Adhyaya 89

Verse 1

सूत उवाच । एवं तत्र स्थिते नित्यं तस्मिन्मातृगणे द्विजाः । बालकानां क्षयो जज्ञे ब्राह्मणानां गृहेगृहे

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அந்த மாத்ருகணம் அங்கே இடையறாது தங்கியிருந்தபோது, பிராமணர்களின் வீடு வீடாகக் குழந்தைகள் அழிவு ஏற்பட்டது।

Verse 2

तरुणानां विशेषेण चमत्कारपुरोत्तरे । छिद्रमन्वेषमाणास्ता भ्रमंत्यखिलदेवताः

இளைஞர்களிடத்தில் குறிப்பாக, ‘சமத்கார’ எனப்படும் அந்த சிறந்த நகரத்தில், எல்லாத் தெய்வங்களும் ஒரு பிளவு—அதாவது வாய்ப்பு—தேடி எங்கும் அலைந்தன।

Verse 3

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे ज्ञात्वा छिद्रसमुद्भवम् । विघातं बालकानां च देवताभिर्विनिर्मितम्

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் ‘சித்ரம்’ (பிளவு) காரணமாகவே இவ்விபத்து எழுந்ததென அறிந்து, குழந்தைகளின் அழிவு தேவர்களாலேயே நிகழ்த்தப்பட்டது எனத் தெளிந்தனர்।

Verse 4

अम्बावृद्धे समासाद्य पूजयित्वा प्रयत्नतः । प्रोचुश्च दुःखसन्तप्ता विनयावनताः स्थिताः

அம்பாவிருத்தாவை அணுகி மிக முயற்சியுடன் வழிபட்டு, துயரால் எரிந்தவர்களாய் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று அவர்கள் பேசினர்।

Verse 6

ह्रियंते बालका रात्रौ छिद्रं प्राप्य सहस्रशः । युष्मदीयाभिरेताभिर्देवताभिः समन्ततः

இரவில் ஒரு பிளவு கிடைத்தவுடன் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் இழுத்துச் செல்லப்படுகின்றனர்; உமக்குரிய இத்தேவர்கள் எங்களை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து இதைச் செய்கின்றனர்।

Verse 7

प्रसादः क्रियतां तस्माद्ब्राह्मणानां महात्मनाम् । नो चेत्पुरं परित्यज्य यास्यामोऽन्यत्र भूतले

ஆகையால் இம்மகாத்ம பிராமணர்களுக்கு அருள் புரிவாயாக; இல்லையெனில் நகரை விட்டு பூமியில் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 8

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ततोंऽबा कृपयान्विता । हत्वा पादप्रहारेण भूमिं चक्रे गुहां ततः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட கருணை நிறைந்த அம்பா, பாதத்தின் அடியால் நிலத்தைத் தாக்கி, அங்கேயே ஒரு குகையை உருவாக்கினாள்।

Verse 9

रक्षार्थं सर्वविप्राणां चमत्कारेण भूभुजा । भवद्भ्यां निर्मितः श्रेष्ठः प्रासादोऽयं मनोहरः

அனைத்து பிராமணர்களின் பாதுகாப்பிற்காக அரசன் ஒரு அதிசயச் செயலில், நீங்கள் இருவராலும் இந்தச் சிறந்தவும் மனம்கவரும் பிராசாத-தேவாலயம் கட்டப்பட்டது।

Verse 10

इमे मत्पादुके दिव्ये गुहामध्यगते सदा । सर्वाभिः सेवनीये च न गन्तव्यं बहिः क्वचित्

என் இந்தத் தெய்வீக பாதுகைகள் எப்போதும் குகையின் நடுவில் (உள்ளத்தின் மத்தியில்) நிலைத்திருக்கின்றன. அனைவரும் இவற்றை வணங்கி சேவிக்க வேண்டும்; இங்கிருந்து வெளியே எங்கும் செல்லக்கூடாது।

Verse 11

या काचिल्लौल्यमास्थाय निष्क्रमिष्यति मोहतः । सा दिव्यभावनिर्मुक्ता शृगाली संभविष्यति

