Adhyaya 15

Verse 1

। पञ्चदशोऽध्यायः । नारद उवाच । नारायणस्तदा देवो जटावल्कलधार्यथ । द्वितीयोऽनुचरस्तस्य ह्याययौ फलहस्तवान्

பதினைந்தாம் அதிகாரம். நாரதர் கூறினார்—அப்போது ஜடையும் வல்கல ஆடையும் அணிந்த தேவன் நாராயணனும், அவனுடைய இரண்டாம் பணியாளனும் கைகளில் கனிகளை ஏந்தி அங்கே வந்தனர்।

Verse 2

तौ दृष्ट्वा स्मरदूती सा विललाप मृगेक्षणा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः प्रोचतुस्तां च तावुभौ

அவ்விருவரையும் கண்ட மான்-கண் கொண்ட இளம்பெண், காதல் தேவனின் தூதிபோல், அழுது புலம்பினாள். அவள் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் இருவரும் அவளிடம் பேசினர்।

Verse 3

भयं मा गच्छ कल्याणि त्वामावां त्रातुमागतौ । वने घोरे प्रविष्टासि कथं दुष्टनिषेविते

அஞ்சாதே, கல்யாணி; உன்னை காக்கவே நாங்கள் வந்தோம். தீயோர் உலாவும் இந்த பயங்கர வனத்தில் நீ எவ்வாறு நுழைந்தாய்?

Verse 4

एवमाश्वास्य तां तन्वीं राक्षसं प्राह माधवः । मुंचेमामधमाचार मृद्वंगीं चारुहासिनीम्

இவ்வாறு அந்த மெலிந்தவளுக்கு ஆறுதல் கூறி மாதவன் ராட்சசனிடம் சொன்னான்—“கீழ்மையான நடத்தை உடையவனே, இந்த மென்மையான அங்கங்களும் இனிய புன்னகையும் கொண்டவளை விடுவி।”

Verse 5

रेरे मूर्ख दुराचार किं कर्तुं त्वं व्यवस्थितः । सर्वस्वं लोकनेत्राणामाहारं कर्तुमुद्यतः

“ஏ மூடனே, தீய நடத்தை உடையவனே! நீ என்ன செய்யத் துணிந்தாய்? உலகின் கண்களுக்கு அரிய செல்வமெனும் இவளையே விழுங்கத் தயாரானாயா?”

Verse 6

भव पुण्यप्रभावेयं हंस्येतां मंडनं भुवः । अद्यलोकं निरालोकं कंदर्पं दर्पवर्जितम्

ஏ பவா! அவளுடைய புண்ணியப் பிரபாவத்தால் இந்தப் பூமியின் அலங்காரம் உன்னையும் அழித்துவிடும்; இன்று அவள் உலகை மகிழ்வற்றதாக்கி, கந்தர்ப்பனையும் அகந்தையற்றவனாக்குவாள்.

Verse 7

करिष्यस्यधुना त्वं च हत्वा वृंदारिकां वने । तस्मादिमां विमुंचाशु सुखप्रासाददेवताम्

இப்போது நீ வனத்தில் விருந்தாரிகையை கொல்லப் போகிறாய்! ஆகவே சுகத்தின் மாளிகை போன்ற, தேவதையொத்த இந்தப் பெண்ணை உடனே விடுவி.

Verse 8

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं राक्षसः कुपितोऽब्रवीत् । समर्थस्त्वं यदि तदा मोचयाद्यैव मत्करात्

ஹரியின் சொற்களைக் கேட்ட ராட்சசன் கோபித்து கூறினான்—“நீ வல்லவன் என்றால், இப்போதே என் கையிலிருந்து அவளை விடுவி!”

Verse 9

इत्युक्तमात्रे वचने माधवेन क्रुधेक्षितः । पपात भस्मसाद्भूतस्त्यक्त्वा वृंदां सुदूरतः

அவ்வார்த்தை சொன்ன உடனே மாதவன் கோபக் கண் பார்வை செலுத்தினான்; ராட்சசன் சாம்பலாய் விழுந்தான், விருந்தா அவனிடமிருந்து மிகத் தொலைவில் விடுதலையடைந்தாள்.

