Adhyaya 116

Verse 1

सूतौवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति सुविख्याताम्बरेवती । देवी कामप्रदा पुंसां बालकानां सुखप्रदा

சூதர் கூறினார்—அங்கே மேலும் ஒரு தேவியும் உள்ளாள்; ‘அம்பரேவதி’ என்று புகழ்பெற்றவள். அவள் ஆண்களுக்கு வேண்டிய வரங்களை அருளி, குழந்தைகளுக்கு இன்பத்தை வழங்குகிறாள்।

Verse 2

यां दृष्ट्वा पूजयित्वाऽथ चैत्राष्टम्यां विशेषतः । शुक्लायां नाप्नुयान्मर्त्यः कुटुम्बव्यसनं क्वचित्

அவளைத் தரிசித்து வழிபட்டால்—சிறப்பாக சைத்ர மாத சுக்லபட்ச அஷ்டமியில்—மனிதன் எந்நேரமும் குடும்பத் துன்பத்தை அடையான்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केन वा स्थापिता तत्र सा देवी चाम्बरेवती । किंप्रभावा किंस्वरूपा सूतपुत्र वदस्व नः

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே அம்பரேவதி தேவியை யார் நிறுவினார்? அவளுடைய பிரபாவம் என்ன, அவளுடைய ஸ்வரூபம் என்ன? சூதபுத்ரா, எங்களுக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 4

सूत उवाच । यदा शेषेण संदिष्टा नानानागा विषोल्बणाः । पुरस्यास्य विनाशाय क्रोधसंरक्तलोचनाः । तदा तस्य प्रिया सा च पुत्रशोकेनपीडिता

சூதர் கூறினார்—சேஷனின் ஆணையால், விஷத்தால் கொடியவர்களாகவும் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடையவர்களாகவும் பல நாகர்கள் இந்நகரை அழிக்க அனுப்பப்பட்டபோது, அவனுடைய பிரிய மனைவியும் புத்ரசோகத்தால் துன்புற்றாள்।

Verse 5

स्वयमेवाग्रतो गत्वा भक्षयामास तं द्विजम् । कुटुम्बेन समायुक्तं येन पुत्रो निपातितः

அவள் தானே முன்னே சென்று, தன் மகனை வீழ்த்திய அந்த அந்தணனை அவன் குடும்பத்தோடு சேர்த்து விழுங்கினாள்।

Verse 6

अथ तस्य द्विजेन्द्रस्य बालवैधव्यसंयुता । अनुजाऽसीत्तपोयुक्ता ब्रह्मचर्यकृतक्षणा

பின்னர் அந்த உயர்ந்த அந்தணனுக்கு ஒரு இளைய சகோதரி இருந்தாள்; அவள் இளமையிலேயே விதவையாயினாள்; தவத்தில் ஈடுபட்டு பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தில் உறுதியாக இருந்தாள்।

Verse 7

सा दृष्ट्वा भक्षितं सर्वं भट्टिकाख्या कुटुम्बकम् । नाग पत्न्या ततः प्राह जलमादाय पाणिना

பட்டிகா என்ற அந்தப் பெண், நாகத்தின் மனைவி தன் குடும்பம் முழுவதையும் விழுங்கியதைக் கண்டு, கையில் நீரை எடுத்துக்கொண்டு அவளிடம் கூறினாள்.

Verse 8

यस्मात्त्वया कुटुम्बं मे नाशं नीतं द्विजिह्वके । दर्शितं च महद्दुःखं मम बन्धुजनोद्भवम्

ஓ இரட்டை நாக்குடையவளே (பாம்பே)! நீ என் குடும்பத்தை அழித்து, என் உறவினர்களின் அழிவால் உண்டான பெரும் துயரத்தை எனக்குக் காட்டியுள்ளாய்.

Verse 9

तथा त्वमपि संप्राप्य मानुषत्वं सुगर्हितम् । मानुषं पतिमासाद्य पुत्रपौत्रानवाप्य च

அவ்வாறே நீயும் மிகவும் இழிவான மனிதப் பிறவியை அடைவாய். மனிதக் கணவனை அடைந்து, புதல்வர்களையும் பேரன்களையும் பெற்று...

