Adhyaya 47

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । महाकालस्य माहात्म्यं विस्तरेण महामते । अस्माकं सूतज ब्रूहि सर्वं वेत्ति यतो भवान्

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ மகாமதியே, மகாகாலனின் மஹிமையை விரிவாக எங்களுக்குச் சொல்லும். ஓ சூதபுத்ரா, நீ அனைத்தையும் அறிந்தவன்; ஆகவே அனைத்தையும் விளக்குவாய்.

Verse 2

सूत उवाच । आसीत्पूर्वं महीपाल इक्ष्वाकुकुलनन्दनः । रुद्रसेन इति ख्यातः सर्वशत्रुनिषूदनः

சூதன் கூறினான்— முற்காலத்தில் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்வாகிய ஒரு மஹீபாலன் (பூமியின் அரசன்) இருந்தான்; ‘ருத்ரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா பகைவரையும் அழிப்பவன் ஆவான்.

Verse 3

समुद्र इव गांभीर्ये सौम्यत्वे शशिसंनिभः । वीर्ये यथा सहस्राक्षो रूपे कन्दर्पसन्निभः

அவன் கம்பீரத்தில் கடல்போல், சௌம்யத்தில் நிலவுபோல்; வீரத்தில் ஆயிரக்கண் இந்திரன்போல், அழகில் கந்தர்ப்பனை ஒத்தவன்.

Verse 4

तस्य कांतीति विख्याता पुरी सर्वगुणान्विता । राजधान्यभवच्छ्रेष्ठा प्रोच्चप्राकारतोरणा

அவனுடைய ‘காந்தீ’ எனப் புகழ்பெற்ற நகரம் எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது. உயர்ந்த மதில்களும் மாட்சிமைமிகு தோரணங்களும் உடைய அந்தத் தலைநகரம் தலைசிறந்ததாக விளங்கியது.

Verse 5

तथैवासीत्प्रिया तस्य भार्या परमसंमता । ख्याता पद्मवतीनाम रूपौदार्य गुणान्विता

அவ்வாறே அவனுக்கு மிகப் பிரியமும் மிக மதிப்புமுடைய மனைவி இருந்தாள். அவள் ‘பத்மவதி’ எனப் புகழ்பெற்று, அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்.

Verse 6

स तया सहितो राजा वैशाख्या दिवसे सदा । समभ्येति निजस्थानात्सैन्येनाल्पेन संवृतः

அரசன் அவளுடன் சேர்ந்து எப்போதும் வைசாக மாதத்தின் ஒரு நாளில் தன் இடத்திலிருந்து புறப்பட்டு, சிறிய படையுடன் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 7

चमत्कारपुरे क्षेत्रे पीठे तत्र द्विजोत्तमाः । महाकालस्य देवस्य पुरतो रात्रिजागरम् । करोति श्रद्धया युक्तः सभार्यः स महीपतिः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! சமத்காரபுரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அந்த பீடத்தில், அந்த மன்னன் மனைவியுடன் மகாகால தேவனின் முன்னிலையில் பக்தியுடன் இரவு முழு விழிப்பை மேற்கொண்டான்.

Verse 8

उपवासपरो भूत्वा ध्यायमानो महेश्वरम् । गीतवाद्येन हृद्येन नृत्येन द्विजसत्तमाः । धर्माख्यानेन विप्राणां वेदाध्ययनविस्तरैः

உபவாசத்தில் நிலைத்து மகேஸ்வரனைத் தியானித்தபடி, ஓ பிராமணருள் சிறந்தவர்களே, இனிய பாடல்-வாத்தியங்கள், நடனம், பிராமணர்களின் தர்மக் கதைகள், மேலும் வேதங்களின் விரிவான ஓதல்-அధ్యயனத்தால் (அவ்விழிப்பு நிகழ்ந்தது).

