Adhyaya 260

Verse 1

गालव उवाच । इति ते कथितं सर्वं शालग्रामकथानकम् । महेश्वरस्य चोत्पत्तिर्यथा लिंगत्वमाप सः

காலவனார் கூறினார்—இவ்வாறு உமக்கு சாலகிராமத்தின் முழுக் கதையையும், மேலும் மகேஸ்வரன் எவ்வாறு தோன்றி லிங்கரூபத்தை அடைந்தார் என்பதையும் அனைத்தும் உரைத்தேன்।

Verse 2

तस्माद्वरं लिंगरूपं शालग्रामगतं हरिम् । येऽर्चयंति नरा भक्त्या न तेषां दुःखयातनाः

ஆகையால் சாலகிராமத்தில் லிங்கம் போன்ற ரூபத்தில் நிலவும் ஹரியை பக்தியுடன் வழிபடுதல் மிகச் சிறந்தது; அவ்வாறு வழிபடுவோர்க்கு துயரத் தண்டனைகள் இல்லை।

Verse 3

चातुर्मास्ये समायाते विशेषात्पूजयेच्च तौ । अर्चितौ यावभेदेन स्वर्गमोक्षप्रदायकौ

சாதுர்மாஸ்யம் வந்தபோது அந்த இருவரையும் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; யவமணியளவு சிறு வேறுபாட்டினாலும் வழிபட்டால் அவர்கள் ஸ்வர்கமும் மோட்சமும் அளிப்பவராவர்।

Verse 4

देवौ हरिहरौ भक्त्या विप्रवह्निगवां गतौ । येऽर्चयंति महाशूद्र तेषां मोक्षप्रदोहरिः

ஹரி-ஹரராகிய இரு தேவதைகளும் பக்தியுடன் பிராமணர், புனித அக்னி, பசுக்கள் ஆகியவற்றின் சேவையால் அணுகப்படுவர். ஓ மகா சூத்ரா, வழிபடுவோர்க்கு ஹரி மோட்சம் அளிப்பவர் ஆவார்।

Verse 5

वेदोक्तं कारयेत्कर्म पूर्तेष्टं वेदतत्परः । पंचायतनपूजा च सत्यवादो ह्यलोलता

வேதத்தில் உறுதியானவன் வேதவிதிப்படி இஷ்டமும் பூர்த்தமும் ஆகிய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பஞ்சாயதன பூஜை, சத்தியவாக்கு, அசைவற்ற நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்।

Verse 6

विवेकादिगुणैर्युक्तः स शूद्रो याति सद्गतिम् । ब्रह्मचर्यं तपो नान्यद्द्वादशाक्षरचिंतनात् १

விவேகம் முதலிய நற்குணங்கள் உடைய சூத்ரனும் நற்கதியை அடைகிறான். அவனுக்கு பிரம்மச்சரியம் மற்றும் த்வாதசாக்ஷர மந்திரத் தியானமே உத்தமத் தவம்; இதற்கு மேல் இல்லை.

Verse 7

मन्त्रैर्विना षोडश सोपचारैः कार्या सुपूजा नरकादिहंतुः । यथा तथा वै गिरिजापतेश्च कार्या महा शूद्र महाघहंत्री

மந்திரங்கள் இல்லாவிட்டாலும் பதினாறு உபசாரங்களுடன் சிறந்த பூஜை செய்ய வேண்டும்; அது நரகாதி துன்பநிலைகளை அழிக்கும். அதுபோல, ஓ மகாசூத்ரா, கிரிஜாபதி சிவனுக்கு மகாபூஜை செய்; அது பெரும் பாவங்களை நாசம் செய்கிறது.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एवं कथयतोरेषा रजनी क्षयमाययौ । सच्छूद्रो गालवश्चैव शिष्यैश्च परिवारितः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில் அந்த இரவு முடிவடைந்தது. அந்த நற்குணமுடைய சூத்ரனும் காளவனும் தம் சீடர்களால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 9

स तेन पूजितो विप्रो ययौ शीघ्रं निजाश्रमम्

அவனால் போற்றப்பட்ட அந்த விப்ரன் விரைவாகத் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 10

य इमं श्रुणुयान्मर्त्यो वाचयेत्पाठयेच्च वा । श्लोकं वा सर्वमपि च तस्य पुण्यक्षयो न हि

யார் இதைக் கேட்கிறாரோ, அல்லது தாமே பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது பிறரால் பாராயணம் செய்யவைக்கிறாரோ—ஒரு ச்லோகம் மட்டுமாயினும் முழுவதாயினும்—அவருடைய புண்ணியம் ஒருபோதும் குறையாது.

Verse 260

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये पैजवनोपाख्याने षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பகுதியாகிய, சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யமும் பைஜவன உபாக்யானமும் கூறும் இருநூற்று அறுபதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।