Verse 10

तेषां विनाशजं दुःखं मा नुषे त्वमवाप्स्यसि । नागत्वे वर्तमानायाः शापं तेऽमुं ददाम्यहम्

மனிதப் பிறவியில் அவர்களின் அழிவால் உண்டாகும் துயரத்தை நீ அனுபவிப்பாய். தற்போது நாகியாக இருக்கும் உனக்கு நான் இந்தச் சாபத்தை இடுகிறேன்.

Verse 11

साऽपि श्रुत्वाऽथ तं शापं रेवती भट्टिकोद्भवम् । क्रोधेन महताविष्टा ह्यदशत्तां द्रुतं ततः

பட்டிகா அளித்த அந்தச் சாபத்தைக் கேட்டு, ரேவதி (நாகத்தின் மனைவி) கடும் கோபமடைந்து, உடனே அவளைத் தீண்டினாள்.

Verse 12

अथ तस्यास्तनुं प्राप्य नागीदंष्ट्रा विषोल्बणा । जगाम शतधा नाशं बिभिदे न त्वचं क्वचित्

ஆனால் அப்பெண்ணின் உடலைத் தீண்டியதும், கொடிய விஷம் கொண்ட அந்த நாகத்தின் பற்கள் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறின; ஆயினும் அவள் தோலைச் சிறிதும் துளைக்கவில்லை.

Verse 13

ततः सा लज्जयाविष्टा स्वरक्तप्लावितानना । विषण्णा निषसादाथ संनिविष्टा धरातले

பின்னர் அவள் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து, தன் இரத்தத்தால் நனைந்த முகத்துடன், கவலையுற்றுத் தரையில் அமர்ந்தாள்.

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे नागास्तथान्ये ये समागताः । रेवतीं ते समालोक्य तथारूपां भयान्विताम् । प्रोचुश्च किमिदं देवि तव वक्त्रे रुजास्पदम्

இதற்கிடையில் அங்கு கூடியிருந்த மற்ற நாகங்கள், ரேவதியை அந்நிலையிலும் அச்சத்தோடும் கண்டு, "தேவி, உன் முகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தத் துன்பகரமான காயம் என்ன?" என்று கேட்டனர்.

Verse 15

अथवा किं प्रभावोऽयं कस्यचिद्रक्तसंपदः

"அல்லது இது யாருடைய சக்தி? இந்த இரத்தப் பெருக்கு எதனால் ஏற்பட்டது?"

Verse 16

रेवत्युवाच । येयं दुष्टतमा काचिद्दृश्यते दुष्टतापसी । अस्या जातो विकारोऽयं ममास्ये नागसत्तमाः

ரேவதி கூறினாள்: "நாகங்களில் சிறந்தவர்களே! இங்கே காணப்படும் இந்த மிகக் கொடிய தவம் செய்யும் பெண்ணால்தான் என் முகத்தில் இந்த விபரீதம் ஏற்பட்டது."

Verse 17

तस्मादेनां महा दुष्टां भगिनीं तस्य दुर्मतेः । येन मे निहतः पुत्रो द्विजपुत्रेण सांप्रतम्

ஆகையால், அந்தத் தீய புத்தி கொண்டவனின் சகோதரியான இந்தப் பெரும் பாவியை பிடியுங்கள்; இவளால்தான் இப்போது ஒரு பிராமணச் சிறுவனால் என் மகன் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 18

भक्ष्यतां भक्ष्यतां शीघ्रं मम नाशाय संस्थिताम् । सांप्रतं मन्मुखे तेनं रुधिरं पन्नगोत्तमाः

ஓ சிறந்த பாம்புகளே! என் அழிவுக்காகவே இங்கு நின்றிருக்கும் இவளை விரைவில் உண்ணுங்கள், உண்ணுங்கள். இப்போது இவளால்தான் என் வாயில் இரத்தம் வந்துள்ளது.

Verse 19

अथ ते पन्नगाः क्रुद्धा ददंशुस्तां तपस्विनीम् । समं सर्वेषु गात्रेषु यथान्या प्राकृता स्त्रियम्

பின்னர் அந்தச் சினம் கொண்ட பாம்புகள், அந்தத் தபஸ்வினியை, ஏதோ ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போலக் கருதி, அவளது உடல் முழுவதும் கடித்தன.