Verse 9

ततः प्रातः समुत्थाय स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । ददौ दानानि विप्रेभ्यस्तपस्विभ्यो विशेषतः

பின்னர் காலையில் எழுந்து நீராடி, கழுவிய தூய ஆடைகளை அணிந்து, பரிசுத்தனாக இருந்து, தானங்களை அளித்தான்—சிறப்பாகப் பிராமணர்களுக்கும் தவசிகளுக்கும்.

Verse 10

दीनांधकृपणेभ्यश्च तथान्येभ्यः सहस्रशः । वर्षेवर्षे सदैवं स समभ्येत्य महीपतिः । वैशाख्यां जागरं तस्य देवस्य पुरतोऽकरोत्

அவன் ஏழைகள், குருடர்கள், வறியவர்கள் ஆகியோருக்கும், மேலும் ஆயிரக்கணக்கான பிறருக்கும் தானம் செய்தான். இவ்வாறு ஆண்டுதோறும் அந்த அரசன் வந்து, வைசாக மாதத்தில் அந்த இறைவனின் முன்னிலையில் இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டான்.

Verse 11

यथायथा स भूपालः कुरुते रात्रिजागरम् । महाकालाग्रतस्तस्य तथा वृद्धिः प्रजायते

அந்த அரசன் மகாகாலனின் முன்னிலையில் எவ்வளவு அளவு இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டானோ, அவ்வளவு அளவிலேயே அவனுடைய செல்வவளம் பெருகியது; ஏனெனில் அது மகாகாலன் சன்னிதியில் நிகழ்ந்தது.

Verse 12

शत्रवो विलयं यांति लक्ष्मीर्वृद्धिं प्रगच्छति । एकदा स समायातस्तत्र यावन्महीपतिः

அவனுடைய பகைவர்கள் அழிந்தனர்; லக்ஷ்மியும் வளர்ந்தது. ஒருமுறை அந்த மன்னன் அங்கே (அந்த தீர்த்தத்தில்) வந்தான்.

Verse 13

तत्रैव दिवसे तावन्महाकालस्य चाग्रतः । अपश्यद्ब्राह्मणश्रेष्ठान्नानादिग्भ्यः समागतान्

அதே நாளில் அங்கே மகாகாலனின் முன்னிலையில், பல திசைகளிலிருந்து வந்த உயர்ந்த பிராமணர்களை அவன் கண்டான்.

Verse 14

वेदाध्ययनसंपन्नान्व्रतनिष्ठापरायणान् । एके तत्र कथाश्चक्रुः सुपुण्या ब्राह्मणोत्तमाः

அவர்கள் வேதஅத்தியயனத்தில் தேர்ந்தவர்களும், விரதநிஷ்டையில் உறுதியானவர்களும் ஆவர். அங்கே சில மிகப் புண்ணியமிக்க பிராமணோத்தமர்கள் புனிதக் கதாச்சர்ச்சையைத் தொடங்கினர்.

Verse 15

राजर्षीणां पुराणानां देवर्षीणां तथा परे । तीर्थानां च तथा चान्ये ब्रह्मर्षीणां तथा परे । यज्ञानां सागराणां च द्वीपानां च मनोहराः

சிலர் ராஜரிஷிகளையும் புராணங்களின் கதைகளையும் உரைத்தனர்; சிலர் தேவரிஷிகளின் மகிமையைப் பேசினர். சிலர் தீர்த்தங்களையும், சிலர் பிரம்மரிஷிகளையும்; மேலும் யாகங்கள், சமுத்திரங்கள், மனோகரத் தீவுகள் பற்றிய இனிய நிகழ்வுகளும் சொல்லப்பட்டன.

Verse 16

अथ तान्पृथिवीपालः स प्रणम्य यथाक्रमम् । उपविष्टः सभामध्ये तैः सर्वैश्चाभिनंदितः

அப்போது அந்த பூபாலன் (அரசன்) அவர்களை முறையே வணங்கி, சபையின் நடுவில் அமர்ந்தான்; அனைவரும் அவனை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர்.

