Adhyaya 109
இந்த அத்தியாயம் சைவ உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. ஈசுவரன் ‘தீர்த்தசமுச்சயம்’ எனும் தீர்த்தங்களின் சாரத்தை வெளிப்படுத்தி, தேவர்கள் மற்றும் பக்தர்களின் நலனுக்காக எல்லா தீர்த்தங்களிலும் தாம் சந்நிதியாக இருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். யார் தீர்த்தத்தில் நீராடி, தெய்வ தரிசனம் செய்து, அந்தத் தீர்த்தத்திற்குரிய சிவநாமத்தை கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு மோட்சத்தை நோக்கிய பலன் கிடைக்கும் எனக் கூறுகிறார். ஸ்ரீதேவி ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் எந்த நாமத்தை ஜபிக்க வேண்டும் என்பதற்கான முழுப் பட்டியலை வேண்டுகிறார். ஈசுவரன் பல புனிதத் தலங்களை சிவனின் குறிப்பிட்ட நாம-ரூபங்களுடன் இணைத்து விளக்குகிறார்—வாரணாசி—மகாதேவர், பிரயாகம்—மகேஸ்வரர், உஜ்ஜயினி—மகாகாலர், கேதாரம்—ஈசானர், நேபாளம்—பசுபாலகர், ஸ்ரீசைலம்—திரிபுராந்தகர் முதலியன. இறுதியில் பலश्रுதி: இந்தப் பட்டியலைக் கேட்பதும்/படிப்பதும் பாபங்களை அழிக்கும். ஞானிகள் காலை, மதியம், மாலை என மூன்று காலங்களிலும் இதை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக சிவதீட்சை பெற்றோர். வீட்டில் எழுதிப் பாதுகாத்தால்கூட பூத-பிரேதத் தொல்லை, நோய், பாம்பு பயம், திருடர் பயம் போன்ற தீங்குகள் நீங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
। ईश्वर उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि वरानने । सर्वेषामेव तीर्थानां सारं तीर्थसमुच्चयम्
ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ வரானனே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன். இனி (அடுத்து) எல்லா தீர்த்தங்களின் சாரமான ‘தீர்த்தசமுச்சயம்’ உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 2
एतेष्वहं वरारोहे सर्वेष्वेव व्यवस्थितः । नाम्ना चान्येषु तीर्थेषु त्रिदशानां हितार्थतः
ஓ வராரோஹே, இத்தீர்த்தங்கள் அனைத்திலும் நான் உறைந்திருக்கிறேன்; தேவர்களின் நலனுக்காக பிற தீர்த்தங்களிலும் பல நாமங்களால் நான் விளங்குகிறேன்.
Verse 3
यो मामेतेषु तीर्थेषु स्नात्वा पश्यति मानवः । कीर्तयेत्कीर्तनान्नाम्ना स नूनं मोक्षमाप्नुयात्
இந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடி என்னைத் தரிசித்து, என் நாமத்தைப் பாடிக் கீர்த்தித்து ஸ்தோத்திரம் செய்பவன் நிச்சயமாக மோக்ஷத்தை அடைவான்।
Verse 4
श्रीदेव्युवाच । येषु तीर्थेषु यन्नाम कीर्तनीयं तव प्रभो । तत्कार्त्स्येन मम ब्रूहि यच्चहं तव वल्लभा
ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—பிரபோ, எந்தத் தீர்த்தங்களில் உங்கள் எந்த நாமம் கீர்த்திக்கப்பட வேண்டும்? நான் உங்கள் வல்லபை என்பதால், அதை முழுமையாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।
Verse 5
ईश्वर उवाच । वाराणस्यां महादेवं प्रयागे च महेश्वरम् । नैमिषे देवदेवं च गयायां प्रपितामहम्
ஈஸ்வரன் கூறினான்—வாரணாசியில் (என் நாமம்) மகாதேவன்; பிரயாகத்தில் மகேஸ்வரன்; நைமிஷத்தில் தேவதேவன்; கயாவில் ப்ரபிதாமஹன் எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறேன்।
Verse 6
कुरुक्षेत्रे विदुः स्थाणुं प्रभासे शशिशेखरम् । पुष्करे तु ह्यजागन्धिं विश्वं विश्वेश्वरे तथा
