुशादेशान्मया सर्वे यूयं पापसमन्विताः

நான் சிறிது அருள் செய்வேன்; ஆனால் உணவு அளிக்கமாட்டேன். அரசன் குசனின் ஆணையால் நீங்கள் அனைவரும் பாவம் சேர்ந்தவர்களாகவே (அப்படியே) உள்ளீர்கள்.

Verse 95

निगृहीताः स युष्माकं प्रसादं प्रकरिष्यति । तदर्थं प्रेषितो दूतस्त्वत्सकाशं महीपते

அடக்கப்பட்ட பின் அவன் உங்கள் பிரசாதம் (கருணை) பெற முயல்வான். அதற்காகவே, ஓ மஹீபதே, உங்கள் முன்னிலையில் ஒரு தூதன் அனுப்பப்பட்டான்.

Verse 96

रक्षसा तेन यद्युक्तमखिलं तत्त्वमाचर । किं वा ते बहुनोक्तेन नास्ति भक्तस्तथा विधः । भक्तिशक्तिसमोपेतो यथा ते स विभीषणः

அந்த ராக்ஷசன் கூறியது பொருத்தமானதாயின், அந்த முழுத் தத்துவத்தையும் கடைப்பிடி. அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? பக்தி-சக்தியால் நிறைந்த உன் விபீஷணனைப் போன்ற பக்தன் வேறு இல்லை.

Verse 97

अद्यप्रभृति नो भूमौ विचरिष्यंति राक्षसाः । तस्य वाक्यादसंदेहं त्वं राजन्सुख भाग्भव

இன்றுமுதல் எங்கள் நிலத்தில் ராக்ஷசர்கள் உலாவமாட்டார்கள். அவன் வாக்கினால், ஓ அரசே, ஐயமின்றி நீ சுகத்தைப் பகிர்வாயாக (சாந்தியுடன் வாழ்வாயாக).

Verse 98

लिंगानां च कृते राजन्विज्ञप्तं तेन रक्षसा । न मया चात्र राजेंद्र आगन्तव्यं कथंचन । रामदेवस्य वाक्येन जंबुद्वीपे न मे गतिः

லிங்கங்கள் பற்றியும், ஓ அரசே, அந்த ராக்ஷசன் விண்ணப்பம் செய்தான். ஆனால் ஓ அரசாதிபதியே, நான் இங்கு எவ்விதத்திலும் வரலாகாது; ராமதேவனின் வாக்கினால் ஜம்பூத்வீபத்தில் எனக்கு செல்லும் வழி இல்லை.

Verse 99

अत्र स्थितस्य यत्कृत्यं दैवं वा मानुषं च वा । तवादेशं करिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

இங்கே தங்கியிருக்கும் போது செய்யவேண்டிய பணி தெய்வீகமாயினும் மனிதமாயினும், அது மிகக் கடினமானதாக இருந்தாலும் உமது ஆணையை நான் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 100

तस्मात्तेन महाराज रामेश्वरप्रपूजकः । मनुष्यः प्रेषितो दूतो यस्तं पश्य महीपते

ஆகையால், மகாராஜா, அவனால் ராமேஸ்வரனைப் பரமமாகப் பூஜிக்கும் ஒரு மனிதத் தூதன் அனுப்பப்பட்டான்; பூமிபதியே, அவனைப் பாரும்।

Verse 101

अथ तस्य समादेशाड्ढौकनीयैः पृथग्विधैः । सहितः स समायातो दूतो रक्षेंद्रनोदितः

பின்னர் அவன் ஆணையின்படி, சமர்ப்பிக்கத் தகுந்த பலவகை காணிக்கைகளுடன், ராக்ஷசேந்திரனால் அனுப்பப்பட்ட அந்தத் தூதன் வந்தான்।