Verse 20

ततस्तेषामपि तथा मुखाद्दंष्ट्रा विनिर्गताः । रुधिरं च ततो जज्ञे शेषपत्न्या यथा तथा

அப்போது அவர்களின் வாயிலிருந்தும் பற்கள் (நச்சுப்பற்கள்) வெளிவந்தன; மேலும் சேஷநாகத்தின் மனைவிக்கு ஏற்பட்டது போலவே இரத்தமும் உண்டானது.

Verse 21

अथ तस्याः प्रभावं तं दृष्ट्वा ते नागसत्तमाः । शेषा भय परित्रस्ताः प्रजग्मुश्च दिशो दश

பின்னர் அவளுடைய அந்த மகிமையைக் கண்டு, அந்தச் சிறந்த நாகங்கள் பயத்தால் நடுங்கிப் பத்துத் திசைகளிலும் ஓடிப்போயின.

Verse 22

भट्टिकापि जगामाशु स्वाश्रमं प्रति दुःखिता । भयत्रस्तैः समंताच्च वीक्ष्यमाणा महोरगैः

பட்டிகையும் துயருற்றவளாய் விரைந்து தன் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றாள். அச்சத்தால் நடுங்கிய மகாநாகங்கள் அவளைச் சுற்றிலும் நோக்கின.

Verse 23

ततः सर्वं समालोक्य ताप्यमानं महोरगैः । तत्स्थानं स्वजनैर्मुक्तं दुःखेन महतान्वितैः

பின்னர் மகாநாகங்களால் அனைத்தும் துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு, அந்த இடத்தின் மக்கள் பெருந்துயரால் ஆட்கொண்டு அதை விட்டு நீங்கினர்.

Verse 24

जगामान्यत्र सा साध्वी सम्यग्व्रतपरायणा । तीर्थ यात्रां प्रकुर्वाणा परिबभ्राम मेदिनीम्

அந்த சாத்வி, குறையற்ற விரதங்களில் நிலைத்தவளாய், வேறிடத்திற்குச் சென்றாள்; தீர்த்தயாத்திரை செய்து பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தாள்.

Verse 25

एवमुद्वासिते स्थाने तस्मिन्सा रेवती तदा । स्मृत्वा तं भट्टिकाशापं दुःखेन महताऽन्विता

இவ்வாறு அந்த இடம் வெறிச்சோடியபோது, ரேவதி பட்டிகையின் சாபத்தை நினைத்து பெருந்துயரால் நிறைந்தாள்.

Verse 26

कथं मे मानुषीगर्भे शापाद्वासो भविष्यति । मानुष्येण च कांतेन प्रभविष्यति संगमः

‘சாபத்தினால் நான் மனிதப் பெண்ணின் கருவில் வாசம் செய்வது எவ்வாறு? மேலும் மனிதக் காதலனுடன் என் சங்கமம் எப்படிச் சாத்தியம்?’

Verse 27

नैतत्पुत्रोद्भवं दुःखं तथा मां बाधते ह्रदि । यथेदं मानुषे गर्भे संवासो मानुषं प्रति

மகனைப் பெறும் வேதனை என் உள்ளத்தை அவ்வளவு வாட்டாது; ஆனால் இது—மனித கர்ப்பத்தில் வாசித்து மனித நிலையிலே கட்டுப்படுதல்—மிகவும் வாட்டுகிறது.

Verse 28

तथा दशनसंत्यक्ता कथं भर्तुः स्वमाननम् । दर्शयिष्यामि भूयोऽपि क्षते क्षारोऽत्र मे स्थितः

பற்கள் பறிக்கப்பட்ட பின், என் கணவருக்கு மீண்டும் நான் எவ்வாறு முகம் காட்டுவேன்—என் மானத்தை எவ்வாறு காப்பேன்? ஏனெனில் இந்தக் காயம் என் உள்ளே இன்னும் காரம் போல எரிகிறது.

