Adhyaya 208

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एवं शक्रे दिवं प्राप्ते देवेषु सकलेषु च । गौतमः स्वाश्रमं प्रापत्कोपेन महता ज्वलन्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—இவ்வாறு சக்ரன் விண்ணுலகம் சென்றபின், எல்லாத் தேவர்களும் சென்றபின், கௌதமர் பெருங்கோபத்தால் எரிந்தவனாய் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 2

ततः स कथयामास सर्वं देवविचेष्टितम् । वरदानं च शक्राय शता नन्दस्य चाग्रतः

பின்னர் அவர் தேவர்களின் எல்லாச் செயல்களையும் கூறி, சக்ரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வரத்தையும் சதானந்தரின் முன்னிலையில் விளக்கினார்.

Verse 3

तच्छ्रुत्वा पितरं प्राह विनयावनतः स्थितः । तातांबाया न कस्मात्त्वं प्रसादं प्रकरोषि मे

அதைக் கேட்ட அவன் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று தந்தையிடம் கூறினான்—“தந்தையே, என் தாயைப் பற்றிய விஷயத்தில் என்மேல் ஏன் அருள் செய்யவில்லை?”

Verse 4

उत्थापने न ते किञ्चिदसाध्यं विद्यते विभो । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्यान्मम चांबया

ஹே வல்லவனே, மீட்டெழுப்புவதில் உமக்கு எதுவும் அசாத்தியம் அல்ல; ஆகவே என்மேல் அருள் செய்து, என் தாயுடன் எனக்கு மீண்டும் சேர்க்கை உண்டாகுமாறு செய்க.

Verse 5

समागमो मुनिश्रेष्ठ दीनस्योत्कण्ठितस्य च । तस्मादुत्थाप्य तां तूर्णं प्रायश्चित्तविधिं ततः । तस्मादादिश मे क्षिप्रं येन शुद्धिः प्रजायते

முனிவரரே! துயருற்றும் ஏக்கமுற்றும் இருப்பவனுக்கு மீள்சேர்க்கையே தணிவாகும். ஆகவே அவளை விரைவில் எழுப்பி, பின்னர் பிராயச்சித்த விதியை விதியுங்கள். எனவே தூய்மை உண்டாகுமாறு உடனே எனக்கு உபதேசியுங்கள்.

Verse 6

गौतम उवाच । मद्यावलिप्तभांडस्य यदि शुद्धिः प्रजायते । तत्स्त्रीणां जायतेशुद्धिर्योनौ शुक्राभिषेचनात्

கௌதமர் கூறினார்—மதுவால் பூசப்பட்ட பாத்திரமும் தூய்மையடையுமெனில், அதுபோலவே பெண்ணும் தூய்மையடைவாள்; கருப்பையில் விந்து சிந்தப்பட்டிருந்தாலும்.

Verse 7

ब्राह्मणस्तु सुरां पीत्वा मौंजीहोमेन शुध्यति । तिंगिनीं साधयित्वा च न तु नारी विधर्मिता

பிராமணன் மதுவை அருந்தினாலும் மௌஞ்ஜீ-ஹோமத்தால் தூய்மையடைவான்; ஆனால் திங்கினீ-சாதனையைச் செய்தாலும் அதர்மத்தில் வீழ்ந்த பெண் தூய்மையடையாள்.

Verse 8

मद्यभांडमपि प्रायो यथावद्वह्निशोधितम् । विशुध्यति तथा नारी वह्निदग्धा विशुध्यति । यस्या रेतोऽथ संक्रांत मुदरांतेऽन्यसंभवम्

மதுவால் மாசுற்ற பாத்திரமும் முறையாக அக்னியால் சுத்திகரிக்கப்படின் தூய்மையடையும்; அதுபோல அக்னியில் எரியும்போது பெண்ணும் தூய்மையடைவாள்—அவளின் கருப்பையில் பிறன் விந்து புகுந்து, வயிற்றினுள் பிறவியொன்றின் கரு நிலைத்திருந்தால்.

Verse 9

एतस्मात्कारणान्माता मया ते पुत्र सा शिला । विहिता न हि तस्याश्च विशुद्धिस्तु कथञ्चन

இதனாலேயே, மகனே, உன் தாயை நான் அந்தக் கல்லாக விதித்தேன்; ஏனெனில் அவளுக்கு எவ்விதத்திலும் தூய்மை ஏற்படாது.

