Adhyaya 72

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धृतराष्ट्रेण भूभुजा । दुर्योधनेन चालोक्य सर्वपापैः प्रमुच्यते

சூதர் கூறினார்—அங்கேயே அரசன் த்ருதராஷ்டிரன் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான்; துர்யோதனன் போல அதனைத் தரிசித்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

ऋषय ऊचुः । कस्मिन्काले नरेन्द्रेण धृतराष्ट्रेण भूभुजा । तत्र संस्थापितं लिगं वद त्वं रौमहर्षणे

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ ரோமஹர்ஷணா! மனிதரின் அரசனும் பூமியின் அதிபதியுமான த்ருதராஷ்டிரன் எந்தக் காலத்தில் அங்கே லிங்கத்தை நிறுவினான்? நீ கூறுவாயாக.

Verse 3

सूत उवाच । आसीद्भानुमतीनाम बलभद्रसुता पुरा । सर्वलक्षणसंपन्ना रूपौ दार्यगुणान्विता

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பலபத்ரனின் மகளாக ‘பானுமதி’ என்னும் கன்னி இருந்தாள்; அவள் எல்லா நல்விலக்கணங்களும் நிறைந்தவள், அழகிய வடிவமுடையவள், உயர்ந்த நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 4

तां ददावथ पत्न्यर्थे धार्तराष्ट्राय धीमते । दुर्योधनाय संमन्त्र्य विष्णुना सह यादवः

பின்னர் யாதவர் விஷ்ணுவுடன் ஆலோசித்து, அவளை மணமகளாக அறிவுள்ள த்ருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனனுக்கு அளித்தார்.

Verse 5

अथ नागपुरात्सर्वे भीष्म द्रोणादयश्च ये । कौरवाः प्रस्थितास्तूर्णं पुरीं द्वारवतीं प्रति

அப்போது நாகபுரத்திலிருந்து பீஷ்மர், துரோணர் முதலியோர் உட்பட எல்லா கௌரவரும் விரைவாக த்வாரவதி நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 6

तथा पांडुसुताः पंच परिवारसमन्विताः । सौभ्रात्रं मन्यमानास्ते दुर्योधनसमन्वि ताः । जग्मुर्द्वारवतीं हृष्टाः सैन्येन महतान्विताः

அதேபோல் பாண்டுவின் ஐந்து புதல்வரும் தங்கள் பரிவாரத்துடன், சகோதர நட்பை எண்ணி துரியோதனனுடன் சேர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் பெரும் படையோடு த்வாரவதிக்குச் சென்றனர்.

Verse 7

अथ क्रमेण गच्छंतस्ते सर्वे कुरुपाण्डवाः । आनर्तविषयं प्राप्ता धनधान्यसमाकुलम्

பின்பு படிப்படியாகச் சென்று, அந்தக் குரு–பாண்டவர்கள் அனைவரும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த ஆனர்த்த நாட்டை அடைந்தனர்.

Verse 8

सर्वपापहरं पुण्यं यत्र तत्क्षेत्रमुत्तमम् । हाटकेश्वरदेवस्य विख्यातं भुवनत्रये

அங்கே அந்த உத்தமக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது—புனிதமும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தன்மையுமுடையது—ஹாடகேஸ்வர தேவனின் தலமாகத் திரிபுவனமெங்கும் புகழ்பெற்றது.

Verse 9

अथ प्राह विशुद्धात्मा वृद्धः कुरुपितामहः । धृतराष्ट्रं महीपालं सपुत्रं प्रहसन्निव

அப்போது தூய உள்ளமுடைய முதிய குருப் பிதாமகர், புன்னகையுடன் போல, மகனுடன் கூடிய அரசன் த்ருதராஷ்டிரனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 10

भीष्म उवाच । एतद्वत्स पुरा दृष्टं मया क्षेत्रमनुत्तमम् । हाटकेश्वरदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

பீஷ்மர் கூறினார்—மகனே, இந்த ஒப்பற்ற க்ஷேத்திரத்தை நான் முன்பே கண்டுள்ளேன்; இது ஹாடகேஸ்வர தேவனுடையது, எல்லாப் பாதகங்களையும் அழிப்பது.