Verse 29

तस्मात्परिचरिष्यामि क्षेत्रेऽत्रैव व्यवस्थिता । किं करिष्यामि संप्राप्य गृहं पुत्रं विनाकृता

ஆகையால் நான் இந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்திலேயே நிலைத்து சேவை செய்வேன். வீட்டிற்கு திரும்பி நான் என்ன செய்வேன், என்னை மகன் இழந்தவளாக ஆக்கியபோது?

Verse 30

ततश्चाराधयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्विता । अंबिकां सा तदा देवीं स्थापयित्वा सुरेश्वरीम्

பின்னர் உறுதியான பக்தியுடன் அவள் முறையாக ஆராதனை செய்தாள்; அங்கே தேவர்களின் அரசியாம் அம்பிகை தேவியை நிறுவி.

Verse 31

गन्धपुष्पोपहारेण नैवेद्यैर्विविधैरपि । गीतनृत्यैस्तथा वाद्यैर्मनोहारिभिरेव च

நறுமணப் பொருட்கள், மலர்ப்படையல்கள், பலவகை நைவேத்யங்கள், மேலும் மனம் கவரும் பாடல், நடனம், வாத்தியங்களால் அவள் வழிபட்டாள்.

Verse 32

ततः कतिपयाहस्य तस्तास्तुष्टा सुरेश्वरी । प्रोवाच वरदाऽस्मीति प्रार्थयस्व हृदि स्थितम्

பின்னர் சில நாட்களுக்குப் பின் அவளுடைய தவமும் பூஜையும் கண்டு மகிழ்ந்த தேவேஸ்வரி கூறினாள்—“நான் வரம் அளிப்பவள்; உன் உள்ளத்தில் உள்ளதை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 33

रेवत्युवाच । अहं शप्ता पुरा देवि ब्राह्मण्या कारणांतरे । यत्त्वं मानुषमासाद्य स्वयं भूत्वा च मानुषी

ரேவதி கூறினாள்—“தேவி, முன்பு வேறொரு காரணத்தால் ஒரு பிராமணிப் பெண் என்னைச் சபித்தாள்—நீ மனித நிலையடைந்து நீயே மனிதியாக ஆகுவாய் என்று.”

Verse 34

ततः संप्राप्स्यसि फलं तेषां नाशसमुद्रवम् । महद्दुःखं स्वपुत्रोत्थं मम शापेन पीडिता

“அப்போது அந்தச் சாபத்தின் பலனை நீ அடைவாய்—அவர்களுக்கு அழிவின் பேரலை; மேலும் என் சாபத்தால் துன்புற்று, உன் சொந்த மகனால் எழும் பெருந்துயரம்.”

Verse 35

तथा मम मुखाद्दंष्ट्रा संनीताश्च सुरेश्वरि । तेषां च संभवस्तावत्कथं स्यात्त्वत्प्रभावतः

“மேலும், சுரேஸ்வரி, என் வாயிலிருந்து தம்ஷ்டிரைகள் (கடிப்புப் பற்கள்) அகற்றப்பட்டன. உன் அருள்பலத்தால் அவை மீண்டும் தோன்றுதல் அல்லது திரும்புதல் எவ்வாறு நிகழும்?”

Verse 36

भवंतु तनया नश्च तथा वंशविवर्धनाः । एतन्मे वांछितं देवि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

“எங்களுக்கு புதல்வர்கள் உண்டாகட்டும்; அவர்கள் குலத்தை வளர்ப்பவர்களாக இருக்கட்டும். தேவி, இதுவே என் விருப்பம்; இதைத் தவிர வேறொன்றும் வேண்டேன்.”

Verse 37

देव्युवाच । नात्र वासस्त्वया कार्यः कथंचिदपि शोभने । मनुष्यगर्भसंवासो भर्त्ता च भविता नरः

தேவி கூறினாள்—அழகியவளே, எவ்விதத்திலும் நீ இங்கே இனி தங்க வேண்டாம். நீ மனித கர்ப்பத்தில் பிறப்பாய்; உன் கணவரும் மனிதனாகவே இருப்பான்.

Verse 38

तस्माच्छृणुष्व मे वाक्यं यत्त्वां वक्ष्यामि सांप्रतम् । दुःखनाशकरं तुभ्यं सत्यं च वरवर्णिनि

ஆகையால் என் சொற்களை கேள்; இப்போது நான் உனக்குச் சொல்லப் போவதை. அழகிய நிறமுடையவளே, அது உன் துயரை நீக்கும்; அது உண்மையே.