Verse 17

कस्मिंश्चिदथ संप्राप्ते कथांते ते मुनीश्वराः । पप्रच्छुर्भूमिपालं तु कौतूहलसमन्विताः

பின்னர் உரையாடல் ஒரு கட்டத்தை அடைந்தபோது, ஆர்வம் நிறைந்த அந்த முனிவர்தலைவர்கள் பூபாலனான அரசனை வினவினர்.

Verse 18

वैशाखीदिवसे राजंस्त्वं सदाभ्येत्य दूरतः । वर्षेवर्षेऽस्य देवस्य पुरतो रात्रिजागरम्

“அரசே! வைசாகி நாளில் நீ எப்போதும் தூரத்திலிருந்தும் வந்து சேர்கிறாய்; ஆண்டுதோறும் இந்தத் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்கிறாய்.”

Verse 19

प्रकरोषि प्रयत्नेन त्यक्त्वान्याः सकलाः क्रियाः । स्नानदानादिका याश्च निर्दिष्टाः शास्त्रचिंतकैः

“நீ மிகுந்த முயற்சியுடன் இதைச் செய்கிறாய்; மற்ற எல்லா கிரியைகளையும் விட்டு—சாஸ்திரத்தை ஆராய்ந்தோர் கூறிய ஸ்நானம், தானம் முதலியவற்றையும் கூட ஒதுக்குகிறாய்.”

Verse 20

न ते यदि रहस्यं स्यात्तदाऽशेषं प्रकीर्तय । नूनं त्वं वेत्सि तत्सर्वं यत्फलं रात्रिजागरे

இது உனக்குப் இரகசியமல்லையெனில், அனைத்தையும் முழுமையாக உரை. இரவு ஜாகரணத்தால் பெறும் பலனை நீ நிச்சயமாக முழுதும் அறிவாய்.

Verse 22

अहमासं वणिग्जात्या पुरा वै वैदिशे पुरे । निर्धनो बंधुभिर्मुक्तः परिभूतः पदेपदे

முன்னொரு காலத்தில் விதிசா நகரில் நான் வணிகக் குலத்தில் பிறந்தேன். ஆயினும் நான் ஏழை—உறவினரால் கைவிடப்பட்டு, அடியடியாக அவமதிக்கப்பட்டேன்.

Verse 23

कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवान्पाकशासनः । वैदिशे नाकरोद्वृष्टिं सप्त वर्षाणि पंच च

பின்னர் ஒரு காலப்பகுதியில் பகவான் பாகசாசனன் (இந்திரன்) விதிசாவில் மழையைப் பொழியச் செய்யவில்லை—ஏழு ஆண்டுகளும் மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளும்.

Verse 24

ततो वृष्टिनिरोधेन सर्वे लोकाः क्षुधार्द्दिताः । अन्नाभावान्मृताः केचित्केचिद्देशांतरे गताः

மழை தடுக்கப்பட்டதால் எல்லா மக்களும் பசியால் வாடினர். உணவின்மையால் சிலர் இறந்தனர்; சிலர் தூரநாடுகளுக்குச் சென்றனர்.

Verse 25

ततोऽहं स्वां समादाय पत्नीं क्षुत्क्षामगात्रिकाम् । अश्रुपूर्णमुखीं दीनां प्रस्खलन्तीं पदेपदे

அப்போது நான் என் மனைவியையும் அழைத்துச் சென்றேன்—பசியால் சோர்ந்த உடலுடன், கண்ணீரால் நிறைந்த முகத்துடன், துயருற்றவளாய் அடியடியாகத் தடுமாறினாள்.

Verse 26

सौराष्ट्रं मनसि ध्यात्वा प्रस्थितस्तदनन्तरम् । सुभिक्षं लोकतः श्रुत्वा जीवनाय द्विजोत्तमाः

மனத்தில் சௌராஷ்டிரத்தைத் தியானித்து நான் உடனே புறப்பட்டேன். அங்கு சுபிக்ஷம் உள்ளது என்று மக்களிடமிருந்து கேட்டதால், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, வாழ்வதற்காகச் சென்றேன்.

