Adhyaya 209

Verse 1

आनर्त उवाच । सांप्रतं मुनिशार्दूल शंखतीर्थ समुद्भवम् । माहात्म्यं वद मे कृत्स्नं श्रद्धा मे महती स्थिता

ஆனர்த்தன் கூறினான்—முனிசார்தூலரே! இப்போது சங்கதீர்த்தத்தின் தோற்றமும் அதன் முழு மஹாத்மியமும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; எனக்குள் மகத்தான பக்தி உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.

Verse 2

अहो तीर्थमहो तीर्थं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । क्षेत्रं यच्च धरापृष्ठे सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

அஹோ! எத்தகைய தீர்த்தம், எத்தகைய தீர்த்தமே—‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது; பூமியின் மேற்பரப்பிலுள்ள அந்தக் க்ஷேத்திரம் முழுவதும் அதிசயமயமும் மங்களகரமும் ஆகும்.

Verse 3

नाहं तृप्तिं द्विजश्रेष्ठ प्रगच्छामि कथंचन । शृण्वानस्तु सुमाहात्म्यं क्षेत्रस्यास्य समुद्भवम्

த்விஜச்ரேஷ்டரே! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் சிறந்த மஹாத்மியமும் தோற்றமும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாலும் எனக்கு எவ்விதத்திலும் திருப்தி ஏற்படவில்லை.

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम् । शंखतीर्थस्य माहात्म्यं यथाजातं धरातले

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—இங்கே உனக்கு முன்நிகழ்ந்த இன்னொரு புனிதக் கதையை நான் உரைப்பேன்; பூமியில் சங்கதீர்த்தத்தின் மஹாத்மியம் எவ்வாறு தோன்றியதோ அவ்வாறே.

Verse 5

आनर्ताधिपतिः पूर्वमासीदन्यो महीपतिः । यथा त्वं सांप्रतं भूमौ सर्वलोकप्रपालकः

முன்னொரு காலத்தில் ஆனர்த்தத்தின் அரசனாக வேறொரு மன்னன் இருந்தான்; நீ இப்போது பூமியில் எல்லா மக்களையும் காக்கும் பாதுகாவலனாக இருப்பதுபோல.

Verse 6

सोऽकस्मात्कुष्ठभाग्जातो विकलांगो बभूव ह । अपुत्रः शत्रुभिर्व्याप्तस्त्रस्तश्च नृपसत्तमः

திடீரென அவன் குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டு, அவன் அங்கங்கள் செயலிழந்தன. புத்திரமில்லாதவனாய், பகைவரால் சூழப்பட்டு, அச்சமுற்ற அந்தச் சிறந்த அரசன் அப்படியானான்.

Verse 7

स सर्वैर्भूमिपालैश्च सर्वतः परिपीडितः । राज्यभ्रंशसमोपेतः प्राप्तो रैवतकं गिरिम्

அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பிற அரசர்களால் ஒடுக்கப்பட்டான். அரசாட்சியை இழந்தவனாய் ரைவதக மலைக்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 8

तत्रापि पीड्यते नित्यं सर्वतस्तु मलिम्लुचैः

அங்கேயும் அவன் நாள்தோறும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மலிம்லுசர்கள் (அரசாணையற்ற கொள்ளையர்கள்) மூலம் துன்புறுத்தப்பட்டான்.

Verse 9

हस्त्यश्वरथहीनस्तु कोशहीनो यदाऽभवत् । स तदा चिंतयामास किं करोमि च सांप्रतम्

யானை, குதிரை, ரதம் இவற்றின்றி, களஞ்சியமும் இழந்தபோது, அவன் சிந்தித்தான்—“இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?”

Verse 10

कलत्राण्यपि सर्वाणि ह्रियंते तस्करैर्बलात्

வலுக்கட்டாயமாகத் திருடர்கள் அவனுடைய எல்லா மனைவியரையும் கூடக் கவர்ந்து சென்றனர்.

Verse 11

स एवं चिंतयानस्तु गतो वै नारदं विभुम् । द्रष्टुं पार्थिवशार्दूल वैष्णवे दिवसे स्थिते

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அரசசிங்கம், வைஷ்ணவ புனித நாளில் மகாவிபு நாரதரைத் தரிசிக்கச் சென்றான்।

Verse 12

तत्रापश्यत्स संप्राप्तं नारदं मुनिसत्तमम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन दामोदरदिदृक्षया

அங்கே அவன் முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரை வந்தடைந்தவராகக் கண்டான்—தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தாலும், தாமோதரரைத் தரிசிக்க விருப்பத்தாலும் வந்தவர்.