Verse 10

अथोवाच प्रमुग्धा सा मायया जगदीशितुः । कस्त्वं कारुण्यजलधिर्येनाहमिह रक्षिता

அப்போது உலகீசனின் மாயையால் மயங்கிய அவள் கூறினாள்—“கருணைக் கடலே, நீர் யார்? யாரால் நான் இங்கே காக்கப்பட்டேன்?”

Verse 11

शारीरं मानसं दुःखं सतापं तपसां निधे । त्वया मधुरया वाचा हृतं राक्षसनाशनात्

ஓ தவத்தின் நிதியே! என் உடல்-மனத் துயரம், அதன் எரிச்சலோடு, உன் இனிய வாக்காலும் ராட்சசனை அழித்ததாலும் அகன்றது।

Verse 12

तवाश्रमे तपः सौम्य करिष्यामि तपोधन

ஓ சௌம்ய தவநிதியே! உன் ஆசிரமத்தில் நான் தவம் செய்வேன்।

Verse 13

तापस उवाच । भरद्वाजात्मजश्चाहं देवशर्मेति विश्रुतः । विहाय भोगानखिलान्वनं घोरमुपागतः

தாபசன் கூறினான்—நான் பரத்வாஜரின் புதல்வன்; தேவசர்மா எனப் புகழ்பெற்றவன். எல்லா போகங்களையும் துறந்து இந்தக் கடும் காட்டிற்கு வந்தேன்।

Verse 14

अनेन बटुनासार्धं मम शिष्येण कामगाः । बहुशः संति चान्येऽपि मच्छिष्याः कामरूपिणः

இந்த என் இளைய சீடனுடன் ‘காமக’ (இச்சைப்படி செல்லும்) சக்தியுடையோர் உள்ளனர்; மேலும் என் பல சீடர்கள் ‘காமரூபி’ (இச்சைப்படி உருவம் கொள்ளும்) ஆவர்।

Verse 15

त्वं चेन्ममाश्रमे स्थित्वा चिकीर्षसि तपः शुभे । एहि राज्ञ्यपरं यामो वनं दूरस्थितं यतः

ஓ மங்கள ராணியே! என் ஆசிரமத்தில் தங்கி தவம் செய்ய விரும்பினால் வா; நாம் மேலும் தூரத்தில் உள்ள காட்டிற்குச் செல்வோம்।

Verse 16

इत्युक्त्वा राजपत्नीं तां ययौ प्राचीं दिशं हरिः । वनं प्रेतपिशाचाढ्यं मंदगत्या नराधिप

இவ்வாறு கூறி அந்த அரசமகளிரை நோக்கி ஹரி கிழக்கு திசை நோக்கிச் சென்றார். மனிதரின் அரசே, மெதுவாகப் பிரேத‑பிசாசுகள் நிறைந்த காட்டினுள் நுழைந்தார்॥

Verse 17

वृंदारिकाश्रुपूर्णाक्षी तस्य पृष्ठानुगा ययौ । स्मरदूती च तत्पृष्ठे मां प्रतीक्षेति वादिनी

கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் விருந்தாரிகா அவரின் பின்னால் தொடர்ந்து சென்றாள். ஸ்மரதூதியும் பின்னால் வந்து ‘என்னை காத்திருங்கள்’ என்று கூவினாள்॥

Verse 18

अत्रांतरे दुराचारः कोपि पापाकृतिर्वने । जालं प्रसारयामास तद्यदा जीवपूरितम्

அந்நேரத்தில் அந்தக் காட்டில் ஒரு துராசாரன், பாவவடிவன் வலை விரித்தான்; அது உயிர்களால் நிரம்பியபோது—॥

Verse 19

ततः संकोचयामास तज्जालं पापनायकः । जालस्थांस्तु तदा जीवानुपाहृत्य मुमोच ह

பின்பு அந்தப் பாவநாயகன் வலையை இறுக்கிக் குவித்தான்; வலையில் அகப்பட்ட உயிர்களை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வலையை விட்டான்॥

Verse 20

स च व्याधः स्त्रियौ दृष्ट्वा स्मरदूती जगाद ताम् । देवि मामत्तुमायाति करे गृह्णातु मां सखी

அந்த வேடன் அந்த இரு பெண்களையும் கண்டு ஸ்மரதூதியிடம் கூறினான்—“தேவி, அவன் என்னை விழுங்க வருகிறான்; தோழி என்னைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்!”॥

Verse 21

वृंदा तयोक्तं श्रुत्वैनं विकृतास्यं व्यलोकयत् । वीक्ष्यतं भयवातेन निर्धूता सिंधुजप्रिया

அவர்கள் சொன்னதை கேட்ட வ்ரிந்தா அவனை நோக்கினாள்; அச்சத்தால் அவன் முகம் விகாரமாயிருந்தது. அவனை கண்டவுடன் சிந்துஜ-நந்தனனின் பிரியை பயக் காற்றால் நடுங்கினாள்.

