Adhyaya 237

Verse 1

नारद उवाच । कदा विधिनिषेधौ च कर्तव्यौ विष्णुसन्निधौ । युष्मद्वाक्यामृतं पीत्वा तृप्तिर्मम न विद्यते

நாரதர் கூறினார்—ஓ பகவனே! விஷ்ணுவின் சன்னிதியில் விதியும் நிஷேதமும் எப்போது மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்? உங்கள் வாக்கிய அமுதத்தை அருந்தியும் எனக்கு திருப்தி பிறக்கவில்லை.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । कर्कसंक्रांतिदिवसे विष्णुं संपूज्य भक्तितः । फलैरर्घ्यः प्रदातव्यः शस्तजंबूफलैः शुभैः

பிரம்மா கூறினார்—கற்கடக (கற்க) சங்கிராந்தி நாளில் பக்தியுடன் விஷ்ணுவை வழிபட்டு, சிறந்த மங்களமான ஜம்பூ (நாவல்) பழங்களுடன் பழங்களால் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 3

जंबूद्वीपस्य संज्ञेयं फलेन च विजायते । मन्त्रेणानेन विप्रेंद्र श्रद्धाधर्मसुसंयतैः

இந்த ஜம்பூப் பழத்தினாலேயே ‘ஜம்பூத்வீபம்’ என்ற பெயரின் பொருள் அறியப்பட வேண்டும்; அது அந்தப் பழத்திலிருந்து பிறந்ததுபோல். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, ஸ்ரத்தையும் தர்மமும் கொண்ட கட்டுப்பாட்டாளர்கள் இந்த மந்திரத்தால் இதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 4

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युर्यत्र क्वापि भवेन्मम । तन्मया वासुदेवाय स्वयमात्मा निवेदितः

அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்குள் எங்காவது எனக்கு மரணம் நேர்ந்தாலும், நான் என் விருப்பத்தால் என் ஆத்மாவையே வாசுதேவனுக்கு சமர்ப்பித்தேன்।

Verse 5

इति मंत्रेणार्घ्यम् । ततो विधिनिषेधौ च ग्राह्यौ भक्त्या हरेः पुरः । चातुर्मास्ये समायाते सर्वलोकमहासुखे

இவ்வாறு மந்திரத்துடன் அர்க்யம். அதன் பின் ஹரியின் முன்னிலையில் பக்தியுடன் விதியும் நிஷேதமும் (கட்டுப்பாடுகளும்) ஏற்றுக்கொண்டு கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; எல்லா உலகங்களுக்கும் பேரின்பம் தரும் சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தபோது।

Verse 6

विधिर्वेदविधिः कार्यो निषेधो नियमो मतः । विधिश्चैव निषेधश्च द्वावेतौ विष्णुरेव हि

விதி வேத விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்; நிஷேதம் நியமமாகிய கட்டுப்பாடு எனக் கருதப்படுகிறது. உண்மையில் விதியும் நிஷேதமும்—இவ்விரண்டும் விஷ்ணுவே.

Verse 7

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेव्य एव जनार्दनः । विष्णोः कथा विष्णुपूजा ध्यानं विष्णोर्नतिस्तथा

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் ஜனார்தனனையே சேவிக்க வேண்டும்—விஷ்ணு கதையால், விஷ்ணு பூஜையால், விஷ்ணு தியானத்தால், மேலும் விஷ்ணுவுக்கு வணக்கத்தால்।

Verse 8

सर्वमेव हरिप्रीत्या यः करोति स मुक्तिभाक् । वर्णाश्रमविधेर्मूर्तिः सत्यो विष्णुः सनातनः

ஹரியை மகிழ்விக்க எண்ணி யார் எல்லா செயல்களையும் செய்கிறாரோ, அவர் முக்தியை அடைவார். என்றும் உண்மையான சனாதன விஷ்ணுவே வர்ணாஶ்ரம விதியின் உருவமே.

Verse 10

नारद उवाच । किं व्रतं किं तपः प्रोक्तं ब्रह्मन्ब्रूहि सविस्तरम् । सुप्ते देवे मया कार्यं कृतं यच्च महाफलम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மனே! எந்த விரதம், எந்த தவம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது? விரிவாகச் சொல்லுங்கள். பகவான் யோகநித்திரையில் இருக்கையில், நான் எந்த சாதனையைச் செய்ய வேண்டும்; அது மாபெரும் பலன் தருவதாக இருக்க வேண்டும்?