Verse 13

तं प्रणम्याथ शिरसा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वचनं दीन उपविश्य तदग्रतः

அவரைத் தலைவணங்கி வணங்கி, கைகூப்பி நின்றான்; பின்னர் துயருற்றவனாய் அவர் முன் அமர்ந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 14

राजोवाच । शत्रुभिः परिभूतोऽहं समतान्मुनिसत्तम । ततो राज्यपरिभ्रंशात्संप्राप्तोऽत्र महागिरौ

அரசன் கூறினான்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நான் எல்லாத் திசைகளிலும் பகைவரால் ஒடுக்கப்பட்டேன்; பின்னர் அரசாட்சியை இழந்து இம்மகா மலைக்கு வந்தடைந்தேன்।

Verse 15

विपिने तस्करैः पापैः प्रपीड्येऽहं समंततः । यत्किंचिदश्वनागाद्यं मया सह समागतम्

காட்டில் பாவமிகு கொள்ளையர்கள் என்னை எல்லாத் திசைகளிலும் துன்புறுத்துகின்றனர்; என்னுடன் வந்த குதிரை, யானை முதலிய அனைத்தும் தாக்குதலுக்குள்ளாகின்றன।

Verse 16

तत्सर्वं तस्करैर्नीतं कोशा दारास्तथा वसु । तस्माद्वद मुनिश्रेष्ठ वैराग्यं मे महत्स्थितम्

அவை அனைத்தையும் திருடர்கள் எடுத்துச் சென்றனர்—என் கருவூலம், மனைவியர், செல்வமும். ஆகவே, முனிவருள் சிறந்தவரே, எனக்கு உபதேசம் அருளுங்கள்; எனக்குள் மகா வைராக்யம் எழுந்துள்ளது.

Verse 17

अन्यजन्मोद्भवं किंचिन्मम पापं सुदारुणम् । येनेमां च दशां प्राप्तः सहसा मुनिसत्तम

என் மற்றொரு பிறவியில் தோன்றிய மிகக் கொடிய பாவம் ஒன்றிருக்கும்; அதனால் தான், முனிவருள் சிறந்தவரே, நான் திடீரென இந்நிலையை அடைந்தேன்.

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । प्रोवाचाऽथ नृपं दीनं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

அவன் சொற்களை கேட்ட முனிவருள் தலைவன் நீண்ட நேரம் தியானித்தார்; பின்னர் தெய்வக் கண்களால் துன்புற்ற அரசனின் நிலையை அறிந்து உரைத்தார்.

Verse 19

नारद उवाच । न त्वया कुत्सितं किंचित्पूर्व देहांतरे कृतम् । मया ज्ञातं महाराज सर्वं दिव्येन चक्षुषा

நாரதர் கூறினார்—நீ முன் பிறவியில் எந்தக் குற்றத்தக்க செயலும் செய்யவில்லை. மகாராஜா, தெய்வக் கண்ணால் அனைத்தையும் நான் அறிந்தேன்.

Verse 20

त्वमासीः पार्थिवः पूर्वं सिद्धपन्नगसंज्ञिते । पत्तने सोमवंशीयः सर्व शत्रुनिबर्हणः

முன்னர் நீ ‘சித்தபன்னக’ எனப்படும் நகரில் அரசனாக இருந்தாய்—சோமவம்சத்தில் பிறந்தவன், எல்லா பகைவரையும் அழிப்பவன்.

Verse 21

त्वया चेष्टं महायज्ञैः सदा संपूर्णदक्षिणैः । महादानानि दत्तानि पूजिता ब्राह्मणोत्तमाः

நீ எப்போதும் முழு தக்ஷிணையுடன் மகாயாகங்களைச் செய்தாய்; மகாதானங்களை அளித்தாய்; உயர்ந்த பிராமணர்களை வழிபட்டு மரியாதை செய்தாய்.

Verse 22

तेन कर्म विपाकेन भूयः पार्थिवतां गतः

அதே கர்மத்தின் பலனால் அவன் மீண்டும் பூமியில் அரசநிலையை அடைந்தான்.

Verse 23

आनर्त उवाच । इह जन्मनि नो कृत्यं संस्मरामि विभो कृतम् । तत्किं राज्यपरि भ्रंशः सहसा मे समुत्थितः

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே! இப்பிறவியில் நான் செய்த தவறான செயல் எதையும் நினைவுகூர முடியவில்லை; அப்படியிருக்க என் அரசாட்சி இழப்பு இவ்வளவு திடீரென ஏன் ஏற்பட்டது?