Verse 11

अत्राहं चैव नि र्मुक्तः स्त्रीहत्योद्भवपातकात् । तस्मादत्रैव राजेंद्र तिष्ठामः पंचवासरान्

இங்கேயே நான் பெண் கொலையால் உண்டான பாதகத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன்; ஆகவே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, நாம் இங்கேயே ஐந்து நாட்கள் தங்குவோம்.

Verse 12

येन सर्वाणि पश्यामस्तीर्थान्यायतनानि च । यान्यत्र संति पुण्यानि मुनीनां भावितात्मनाम्

எதனால் இங்கே உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களையும் புனித ஆலயங்களையும் நாம் தரிசிப்போமோ—தூய்மையடைந்த முனிவர்களின் புண்ணியத் தலங்கள் அவை।

Verse 13

अथ तद्वचनाद्राजा धृतराष्ट्रोंऽबिकासुतः । शतसंख्यैः सुतैः सार्धं कौतूहलसमन्वितः

அப்போது அந்தச் சொற்களை ஏற்று, அம்பிகையின் புதல்வன் அரசன் த்ருதராஷ்டிரன், ஆர்வம் நிறைந்து, நூறு புதல்வர்களுடன் புறப்பட்டான்।

Verse 14

जगाम सत्वरं तत्र यत्र तत्क्षेत्रमुत्तमम् । तपस्विगणसंकीर्णं युक्तं चैवाश्रमैः शुभैः

அவன் விரைவாக அங்கே சென்றான்; அங்கே அந்த உத்தமக் க்ஷேத்திரம் இருந்தது—தபஸ்விகளின் கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், மங்கள ஆசிரமங்களால் அழகுபெற்றதும்।

Verse 15

ब्रह्मघोषेण महता नादितं सर्वतोदिशम् । वह्निपूजोत्थधूम्रेण कलुषीकृतपाद पम् । क्रीडामृगैश्च संकीर्णं धावद्भिर्बहुभिस्तथा

மிகுந்த பிரம்மகோஷம் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒலித்தது. அக்னிபூஜையிலிருந்து எழுந்த புகையால் நிலமும் மரங்களும் கருமையடைந்து, பல ஓடும் விளையாட்டு மிருகங்களால் இடம் நிரம்பியது।

Verse 16

ततो निवार्य सैन्यं स्वमुपद्रवभयान्नृपः । पञ्चभिः पांडवैः सार्धं शतसंख्यैस्तथा सुतैः

பின்னர் கலக்கம் ஏற்படும் அச்சத்தால் அரசன் தன் சேனையைத் தடுத்து வைத்து, ஐந்து பாண்டவர்களுடனும் தன் நூறு புதல்வர்களுடனும் அங்கேச் சுற்றித் திரிந்தான்।

Verse 17

भीष्मेण सोमदत्तेन बाह्लीकेन समन्वितः । द्रोणाचार्येण वीरेण तत्पुत्रेण कृपेण च

அவன் பீஷ்மன், சோமதத்தன், பாஹ்லீகன் ஆகியோருடன், வீர ஆசாரியர் துரோணர், அவருடைய புதல்வன் மற்றும் கிருபாசாரியர் உடனும் சேர்ந்திருந்தான்।

Verse 18

सौबलेन च कर्णेन तथान्यैरपि पार्थिवैः । परिवारपरित्यक्तैस्तस्मिन्क्षेत्रे चचार सः

சௌபலன் (சகுனி), கர்ணன் மற்றும் பிற அரசர்களுடனும், தம் பரிவாரத்தை விட்டு, அவன் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உலாவினான்।

Verse 19

तेऽपि सर्वे महात्मानः क्षत्रियास्तत्र संस्थिताः । चक्रुर्धर्मक्रियाः सर्वाः श्रद्धापूतेन चेतसा

அங்கே தங்கியிருந்த அந்த மகாத்ம க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரும், பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் எல்லா தர்மச் செயல்களையும் செய்தனர்।

Verse 20

स्नानं चक्रुर्विधानेन तीर्थेषु द्विजसत्तमाः । भ्रांत्वाभ्रांत्वा सुपुण्येषु श्रुत्वाश्रुत्वा द्विजन्मनाम्

சிறந்த த்விஜர்கள் விதிப்படி தீர்த்தங்களில் நீராடினர்; மிகப் புண்ணியமான இடங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றி, பிராமணர்களின் உபதேசங்களை மறுமறுக் கேட்டு வந்தனர்।