Verse 10

शतानन्द उवाच । यद्येवं साधयिष्यामि तत्कृतेऽहं हुताशनम् । विषं वा भक्षयिष्यामि पतिष्यामि जलाशये

சதானந்தன் கூறினான்—இவ்வாறெனில், அந்தக் காரியத்திற்காக நான் அக்னிப் பரீட்சையை ஏற்றுக்கொள்வேன்; அல்லது விஷத்தை உண்ணுவேன்; அல்லது நீர்நிலையிலே பாய்வேன்—எப்படியாயினும் அதை நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 11

मातुर्वियोगतस्तात सत्यमेतन्मयोदितम् । धर्मद्रोणाः स्थिताश्चान्ये मन्वाद्या मुनयस्तथा

அன்புடையவனே, தாயின் பிரிவினால் நான் சொன்னது உண்மையே. மற்றவர்களும் சாட்சியாக நிற்கின்றனர்—தர்மத்ரோணர்கள், மேலும் மனு முதலிய முனிவர்களும்।

Verse 12

इतिहासपुराणानि वेदांतानि बहूनि च । संचिंत्य तात सर्वाणि देहि शुद्धिं ममापि ताम् । मम मातुः करिष्यामि नो चेत्प्राणपरिक्षयम्

ஓ தாதா, எல்லா இதிகாச-புராணங்களையும், பல வேதாந்த உபதேசங்களையும் சிந்தித்து, எனக்கும் அந்தத் தூய்மையை அருளுங்கள். என் தாய்க்காக அதை நிறைவேற்றுவேன்; இல்லையெனில் உயிர் துறப்பேன்।

Verse 13

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा सुचिरं ध्यात्वा गौतमः प्राह तं सुतम् । परिष्वज्य स्वबाहुभ्यां मूर्ध्न्याघ्राय ततः परम्

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—அதை கேட்டுப் பல நேரம் தியானித்த பின், கௌதமர் தம் மகனிடம் பேசினார். தம் கரங்களால் அணைத்து, அவன் தலையை அன்புடன் முத்தமிட்டு/முகர்ந்து, பின்னர் மேலும் உரைத்தார்।

Verse 14

यद्येवं वत्स मा कार्षीः साहसं पापसंभवम् । आत्मदेहविघातेन श्रूयतां वचनं मम

இவ்வாறெனில், மகனே, உன் உடலைக் காயப்படுத்தி பாவம் விளைக்கும் துணிச்சல் செயலைச் செய்யாதே. என் சொல்லைக் கேள்।

Verse 15

मेध्यत्वे तव मातुश्च शुद्धिर्ज्ञाता मया पुरा । यया सा मम हर्म्यार्हा भविष्यति न संशयः

உன் தாயின் மேத்யத்திற்கான சுத்தியை நான் முன்பே அறிந்தேன். அதனால் அவள் மீண்டும் பரிசுத்தமடைந்து என் இல்லத்திற்குத் தகுதியாவாள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 18

उत्पत्स्यते रवेर्वंशे रामरूपी जना र्दनः । रावणस्य वधार्थाय मानुषं रूपमास्थितः । तस्य पादस्य संस्पर्शाद्भूयः शुद्धा भविष्यति । तस्मात्प्रतीक्ष्य तावत्त्वमौत्सुक्यं व्रज पुत्रक । एतत्सम्यङ्मया ज्ञातं वत्स दिव्येन चक्षुषा

சூரியகுலத்தில் ஜனார்தனன் ராமரூபமாகப் பிறப்பான். ராவணனை வதைக்க மனித உடலை ஏற்று, அவன் திருவடித் தொடுதலால் இது/அவள் மீண்டும் சுத்தமடையும். ஆகவே அதுவரை காத்திரு; மகனே, அவசரத்தை விட்டு விடு. வத்ஸா, தெய்வக் கண்ணால் இதை நான் நன்கு அறிந்தேன்।

Verse 19

एतच्छ्रुत्वा तथेत्युक्त्वा शतानन्दः प्रहर्षितः । स्थितः प्रतीक्षमाणस्तु तं कालं मातृवत्सलः

இதைக் கேட்ட சதானந்தன் மகிழ்ந்து “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, தாயன்பு நிறைந்தவனாய் அந்த நியதிக் காலத்தை எதிர்நோக்கி அங்கேயே தங்கினான்।

Verse 20

ततः कालेन महता रामरूपी जनार्दनः । रावणस्य वधार्थाय जातो दशरथालये

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், ஜனார்தனன் ராமரூபமாக ராவணவதத்திற்காக தசரதன் இல்லத்தில் பிறந்தான்।

Verse 21

स मया भगवा विष्णुर्बालभावेन संस्थितः । निजयज्ञस्यरक्षार्थं समानीतः स्वमाश्रमम् । राक्षसानां विनाशाय यज्ञकर्मविनाशिनाम्