Verse 24

लक्ष्म्या हीनस्य लोकस्य लोकेऽस्मिन्व्यर्थतां व्रजेत् । जीवितं मुनिशार्दूल विज्ञातं हि मयाऽधुना

லக்ஷ்மி இழந்த மனிதனின் வாழ்க்கை இவ்வுலகில் வீணாகிவிடுகிறது. ஓ முனிசார்தூலரே! இப்போது வாழ்க்கையின் உண்மையை நான் உறுதியாக அறிந்தேன்.

Verse 25

मृतो नरो गतश्रीको मृतं राष्ट्रमराजकम् । मृतमश्रोत्रिये दानं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः

செல்வம் இழந்த மனிதன் இறந்தவனுக்கு ஒப்பான்; அரசன் இல்லாத நாடும் இறந்ததுபோல். ச்ரோத்ரியன் அல்லாதவர்க்கு அளிக்கும் தானம் பயனற்றது; தக்ஷிணையில்லா யாகமும் இறந்ததுபோல்.

Verse 26

लक्ष्म्या हीनस्य मर्त्यस्य बांधवोऽपि विजायते । प्रार्थयिष्यति मां नूनं दृष्ट्वा तं चान्यतो व्रजेत्

திருமையற்ற மனிதனுக்கு உறவினனும் பகைவனாகிறான். அவன் நிச்சயமாக என்னை வேண்டுவான்; அவனைப் பார்த்த மக்கள் வேறிடத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 27

यथा मां सांप्रतं दृष्ट्वा ये मयाऽपि प्रतर्पिताः । तेऽपि दूरतरं यांति एष मां प्रार्थयि ष्यति

ஒருகாலத்தில் நான் திருப்தி செய்தவர்களும் இப்போது என்னைக் கண்டதும் இன்னும் தூரம் செல்வர்; அதுபோல இவனும் உதவாமல் என்னிடமே வேண்டுவான்।

Verse 28

धनहीनं नरं त्यक्त्वा कुलीनमपि चोत्तमम् । गच्छति स्वजनोऽन्यत्र शुष्कं वृक्षमिवांडजाः

செல்வமற்ற மனிதனை—அவன் குலீனனும் சிறந்தவனுமாயினும்—விட்டு உறவினர்கள் வேறிடத்திற்குச் செல்வர்; உலர்ந்த மரத்தைப் பறவைகள் விட்டுச் செல்வதுபோல்।

Verse 29

तत्कार्यकारणार्थाय दरिद्रोऽ भ्येति चेद्गृहम् । धनिनो भर्त्सयंत्येनं समागच्छंति नांतिकम्

ஏதோ ஒரு வேலைக்கோ உதவிக்கோ ஏழை ஒருவர் வீட்டிற்கு வந்தால், செல்வந்தர் அவனைத் திட்டி, அருகிலும் வரார்।

Verse 30

कृपणोऽपि धनाढ्यश्चेदागच्छति हि याचितुम् । एष दास्यति मे किंचि दिति चित्ते नृणां भवेत्

ஆனால் செல்வமிக்க கஞ்சனும் யாசிக்க வந்தால், மக்களின் உள்ளத்தில்—‘இவன் எனக்குச் சிறிதாவது நிச்சயம் தருவான்’ என்ற எண்ணம் எழும்।

Verse 31

मम त्वं पूर्ववंशीयः पिता ते च पितुर्मम । सदा स्नेहपरश्चासीत्त्वं च स्नेहविवर्जितः

நீ என் முன்னோர் வம்சத்தவன்; உன் தந்தையும் என் தந்தையும் உறவினர். அவர் எப்போதும் அன்பால் நிறைந்தவர்; ஆனால் நீ அன்பற்றவன்.

Verse 32

एवं ब्रुवंति लोकेऽत्र धनिनां पुरतः स्थिताः । कुलीना अपि पापानां दृश्यंते धनलिप्सया । दरिद्रस्य मनुष्यस्य क्षितौ राज्यं प्रकुर्वतः

இந்த உலகில் செல்வந்தரின் முன் நிற்போர் இவ்வாறே பேசுவர். பண ஆசையால் உயர்குலத்தாரும் பாவச் செயல்களில் ஈடுபடுவது காணப்படும்—குறிப்பாக ஒரு ஏழை மனிதன் பூமியில் ஆட்சியை நிறுவ முயன்றால்.

Verse 33

प्रशोषः केवलं भावी हृदयस्य महामुने । द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ । यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः

மகாமுனியே, இதயத்திற்கு விதி வெறும் வாடுதலே. இரண்டு கூர்மையான முள்ள்கள் உடலைச் சுருக்குகின்றன—ஒன்று வறியவன் செல்வத்தை விரும்புதல்; மற்றொன்று அதிகாரமற்றவன் கோபத்தில் எரிதல்.