Verse 22

दुद्राव विकलं शुभ्रं स्मरदूत्या समं वने । विद्रवंती समं सख्या तापसाश्रममागता

மனக்கலக்கத்துடன் நடுங்கிய அந்த ஒளிமிகு பெண் காமனின் தூதியுடன் காட்டில் ஓடினாள். தோழியுடன் ஓடிக்கொண்டே தவசிகளின் ஆசிரமத்தை அடைந்தாள்.

Verse 23

सा तापसवने तस्मिन्ददर्शात्यंतमद्भुतम् । पक्षिणः कांचनीयांगान्नानाशब्दसमाकुलान्

அந்த தவவனத்தில் அவள் மிக அதிசயமான ஒன்றைக் கண்டாள்—பொன்னிற அங்கங்களுடைய பறவைகள் பலவகை ஒலிகளால் இடமெங்கும் முழங்கின.

Verse 24

सापश्यद्धेमपद्माढ्यां वापीं तु स्वर्णभूमिकाम् । क्षीरं वहंति सरितः स्रवंति मधु भूरुहः

அவள் பொன் தாமரைகளால் நிறைந்த, பொன்னெனத் திகழும் கரைகளுடைய குளத்தை கண்டாள். அங்கே ஆறுகள் பால் போல ஓடின; மரங்கள் தேன் சொட்டின.

Verse 25

शर्कराराशयस्तत्र मोदकानां च संचयाः । भक्ष्याणि स्वादुसर्वाणि बहून्याभरणानि च

அங்கே சர்க்கரைக் குவியல்களும், மோதகங்களின் சேமிப்புகளும் இருந்தன. எல்லாவகை இனிய உணவுகளும், பல ஆபரணங்களும் இருந்தன.

Verse 26

बहुशस्त्राणि दिव्यानि नभसः संपतंति च । क्रीडंति हरयस्तृप्ता उत्पतंति पतंति च

வானத்திலிருந்து பல தெய்வீக ஆயுதங்களும் இறங்கின. திருப்தியுற்ற சிங்கங்கள் விளையாடி, தாவி மீண்டும் இறங்கின.

Verse 27

मठेति सुंदरं वृंदा तं ददर्श तपस्विनम् । व्याघ्रचर्मासनगतं भासयंतं जगत्त्रयम्

“ஆசிரமத்தின் அழகியே!” என்று அழைத்து, விருந்தா அந்தத் தபஸ்வியை கண்டாள்—புலித்தோல் ஆசனத்தில் அமர்ந்து, மும்முலகையும் ஒளிரச் செய்வதுபோல் பிரகாசித்தார்.

Verse 28

तमुवाच विभो पाहि पाहि पापर्द्धिकादथ । तपसा किं च धर्मेण मौनेन च जपेन च

அவள் கூறினாள்—“ஓ விபோ! என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்; இந்தப் பாவமயமான பேராபத்திலிருந்து என்னை விடுவியுங்கள். அஞ்சுபவர்க்கு அடைக்கலம் தர இயலாவிட்டால் தவம், தர்மம், மௌனம், ஜபம் எதற்குப் பயன்?”

Verse 29

भीतत्राणात्परं नान्यत्पुण्यमस्ति तपोधन । एवमुक्तवती भीता सालसांगी तपस्विनम्

“ஓ தவநிதியே, அஞ்சுபவரைக் காப்பாற்றுவதற்கு மேல் புண்ணியம் இல்லை.” என்று அச்சமுற்ற அவள் நெருங்கி அந்தத் தபஸ்வியைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

Verse 30

तावत्प्राप्तः सदुष्टात्मा सर्वजीवप्रबंधकः । वृंदादेवी भयत्रस्ता हरिकंठे समाश्लिषत्

அவ்வேளையில் எல்லா உயிர்களையும் ஒடுக்குமொரு மகாதுஷ்டன் வந்தடைந்தான். அச்சத்தால் நடுங்கிய விருந்தாதேவி ஹரியின் கழுத்தை அணைத்துக் கொண்டாள்.