அந்த பகவான் விஷ்ணு பாலரூபத்தில் இருந்து, என் யாகத்தைப் பாதுகாக்க நான் அவரை என் ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன்; யாககிரியைகளை அழிக்கும் ராட்சசர்களை அழிக்கவே।

Verse 22

हतैस्तै राक्षसै रौद्रैर्मम पूर्णोऽभवन्मखः । अयोध्यायाः समानीतः स मया रघुनंदनः

அந்தக் கொடிய இராட்சசர்கள் வதைக்கப்பட்டபின் என் யாகம் நிறைவு பெற்றது. பின்னர் ரகுகுல நந்தனனை நான் அயோத்திக்குக் கொண்டு சென்றேன்.

Verse 23

सीतायाश्च विवाहार्थं लक्ष्मणेन समन्वितः । श्रुत्वा स्वयंवरं तस्याः पार्थिवानां समागमम्

சீதையின் திருமணத்திற்காக இலக்குமணனுடன் அவர் சென்றார்; அவளின் சுயம்வரம் மற்றும் அங்கு கூடிய அரசர்களின் கூடுகையை அவர் கேட்டறிந்தார்.

Verse 24

ततो मार्गे मया दृष्टा गौतमस्याश्रमे शुभे । अहिल्या सा शिला रूपा प्रमाणेन महत्तमा

பின்னர் வழியில், கௌதமரின் மங்களமான ஆசிரமத்தில், அளவிலும் பருமனிலும் மிகப் பெரிய கல்லுருவில் இருந்த அகல்யையை நான் கண்டேன்.

Verse 25

ततः प्रोक्तो मया रामः स्पृशेमां वत्स पाणिना । मानुषत्वं लभेद्येन गौतमस्य प्रिया मुनेः । शापदोषेण संजाता शिलेयं तस्य सन्मुनेः

அப்போது நான் ராமனிடம் கூறினேன்—“குழந்தையே, உன் கையால் இதைத் தொடு; அதனால் கௌதம முனிவரின் பிரியமான மனைவி மீண்டும் மனிதநிலையை அடைவாள். சாபத் தோஷத்தால் அந்தச் சன்முனியின் பிரியை இக்கல்லாக ஆனாள்.”

Verse 26

अविकल्पं ततो रामो मम वाक्येन तां शिलाम् । पस्पर्श पार्थिवश्रेष्ठ कौतू हलसमन्वितः

அப்போது அரசர்களில் சிறந்த ராமன், என் சொல்லின்படி தயக்கமின்றி அந்தக் கல்லைத் தொட்டான்; அவனுள் புனிதமான ஆச்சரியக் கௌதுகம் நிறைந்திருந்தது.

Verse 27

अथ रामेण संस्पृष्टा सहसैवांगना मुनेः । शुशुभे मानुषी जाता दिव्यरूपवपुर्धरा

அப்போது ராமன் தொடுதலால் முனிவரின் மனைவி உடனே மீண்டும் மனிதியாகி, தெய்வீக ரூப-அழகுடைய உடலைத் தாங்கி ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 28

ततः सा लज्जयाऽविष्टा प्रणिपत्य च गौतमम् । स्मरमाणाऽत्मनः कृत्यं यच्छक्रेण समन्वितम्

பின்னர் அவள் வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கௌதமருக்கு பணிந்து, சக்கிரன் (இந்திரன்) தொடர்புடைய தன் செயலை நினைத்தாள்।

Verse 29

प्रायश्चित्तं मम स्वामिन्देहि सर्वमशेषतः । यन्नरस्य समायोगे परस्याह प्रजापतिः

‘என் ஸ்வாமி! எனக்கு முழுமையான பிராயச்சித்தத்தை, எதுவும் மீதமின்றி அருளுங்கள்—பிறரின் துணையுடன் அநுசித சேர்க்கைக்கு பிரஜாபதி கூறியதுபோல்.’

Verse 30

अहं दुष्करमप्येतत्करिष्यामि न संशयः । येन शुद्धिर्भवेन्मह्यं पुरश्चरणसेवनात्

‘இது எவ்வளவு கடினமானதாயினும் நான் நிச்சயமாக செய்வேன்—நியமிக்கப்பட்ட புரஸ்சரண ஒழுக்கங்களைப் பின்பற்றி, எனக்கு தூய்மை உண்டாகும்படி.’