Verse 34

श्मशानमपि सेवंते धनलुब्धा निशागमे । जनेतारमपि त्यक्त्वा नित्यं यांति सुदूरतः

செல்வலோபிகள் இரவில் சுடுகாட்டிற்கும் செல்வர். தமக்கு உதவியவரையும் விட்டுவிட்டு, எப்போதும் தொலைதூரம் (லாபத்திற்காக) போய்விடுவர்.

Verse 35

सुमूर्खोपि भवेद्विद्वानकुलीनोऽपि सत्कुलः । यस्य वित्तं भवे द्धर्म्ये विपरीतमतोऽन्यथा

நீதிமுறையில் செல்வம் பெற்றவனைப் பெருமூடனாக இருந்தாலும் பண்டிதன் எனக் கருதுவர்; குலமற்றவனாக இருந்தாலும் நல்லகுலத்தவன் என மதிப்பர். இல்லையெனில் இதற்கு எதிர்மாறாகும்.

Verse 36

निर्विण्णोऽहं मुनिश्रेष्ठ जीवितस्य च सांप्रतम् । तस्माद्ब्रूहि किमर्थं मे दारिद्र्यं समुपस्थितम्

ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே! இப்போது நான் வாழ்விலேயே விரக்தியடைந்தேன். ஆகவே சொல்லுங்கள்—எனக்கு இந்த வறுமை எதனால் வந்தது?

Verse 37

कुष्ठश्चापि ममोपेतः शत्रुभिश्च पराभवम् । अन्यजन्मांतरं दृष्टं त्वया दिव्येन चक्षुषा

எனக்கு குஷ்டமும் ஏற்பட்டது; பகைவர்களால் நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன். உங்கள் தெய்வீகக் கண்களால் என் பிற பிறவிகளையும் நீங்கள் கண்டுள்ளீர்கள்.

Verse 38

कुकर्मणा न संस्पृष्टं स्वल्पेनापि ब्रवीषि माम् । एतज्जन्मातरं दृष्टं स्मरामि मुनिसत्तम

நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்—நான் சிறிதளவும் தீவினையால் தொடப்படவில்லை என்று. ஆயினும், ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே, நீங்கள் என் மற்றொரு பிறவியைக் கண்டதை நான் நினைக்கிறேன்.

Verse 39

न मया कुकृतं किंचित्कदाचित्समनुष्ठितम् । तत्किं राज्यपरिभ्रंशो जातोऽयं मम सन्मुने

நான் எப்போதும் எந்தத் தீச்செயலும் செய்ததில்லை. அப்படியிருக்க, ஓ சன்முனியே, என் அரசாட்சியிலிருந்து இந்த வீழ்ச்சி ஏன் ஏற்பட்டது?

Verse 40

अत्र मे कौतुकं जातं तस्माद्देहि विनिर्णयम् । भवेन्न वा भवेत्कर्म कृतं यच्च शुभाशुभम्

இங்கே எனக்குச் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; ஆகவே உறுதியான தீர்ப்பைத் தாருங்கள். செய்யப்படும் சுபம் அல்லது அசுபம் ஆகிய கர்மம் நிச்சயமாகப் பலன் தருமா, அல்லது பலன் தராமலும் போகுமா?

Verse 41

विश्वामित्र उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा तु नारदः । कृपया परयाविष्टस्ततः प्रोवाच सादरम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட நாரதர் நீண்ட நேரம் தியானித்து எண்ணினார். பின்னர் பேரருளால் நிறைந்து மரியாதையுடன் உரைத்தார்.

Verse 42

शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यथा शुद्धिः प्रजायते । तव राज्यस्य संप्राप्तिर्यथा भूयोऽपि जायते

அரசே, கேள்; தூய்மை எவ்வாறு உண்டாகிறது என்பதையும், உன் அரசாட்சி மீண்டும் எவ்வாறு கிடைக்கும் என்பதையும் நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 43

तव भूमौ महापुण्यमस्ति क्षेत्रं जगत्त्रये । हाटकेश्वरसंज्ञं तु तीर्थं तत्रास्ति शोभनम् । शंखतीर्थमिति ख्यातं सर्वपातकनाशनम्

உன் நாட்டில் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற மிகப் புண்ணியமான திருத்தலம் உள்ளது. அங்கே ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப்படும் அழகிய தீர்த்தம் விளங்குகிறது; அது ‘சங்கதீர்த்தம்’ என்று புகழ்பெற்று எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 44

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धया परया युतः । अष्टम्यां शुक्लपक्षस्य संप्राप्ते मासि माधवे

அங்கே பேர்ஶ்ரத்தையுடன் யார் நீராடுகிறாரோ—சுக்லபட்சத்தின் அஷ்டமி நாளில், மாதவ மாதம் வந்தபோது—

Verse 45

सूर्यवारे तु सम्प्राप्ते भास्करस्योदयं प्रति । सर्वकुष्ठविनिर्मुक्तो जायते सूर्यसंनिभः

ஞாயிற்றுக்கிழமை வந்தபோது, சூரிய உதயத்தை நோக்கி முகம் வைத்து—அவன் எல்லா குஷ்ட நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சூரியனைப் போல ஒளிர்வான்.