Verse 31

सुखस्पर्शं भुजाभ्यां सा शोकवल्लीव लिंगिता । तवालिंगनभावेन पुनरेव भविष्यति

அவள் தன் புஜங்களால் இனிய ஸ்பரிசம் அளித்து, துயரக் கொடிபோல் அணைத்துக் கொண்டாள்; ஆனால் உன் ஆலிங்கனப் பாவத்தின் வல்லமையால் அவள் மீண்டும் தன் இயல்பை அடைவாள்।

Verse 32

शिरः सर्वांगसंपन्नं त्वद्भर्तुरधिकं गुणैः । अथ त्वं प्रमदे गच्छ पत्यर्थे चित्रशालिकाम्

இந்தத் தலை எல்லா அங்கங்களும் நிறைந்தது; குணங்களில் உன் கணவரைவிடவும் மேன்மை உடையது; ஆகவே, ஓ அழகியவளே, கணவருக்காகச் சீக்கிரம் சித்ரசாலைக்கு செல்।

Verse 33

सा चित्रशालामित्युक्ता विवेश मुनिना तदा । दिव्यपर्यंकमारूढा गृह्य कांतस्य तच्छिरः

முனிவர் இவ்வாறு கூற, அவள் அப்போது சித்ரசாலைக்குள் நுழைந்தாள்; தெய்வீகப் படுக்கையில் ஏறி, தன் காதலனின் அந்தத் தலையை எடுத்துக் கொண்டாள்।

Verse 34

चकाराधरपानं सा मीलिताक्ष्यतिलोलुपा । यावत्तावदभूद्राजन्रूपं जालंधराकृति

அவள் கண்களை மூடி, பேராசையுடன் அவன் உதட்களின் அமுதத்தைப் பருகினாள்; அந்த இடைவெளியிலேயே, அரசே, ஜாலந்தரன் போன்ற உருவம் தோன்றியது।

Verse 35

तत्कांतसदृशाकारस्तद्वक्षस्तद्वदुन्नतिः । तद्वाक्यस्तन्मनोभावस्तदासीज्जगदीश्वरः

அவன் அவள் காதலனைப் போன்ற உருவமாயினான்—அதே மார்பு, அதே உயரம், அதே பேச்சு, அதே மனநிலை; இவ்வாறு உலகீசன் அந்தச் சாயலில் வெளிப்பட்டான்।

Verse 36

अथ संपूर्णकायं तं प्रियं वीक्ष्य जगाद सा । तव कुर्वे प्रियं स्वामिन्ब्रूहि त्वं स्वरणं च मे

அப்போது தன் அன்பன் முழு உடலுடன் இருப்பதைக் கண்டு அவள் கூறினாள்— “ஸ்வாமி, உமக்கு இன்பமானதையே நான் செய்வேன்; நான் எதை நினைவு-ஆதாரமாகக் கொண்டு உறுதி கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் சொல்லுங்கள்.”

Verse 37

वृंदावचनमाकर्ण्य प्राह मायासमुद्रजः । शृणु देवि यथा युद्धं वृत्तं शंभोर्मया सह

விரிந்தாவின் சொற்களை கேட்ட மாயையின் மகன் கூறினான்— “தேவி, கேள்; சம்புவும் நானும் எவ்வாறு போரிட்டோம் என்பதைச் சொல்கிறேன்.”

Verse 38

प्रिये रुद्रेण रौद्रेण छिन्नं चक्रेण मे शिरः । तावत्वत्सिद्धियोगाच्च त्वद्गतेन ममात्मना

“அன்பே, கொடிய ருத்ரன் தன் பயங்கரச் சக்கரத்தால் என் தலையை வெட்டினான்; ஆயினும் உன் சித்த-யோக சக்தியால் என் ஆத்மா உன்னிடமே நிலைத்து தாங்கப்பட்டது.”

Verse 39

छिन्नं तदत्र चानीतं जीवितं तेंगसंगतः । प्रिये त्वं मद्वियोगेन बाले जातासि दुःखिता

“அந்த வெட்டப்பட்ட (தலை) இங்கே கொண்டு வரப்பட்டது; உயிர் உடலுடன் மீண்டும் சேர்ந்தது; அன்புப் பெண்ணே, என் பிரிவால் நீ துயருற்றாய்.”