Verse 11

ब्रह्मोवाच । व्रतं विष्णुव्रतं विद्धि विष्णुभक्तिसमन्वितम् । तपश्च धर्मवर्तित्वं कृच्छ्रादिकमथापि वा

பிரஹ்மா கூறினார்—விரதம் என்பது விஷ்ணு-விரதமே; அது விஷ்ணு பக்தியுடன் கூடியது. தவம் என்பது தர்மத்தில் நிலைத்த ஒழுக்கம்; அல்லது க்ருச்ச்ரம் முதலிய பிராயச்சித்தத் தவங்களும் ஆகும்.

Verse 12

शृणु व्रतस्य माहात्म्यं वक्ष्यामि प्रथमं तव । ब्रह्मचर्यव्रतं सारं व्रतानामुत्तमं व्रतम्

விரதத்தின் மஹிமையை கேள்; முதலில் அதை உனக்குச் சொல்கிறேன். பிரம்மச்சர்ய விரதமே விரதங்களின் சாரம்—அதிலேயே உயர்ந்த விரதம்.

Verse 13

ब्रह्मचर्यं तपः सारं ब्रह्मचर्यं महत्फलम् । क्रियासु सकलास्वेव ब्रह्मचर्यं विवर्द्धयेत्

பிரம்மச்சரியம் தவத்தின் சாரம்; பிரம்மச்சரியம் மகாபலன் தருவது. எல்லா தர்மச் செயல்களிலும் விதிகளிலும் பிரம்மச்சரியத்தை எப்போதும் வளர்த்துக் காக்க வேண்டும்.

Verse 14

ब्रह्मचर्यप्रभावेण तप उग्रं प्रवर्त्तते । ब्रह्मचर्यात्परं नास्ति धर्मसाधन मुत्तमम्

பிரம்மச்சரியத்தின் வலிமையால் கடுந்தவம் பயனளித்து முன்னேறுகிறது. பிரம்மச்சரியத்தை விட உயர்ந்த தர்மசாதனம் இல்லை.

Verse 15

चातुर्मास्ये विशेषेण सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । महाव्रतमिदं लोके तन्निबोध सदा द्विज

சாதுர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக—தேவன் புனித நித்திரையில் இருக்கும் போது—இந்த விரதம் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும். ஓ த்விஜா, அறிக: உலகில் இதை மகாவிரதம் என்பர்.

Verse 16

नारायणमिदं कर्म यः करोति न लिप्यते । शतत्रयं षष्टियुतं दिनमाहुश्च वत्सरे

இந்தக் கர்மம் நாராயணனுக்கே அர்ப்பணம்; இதைச் செய்பவன் பாவத்தால் மாசுபடான். மேலும், ஒரு ஆண்டில் முந்நூற்று அறுபது நாட்கள் எனக் கூறுவர்.

Verse 17

तत्र नारायणो देवः पूज्यते व्रतकारिभिः । सत्क्रियाममुकीं देव कारयिष्यामि निश्चयः

அங்கே விரதம் மேற்கொள்ளுவோர் நாராயண தேவனை வழிபடுவர். (சங்கல்பம்:) ‘ஓ தேவா, இந்தப் புனித சத்கிரியையை நான் உறுதியாக நடத்துவேன்.’

Verse 18

कुरुते तद्व्रतं प्राहुः सुप्ते देवे गुणोत्तरम् । वह्निहोमो विप्रभक्तिः श्रद्धा धर्मे मतिः शुभा

அந்த விரதத்தைச் செய்ய வேண்டும் என்று கூறுவர்; தேவன் யோகநித்திரையில் இருக்கையில் அதன் புண்ணியம் மேலும் உயர்வடையும். அக்னிஹோமம், பிராமணபக்தி, தர்மத்தில் நம்பிக்கை, மனத்தின் சுபநிலை—இவை அதன் துணைநற்குணங்கள்.

Verse 19

सत्संगो विष्णुपूजा च सत्यवादो दया हृदि । आर्जवं मधुरा वाणी सच्चरित्रे सदा रतिः

சத்சங்கம், விஷ்ணுபூஜை, சத்தியவாக்கு, இதயத்தில் கருணை; நேர்மை, இனிய மொழி, நற்கருத்தில் எப்போதும் ஈடுபாடு—இவை தர்ம ஒழுக்கத்தின் அடையாளங்கள்.