Verse 46

यंयं काममभिध्यायेत्तंतं सर्वेषु दुर्लभम् । स तदाऽप्नोत्यसंदिग्धं दृष्ट्वा शंखेश्वरं शुभम्

யார் யார் எந்த எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானிக்கிறாரோ—அது எல்லாவற்றிலும் அரிதானதாயினும்—சுபமான சங்கேஸ்வரரை தரிசித்தவுடன் அவர் அதை ஐயமின்றி அடைவார்।

Verse 47

किं त्वया न श्रुतं तत्र स्वदेशे वसता नृप । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं यत्त्वमत्र समागतः

அரசே! உன் நாட்டில் வாழ்ந்தபோதும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹிமையை நீ கேளாதிருந்தாயா? அதனால் தான் இங்கே வந்தாயா?

Verse 48

सिद्धसेन उवाच । कथं शंखेश्वरो देवः संजातो वद सन्मुने

சித்தசேனர் கூறினார்—புனித முனிவரே! சங்கேஸ்வரன் எனும் தேவன் எவ்வாறு வெளிப்பட்டான்? சொல்லுங்கள்.

Verse 49

नारद उवाच । अहं ते कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । यथा शंखेश्वरो जातः शंखतीर्थं तु पार्थिव

நாரதர் கூறினார்—அரசே! இந்தப் பழமையான கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன்—சங்கேஸ்வரன் எவ்வாறு தோன்றினான், சங்கதீர்த்தம் எவ்வாறு உருவாயிற்று.

Verse 50

आसतुर्ब्राह्मणौ पूर्वं लिखितः शंख एव च । भ्रातरौ वेदविदुषौ तपस्युग्रे व्यवस्थितौ

முன்னொரு காலத்தில் லிகிதன், சங்கன் எனும் இரு பிராமண சகோதரர்கள் இருந்தனர்—வேதங்களில் தேர்ந்தவர்கள்; கடும் தவத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவர்கள்.

Verse 51

कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याश्रमं प्रति । भ्रातुर्ज्येष्ठस्य संप्राप्तो नमस्कारकृते नृप

சில காலம் கழிந்தபின், அரசே, சங்கன் தன் மூத்த சகோதரன் லிகிதரின் ஆசிரமத்திற்குப் பணிந்து வணங்க வருகை தந்தான்।

Verse 52

सोऽपश्यदाश्रमं शून्यं लिखितेन विवर्जितम्

அவன் ஆசிரமம் வெறிச்சோடி இருப்பதைக் கண்டான்; லிகிதர் அங்கே இல்லை.

Verse 53

अथापश्यद्वने तस्मि न्परिपक्वफलानि सः । प्रणयात्प्रतिजग्राह मत्वा भ्रातुर्नृपाऽश्रमम्

பின்னர் அந்த வனத்தில் பழுத்த கனிகளை அவன் கண்டான். ‘இது என் அண்ணனின் அரசாசிரமம்’ என்று எண்ணி அன்பினால் அவற்றை எடுத்துக் கொண்டான்।

Verse 54

एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो लिखितस्तत्र चाश्रमे । यावत्पश्यति शंखं स प्रगृही तबृहत्फलम्

அந்நேரத்தில் லிகிதர் ஆசிரமத்துக்கு வந்தார். அவர் சங்கனைப் பார்த்தவுடன், சங்கன் ஒரு பெரிய கனியை கையில் பிடித்திருந்தான்।

Verse 55

किमिदं विहितं पाप पापं साधुविगर्हितम् । चौर्यकर्म त्वया निंद्यं यद्धृतानि फलानि च

‘பாவியே! நீ செய்தது என்ன? இது சாது மக்கள் கண்டிக்கும் தீச்செயல். நீ எடுத்த கனிகள் திருட்டுச் செயல்; அது பழிக்கத்தக்கது.’

Verse 56

अनेन कर्मणा तुभ्यं तपो यास्य ति संक्षयम् । चौर्यकर्मप्रवृत्तस्य ब्राह्मणैर्गर्हितस्य च

இந்தச் செயலில் உன் தவம் அழியும்; திருட்டில் ஈடுபட்டவன் பிராமணர்களால் கண்டிக்கப்படுவான்.