குருக்ஷேத்திரத்தில் என்னை ஸ்தாணு என அறிகின்றனர்; பிரபாசத்தில் சசிசேகரன்; புஷ்கரத்தில் அஜாகந்தி; அதுபோல விஸ்வேஸ்வரத்தில் விஸ்வ எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறேன்।
Verse 7
अट्टहासे महानादं महेन्द्रे च महाव्रतम् । उज्जयिन्यां महाकालं मरुकोटे महोत्कटम्
அட்டஹாசத்தில் (என் நாமம்) மகாநாதம்; மகேந்திரத்தில் மகாவ்ரதம்; உஜ்ஜயினியில் மகாகாலம்; மருகோடத்தில் மகோத்கடம் எனக் கீர்த்திக்கப்படுகிறேன்।
Verse 8
शंकुकर्णे महातेजं गोकर्णे च महाबलम् । रुद्रकोट्यां महायोगं महालिंगं स्थलेश्वरे
சங்குகர்ணத்தில் அவர் மகாதேஜஸ்; கோகர்ணத்தில் மகாபலன்; ருத்ரகோடியில் மகாயோகன்; ஸ்தலேஸ்வரத்தில் மகாலிங்கமாக விளங்குகிறார்।
Verse 9
हर्षिते च तथा हर्षं वृषभं वृषभध्वजे । केदारे चैव ईशानं शर्वं मध्यमकेश्वरे
ஹர்ஷிதத்தில் அவர் ‘ஹர்ஷ’ எனப் பெயர் பெறுகிறார்; வृषபத்வஜத்தில் ‘வृषப’ராக வழிபடப்படுகிறார். கேதாரத்தில் ‘ஈசான’ என்றும், மத்யமகேஸ்வரத்தில் ‘சர்வ’ என்றும் போற்றப்படுகிறார்।
Verse 10
सुपर्णाक्षं सहस्राक्षे सुसूक्ष्मं कार्तिकेश्वरे । भवं वस्त्रापथे देवि ह्युग्रं कनखले तथा
சஹஸ்ராக்ஷத்தில் அவர் ‘சுபர்ணாக்ஷ’ராக வழிபடப்படுகிறார்; கார்த்திகேஸ்வரத்தில் ‘சுசூக்ஷ்ம’ன். தேவி, வஸ்த்ராபதத்தில் ‘பவ’ என்றும், கனகலத்தில் ‘உக்ர’ என்றும் போற்றப்படுகிறார்।
Verse 11
भद्रकर्णे शिवं चैव दण्डके दण्डिनं तथा । ऊर्ध्वरेतं त्रिदण्डायां चण्डीशं कृमिजांगले
பத்ரகர்ணத்தில் அவர் ‘சிவன்’; தண்டகத்தில் ‘தண்டின்’. திரிதண்டாவில் ‘ஊர்த்வரேதஸ்’ என்றும், கிருமிஜாங்கலத்தில் ‘சண்டீச’ என்றும் வழிபடப்படுகிறார்।
Verse 12
कृत्तिवासं तथैकाम्रे छागलेये कपर्दिनम् । कालिञ्जरे नीलकण्ठं श्रीकण्ठं मण्डलेश्वरे
ஏகாம்ரத்தில் அவர் ‘கிருத்திவாசன்’; சாகலேயத்தில் ‘கபர்தின்’. காலிஞ்சரத்தில் ‘நீலகண்டன்’; மண்டலேஸ்வரத்தில் ‘ஸ்ரீகண்டன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்।
Verse 13
विजयं चैव काश्मीरे जयन्तं मरुकेश्वरे । हरिश्चन्द्रे हरं चैव पुरश्चन्द्रे च शंकरम्
காஷ்மீரில் அவர் ‘விஜய’ எனப் புகழப்படுகிறார்; மருகேஸ்வரத்தில் ‘ஜயந்த’ என. ஹரிச்சந்திரத் தீர்த்தத்தில் ‘ஹர’ ரூபமாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார்; புரச்சந்திரத்தில் ‘சங்கர’ என ஆராதிக்கப்படுகிறார்.
Verse 14
जटिं वामेश्वरे विन्द्यात्सौम्यं वै कुक्कुटेश्वरे । भूतेश्वरं भस्मगात्रे ओंकारेऽमरकण्टकम्
வாமேஸ்வரத்தில் அவர் ‘ஜடீ’ என அறியப்படுகிறார்; குக்குடேஸ்வரத்தில் ‘சௌம்ய’ன். பஸ்மகாத்ரத்தில் ‘பூதேஸ்வர’ன்; ஓங்காரத்தில் ‘அமரகண்டக’ன் எனப் போற்றப்படுகிறார்.
Verse 15
त्र्यंबकं च त्रिसंध्यायां विरजायां त्रिलोचनम् । दीप्तमर्केश्वरे ज्ञेयं नेपाले पशुपालकम्
திரிசந்த்யாவில் அவர் ‘த்ரியம்பக’ன்; விரஜாவில் ‘திரிலோசன’ன். அர்கேஸ்வரத்தில் ‘தீப்த’ன் என அறியப்படுகிறார்; நேபாளத்தில் ‘பசுபாலக’ன்—அனைத்து உயிர்களையும் காக்கும் காவலன்.
Verse 16
यमलिंगं च दुष्कर्णे कपाली करवीरके । जागेश्वरे त्रिशूली च श्रीशैले त्रिपुरांतकम्
துஷ்கர்ணத்தில் அவர் ‘யமலிங்க’ ரூபமாகப் பூஜிக்கப்படுகிறார்; கரவீரகத்தில் ‘கபாலி’. ஜாகேஸ்வரத்தில் ‘திரிசூலி’; ஸ்ரீசைலத்தில் ‘திரிபுராந்தக’ன்—திரிபுரத்தை அழித்தவன்.