Verse 21

दानानि च विशिष्टानि ददुरिष्टानि चापरे । दीनेभ्यः कृपणेभ्यश्च तपस्विभ्यो विशेषतः

அவர்கள் சிறந்த தானங்களை அளித்தனர்; மற்றவர்கள் பெறுபவர்க்கு விருப்பமான தானங்களையும் அர்ப்பணித்தனர்—ஏழைகளுக்கும் வறியவர்களுக்கும், குறிப்பாக தவஸ்விகளுக்கும்।

Verse 22

चक्रुः श्राद्धक्रियाश्चान्ये पितॄनुद्दिश्य भक्तितः । पितॄणां तर्पणं चान्ये तिलमिश्र जलेन च

சிலர் பக்தியுடன் பித்ருக்களை நோக்கி ஸ்ராத்தக் கிரியைகளைச் செய்தனர்; மற்றோர் சிலர் எள்ளு கலந்த நீரால் பித்ரு தர்ப்பணமும் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 23

अन्ये होमक्रिया भूपा जपमन्ये निरर्गलम् । स्वाध्यायमपरे शान्ताः सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः

சில அரசர்கள் ஹோமக் கிரியைகளைச் செய்தனர்; சிலர் இடையறாத ஜபத்தில் ஈடுபட்டனர்; மற்றோர் சிலர் அமைதியுடன், சம்யக்‌ஸ்ரத்தையுடன் ஸ்வாத்யாயத்தில் நிலைத்தனர்।

Verse 24

देवतायतनान्यन्ये माहात्म्यसहितानि च । श्रुत्वा पूर्वनृपाणां च पूजयंति विशेषतः

மற்றோர் சிலர் தேவாலயங்களுடன் தொடர்புடைய மஹாத்மியத்தையும் முன்னாள் அரசர்களின் வரலாறுகளையும் கேட்டு, அந்தத் தலங்களை விசேஷ பக்தியுடன் வழிபட்டனர்।

Verse 25

बलिदानैः सुवस्त्रैश्च गन्धपुष्पोपलेपनैः । मार्जनैध्वजदानैश्च तथा प्रेक्षणकैः शुभैः

பலிதானங்கள், நல்வஸ்திரங்கள், நறுமண அநுலேபனங்கள் மற்றும் மலர்களால்; மார்ஜனச் சுத்தி, த்வஜதானம், மேலும் சுபப் பிரேக்ஷண விழாக்களால்—

Verse 26

मंडनैः पुष्पमालाभिः समंताद्द्विजसत्तमाः । हस्त्यश्वरथदानैश्च गोर्भिर्वस्त्रैश्च कांचनैः । कृतार्था ब्राह्मणाः सर्वे कृतास्तै स्तत्र भक्तितः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! எங்கும் அலங்காரங்களாலும் மலர்மாலைகளாலும் அவர்களுக்கு மரியாதை செய்யப்பட்டது. யானை, குதிரை, ரதம், பசுக்கள், வஸ்திரம், பொன் ஆகிய தானங்களால் அங்கே எல்லா பிராமணரும் திருப்தியடைந்து க்ருதார்த்தராக்கப்பட்டனர்—இவை அனைத்தும் பக்தியால் நிகழ்ந்தன।

Verse 27

एवं स्नात्वा तथाऽभ्यर्च्य देवान्विप्रान्नृपोत्तमाः । धृतराष्ट्रसमायुक्ता जग्मुः स्वशिबिरं ततः

இவ்வாறு நீராடி, முறையாக தேவர்களை வழிபட்டு, பிராமணர்களை மரியாதையுடன் போற்றி, த்ருதராஷ்டிரனுடன் கூடிய அந்தச் சிறந்த அரசர்கள் பின்னர் தங்கள் பாளையத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 28

शंसन्तो विस्मया विष्टास्तीर्थान्यायतनानि च । तस्मिन्क्षेत्रे द्विजांश्चैव तापसान्संशितव्रतान्

வியப்பால் நிறைந்து அவர்கள் தீர்த்தங்களையும் புனிதத் தலங்களையும் புகழ்ந்தனர்; மேலும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் பிராமணர்களையும் கட்டுப்பட்ட விரதமுடைய தபஸ்விகளையும் போற்றினர்।