Verse 27

क्रमेण गच्छमानोऽथ भिक्षान्नकृतभोजनः । आनर्तविषयं प्राप्तश्चमत्कारपुरांतिके

மெல்ல மெல்லச் சென்று, பிச்சையால் கிடைத்த அன்னத்தையே உணவாகக் கொண்டு, நான் ஆனர்த்த தேசத்தை அடைந்தேன்—‘சமத்கார’ எனும் நகரத்தின் அருகில்.

Verse 28

तत्र रम्यं मया दृष्टं पद्मिनीखण्डमंडितम् । सरः स्वच्छोदकापूर्णं जलपक्षिभिरावृतम्

அங்கே நான் ஒரு இனிய ஏரியைக் கண்டேன்; தாமரைத் தாவரக் குழுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, தெளிந்த நீரால் நிரம்பியது, நீர்ப்பறவைகளால் சூழப்பட்டது.

Verse 29

ततोऽहं तत्समासाद्य स्नातः शीतेन वारिणा । क्षुधार्तश्च तृषार्तश्च श्रमार्तश्च विशेषतः

பின்னர் நான் அந்த ஏரியை அணைந்து அதன் குளிர்ந்த நீரில் நீராடினேன்; நான் பசியால் வாடி, தாகத்தால் தவித்து, குறிப்பாக உழைப்பால் மிகவும் களைத்திருந்தேன்.

Verse 30

अथाहं भार्यया प्रोक्तो गृहाणेश जलाशयात् । जलजानि क्रयार्थाय येन स्यादद्य भोजनम्

அப்போது என் மனைவி என்னிடம் கூறினாள்—“ஓ நாதா, இந்த நீர்த்தேக்கத்திலிருந்து நீரில் பிறக்கும் தாமரைகளை எடுத்துவருங்கள்; அவற்றை விற்றால் இன்று உணவு கிடைக்கும்.”

Verse 32

ततो मया गृहीतानि पद्मानि द्विजसत्तमाः । विक्रयार्थं प्रभूतानि वाच्छमानेन भोजनम्

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, உணவு பெறும் விருப்பத்தால் விற்கும்பொருட்டு நான் பல தாமரைகளைச் சேகரித்தேன்।

Verse 33

चमत्कारपुरं प्राप्य ततोऽहं द्विजसत्तमाः । भ्रांतस्त्रिकेषु सर्वेषु चत्वरेषु गृहेषु च

பின்னர், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, ‘சமத்காரபுரம்’ நகரை அடைந்து, மூன்று வழிச்சந்திகள், சதுக்கங்கள், வீடு வீடாக எல்லாம் அலைந்தேன்।

Verse 34

न कश्चित्प्रतिगृह्णाति तानि पद्मानि मानवः । मम भाग्यवशाल्लोको जातः क्रयपराङ्मुखः

ஆனால் எந்த மனிதனும் அந்தத் தாமரைகளை ஏற்கவில்லை; என் துர்பாக்கியத்தால் மக்கள் வாங்குவதில் விரக்தியடைந்தனர்।

Verse 35

अथ क्षुत्क्षामकण्ठस्य श्रांतस्य मम भास्करः । अस्ताचलमनुप्राप्तः संध्याकालस्ततोऽभवत्

அப்போது பசியால் வறண்ட தொண்டையுடன், சோர்வால் களைத்த நான் இருந்தேன்; சூரியன் அஸ்தமலை அடைந்து மாலைச் சந்தியா நேரம் வந்தது।

Verse 36

ततो वैराग्यमापन्नः सुप्तोऽहं भग्नमंदिरे । तानि पद्मानि भूपृष्ठे निधाय सह भार्यया

அப்போது விரக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் இடிந்த கோவிலில் உறங்கினேன்; அந்தத் தாமரைகளை மனைவியுடன் சேர்ந்து தரையில் வைத்தேன்।

Verse 37

अथार्धरात्रे संप्राप्ते श्रुतो गीतध्वनिर्मया । ततश्च चिंतितं चित्ते जागरोऽयमसंशयम्

அர்த்தராத்திரி வந்தபோது பாடலின் ஒலி எனக்குக் கேட்டது. அப்போது மனத்தில் எண்ணினேன்—இது நிச்சயமாக ஜாகரமே.