Verse 39

उत्पत्स्यति न संदेहो देवकार्यप्रसिद्धये । तव भर्त्ता त्रिलोकेऽस्मिन्कृत्वा मानुषविग्रहम्

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக, ஐயமின்றி, உன் கணவர் இந்த மூவுலகிலும் மனித வடிவம் கொண்டு பிறப்பார்.

Verse 42

तस्या गर्भं समासाद्य त्वं जन्म समवाप्स्यसि । रामरूपस्य शेषस्य पुनर्भार्या भविष्यसि

அவளுடைய கர்ப்பத்தை அடைந்து நீ பிறப்பைப் பெறுவாய்; ராம வடிவம் கொண்ட சேஷனின் மனைவியாக நீ மீண்டும் ஆவாய்.

Verse 43

तस्मात्त्वं देवि मा शोकं कार्येऽस्मिन्कुरु शोभने । तेन मानुषजे गर्भे संभूतिः संभविष्यति

ஆகையால், தேவியே, அழகியவளே, இவ்விஷயத்தில் துயரப்படாதே. அதனால் மனித கர்ப்பத்தில் பிறப்பு நிச்சயமாக நிகழும்.

Verse 44

तत्र पश्यसि यन्नाशं स्वकुटुम्बसमुद्भवम् । हिताय तदवस्थायास्तद्भविष्यत्यसंशयम्

அங்கே உன் சொந்தக் குடும்பத்திலேயே எழும் அழிவை நீ காண்கிறாய்; அது அந்த நிலையின நன்மைக்காகவே நிகழும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 45

ततः परं युगं पापं यतो भीरु भविष्यति । तदूर्ध्वं मर्त्यधर्माणो म्लेच्छाः स्थास्यंति सर्वतः

அதன் பின் பாவமயமான யுகம் எழுந்து மக்களை அச்சுறுத்தும்; அதன் பின்னர் வெறும் மனித வழக்கங்களைப் பின்பற்றும் மிலேச்சர்கள் எங்கும் நிற்பர்.

Verse 46

ततः स्वर्गनिवासार्थं भगवान्देवकीसुतः । संहर्ता स्वकुलं सर्वं स्वयमेव न संशयः

அப்போது ஸ்வர்கவாசத்திற்காக பகவான் தேவகீசுதன் தானே தன் முழுக் குலத்தையும் அழிப்பான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 47

भविष्यंति पुनर्दंष्ट्रास्तव वक्त्रे मनोरमाः । तस्मात्त्वं गच्छ पातालं स्वभर्त्ता यत्र तिष्ठति

மீண்டும் உன் வாயில் அழகிய தந்தங்கள் தோன்றும். ஆகவே உன் கணவன் இருக்கும் பாதாளத்திற்குச் செல்.

Verse 48

अन्यच्चापि यदिष्टं ते किंचिच्चित्ते व्यवस्थितम् । तत्कीर्तयस्व कल्याणि महांस्तोषो मम स्थितः

மேலும் உனக்கு விருப்பமானது ஏதேனும், மனத்தில் உறுதியாக இருப்பது ஏதேனும் இருந்தால், ஓ கல்யாணி, அதைச் சொல்; என் திருப்தி மிகுந்துள்ளது.

Verse 49

रेवत्यु वाच । स्थाने स्थेयं सदाऽत्रैव मम नाम्ना सुरेश्वरि । येन मे जायते कीर्तिस्त्रैलोक्ये सचराचरे

ரேவதி கூறினாள்—தேவர்களின் ஈஸ்வரியே! என் பெயராலேயே நான் இவ்விடத்திலே எப்போதும் நிலைத்திருக்க அருள்வாயாக; அப்பொழுது என் புகழ் மூவுலகிலும், அசரசரங்களுடன், பரவிடும்.