Verse 17
रोहणं तु अयोध्यायां पाताले हाटकेश्वरम् । कारोहणे नकुलीशं देविकायामुमापतिम्
அயோத்தியில் அவர் ‘ரோஹண’ எனப் புகழப்படுகிறார்; பாதாளத்தில் ‘ஹாடகேஸ்வர’ன். காரோஹணத்தில் ‘நகுலீச’ன்; தேவிகாவில் ‘உமாபதி’—உமையின் நாதன்.
Verse 18
भैरवे भैरवाकारममरं पूर्वसागरे । सप्तगोदावरे भीमं स्वयंभूर्निर्मलेश्वरे
பைரவத் தீர்த்தத்தில் அவர் பைரவ ரூபமாக வெளிப்படுகிறார்; கிழக்குக் கடலில் அமர (மரணமிலா) ரூபமாக வழிபடப்படுகிறார். சப்தகோதாவரத்தில் அவர் பீமன்; நிர்மலேஸ்வரத்தில் ஸ்வயம்பூ எனப் போற்றப்படுகிறார்.
Verse 19
कर्णिकारे गणाध्यक्षं कैलासे तु गणाधिपम् । गंगाद्वारे हिमस्थानं जल लिंगे जलप्रियम्
கர்ணிகாரத்தில் அவர் கணாத்யக்ஷன்; கைலாசத்தில் கணாதிபன். கங்காத்வாரத்தில் (ஹரித்வார்) ஹிமஸ்தானன்; ஜலலிங்கத்தில் ஜலப்ரியன்—இவ்வாறு சிவரூபங்கள் தத்தம் தலங்களில் புகழ்பெற்றவை.
Verse 20
अनलं वाडवेऽग्नौ च भीमं बदरिकाश्रमे । श्रेष्ठे कोटीश्वरं चैव वाराहं विन्ध्यपर्वते
வாடவாக்னியில் அவர் அனலன்; பதரிகாச்ரமத்தில் பீமன். ஸ்ரேஷ்டத் தீர்த்தத்தில் கோடீஸ்வரன்; விந்திய மலைவில் வாராஹன்—இவை தத்தம் புனிதத் தலங்களில் புகழ்பெற்ற லிங்க ரூபங்கள்.
Verse 21
हेमकूटे विरूपाक्षं भूर्भुवं गन्धमादने । लिंगेश्वरे च वरदं लंकायां च नरांतकम्
ஹேமகூடத்தில் அவர் விரூபாக்ஷன்; கந்தமாதனத்தில் பூர்புவன். லிங்கேஸ்வரத்தில் வரதன்; லங்கையில் நராந்தகன்—இவ்வாறு தலத்தோடு இணைந்த சிவனின் புனித ரூபங்கள் அறிவிக்கப்படுகின்றன.
Verse 22
अष्टषष्टिरियं देवि तवाख्याता विशेषतः । पठतां शृण्वतां वापि सर्वपातकनाशिनी
தேவி, இந்த அறுபத்தெட்டு (நாமங்கள்/தீர்த்தங்கள்) உனக்குச் சிறப்பாக அறிவிக்கப்பட்டன; இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கப் பெறுவர்.
Verse 23
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कीर्तनीया विचक्षणैः । कालत्रयेऽपि शुचिभिर्विशेषाच्छिवदीक्षितैः
ஆகையால் அறிவுடையோர் முழு முயற்சியுடன் இதை கீர்த்திக்க வேண்டும்; காலை, நண்பகல், மாலை—மூன்று காலங்களிலும் தூய்மையுடன் இருந்து, குறிப்பாக சிவதீட்சை பெற்றோர் செய்ய வேண்டும்.
Verse 24
लिखितापि वरारोहे यस्यैषा तिष्ठते गृहे । न तत्र जायते दोषो भूतप्रेतसमुद्भवः
அழகிய இடையுடையவளே! இது எழுதப்பட்டதாக மட்டுமே யாருடைய வீட்டில் இருந்தாலும், அங்கே பூத-பிரேதங்களால் உண்டாகும் எந்தத் தோஷமும் பிறக்காது.
Verse 25
न व्याधेर्न च सर्पाणां न चौराणां वरानने । नान्येषां भूभुजादीनां कदाचिदपि कुत्रचित्
அழகிய முகத்தையுடையவளே! நோயின் அச்சமில்லை, பாம்புகளின் அச்சமில்லை, திருடர்களின் அச்சமில்லை; அரசர்கள் மற்றும் அவர்களுடைய ஆட்கள் முதலிய பிற இடர்களின் அச்சமும்—எப்போதும் எங்கும் இல்லை.