Verse 102

धात्रीफलप्रमाणानां तेन प्रस्थास्त्रयोदश । मौक्तिकानां समानीताः कृते तस्य महीपतेः

அந்த அரசனுக்காக, ஆமலக (தாத்ரீபழ) அளவுள்ள முத்துகளின் பதின்மூன்று பிரஸ்தங்களை அவன் கொண்டு வந்தான்।

Verse 103

वैडूर्याणां मरकतानां मणीनां च द्विजोत्तमाः । जात्यानां षोडश द्रोणाः समानीताः सुनिर्मलाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, வைடூரியம், மரகதம் முதலிய உண்மையான, மிகத் தூய ரத்தினங்களின் பதினாறு த்ரோணங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன।

Verse 104

अग्निशौचानि वस्त्राणि तथा देवमयानि च । असंख्यातानि वै हेम जात्यं संख्याविवर्जितम्

அக்னியால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட ஆடைகளும், தெய்வமயமான ஆடைகளும் வழங்கப்பட்டன; மேலும் கணக்கற்ற அளவில்—எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்ட—தூய பொன்னும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.

Verse 105

तत्सर्वं दर्शयित्वाथ कुशाय सुमहात्मने । कृत्वा प्रदक्षिणं पश्चात्प्रणाममकरोद्द्विजाः

அனைத்தையும் மகாத்மா குசருக்கு காட்டிய பின், அந்தத் த்விஜன் முதலில் பிரதட்சிணம் செய்து, பின்னர் பக்தியுடன் வணங்கினான்.

Verse 106

एष पार्थिवशार्दूल राक्षसेन्द्रो विभीषणः । प्रणामं कुरुते भक्त्या मन्मुखेनेदमब्रवीत्

“அரசர்களில் புலியே! இவர் ராக்ஷசர்களின் தலைவன் விபீஷணன்; பக்தியுடன் உமக்கு வணங்குகிறார்.” என என் வாய்மூலம் சொல்லச் செய்து, பின்னர் அவர் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 107

प्रसादात्ते पितुः क्षेमं मम राज्ये मही पते । एष तिष्ठाम्यहं नित्यं पूजयंस्ते पितुर्हरम्

“மண்ணின் அரசே! உன் தந்தையின் அருளால் என் நாட்டில் நலன் உள்ளது. நான் இங்கே எப்போதும் இருந்து, உன் தந்தையான ஹரன் (சிவன்) அவரை இடையறாது வழிபடுகிறேன்.”

Verse 108

मम राजन्नविज्ञातैर्यदि तैः सुदुरात्मभिः । महीतले कृतं किंचिद्विरुद्धं क्षम्यतां मम

“அரசே! எனக்குத் தெரியாமல் அந்தத் தீயவர்கள் பூமியில் ஏதேனும் முறையற்றதை செய்திருந்தால், என் காரணமாக அதை மன்னிக்க வேண்டும்.”

Verse 109

एते ये राक्षसाः शप्तास्तवार्थाय मया प्रभो । एतेषां प्रेतरूपाणां त्वमाहारं प्रकीर्तय

ஓ பிரபுவே! உமது நலனுக்காகவே நான் இவ்விராட்சசர்களைச் சபித்தேன். இவர்கள் இப்போது பிரேத-வடிவில் உள்ளனர்; இவர்களுக்குரிய ஆகாரம் (பிண்டம் முதலிய அர்ப்பணம்) என்னவென்று நீர் உரைக்கவும்.

Verse 110

कुश उवाच । ममादेशात्समागत्य तेऽत्र लिंगानि कृत्स्नशः । पूरयंतु प्रयत्नेन पांसुभिः सर्वतोदिशम्

குசன் கூறினான்—என் ஆணையின்படி இங்கு வந்து, அவர்கள் இங்குள்ள எல்லா லிங்கங்களையும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கொண்டுவரும் மணலால் முயன்று முழுமையாக நிரப்பட்டும்.