Verse 20

वेदपाठस्तथाऽस्तेयमहिंसा ह्रीः क्षमा दमः । निर्लोभताऽक्रोधता च निर्मोहोऽममताऽर तिः

வேதபாராயணம், திருடாமை, அஹிம்சை, நாணம், பொறுமை, தமம்; பேராசையின்மை, கோபமின்மை, மோகமின்மை, மமதைத் துறப்பு, வைராக்யம்—இவை விரதத்தைத் தாங்கும் நற்குணங்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 21

श्रुतिक्रियापरं ज्ञानं कृष्णार्पितमनोगतिः । एतानि यस्य तिष्ठंति व्रतानि ब्रह्मवित्तम

ஸ்ருதி விதித்த கிரியைகளில் நிலைபெற்ற ஞானமும், கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மனத்தின் இயக்கமும்—இவை யாரில் உறுதியாக நிற்கின்றனவோ, அவர் பிரம்மவித்தர்களில் சிறந்தவர் எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 22

जीवन्मुक्तो नरः प्रोक्तो नैव लिप्य ति पातकैः । व्रतं कृतं सकृदपि सदैव हि महाफलम्

அத்தகையவர் ‘ஜீவன்முக்தர்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; பாவங்கள் அவரைத் தீண்டாது. ஒருமுறை செய்த விரதம்கூட நிச்சயமாக எப்போதும் மகாபலன் தரும்.

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण ब्रह्मचर्यादिसेवनम् । अव्रतेन गतं येषां चातुर्मास्यं सदा नृणाम्

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் சிறப்பாகப் பிரம்மச்சரியம் முதலிய நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஆனால் எவருடைய சாதுர்மாஸ்யம் எப்போதும் விரதமின்றியே கழிகிறதோ—

Verse 24

धर्मस्तेषां वृथा सद्भिस्तत्त्वज्ञैः परिकीर्तितः । सर्वेषामेव वर्णानां व्रतचर्या महाफलम्

அவர்களின் தர்மம் சத்புருஷர்களாலும் தத்துவஞானிகளாலும் ‘விருதா’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எல்லா வர்ணங்களுக்கும் விரதாசாரம் மகாபலன் தரும்.

Verse 25

स्वल्पापि विहिता वत्स चातुर्मा स्ये सुखप्रदा । सर्वत्र दृश्यते विष्णुर्व्रतसेवापरैर्नृभिः

அன்புக் குழந்தையே! சாதுர்மாஸ்யத்தில் விதிக்கப்பட்ட சிறிய அனுஷ்டானம்கூட இன்பம் தரும். விரதசேவையில் ஈடுபட்டோர் எங்கும் விஷ்ணுவைத் தரிசிக்கின்றனர்.

Verse 26

चातुर्मास्ये समायाते पालयेत्तत्प्रयत्नतः

சாதுர்மாஸ்யம் வந்தபோது அதை முயற்சியுடன் முறையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 27

भजस्व विष्णुं द्विजवह्नितीर्थवेदप्रभेदमयमूर्तिमजं विराजम् । यत्प्रसादाद्भवति मोक्षमहातरुस्थस्तापं न यास्यति भवार्कसमुद्भवं तम्

விஷ்ணுவை வழிபடு—அவர் அஜன், ஒளிவீசுபவன்; அவரது திருமேனி த்விஜர், யாகஅக்னி, தீர்த்தங்கள், வேதப் பிரிவுகள் ஆகியவற்றின் மயமாக உள்ளது. அவரது அருளால் சாதகன் மோட்சமெனும் மகாவிருட்சத்தில் தங்கிப், பவசூரியத்திலிருந்து எழும் தாபத்தால் எரியாது.

Verse 29

चातुर्मास्ये विशेषेण जन्मकष्टादिनाशनम् । हरिरेव व्रताद्ग्राह्यो व्रतं देहेन कारयेत् । देहोऽयं तपसा शोध्यः सुप्ते देवे तपोनिधौ

சாதுர்மாஸத்தில் விசேஷமாக இவ்விரதம் பிறவித் துன்பம் முதலியவற்றை அழிக்கிறது. விரதத்தின் இலக்கு ஹரியே; உடலால் விரதத்தை ஆற்ற வேண்டும். தவநிதியான இறைவன் யோகநித்திரையில் பள்ளியிருக்கையில் இந்த உடல் தவத்தால் தூய்மைப்பட வேண்டும்.

Verse 237

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये व्रतमहिमवर्णनंनाम सप्तत्रिं शदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா‑நாரத உரையாடலில், சாதுர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தைச் சார்ந்த ‘விரத‑மகிமா‑வர்ணனம்’ எனும் 237ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.