எந்தப் பெண்ணும் நிலையற்ற மனத்தால் மயக்கத்தில் வெளியேறினால், அவள் தெய்வீகப் பாவத்திலிருந்து விலகி நரிப்பெண் (சிறுநரி) ஆகப் பிறப்பாள்।

Verse 12

देवता ऊचुः । अत्र स्थाने महादेवि कोऽस्माकं प्रकरिष्यति । पूजां को वात्र चाहारस्तस्माद्ब्रूहि सुरेश्वरि

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ மகாதேவி! இவ்விடத்தில் எங்களுக்குப் பூஜை யார் செய்வார்? மேலும் இங்கே உணவளிப்பவர் யார்? ஆகவே, ஓ சுரேஸ்வரி, அருளிச் சொல்லும்।

Verse 13

अम्बोवाच । अत्रागत्य विनिर्मुक्ता योगिनो ध्यानचिन्तकाः । पूजां सम्यक्करिष्यंति सर्वासां भक्तिसंयुताः

அம்பா கூறினாள்—இங்கு வந்து விடுதலை பெற்ற யோகிகள், தியானத்தில் நிலைத்த சாதகர்கள், எல்லா மாத்ருகைகளிடமும் பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜை செய்வார்கள்।

Verse 14

पादुके मे प्रपूज्यादौ मांस मद्यादिभिः क्रमात् । अवाप्स्यंति च संसिद्धिं दुर्लभाममरैरपि

முதலில் என் பாதுகைகளை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் வரிசைப்படி மாம்சம், மதியம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்தால், அவர்கள் அமரர்களுக்கும் அரிதான முழுமையான சித்தியை அடைவார்கள்।

Verse 15

ततस्तथेति ताः प्रोच्य गुहामध्ये व्यवस्थिताः । परिवार्य शुभे तस्याः पादुके मोक्षदायिके

அப்போது ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று கூறி, அவர்கள் குகையின் உள்ளே நிலைத்திருந்து, அவளுடைய மங்களகரமான, மோட்சம் அளிக்கும் பாதுகைகளைச் சூழ்ந்து நின்றனர்।

Verse 16

ततस्तत्र समागत्य पुरुषा अपि दूरतः । प्रपूज्य पादुके सम्यङ्मातॄस्ताश्च ततः परम् । प्रयांति च परां सिद्धिं जन्म मृत्युविवर्जिताम्

பின்னர் தொலைதூரத்திலிருந்து வந்த ஆண்களும் பாதுகைகளை முறையாகப் பூஜித்து, அதன் பின் அந்த மாத்ருகைகளையும் வணங்குகின்றனர்; பின்னர் அவர்கள் பிறப்பு-இறப்பு அற்ற பரம சித்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे नष्टा अग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । तीर्थयात्राव्रतान्येव संयमा नियमाश्च ये

இந்நேரத்தில் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகக் கிரியைகள் மறைந்தன; தீர்த்தயாத்திரை, விரதங்கள் மட்டுமே நிலைத்தன; அதோடு கட்டுப்பாடும் நியமங்களும் இருந்தன।

Verse 18

ये चापि ब्राह्मणाः शांताः सदा मद्यस्य दूषणम् । प्रकुर्वंति स्वहस्तेन तेऽपि मद्यैः पृथग्विधैः

எப்போதும் மதியத்தைப் பழிக்கும் அமைதியான பிராமணர்களும் கூட, தங்கள் கைகளாலேயே பலவகை மதியங்களில் ஈடுபடுகின்றனர்।

Verse 19

तर्पयंति तथा मांसैस्त्यक्ताशेषमखक्रियाः । पादुके मातृभिर्जुष्टे तथा धूपानुलेपनैः

அவர்கள் எல்லா யாகக் கிரியைகளையும் கைவிட்டு, மாம்சத்தால் தర్పணம் செய்கின்றனர்; மேலும் மாத்ருகணங்கள் அருள்பெற்ற பாதுகைகளை தூபம், அனுலேபனம் கொண்டு வழிபடுகின்றனர்।

Verse 20

एतस्मिन्नंतरे भीताः सर्वे देवाः सवासवाः । दृष्ट्वा यज्ञक्रियोच्छेदं क्षुत्पिपासा समाकुलाः