Verse 40

क्षंतव्यं विप्रियं मह्यं यत्त्वां त्यक्त्वा रणं गतः । इत्यादि वचनैस्तेन वृंदा संस्मारिता तदा

“என்னால் உனக்கு விருப்பமில்லாதது நடந்தது— உன்னை விட்டுப் போருக்கு சென்றேன்— அதை மன்னித்தருள்வாய்.” இத்தகைய சொற்களால் அவன் அப்போது விரிந்தாவை ஆறுதல் கூறி தெளிவுறச் செய்தான்.

Verse 41

तांबूलैश्च विनोदैश्च वस्त्रालंकरणैः शुभैः । अथ वृंदारिका देवी सर्वभोगसमन्विता

தாம்பூலம், கேளிக்கைகள், மங்களகரமான ஆடைகள் மற்றும் அணிகலன்களுடன், பிருந்தா தேவி அனைத்து இன்பங்களையும் பெற்றாள்.

Verse 42

प्रियं गाढं समालिंग्य चुचुंब रतिलोलुपा । मोक्षादप्यधिकं सौख्यं वृंदा मोहनसंभवम्

காதலில் திளைத்த பிருந்தா, தன் அன்புக்குரியவனை இறுக்கமாகத் தழுவி முத்தமிட்டாள். அந்த மயக்கும் இணைப்பிலிருந்து கிடைத்த இன்பம் மோட்சத்தை விட சிறந்தது என்று அவள் கருதினாள்.

Verse 43

मेने नारायणो देवो लक्ष्मीप्रेमरसाधिकम् । वृंदां वियोगजं दुःखं विनोदयति माधवे

நாராயண தேவன் இந்த அன்பின் சுவையை லட்சுமியின் அன்பை விட மேலானதாகக் கருதினார். இவ்வாறு மாதவன் பிருந்தாவின் பிரிவால் உண்டான துயரத்தைப் போக்கினார்.

Verse 44

तत्क्रीडाचारुविलसद्वापिका राजहंसके । तद्रूपभावात्कृष्णोऽसौ पद्मायां विगतस्पृहः

அன்னப்பறவைகள் உலாவும் அந்த அழகிய குளக்கரையில், அவளது வடிவிலும் உணர்விலும் மூழ்கிய கிருஷ்ணன், பத்மாவிடம் (லட்சுமி) விருப்பமற்றவரானார்.

Verse 45

अभूद्वृंदावने तस्मिंस्तुलसीरूप धारिणी । वृंदांगस्वेदतो भूम्यां प्रादुर्भूताति पावनी

அந்த பிருந்தாவனத்தில் அவள் துளசி வடிவத்தை ஏற்றாள். பிருந்தாவின் உடலில் இருந்து வழிந்த வியர்வையிலிருந்து, பூமியில் மிகவும் புனிதமான துளசி தோன்றினாள்.

Verse 46

वृंदांग संगजं चेदमनुभूय सुंखं हरिः । दिनानि कतिचिन्मेने शिवकार्यं जगत्पतिः

விருந்தாவின் உடல்-தொடர்பால் பிறந்த அந்த இன்பத்தை அனுபவித்த உலகநாதன் ஹரி, சில நாட்கள் சிவகாரியத்தைத் தள்ளிப் போட்டதுபோல் இருந்தான்।

Verse 47

एकदा सुरतस्यांते सा स्वकंठे तपस्विनम् । वृंदा ददर्श संलग्नं द्विभुजं पुरुषोत्तमम्

ஒருமுறை காதல்-இன்பத்தின் முடிவில், தன் கழுத்தில் ஒட்டிக்கிடந்த தவசி வேடமணிந்த இருகரங்களுடைய புருஷோத்தமனை விருந்தா கண்டாள்।

Verse 48

तं दृष्ट्वा प्राह सा कंठाद्विमुच्य भुजबंधनम् । कथं तापसरूपेण त्वं मां मोहितुमागतः

அவனைப் பார்த்தவுடன் அவள் கழுத்திலிருந்த தன் கரங்களின் கட்டை அவிழ்த்து, “தவசி வடிவம் கொண்டு என்னை மயக்க நீ எப்படிவந்தாய்?” என்றாள்।