Verse 57

शंख उवाच । एकोदरसमुत्पन्नो ज्येष्ठभ्राता यथा पिता । भूयादिति श्रुतिर्लोके प्रसिद्धा सर्वतः स्थिता

சங்கு கூறினான்—ஒரே கருவிலிருந்து பிறந்த மூத்த சகோதரன் தந்தை போன்றவன்; இவ்விதம் உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற ஸ்ருதி உள்ளது.

Verse 58

तत्किं पुत्रस्य विप्रेन्द्र नाधिकारः पितुर्धने । यथैवं निष्ठुरैर्वाक्यैर्निर्भर्त्सयसि मां विभो

அப்படியானால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, மகனுக்கு தந்தையின் செல்வத்தில் உரிமை இல்லையா? ஓ வணங்கத்தக்கவரே, ஏன் இவ்வளவு கடுமையான சொற்களால் என்னைத் தடுத்தாடுகிறீர்?

Verse 59

लिखित उवाच । न दोषो जायते हर्तुः पुत्रस्यात्र कथंचन । एकत्र संस्थितस्यात्र पितुर्वित्तमसंशयम्

லிகிதன் கூறினான்—இங்கே அனைவரும் ஒன்றாக வாழும் நிலையில், மகன் எடுத்தாலும் எந்தத் தோஷமும் இல்லை; ஏனெனில் அவ்வொன்றுபட்ட நிலையிலே இது உறுதியாகத் தந்தையின் செல்வமே.

Verse 60

विभक्तस्तु यदा पुत्रो भ्राता वाऽपहरेद्धनम् । तदा दोषमवाप्नोति चौर्योत्थं मतमेव मे

ஆனால் மகனோ சகோதரனோ பிரிந்து தனித்த நிலையில் இருந்து செல்வத்தை எடுத்தால், அப்போது அவன் தோஷத்தை அடைவான்; அது திருட்டிலிருந்து பிறந்தது—இதுவே என் உறுதியான கருத்து.

Verse 61

पुत्रस्य तु पुनर्वित्तं पिता हरति सर्वदा । न तस्य विद्यते दोषो विभक्त स्यापि कर्हिचित्

மகனுடைய செல்வத்தையும் தந்தை எப்போதும் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்; மகன் பிரிந்திருந்தாலும் தந்தைக்கு எந்நேரமும் குற்றம் இல்லை।

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना स्मृतिकारिणा । तं तेऽहं संप्रवक्ष्यामि धर्मशास्त्रोद्भवं वचः

இங்கே ஸ்மிருதிகாரரான மனு முன்பு பாடிய ஒரு ச்லோகம் உள்ளது; தர்மசாஸ்திரத்தில் பிறந்த அந்த வாக்கை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 63

त्रय एवाधप्रोक्ता भार्या दासस्तथा सुतः । यत्ते समधिगच्छंति यस्य ते तस्य तद्धनम्

மூவர் சார்ந்தவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டனர்—மனைவி, அடிமை, மேலும் மகன்; அவர்கள் எதைப் பெற்றாலும், அவர்கள் யாருக்குச் சேர்ந்தவர்களோ அவருக்கே அது செல்வம்।

Verse 64

शंख उवाच । यद्येवं चौर्यदोषोऽस्ति मम तात महत्तरः । निग्रहं कुरु मे शीघ्रं येन न स्यात्तपःक्षयः

சங்கன் கூறினான்—தந்தையே, என்னுள் திருட்டுக் குற்றம் இவ்வளவு பெரிதாயின், விரைவில் என்னை அடக்கி தண்டியுங்கள்; என் தவம் சிதையாதிருக்கட்டும்।

Verse 65

विश्वामित्र उवाच । तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा शस्त्रमादाय निर्मलम् । चकर्ताथ भुजौ तस्य भ्राता भ्रातुश्च निर्घृणः । सोपि च्छिन्नकरो विप्रो व्यथयापि समन्वितः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அவனுடைய உறுதியை அறிந்து, அவன் சகோதரன் தூய ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தன் சகோதரனிடமும் இரக்கமின்றி, அவன் இரு கரங்களையும் வெட்டினான்; கைகள் துண்டான அந்தப் பிராமணனும் வேதனையால் நிறைந்தான்।

Verse 66

मन्यमानः प्रसादं तं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य पार्थिव

அரசே! அதனைத் தன் மூத்த சகோதரனின் அருளெனக் கருதி।

Verse 67

ततस्तु कामदं क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । मत्वा प्राप्य तपस्तेपे कंचित्प्राप्य जलाशयम्