Verse 50

तथाऽहं नागलोकाच्च चतुर्दश्यष्टमीषु च । सदा त्वां पूजयिष्यामि विशेषान्नवमीदिने

அவ்வாறே நானும்—நாகலோகத்திலிருந்தும் வந்து—சதுர்தசி, அஷ்டமி திதிகளில் எப்போதும் உம்மை வழிபடுவேன்; நவமி நாளில் சிறப்பாக பக்தியுடன் வழிபடுவேன்.

Verse 51

आश्विनस्य सिते पक्षे सर्वैर्नागैः समन्विता । प्रपूजां ते विधास्यामि श्रद्धया परया युता

ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்தில், எல்லா நாகர்களுடனும் இணைந்து, உன்னதமான श्रद्धையுடன் நான் உமது முழுமையான பூஜையை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 52

तस्मिन्नहनि येऽन्येऽपि पूजां दास्यंति ते नराः । मा पश्यंतु प्रसादात्ते नरास्ते वल्लभक्षयम्

அந்நாளில் மற்ற மனிதர்களும் உமக்கு பூஜை செலுத்தினால், உமது அருளால் அவர்கள் தமக்குப் பிரியமானவற்றின் அழிவு அல்லது இழப்பை காணாதிருப்பாராக.

Verse 53

देव्युवाच । एवं भद्रे करिष्यामि वासो मेऽत्र भविष्यति । त्वन्नाम्ना पूजकानां च श्रेयो दास्यामि ते सदा । महानवमिजे चाह्नि विशेषेण शुचिस्मिते

தேவி கூறினாள்—நல்லவளே! அவ்வாறே செய்வேன்; என் வாசம் இங்கேயே இருக்கும். உன் பெயரால் வழிபடுவோர்க்கு நான் எப்போதும் நலன் அருள்வேன்; குறிப்பாகப் புனிதமான மஹாநவமி நாளில், தூய புன்னகையுடையவளே.

Verse 54

सूत उवाच । एवमुक्ता तया साऽथ रेवती शेषवल्लभा । जगाम स्वगृहं पश्चाद्धर्षेण महतान्विता

சூதர் கூறினார்—தேவி இவ்வாறு உரைத்தபின், சேஷனுக்குப் பிரியமான ரேவதி பேரானந்தம் நிறைந்து பின்னர் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்।

Verse 55

ततःप्रभृति सा देवी तस्मिन्क्षेत्रे व्यवस्थिता । तन्नाम्ना कामदा नृणां सर्वव्यसननाशिनी

அதன் பின்னர் அந்த தேவி அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் நிலைபெற்றாள்; அதே நாமத்தால் மக்களிடையே ‘காமதா’—எல்லா துன்பங்களையும் அழிப்பவள்—என்று புகழப்பட்டாள்।

Verse 56

अंबा सा कीर्त्यते दुर्गा रेवती सोरगप्रिया । ततः संकीर्त्यते लोके भूतले चांबरेवती

அந்த அம்பா ‘துர்கா’ என்று போற்றப்படுகிறாள்; ‘ரேவதி’ என நாககுலத்திற்குப் பிரியமானவள். ஆகவே உலகில், பூமியில், ‘அம்பா-ரேவதி’ என்று புகழப்படுகிறாள்।

Verse 57

यस्तां श्रद्धासमोपेतः शुचिर्भूत्वा प्रपूजयेत् । नवम्यामाश्विने मासि शुक्लपक्षे समाहितः । न स संवत्सरं यावद्व्यसनं स्वकुलो द्भवम्

யார் பக்தியுடன் தூய்மையடைந்து, ஒருமனத்துடன், ஆஸ்வின மாத சுக்லபக்ஷ நவமியில் அவளை வழிபடுகிறாரோ, அவர் ஒரு ஆண்டு வரை தம் குலத்தில் எழும் துன்பத்தை அடையார்।

Verse 58

दृष्ट्वाग्रे छिद्रकं व्यालयुक्तं दोषैर्विमुच्यते । ग्रहभूतपिशाचोत्थैस्तथान्यैरपि चापदैः

முன்னே பாம்புச் சின்னங்களுடன் உள்ள ‘சித்ரக’த்தை தரிசித்தால், மனிதன் குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; கிரஹம், பூதம், பிசாசு முதலியவற்றால் வரும் துன்பங்களும் பிற ஆபத்துகளும் நீங்கும்।