Verse 111

ततस्तु भोजनं तेषां यद्भविष्यति भूतले । तद्वक्ष्यामि स्थिरो भूत्वा शृणु देवप्रपूजक

பின்னர் பூமியில் அவர்களுக்கு எத்தகைய உணவு கிடைக்கும் என்பதை நான் உறுதியாகக் கூறுகிறேன். ஓ தேவர்களைப் பரமமாகப் பூஜிப்பவனே, கேள்.

Verse 112

तुलागते सदादित्ये तैरागत्य धरातले । विहर्तव्यं प्रयत्नेन यावद्वृश्चिकदर्शनम्

சூரியன் துலா ராசியில் புகும் போது அவர்கள் பூமிக்கு வந்து, விருச்சிகம் தோன்றும் வரை முயன்று அலைந்து திரிய வேண்டும்.

Verse 113

तत्र यैर्न कृतं श्राद्धं प्रेतपक्षे नराधमैः । कन्यास्थे वा रवौ यावन्न तुलांतगतिर्भवेत्

அக்காலத்தில் பிரேதபக்ஷத்தில் சிராத்தம் செய்யாத கீழ்மக்கள்—சூரியன் கன்னி ராசியில் இருந்தபோதும்—சூரியன் துலாவின் முடிவை அடையும் வரை அதே நிலையிலேயே தங்குவர்.

Verse 114

ज्वररूपैस्तदंगस्थैर्भक्ष्यमन्नं पृथग्विधम् । ममादेशादसंदिग्धं मासमेकं निशाचरैः

அவர்களின் அங்கங்களில் தங்கி ஜ்வரரூபம் கொண்ட நிசாசரர்கள், என் ஆணையினால் ஐயமின்றி ஒரு மாதம் பலவகை உணவுகளை உண்டு விடுவர்।

Verse 115

विधिहीनं च यैर्दत्तं भुक्तं च विधिवर्जितम् । श्राद्धं वा मानुषैः सेव्या ज्वररूपैश्च ते सदा

விதியின்றி தானம் செய்பவர்கள், நியமமின்றி உண்ணுபவர்கள், அல்லது ஸ்ராத்தத்தை முறையின்றி ஏற்கும்வர்கள்—இவர்களை ஜ்வரரூப துன்பங்கள் எப்போதும் தொடரும்।

Verse 116

एवं वाच्यास्त्वया सर्वे प्रेतास्ते मद्वचोऽखिलम् । तस्मादागत्य कुर्वंतु कार्तिके मासि मद्वचः

இவ்வாறு நீ அந்த எல்லா பிரேதங்களுக்கும் என் முழு செய்தியையும் சொல்ல வேண்டும்; ஆகவே அவர்கள் வந்து கார்த்திக மாதத்தில் என் ஆணையை நிறைவேற்றட்டும்।

Verse 117

तथा दूत त्वया वाच्यो मम वाक्याद्विभीषणः । प्रमादाद्यन्मया प्रोक्तं परुषं वचनं तव

அதேபோல், தூதனே, என் வார்த்தையால் விபீஷணனிடமும் கூறு—அவசரத்தால் நான் உன்னிடம் சொன்ன கடுமையான சொற்களை.

Verse 118

जानाम्यहं महाभाग न तेऽस्ति विकृतिः क्वचित् । परिक्लिष्टं जनं दृष्ट्वा मयैतद्व्याहृतं वचः

மகாபாகனே, உன்னில் எங்கும் குறை இல்லை என்பதை நான் அறிவேன்; துன்புறும் மக்களைப் பார்த்து தான் நான் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்।

Verse 119

राक्षसेन्द्रे स्थिते भूमौ त्वयि जानाम्यहं सदा । तिष्ठते जनको मह्यं रामः शस्त्रभृतां वरः

ஏ ராக்ஷசேந்திரா! நீ பூமியில் நிலைபெற்று நிற்கும் வரையில், ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்த ஸ்ரீராமன் எனக்கு தந்தைபோல் காவலனாக நிலைத்திருக்கிறான் என்று நான் எப்போதும் அறிவேன்।