Verse 38

तस्माद्गच्छामि चेत्कश्चित्पद्मान्येतानि मे नरः । मूल्येन प्रतिगृह्णाति भोजनं जायते ततः

ஆகையால் நான் செல்கிறேன்; யாராவது இக்கமல்களை விலை கொடுத்து என்னிடமிருந்து ஏற்றுக்கொண்டால், அதனால் உணவு கிடைக்கும்.

Verse 39

एवं विनिश्चयं कृत्वा पद्मान्यादाय सत्वरम् । सभार्यः प्रस्थितस्तत्र यत्र गीतस्य निःस्वनः

இவ்வாறு தீர்மானித்து, விரைவாகக் கமல்களை எடுத்துக்கொண்டு, மனைவியுடன் சேர்ந்து, பாடலின் ஒலி எழும் இடத்திற்குப் புறப்பட்டேன்.

Verse 40

ततश्चायतने तस्मिन्प्राप्तोऽहं मुनिपुंगवाः । अपश्यं देवदेवेशं महाकालं प्रपूजितम् । अग्रस्थितैर्द्विजश्रेष्ठैर्जपगीतपरायणैः

பின்னர், முனிவரிற் சிறந்தவரே, நான் அந்த ஆலயத்தை அடைந்தேன். தேவர்களின் தேவேசனான மகாகாலன் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுவதைக் கண்டேன்; முன்புறம் நின்ற உயர்ந்த பிராமணர்கள் ஜபமும் கீர்த்தனமும் செய்து திளைத்தனர்.

Verse 41

एके नृत्यं प्रकुर्वंति गीतमन्ये जपं परे । अन्ये होमं द्विजश्रेष्ठा धर्माख्यानमथापरे

சிலர் நடனம் செய்தனர், சிலர் பாடினர், சிலர் ஜபத்தில் ஈடுபட்டனர். பிராமணரிற் சிறந்தவரே, சிலர் ஹோமம் செய்தனர்; இன்னும் சிலர் தர்ம உபதேசங்களையும் கதைகளையும் உரைத்தனர்.

Verse 42

ततः कश्चिन्मया पृष्टः क्रियते जागरोऽत्र किम् । क एते जागरासक्ता लोकाः कीर्तय मे द्रुतम्

அப்போது நான் ஒருவரைக் கேட்டேன்—“இங்கே ஏன் ஜாகரம் (இரவுக் காவல்) நடத்தப்படுகிறது? ஜாகரத்தில் ஈடுபட்ட இவர்கள் யார்? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 43

तेनोक्तमेष देवस्य महाकालस्य जागरः । क्रियते ब्राह्मणैर्भक्त्या उपवासपरायणैः

அவன் கூறினான்—“இது தேவன் மகாகாலனுக்கான ஜாகரம்; உபவாசத்தில் உறுதியான பிராமணர்கள் பக்தியுடன் இதை நடத்துகின்றனர்.”

Verse 44

अद्य पुण्यतिथिर्नाम वैशाखी पुण्यदा परा । यस्यामस्य पुरो भक्त्या नरः कुर्यात्प्रजागरम् । महाकालस्य देवस्य सौख्यं प्राप्नोत्यसंशयम्

இன்று ‘வைசாகி’ எனப்படும் மிகப் புண்ணியத்தை அளிக்கும் திதி. இந்நாளில் யார் இந்த மகாகால தேவனின் முன்னிலையில் பக்தியுடன் இரவு ஜாகரம் செய்கிறாரோ, அவர் ஐயமின்றி இறைவனின் அருளும் நலனும் பெறுவார்.

Verse 45

संति पद्मानि मे यच्छ मूल्यमादाय भद्रक । भोजनार्थमहं दद्मि कलधौतपलत्रयम्

“என்னிடம் தாமரை மலர்கள் உள்ளன; நல்லவரே, அவற்றை எனக்குக் கொடுத்து அதன் விலையைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். உணவிற்காக நான் உங்களுக்கு மூன்று பலா பொன் தருகிறேன்.”