Verse 49

निशम्य वचनं तस्याः सांत्वयन्प्राह तां हरिः । शृणु वृंदारिके त्वं मां विद्धि लक्ष्मीमनोहरम्

அவள் சொற்களை கேட்ட ஹரி அவளை ஆறுதல் கூறி, “விருந்தாரிகே, கேள்; என்னை லக்ஷ்மியையும் கவரும் மனோகரனென அறி” என்றான்।

Verse 50

तव भर्ता हरं जेतुं गौरीमानयितुं गतः । अहं शिवः शिवश्चाहं पृथक्त्वे न व्यवस्थितौ

“உன் கணவன் ஹரனை வென்று கௌரியை அழைத்து வரச் சென்றான். நான் சிவன்—சிவனே நான்; உண்மையில் நாம் வேறுபட்டவர்கள் அல்லோம்.”

Verse 51

जालंधरो हतः संख्ये भज मामधुनानघे । नारद उवाच । इति विष्णोर्वचः श्रुत्वा विषण्णवदनाभवत् । ततो वृंदारिका राजन्कुपिता प्रत्युवाच ह

“போரில் ஜாலந்தரன் கொல்லப்பட்டான்; இப்போது, ஓ குற்றமற்றவளே, என்னை ஏற்றுக்கொள்.” என்று. நாரதர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் துயரமுகமாக ஆனாள். பின்னர், அரசே, கோபமுற்ற வ்ரிந்தாரிகை பதிலுரைத்தாள்.

Verse 52

रणे बद्धोऽसि येन त्वं जीवन्मुक्तः पितुर्गिरा । विविधैः सत्कृतो रत्नैर्युक्तं तस्य हृता वधूः

போரில் உன்னை கட்டியவன்—உன் தந்தையின் ஆணையால் நீ உயிருடன் விடுவிக்கப்பட்டாலும்—பலவகை ரத்தினங்களால் கௌரவிக்கப்பட்டான்; ஆனாலும் அவனுடைய மணமகளும் பறிக்கப்பட்டாள்.

Verse 53

पतिर्धर्मस्य यो नित्यं परदाररतः कथम् । ईश्वरोऽपि कृतं भुंक्ते कर्मेत्याहुर्मनीषिणः

என்றும் தர்மத்தின் காவலனாக இருப்பவன் பிறன் மனைவியின்மேல் ஆசை கொள்ளுவது எப்படி? ஞானிகள் கூறுவர்—ஈசனும் செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்க வேண்டுமே; இதுவே கர்மநியதி.

Verse 54

अहं मोहं यथानीता त्वया माया तपस्विना । तथा तव वधूं माया तपस्वीकोऽपि नेष्यति

நீ தவசியாக வேடமிட்டு மாயையால் என்னை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தியதுபோல், மாயை உன் மனைவியையும் அழைத்துச் செல்லும்; அவள் தவமுடையவளாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 55

इति शप्तस्तथा विष्णुर्जगामादृश्यतां क्षणात् । सा चित्रशालापर्यंकः स च तेऽथप्लवंगमाः

இவ்வாறு சபிக்கப்பட்ட விஷ்ணு ஒரு கணத்தில் மறைந்தார். அந்த அலங்கார மண்டபத்தின் படுக்கையும், அந்தச் சேவகர்களும் (ப்லவங்கமர்) பின்னர் மறைந்தன.

Verse 56

नष्टं सर्वं हरौ याते वनं शून्यं विलोक्य सा । वृंदा प्राह सखीं प्राप्य जिह्मं तद्विष्णुना कृतम्

ஹரி சென்றபின் அனைத்தும் அழிந்தது. காடு வெறுமையாகக் கண்ட விருந்தா, தோழியைச் சந்தித்து—இது விஷ்ணு செய்த வஞ்சகச் செயல் என்றாள்.

Verse 57

त्यक्तं पुरं गतं राज्यं कांतः संदेहतां गतः । अहं वने विदित्वैतत्क्व यामि विधिनिर्मिता

நகரம் கைவிடப்பட்டது, ராஜ்யம் போயிற்று, என் காதலன் சந்தேகமும் அழிவும் அடைந்தான். இதை வனத்தில் அறிந்த நான்—விதி படைத்தவள்—எங்கே போவேன்?