அந்நேரத்தில் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் அஞ்சினர்; யாகக் கிரியைகள் துண்டிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து பசி, தாகத்தால் கலங்கினர்।

Verse 21

प्रोचुर्महेश्वरं गत्वा विनयावनताः स्थिताः । स्तुत्वा पृथग्विधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः शतरुद्रियैः

அவர்கள் மகேஸ்வரனை அணுகி பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றனர்; வேதோಕ್ತ சதருத்ரீயம் முதலிய பல சூக்தங்களால் ஸ்துதி செய்து உரைத்தனர்।

Verse 22

देवा ऊचुः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे पादुके तत्र संस्थिते । अंबाया मातृभिः सार्धं गुहामध्ये सुगुप्तके

தேவர்கள் கூறினர்—ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் அந்த பாதுகைகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன; அங்கே அம்பா மாத்ருகணங்களுடன் மிக மறைந்த குகையின் உள்ளே வாசம் செய்கிறாள்।

Verse 23

ब्राह्मणा अपिदेवेश मद्यमांसेन भक्तितः । ताभ्यां पूजां प्रकुर्वंति प्रयांति परमां गतिम्

தேவேசா! பிராமணர்களும் பக்தியுடன் மதுவும் மாம்சமும் கொண்டு அந்த பாதுகைகளைப் பூஜித்து, பரம கதியை அடைகின்றனர்।

Verse 24

नष्टा धर्मक्रिया सर्वा मर्त्यलोकेत्र सांप्रतम् । अस्माकं संक्षयो जातो यज्ञभागं विना प्रभो

இப்போது இந்த மর্ত்யலோகத்தில் எல்லா தர்மச் செயல்களும் அழிந்துவிட்டன. ஆண்டவனே, யாகத்தில் எங்கள் பங்கு இல்லாததால் எங்கள் சிதைவு தொடங்கியது.

Verse 25

तस्मात्त्वं कुरु देवेश यथा स्यात्पादुकाक्षयः । प्रभवंति मखा भूमावस्माकं स्युः परा मुदः

ஆகையால் தேவேசனே, ‘பாதுகா-க்ஷயம்’ நிகழுமாறு அருள்செய்; பூமியில் யாகங்கள் மீண்டும் செழிக்க, எங்களுக்கு பரமானந்தம் உண்டாகட்டும்.

Verse 26

श्रीभगवानुवाच । या सा अंबेति विख्याता शक्तिः सा परमेश्वरी । जगन्माताऽक्षया साक्षान्ममा पि जननी च सा

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—‘அம்பா’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த சக்தியே பரமேஸ்வரி. அவளே ஜகன்மாதா, நிச்சயமாக அழிவிலி; அவளே எனக்கும் தாய்.

Verse 27

तत्कथं संक्षयस्तस्याः कर्तुं केनापि शक्यते । मनसापि महाभागाः पादुकानां विशेषतः

அப்படியிருக்க, அவளுக்கு யாரால் சிதைவு செய்ய முடியும்? மகாபாக்யவான்களே, குறிப்பாக அந்த பாதுகைகளுக்கு மனத்தாலும் சிதைவு செய்ய இயலாது.

Verse 28

परं तत्र करिष्यामि सुखोपायं सुरेश्वराः । युष्मभ्यं पादुकायां च महत्त्वं येन जायते

எனினும், சுரேஸ்வரர்களே, அங்கே நான் ஒரு எளிய வழியை அமைப்பேன்—அதனால் உங்களுக்கும் பாதுகைக்கும் மகிமை உண்டாகும்.

Verse 29

एवमुक्त्वा ततो ध्यानं चक्रे देवो महेश्वरः । व्यावृत्यकमलं हृत्स्थमष्टपत्रं सकर्णिकम्

இவ்வாறு உரைத்த பின் தேவன் மகேஸ்வரன் தியானத்தில் லயித்தான். இதயத்தில் உள்ள தாமரையை விரித்து, கர்ணிகையுடன் கூடிய எட்டிதழ்த் தாமரையை கண்டான்।

Verse 30

तस्यांतर्गतमासीनमंगुष्ठाग्रमितं शुभम् । द्वादशार्कप्रभं सूक्ष्मं स्वमात्मानं व्यलोकयत्