பின்பு ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற காமத க்ஷேத்திரமெனக் கருதி அங்கு சென்று; அங்குள்ள ஒரு நீர்த்தடாகத்தை அடைந்து தவம் செய்தான்।

Verse 68

वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते सलिलाश्रयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे षष्ठकालकृताशनः

மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் படுத்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கினான்; கோடையில் பஞ்சாக்னி தவம் செய்தான்; ஆறாம் காலத்தில் மட்டுமே உணவு கொண்டான்।

Verse 69

संस्नाप्य भास्करं स्थाणुं तत्पुरः शतरुद्रियम् । जपन्सामोक्तरुद्रांश्च भव रुद्रांस्तथा जपन् । प्राणरुद्रांस्तथा नीलान्स्कन्दसूक्तसमन्वितान्

பாஸ்கரனையும் ஸ்தாணுவையும் அபிஷேகம் செய்து, அவர்களின் முன்னிலையில் சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தான்; மேலும் சாமத்தில் உரைக்கப்பட்ட ருத்ர மந்திரங்களையும், பவ-ருத்ர, பிராண-ருத்ர, நீல ரூபங்களையும்—ஸ்கந்தசூக்தத்துடன்—ஜபித்தான்।

Verse 70

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा सह सूर्य वृषेश्वरैः

பின்பு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவில், திருப்தியுற்ற மகேஸ்வரன் சூரியனும் வ்ருஷேஸ்வரனும் உடன் தரிசனம் தந்து உரைத்தான்।

Verse 71

महेश्वर उवाच । शंख तुष्टोऽस्मि ते वत्स तपसानेन सुव्रत । तस्मात्कथय मे क्षिप्रं यद्ददामि तवाऽधुना

மகேஸ்வரன் கூறினார்— ஓ சங்கா, வத்ஸா, சுவிரதா! உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே விரைவாகச் சொல், இப்போது உனக்கு எந்த வரத்தை அளிப்பேன்?

Verse 72

शंख उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जायेतां तादृशौ हस्तौ यादृशो मे पुरा स्थितौ

சங்கன் கூறினான்— ஓ தேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், என் இரு கைகளும் முன்பிருந்ததுபோலவே மீண்டும் ஆகட்டும்.

Verse 73

त्वयाऽत्रैव सदा वासः कार्यः सुरवरेश्वर । लिंगे कृत्वा दयां देव ममोपरि महत्तराम्

தேவர்களில் சிறந்த ஈசுவரனே! நீ இங்கேயே எப்போதும் வாசம் செய்ய வேண்டும்; இந்த லிங்கத்தில் கருணையை நிறுவி, ஓ தேவா, என்மேல் மிகப் பெரிய அருளைச் செய்.

Verse 74

एतज्जलाशयं नाथ मम नाम्ना धरातले । प्रसिद्धिं यातु लोकस्य यावच्चन्द्रार्कतारकाः

ஓ நாதா! இந்த நீர்த்தேக்கம் பூமியில் என் பெயரால் புகழ்பெறட்டும்; சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் இருக்கும் வரை உலகில் அது பிரசித்தமாக இருக்கட்டும்.

Verse 75

अत्र यः कुरुते स्नानं धृत्वा मनसि दुर्लभम् । किंचिद्वस्तु समग्रं तु तस्य संपत्स्यते विभो

ஓ விபோ! யார் இங்கே நீராடி, மனத்தில் அரிதாகக் கிடைக்கும் ஒரு விருப்பத்தைத் தாங்குகிறாரோ, அவருக்கு அது முழுமையாக நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । अद्याहं दर्शनं प्राप्तस्तव चैवाष्टमीदिने । माधवस्य सिते पक्षे यस्माद्ब्राह्मणसत्तम

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணசிரேஷ்டா! இன்று மாதவ (வைசாக) மாதத்தின் சுக்லபக்ஷ அஷ்டமி நாளில் நான் உனக்கு என் தரிசனத்தை அருளினேன்।

Verse 77

तस्मात्संक्रमणं लिंगे तावकेऽस्मिन्द्विजोत्तम । करिष्यामि न सन्देहो दिनमेकमसंशयम्

ஆகையால், ஓ த்விஜோத்தமா! உன் இந்த லிங்கத்தில் நான் ஐயமின்றி ஒரு முழு நாளளவும் பிரவேசித்து (வாசித்து) இருப்பேன்।

Verse 78

यश्चात्र दिवसे प्राप्ते तीर्थेऽत्रैव भवोद्भवे । स्नानं कृत्वा रवेर्वार उदयं समुपस्थिते