Verse 46

ततोऽवधारितं चित्ते मया ब्राह्मणसत्तमाः । पूजयामि महाकालं पद्मैरेतैः सुरेश्वरम्

அப்போது, ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, நான் மனத்தில் உறுதி செய்தேன்—“இந்த தாமரைகளால் தேவர்களின் ஈசன் மகாகாலனை நான் வழிபடுவேன்.”

Verse 47

न मया सुकृतं किंचिदन्यदेहांतरे कृतम् । नियतं तेन संभूत इत्थंभूतोऽस्मि दुर्गतः

முன்னைய பிறவிகளில் நான் எந்தப் புண்ணியச் செயலும் செய்யவில்லை. அதனாலேயே நிச்சயமாக இந்நிலைக்கு வந்தேன்—இப்போது நான் துர்கதியில் வீழ்ந்தேன்.

Verse 48

परं क्षुत्क्षामकंठेयं भार्या मे प्रियवादिनी । अन्नाभावान्न संदेहः प्रातर्यास्यति संक्षयम्

மேலும் துயரம் என்னவெனில், என் இனிய மொழி பேசும் மனைவி—பசியால் அவளது தொண்டை வறண்டு பலவீனமடைந்தது. உணவு இல்லாததால், சந்தேகமின்றி அவள் விடியற்காலம் வரை சோர்ந்து குன்றுவாள்.

Verse 49

एवं चिंतयमानस्य मम सा दयिता ततः । प्रोवाच मधुरं वाक्यं विनयावनता स्थिता

நான் இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டிருந்தபோது, என் அன்புத் துணைவி பணிவுடன் தலை குனிந்து இனிய வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 50

मा नाथ कुरु पद्मानां विक्रयं धनलोभतः । कुरुष्व च हितं वाक्यं यत्ते वक्ष्यामि सांप्रतम्

என் நாதா, பண ஆசையால் தாமரைகளை விற்காதீர். நான் இப்போது சொல்லும் நன்மை தரும் வார்த்தையை கேட்டு அதன்படி செய்க.

Verse 51

उपवासो बलाज्जातः सस्याभावादसंशयम् । अस्माकं जागरं चापि भविष्यति बुभुक्षया

தானியம் இல்லாததால், சந்தேகமின்றி எங்களுக்கு வலுக்கட்டாயமாக உபவாசம் ஏற்பட்டது. மேலும் பசியாலேயே இரவு விழிப்பும் நிகழும்.

Verse 52

तत्रोभाभ्यां कृतं स्नानं दिवा सरसि शोभने । घर्मार्त्ताभ्यां श्रमार्त्ताभ्यां कृतदेवार्चनं तथा

அங்கே அவர்கள் இருவரும் பகலில் அந்த அழகிய ஏரியில் நீராடினர்; வெப்பமும் களைப்பும் துன்புறுத்தினாலும், தெய்வாராதனையையும் செய்தனர்।

Verse 53

तस्माद्देवं महाकालं पूजयामोऽधुना वयम् । पद्मैरेतैः परं श्रेय आवयोर्येन जायते

ஆகையால் இப்போது நாம் மகாகாலன் எனும் தேவனை வழிபடுவோம்; இக்கமல மலர்களை அர்ப்பணித்தால் நமிருவருக்கும் பரம நன்மையும் மங்களமும் உண்டாகும்।

Verse 54

राजोवाच । उभाभ्यामथ हृष्टाभ्यां पूजितोऽयं महेश्वरः । तैः पद्मैः सत्त्वमास्थाय कृत्वा पूजां द्विजोत्तमाः

அரசன் கூறினான்—ஓ சிறந்த பிராமணர்களே! பின்னர் மனமகிழ்ந்த அந்த இருவரும் இம்மஹேஸ்வரனை வழிபட்டனர்; அந்தக் கமலங்களால் தூய்மையும் உறுதியும் கொண்டு பூஜையை நிறைவேற்றினர்।