Verse 58

मनोरथानां विषयमभून्मे प्रियदर्शनम् । प्राह निःश्वस्य चैवोष्णं राज्ञी वृंदातिदुःखिता

என் மன விருப்பங்களின் பொருளாக இருந்த பிரியதரிசனம் இப்போது வேதனையின் காரணமாயிற்று. மிகுந்த துயருற்ற அரசி விருந்தா சூடான நெடுமூச்சுடன் கூறினாள்.

Verse 59

मम प्राप्तं हि मरणं त्वया हि स्मरदूतिके । इत्युक्ता सा तया प्राह मम त्वं प्राणरूपिणी

அவள் கூறினாள்—ஓ காமத்தின் தூதியே, உன்னாலே எனக்கு மரணம் நிச்சயமாக வந்தது. அப்படிச் சொல்லப்பட்டவள்—நீயே என் உயிர்ச் சொரூபம் என்றாள்.

Verse 60

तस्यास्तथोक्तमाकर्ण्य इतिकर्त्तव्यतां ततः । वने निश्चित्य सा वृंदा गत्वा तत्र महत्सरः

அவளின் சொற்களை கேட்ட விருந்தா, செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்தாள். வனத்தில் உறுதி செய்து, அங்கிருந்த பெரிய ஏரிக்குச் சென்றாள்.

Verse 61

विहाय दुःखमकरोद्गात्रक्षालनमंबुना । तीरे पद्मासनं बद्ध्वा कृत्वा निर्विषयं मनः

துயரை விட்டு அவள் நீரால் தன் அங்கங்களைத் துவைத்தாள். கரையில் பத்மாசனம் அமைத்து மனத்தை விஷயங்களிலிருந்து விடுவித்தாள்।

Verse 62

शोषयामास देहं स्वं विष्णुसंगेन दूषितम् । तपश्चचारसात्युग्रं निराहारा सखीसमम्

விஷ்ணு-சங்கத்தால் மாசடைந்ததாக எண்ணி அவள் தன் உடலைக் காயவைத்தாள். தோழியுடன் உணவின்றி மிகக் கடும் தவம் செய்தாள்।

Verse 63

गंधर्वलोकतो वृंदामथागत्याप्सरोगणः । प्राह याहीति कल्याणि स्वर्गं मा त्यज विग्रहम्

அப்போது கந்தர்வலோகத்திலிருந்து அப்சரைகள் கூட்டம் வ்ருந்தாவிடம் வந்து கூறியது— “கல்யாணி, வா; ஸ்வர்க்கம் செல்; இந்த உடலை விட்டுவிடாதே।”

Verse 64

गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं । नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् । कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं । भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम्

“இந்த காந்தர்வ உபாயம் மூன்று உலகங்களையும் வெல்லும் வல்லமை உடையது; ஸ்ரீபதியை மகிழ்விக்கும் உத்தம சாதனம். இதனால் தான், ஓ வ்ருந்தே, நீ இங்கே கொண்டு வரப்பட்டாய்—அப்படியிருக்க, நோக்கம் நிறைவேற்றிய இந்த உடலை எவ்வாறு விட்டு விடுவாய்? உன் காதலன், சூலதாரி பரமனின் சிறந்த அம்புகளால் வீழ்த்தப்பட்டான் என்று அறி. நீ புண்ணியலாபத்திற்கும் ஸ்வர்க்கத்திற்கும் அலங்காரம்; ஆகவே, ஓ சண்டிபத்ரே, விரைந்து அமரர்களின் வனத்தைச் சார்வாயாக।”

Verse 65

श्रुत्वा शास्त्रं वधूनां जलधिजदयिता वाक्यमाह प्रहस्य । स्वर्गादाहृत्य मुक्तात्रिदशपति वधूश्चातिवीरेण पत्या । आदौ पात्रं सुखानामहममरजिता प्रेयसा तद्वियुक्तानिर्दुष्टा तद्य । तिष्ये प्रियममृतगतं प्राप्नुयां येन चैव