Verse 120

एवमुक्त्वा ततो दूतं पूजया मास राघवः । वस्त्रैर्बहुविधै रत्नैर्नद्युत्थैश्च पृथग्विधैः

இவ்வாறு கூறிய பின் ராகவன் அந்த தூதனைப் பூஜித்து, பலவகை ஆடைகளையும் நதிகளில் கிடைத்த பலவகை ரத்தினங்களையும் அளித்து மரியாதை செய்தான்।

Verse 121

विभीषणकृते पश्चात्प्रेषयामास राघवः । ढौकनीयान्यनेकानि यानि संति च तत्र वै

பின்னர் விபீஷணனுக்காக, அங்கே இருந்தவற்றில் எவை எவை இருந்தனவோ அவற்றிலிருந்து பல தகுந்த காணிக்கைகளை ராகவன் அனுப்பினான்।

Verse 122

सूत उवाच । एवं स सुखसंयुक्तान्कृत्वा सर्वान्द्विजोत्तमान् । एतत्सर्वं ददौ पश्चात्तेभ्यो मुक्तादिकं नृपः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு எல்லா சிறந்த பிராமணர்களையும் மகிழ்வித்து, அரசன் பின்னர் அவர்களுக்கு முத்து முதலிய அனைத்துச் செல்வங்களையும் தானமாக அளித்தான்।

Verse 123

ढौकनीयं तथाऽयातं तल्लंकायाः पृथग्विधम् । शासनानि तथान्यानि गजाश्वसहितानि च

லங்கையிலிருந்தும் பலவகை காணிக்கைகள் வந்தன; அதுபோல மற்ற தானப்பத்திரங்களும் அருளளிப்புகளும் வந்தன; அவற்றுடன் யானைகளும் குதிரைகளும் சேர்ந்திருந்தன।

Verse 124

पत्तनानि विचित्राणि ग्रामाणि नगराणि च । यच्चान्यद्वांछितं येन तद्दत्तं तेन तस्य वै

அவர் வியத்தகு துறைமுகங்கள், கிராமங்கள், நகரங்களை அருளினார். மேலும் யார் எதை விரும்பினாரோ, அதையே அவர் உறுதியாக அவருக்கே வழங்கினார்.

Verse 125

ततः कुशेश्वरं देवं विधाय च लवेश्वरम् । स्वां तनुं च महाभागौ भ्रातरौ तौ रघूत्तमौ

பின்னர் ரகுவம்சத்தின் அந்த இரு பெரும்பாக்கிய சகோதரர்கள்—ரகூத்தமர்—குஷேஸ்வர தேவனையும் லவேஸ்வரனையும் நிறுவி, அங்கே தங்கள் உடல்-சான்னித்யத்தையே அர்ப்பணித்ததுபோல் பிரதிஷ்டை செய்தனர்.

Verse 126

निवेद्य ब्राह्मणेन्द्राणां कृत्वा वृत्तिं यथोचिताम् । अयोध्यां नगरीं तूर्णं कृतकृत्यौ विनिर्गतौ

பிராமணச் சிறந்தோருக்கு முறையாக நிவேதனம் செய்து, அவர்களுக்கு ஏற்ற வாழ்வாதார ஏற்பாட்டையும் செய்து, அந்த இருவரும் கடமை நிறைவேற்றியவர்களாய் விரைந்து அயோத்தி நகரத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 495

यथा तिलगतं तैलं गूढं तिष्ठति सर्वदा । तथा त्वं सर्व लोकेषु गूढस्तिष्ठसि शंकर

எள்ளில் உள்ள எண்ணெய் எப்போதும் மறைந்திருப்பதுபோல், ஹே சங்கரா, நீ எல்லா உலகங்களிலும் மறைந்திருந்தும் எங்கும் நிறைந்திருப்பாய்.