Verse 55

क्षुत्पीडया समायाता नैव निद्रा कथंचन । स्वल्पापि मंदिरे चात्र स्थितयोर्हरसन्निधौ

பசியின் துன்பத்தால் வாடிய நமிருவருக்கும் எவ்விதத்திலும் உறக்கம் வரவில்லை; இங்கே இந்த ஆலயத்தில் ஹரன் (சிவன்) சன்னிதியில் இருந்தபோதும், சிறிதளவும் இல்லை।

Verse 56

ततः प्रभातसमये प्रोद्गते रविमंडले । मृतोऽहं क्षुधयाविष्टः स्थानेऽत्रैव द्विजोत्तमाः

பின்னர் விடியற்காலையில் சூரியமண்டலம் உதயமானபோது, பசியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் இங்கேயே இவ்விடத்தில் இறந்தேன்—ஓ சிறந்த பிராமணர்களே!

Verse 57

अथ सा दयिता मह्यं तदादाय कलेवरम् । हर्षेण महताविष्टा प्रविष्टा हव्यवाहनम्

அப்போது என் பிரியமானவள் என் அந்த உடலை எடுத்துக்கொண்டு, பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, யாகஅக்னியில் புகுந்தாள்।

Verse 58

तत्प्रभावादहं जातः कांतीनाथो महीपतिः । दशार्णाधिपतेः कन्या सापि जातिस्मरा सती

அந்தப் பிரபாவத்தால் நான் ‘காந்தீநாதன்’ எனும் பூமிபதியாகப் பிறந்தேன்; அவளும் தசார்ணாதிபதியின் மகளாகப் பிறந்து, சதியாகவும் முன்ஜன்ம நினைவுடையவளாகவும் இருந்தாள்।

Verse 59

ततः स्वयंवरं प्राप्ता मां विज्ञाय निजं पतिम् । मयापि सैव विज्ञाय पूर्वपत्नी समाहृता

பின்னர் அவள் சுயம்வரத்திற்கு வந்து, என்னைத் தன் கணவன் என அறிந்து என்னையே தேர்ந்தெடுத்தாள்; நானும் அவளை முன்ஜன்ம மனைவி என உணர்ந்து துணைவியாக ஏற்றேன்।

Verse 60

एतस्मात्कारणादस्य महाकालस्य जागरम् । वर्षेवर्षे च वैशाख्यां करोमि द्विजसत्तमाः

இந்தக் காரணத்தினாலே, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, நான் வைசாக மாதத்தில் ஆண்டுதோறும் மகாகாலனுக்கான ஜாகரணத்தை நடத்துகிறேன்।

Verse 61

अनया प्रियया सार्धं पुष्पधूपानुलेपनैः । पूजयित्वा महाकालं सत्यमेतन्मयोदितम्

இந்தப் பிரியையுடன் சேர்ந்து மலர்கள், தூபம், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களால் மகாகாலனை வழிபட்டு, இதுவே உண்மை என நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 62

कृतो विप्रा मया त्वेष स तदा रात्रिजागरः । यथाप्येतत्फलं जातं देवस्यास्य प्रभावतः

ஓ விப்ரர்களே, அப்போது நான் அந்த இரவு விழிப்பைச் செய்தேன்; இவ்விதமாக இப்பலன் ஏற்பட்டது—இதே தேவனின் பிரபாவத்தால்.

Verse 63

अधुना श्रद्धया युक्तो यथोक्तविधिना ततः । यत्करोमि न जानामि किं मे संयच्छते फलम्

இப்போது நான் பக்தியுடன், சாஸ்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி இதைச் செய்கிறேன்; ஆனால் இது எனக்கு எந்தப் பலனை அளிக்கும் என அறியேன்.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं मया सत्यं द्विजोत्तमाः । येन सत्येन तेनैष महाकालः प्रसीदतु

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, இதையெல்லாம் நான் உங்களிடம் உண்மையாகக் கூறினேன்; அந்த உண்மையின் வலிமையால் இந்த மகாகாலன் प्रसன்னனாகட்டும்.