தன் உள்ளே அமர்ந்தவனாய், அவர் தன் நுண்ணிய ஆத்மாவைத் தரிசித்தான்—மங்கலமானது, பெருவிரல் நுனியளவு, பன்னிரண்டு சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசமானது।

Verse 31

तस्यैवं ध्यायमानस्य तृतीयनयनात्ततः । श्वेतांबरधरा शुभ्रा निर्गता कन्यका शुभा

அவர் இவ்வாறு தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில், அப்போது அவரது மூன்றாம் கணிலிருந்து வெண்மையான ஆடை அணிந்த, தூய ஒளியுடன் விளங்கும் ஒரு மங்கலக் கன்னி வெளிப்பட்டாள்।

Verse 32

अथ सा प्राह तं देवं प्रणिपत्य महेश्वरम् । किमर्थं देव सृष्टास्मि ममादेशः प्रदीयताम्

அப்போது அவள் மகேஸ்வர தேவனை வணங்கி கூறினாள்—“தேவா! என்னை எந்த நோக்கத்திற்காக படைத்தீர்? எனக்கு உமது ஆணையை அருள்வீராக।”

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे पादुके संस्थिते शुभे । श्रीमातुर्जगतां मुख्ये ताभ्यां पूजां त्वमाचर

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில் நிறுவப்பட்ட அந்த மங்கலப் பாதுகைகளிடம், உலகமாதா ஸ்ரீமாதாவின் முதன்மை பாதுகைகளுக்கு நீ வழிபாடு செய்।”

Verse 34

कन्यकां संपरित्यज्य तवान्वयविवर्द्धिताम् । यः करिष्यति तत्पूजामाहारः स्यात्स मातृषु

கன்னியைக் தனிப்பட்ட உரிமைப் பொருளென எண்ணாமல், உன் குலத்தை வளர்ப்பவளெனக் கருதி யார் அவளுக்குப் பூஜை செய்கிறாரோ—அவருக்கு மாத்ருகணங்களின் அருள் கிடைத்து, அவரின் உணவும் வாழ்வாதாரமும் பாதுகாப்பாகும்।

Verse 35

कौमारब्रह्मचर्य्येण त्वयापि च सुभक्तितः । ताभ्यां पूजा प्रकर्तव्या नो चेन्नाशमवाप्स्यसि

நீயும் கௌமார பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி, தூய பக்தியுடன் அந்த இருவருக்கும் பூஜை செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் அழிவு உன்னை அடையும்।

Verse 36

तव पूजा करिष्यन्ति ये नरा भक्तितत्पराः । मातॄणां संमतास्ते स्युः सर्वदैव सुखान्विताः

பக்தியையே ஒரே நோக்கமாகக் கொண்டு உன் பூஜையைச் செய்பவர்கள் மாத்ருகணங்களுக்கு உகந்தவர்களாவர்; அவர்கள் எப்போதும் இன்பம் நிறைந்தவர்களாய் இருப்பர்।

Verse 37

एवमुक्त्वा ततस्तस्या मंत्रमार्गं यथोचितम् । पूजामार्गं विशेषेण कथयामास विस्तरात्

இவ்வாறு கூறிய பின், அவர் அவளுக்கு முறையோடு மந்திர மார்க்கத்தைப் போதித்து, குறிப்பாக பூஜை முறையை விரிவாக விளக்கினார்।

Verse 38

ततो विसर्जयामास दत्त्वा छत्रादिभूषणम् । प्रतिपत्तिं महादेवस्तांश्च सर्वान्सुरेश्वरान्

பின்னர் மகாதேவர், அந்த எல்லா தேவேஸ்வரர்களுக்கும் உரிய மரியாதையும் ஏற்பாடுகளும் செய்து, குடை முதலிய அலங்காரங்களை அளித்து அவர்களை விடைபெறச் செய்தார்।

Verse 39

कुमार्युवाच । त्वयेतत्कथितं देव त्वदन्वयसमुद्भवाः । कन्यकाः पूजयिष्यंति पादुके ते सुशोभने

கன்னி கூறினாள்—ஓ தேவா! நீர் உரைத்தபடியே, உமது வம்சத்தில் பிறந்த கன்னியர் உமது மிகச் சிறப்பாக ஒளிரும் பாதுகைகளைப் பூஜிப்பார்கள்।