அந்த தெய்வப் பெண்களின் அறிவுரையை கேட்டுக் கடல்பிறந்த ஆண்டவனின் பிரியை புன்னகையுடன் கூறினாள்— “ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட தேவேந்திரனின் மனைவிகளும் மிக வீரமான கணவரால் விடுவிக்கப்பட்டனர். நான் ஒருகாலத்தில் இன்பங்களின் பாத்திரம், தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவள்; ஆயினும் பிரியனிடமிருந்து பிரிந்திருந்தாலும் நான் களங்கமற்றவள். அமரத்துவத்திற்குச் சென்ற என் பிரியனை அடையும்படி நான் இவ்வாறே நிலைத்திருப்பேன்।”

Verse 66

इत्युक्त्वा ससखी वृंदा विससर्जाप्सरोगणान् । तत्प्रीतिपाशबद्धास्ता नित्यमायांति यांति च

இவ்வாறு கூறி, தோழியுடன் கூடிய விருந்தா அப்சரஸ்களின் கூட்டத்தை விடுத்தாள். அவள்மேல் அன்புப் பாசத்தால் கட்டப்பட்ட அவர்கள் எப்போதும் வந்து போயினர்.

Verse 67

योगाभ्यासेन वृंदाथ दग्ध्वा ज्ञानाग्निना गुणान् । विषयेभ्यः समाहृत्य मनः प्राप ततः परम्

பின்னர் விருந்தா யோகப் பயிற்சியால் ஞானாக்னியால் குணங்களை எரித்தாள்; புலன்விஷயங்களிலிருந்து மனத்தைத் திரட்டி, பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பதத்தை அடைந்தாள்.

Verse 68

दृष्ट्वा वृंदारिकां तत्र महांतश्चाप्सरोगणाः । तुष्टुवुर्नभसस्तुष्टा ववृषुः पुष्पवृष्टिभिः

அங்கே விருந்தாரிகையைப் பார்த்த மகத்தான அப்சரஸ்கூட்டம் அவளைப் புகழ்ந்தது; வானில் மகிழ்ந்து மலர்மழையைத் தாரைதாரையாகப் பொழிந்தது.

Verse 69

शुष्ककाष्ठचयं कृत्वा तत्र वृंदाकलेवरम् । निधायाग्निं च प्रज्वाल्य स्मरदूती विवेश तम्

அங்கே உலர்ந்த மரக்கட்டைகளால் சிதை அமைத்து அதில் விருந்தாவின் உடலை வைத்து தீயை மூட்டினாள்; பின்னர் ஸ்மரனின் தூதி அந்த அக்கினியில் புகுந்தாள்.

Verse 70

दग्धं वृंदांगरजसां बिंबं तद्गोलकात्मकम् । कृत्वा तद्भस्मनः शेषं मंदाकिन्यां विचिक्षिपुः

விருந்தாவின் அங்கங்களின் எரிந்த தூளால் அவர்கள் உருண்டையான பிம்பத்தை உருவாக்கினர்; மீதமிருந்த சாம்பலை மந்தாகினியில் கரைத்தனர்.

Verse 71

यत्र वृंदा परित्यज्य देहं ब्रह्मपथं गता । आसीद्वृंदावनं तत्र गोवर्द्धनसमीपतः

விருந்தா தன் உடலைத் துறந்து பிரம்மபாதையை அடைந்த இடத்தில், கோவர்தனத்தின் அருகே விருந்தாவனம் தோன்றியது।

Verse 72

देव्योऽथ स्वर्गमेत्य त्रिदशपतिवधूसत्त्वसंपत्तिमाहुर्देवीभ्यस्तन्निशम्य प्रमुदितमनसो निर्जराद्याश्च सर्वे । शत्रोर्दैत्यस्य हित्वा प्रबलतरभयं भीमभेर्यो निजघ्नुः श्रुत्वा तत्रासनस्थः । परिजननिवहोवापशोभां शुभस्य

பின்னர் தேவியர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று இந்திரனின் தெய்வப் பெண்களிடம் தங்கள் வீரமும் வெற்றியும் முழுமையாக அறிவித்தனர். அதை கேட்ட எல்லா அமரரும் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர்; பகைத் தைத்யனின் கடும் அச்சத்தை விட்டு, பயங்கரப் போர் முரசுகளை முழங்கினர். அந்த ஆரவாரத்தை கேட்ட அவன் அங்கே ஆசனத்தில் அமர்ந்தபடியே, பரிவாரக் கூட்டத்தின் மங்களமான ஒளியையும் பிரகாசிக்கும் குளத்தின் காந்தியையும் கண்டான்।