Verse 65

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा द्विजश्रेष्ठा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । प्रचक्रुर्जपतेस्तस्य साधुवादाननेकशः

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட த்விஜச்ரேஷ்டர்கள் வியப்பால் மலர்ந்த கண்களுடன் இருந்தனர்; ஜபம் செய்கிற அந்த அரசனை அவர்கள் பலமுறை ‘சாது’ என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 66

ब्राह्मणा ऊचुः । सत्यमुक्तं महीपाल त्वयैतदखिलं वचः । महाकालप्रसादेन न किंचिद्दुर्लभं भुवि

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மஹீபாலா, நீ கூறிய இவ்வனைத்தும் உண்மையே; மகாகாலனின் அருளால் பூமியில் எதுவும் அரிதல்ல.

Verse 67

तस्माद्विशेषतः सर्वे वर्षेवर्षे वयं नृप । करिष्यामोऽस्य देवस्य श्रद्धया रात्रिजागरम्

ஆகையால், அரசே, நாங்கள் அனைவரும் சிறப்பாக ஆண்டுதோறும் பக்தியுடன் இத்தெய்வத்திற்குரிய இரவுநேர விழிப்பை மேற்கொள்வோம்।

Verse 68

ततः स पार्थिवस्ते च सर्व एव द्विजातयः । प्रचक्रुर्जागरं तस्य महाकालस्य संनिधौ

பின்னர் அந்த அரசனும் அங்கு இருந்த எல்லா இருபிறப்பினரும் மகாகாலனின் சன்னிதியிலேயே அவனுக்குரிய விழிப்பை நடத்தினர்।

Verse 69

विशेषाद्धर्षसंयुक्ता विविधैर्गीतवादनैः । धर्माख्यानैश्च नृत्यैश्च वेदोच्चारैः पृथग्विधैः । तदारभ्य नृपाः सर्वे प्रचक्रुर्विस्मयान्विताः

சிறப்பு மகிழ்ச்சியுடன் பலவகை பாடல்கள்-வாத்தியங்கள், தர்மக் கதைகள், நடனங்கள், மேலும் பலவித வேத உச்சாரணங்களால், அந்நாளிலிருந்து எல்லா அரசர்களும் வியப்புடன் விழிப்பை நடத்தினர்।

Verse 70

ततः प्रभाते विमले समुत्थाय स भूपतिः । पूजयित्वा महाकालं तांश्च सर्वान्द्विजोत्तमान् । अनुज्ञाप्य ययौ हृष्टः ससैन्यः स्वपुरं प्रति

பின்னர் தூய விடியற்காலையில் எழுந்த அந்த மன்னன் மகாகாலனை வழிபட்டு, அங்கிருந்த எல்லா சிறந்த பிராமணர்களையும் மரியாதை செய்தான்; அவர்களிடம் விடைபெற்று மகிழ்ச்சியுடன் படையுடன் தன் நகரை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 71

ततः कालेन संप्राप्य देहान्तं स महीपतिः । संप्राप्तः परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

பின்னர் காலப்போக்கில் உடல் முடிவை அடைந்த அந்த மன்னன், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம பதத்தை அடைந்தான்।

Verse 72

एतद्वः सर्वमाख्यातं महाकालसमुद्भवम् । माहात्म्यं ब्राह्मण श्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! மகாகாலத்திலிருந்து தோன்றிய இந்த மாஹாத்மியத்தை உங்களுக்குப் பூரணமாக உரைத்தேன்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 210

राजोवाच । रहस्यं परमं चैव यत्पृष्टोऽहं द्विजोत्तमाः । युष्माभिः कीर्तयिष्यामि तथाप्यखिलमेव हि

அரசன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! நீங்கள் என்னிடம் கேட்ட அந்த உத்தம ரகசியத்தை உங்களுக்காக அறிவிப்பேன்; உண்மையாகவே அனைத்தையும் முழுமையாக உரைப்பேன்.