Verse 40

कौमारब्रह्मचर्य्येण भविष्यत्यन्वयः कथम् । एतन्मे विस्तरात्सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே பிரம்மச்சரியம் காத்தால் வம்சம் எவ்வாறு உண்டாகும்? இதனை முழுமையாகவும் முறையாகவும் எனக்கு விளக்கி அருள வேண்டும்।

Verse 41

श्रीभगवानुवाच । यस्यायस्याः प्रसन्ना त्वं कन्यकाया वदिष्यसि । मंत्रग्राममिमं सम्यक्त्वद्भावा सा भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நீ எந்தக் கன்னியின்மேல் பிரசன்னமாய் அருளி, இந்த முழு மந்திரத் தொகுதியை முறையாக உபதேசிப்பாயோ, அவள் உன் உணர்வுச் சுவபாவத்தையே—உனக்கு ஒப்பான ஆன்மிக நிலையையே—அடைவாள்।

Verse 42

एवं चान्या महाभागे पारंपर्येण कन्यकाः । तव वंशोद्भवाः सर्वाः प्रभविष्यंति मंत्रतः

இவ்வாறே, ஓ மகாபாக்கியவதியே! இடையறாத பரம்பரையால் பிற கன்னியரும்—மந்திரத்தின் வலிமையால்—அனைவரும் உன் வம்சத்தில் பிறந்தவர்களாகத் தோன்றுவர்।

Verse 43

ततः सा तां समासाद्य पादुकासंभवां गुहाम् । पूजां चक्रे यथान्यायं यथोक्तं त्रिपुरारिणा

பின்னர் அவள் பாதுகைகளின் வெளிப்பாட்டால் புனிதமடைந்த அந்தக் குகையை அணுகி, திரிபுராரி (சிவன்) உரைத்தபடியே முறையாகப் பூஜை செய்தாள்।

Verse 44

सूत उवाच । तदन्वयसमुत्थायाः कन्यकायाः करेण यः । पादुकाभ्यां नरः पूजां प्रकरोति समाहितः । इह लोके सुखं प्राप्य स स्यात्प्रेत्य सुखान्वितः

சூதர் கூறினார்—அந்த வம்சத்தில் பிறந்த கன்னியின் கையால், ஒருமனத்துடன், புனிதப் பாதுகைகளை வழிபடுகிற மனிதன் இவ்வுலகில் இன்பம் பெறுவான்; இறந்த பின் பரலோகத்திலும் இன்பம் நிறைந்தவனாக இருப்பான்.

Verse 45

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कन्याहस्तेन पादुके । पूजनीये विशेषेण पूज्या सा चापि कन्यका

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும், குறிப்பாக கன்னியின் கையால், புனிதப் பாதுகைகளை வழிபட வேண்டும்; அந்தக் கன்னியையும் சிறப்பு மரியாதையுடன் போற்ற வேண்டும்.

Verse 46

वांछद्भिः शाश्वतं सौख्यमिह लोके परत्र च । मानवैर्भक्तिसंयुक्तैरित्युवाच महेश्वरः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—பக்தியுடன் கூடிய மனிதர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நிலையான இன்பத்தை விரும்பினால், இதையே பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 47

एतद्वः सर्वमाख्यातं माहात्म्यं पादुकोद्भवम् । श्रीमातुरनुषंगेण अंबादेव्या द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! ஸ்ரீமாதா அம்பாதேவியின் தொடர்பினால் தோன்றிய புனிதப் பாதுகைகளின் முழு மகிமையையும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 48

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या चतुर्दश्यां समाहितः । तथाष्टम्यां विशेषेण स प्राप्नोति परं पदम्

பக்தியுடன் ஒருமனத்துடன், சதுர்தசி நாளிலும்—குறிப்பாக அஷ்டமி நாளிலும்—இந்த மகிமையைச் செவிமடுக்கிறவன் பரமப் பதத்தை அடைவான்.

Verse 89

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्रीमातुः पादुकामाहात्मवर्णनंनामैकोननवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஸ்ரீமாதாவின் பாதுகா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் எண்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।