அந்த நாள் வந்தபோது, பவோத்பவமான (சிவனால் தோன்றிய) இந்த தீர்த்தத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை சூரியோதய வேளையில் இங்கே நீராடி…

Verse 79

पूजयिष्यति मे मूर्तिं त्वया संस्थापितां द्विज । कुष्ठव्याधिविनिर्मुक्तो मम लोकं स यास्यति

…மேலும், ஓ பிராமணா! நீ நிறுவிய என் மூர்த்தியை யார் வழிபடுகிறாரோ, அவர் குஷ்ட நோயிலிருந்து விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைவார்।

Verse 80

शेषकालेऽपि विप्रेन्द्र अज्ञानविहितादघात् । मुक्तिं प्राप्स्यत्यसंदिग्धं मम वाक्याद्द्विजोत्तम

ஓ விப்ரேந்திரா, ஓ த்விஜோத்தமா! இறுதிக்காலத்திலும்—அறியாமையால் பாவம் நிகழ்ந்திருந்தாலும்—என் வாக்கினால் அவர் ஐயமின்றி முக்தியை அடைவார்।

Verse 81

तथा तवापि यौ हस्तौ छिन्नावेतावुभावपि । तस्मिन्योगेऽभिषेकात्तौः स्यातां भूयोऽपि तादृशौ

அதேபோல் உன் இரு கைகளும்—இரண்டும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தாலும்—அந்த நல்வேளையில் அபிஷேக ஸ்நானத்தால் மீண்டும் முன்புபோலவே ஆகும்.

Verse 82

एष मे प्रत्ययो विप्र भविष्यति तवाऽधुना । भूयः स्नानं विधाय त्वं ततो मूर्तिं ममार्चय

ஓ விப்ரரே, இப்போது உம்மீது எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டாயிற்று. மீண்டும் ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் என் மூர்த்தியை அர்ச்சனை செய்.

Verse 83

अन्येऽपि व्यंगतां प्राप्ताः संयोगेऽत्र तव स्थिते । स्नात्वा मां पूजयिष्यंति मुक्तिं यास्यंति ते द्विज

ஓ த்விஜரே, உம்மால் இங்கு இந்த நல்வேளைச் சேர்க்கை நிலவும்போது, வேறு துன்புற்றவர்களும் ஸ்நானம் செய்து என்னை வழிபட்டு முக்தியை அடைவார்கள்.

Verse 84

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । शंखोऽपि तत्क्षणात्स्नात्वा पूजयित्वा दिवाकरम्

இவ்வாறு கூறி ஸஹஸ்ராஂஶு (சூரியன்) பின்னர் கண்மறைந்தார். சங்கனும் அதே கணத்தில் ஸ்நானம் செய்து திவாகரனை (சூரியனை) வழிபட்டான்.

Verse 85

यावत्पश्यति चात्मानं तावद्धस्तसमन्वितम् । आत्मानं पश्यमानस्तु विस्मयं परमं गतः

தன்னைத் தானே பார்த்தவுடனே, கை மீண்டும் சேர்ந்திருப்பதை கண்டான். இவ்வாறு தன்னைப் பார்த்து அவன் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 86

ततःप्रभृति तत्रैव कृत्वाऽश्रमपदं नृप । तपस्तेपे द्विज श्रेष्ठो गतश्च परमां गतिम्

அதன்பின், அரசே, அங்கேயே அவர் ஆசிரமப் பதத்தை நிறுவினார்; அந்தத் த்விஜச்ரேஷ்டன் தவம் செய்து பரமகதியை அடைந்தான்।

Verse 87

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र संयोगं प्राप्य तत्त्वतः । तेनैव विधिना स्नात्वा त्वं पूजय दिवाकरम्

ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே, இந்த நல்வாய்ப்பை உண்மையாகப் பெற்று, அதே விதிப்படி நீராடி திவாகரன் (சூரியன்) வழிபாடு செய்।

Verse 88

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं पठेद्वा पुरतो रवेः । तस्यान्वयेऽपि नो कुष्ठी कदाचित्सम्प्रजायते

யார் தினமும் இந்த வரலாற்றை கேட்கிறாரோ, அல்லது ரவி (சூரியன்) முன்னிலையில் இதை ஓதுகிறாரோ, அவருடைய வம்சத்தில் ஒருபோதும் குஷ்டரோகி பிறக்கமாட்டான்।

Verse 209

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखादित्यशंखतीर्थोत्पत्तिवृत्तांतवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சங்காதித்யன் மற்றும் சங்கதீர்த்தத்தின் தோற்ற வரலாறு’ எனப்படும் இருநூற்று ஒன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।