Verse 31

ततः संचिंत्य सुचिरं प्रोवाच गौतमस्तदा । कुरु चान्द्रायणशतं कृच्छ्राणां च सहस्रकम्

அப்போது கௌதமர் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து கூறினார்—‘நூறு சாந்திராயண விரதங்களையும், ஆயிரம் க்ருச்சிர தபங்களையும் செய்।’

Verse 32

प्राजापत्यायुतं चापि तीर्थयात्रापरायणा । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु यानि तीर्थानि भूतले । तेषां संदर्शनात्सम्यक्ततः शुद्धिमवाप्स्यसि

தீர்த்தயாத்திரையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, நீ பத்தாயிரம் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தங்களையும் ஆற்றுவாயாக. பூமியில் அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்கள் உள்ளன; அவற்றை முறையாகத் தரிசித்தால் நீ இறுதியில் தூய்மையை அடைவாய்.

Verse 33

सा तथैति प्रतिज्ञाय नित्यं व्रतपरायणा । अष्टषष्टिसु तीर्थेषु वाराणस्यादिषु क्रमात्

அவள் அவ்வாறே உறுதி மொழிந்து, நாள்தோறும் விரதநியமங்களில் நிலைத்து, வரிசையாக அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களுக்கும் சென்றாள்—வாரணாசி முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி.

Verse 34

बभ्राम तानि लिंगानि पूजयन्ती प्रभक्तितः । क्रमेणैव तु संप्राप्ता हाटकेश्वरसंभवम्

அவள் அந்த லிங்கங்களையெல்லாம் சுற்றித் திரிந்து, ஆழ்ந்த பக்தியுடன் வழிபட்டாள்; வரிசையாகச் சென்று இறுதியில் ஹாடகேஸ்வரரின் புனித சன்னிதியை அடைந்தாள்.

Verse 35

यावत्पश्यति सा साध्वी तावन्नागबिलो महान् । पूरितो नागरेणैव मार्गः पातालसंभवः

அந்த சாத்வி கண்கண்ட உடனே ஒரு பெரும் நாகக் குகை தோன்றியது; பாதாளத்திலிருந்து எழுந்ததாகச் சொல்லப்படும் அந்த வழி, நாகத்தாலேயே நிரம்பியது.

Verse 36

गच्छंति येन पूर्वं तु तीर्थयात्रापरायणाः । हाटकेश्वरदेवस्य दर्शनार्थं मुनीश्वराः

அதே வழியில்தான் முன்பு தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்ட முனிவர்தலைவர்கள், ஹாடகேஸ்வர தேவனின் தரிசனத்திற்காகச் சென்றனர்.

Verse 37

अथ सा चिन्तयामास न दृष्टे तु सुरेश्वरे । हाटकेश्वरदेवे च न हि यात्राफलं लभेत्

அப்போது அவள் மனத்தில் சிந்தித்தாள்—தேவர்களின் அதிபதி ஸ்ரீ ஹாடகேஸ்வரரை தரிசிக்காவிட்டால், தீர்த்தயாத்திரையின் உண்மைப் பலன் கிடையாது।

Verse 38

तस्मात्तपः करि ष्यामि स्थित्वा चैव सुदुष्करम् । येनाहं तत्प्रभावेन तं पश्यामि सुरेश्वरम्

ஆகையால் நான் தவம் செய்வேன்—மிகக் கடினமான நியமத்தில் உறுதியாக நிலைத்து—அத்தவத்தின் வலிமையால் தேவர்களின் அதிபதியை தரிசிப்பேன்।

Verse 39

एवं सा निश्चयं कृत्वा तपस्तेपे सुदुष्करम् । दर्शनार्थं हि देवस्य पातालनिलयस्य च

இவ்வாறு தீர்மானித்து, பாதாளத்தில் வாசமுடைய அந்தத் தேவனை தரிசிக்க அவள் மிகக் கடினமான தவம் செய்தாள்।

Verse 40

पंचाग्निसाधका ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाश्रया । वर्षास्वाकाशशयना सा बभूव तपस्विनी

கோடையில் அவள் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்தாள்; குளிர்காலத்தில் நீரைச் சார்ந்தாள்; மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் உறங்கினாள்—இவ்வாறு அவள் உண்மையான தவசியானாள்।

Verse 41

हरलिंगं प्रतिष्ठाप्य स्वनाम्ना चांतिके तदा । त्रिकालं पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः

அப்போது அவள் அருகில் தன் பெயரால் ஹரலிங்கத்தை நிறுவி, நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் திரிகாலமும் வழிபட்டாள்।

Verse 42

एवं तपसि संस्थायास्तस्याः कालो महान्गतः । न च संदर्शनं जातं हाटकेश्वरसंभवम्

இவ்வாறு கடுந்தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் அவளுக்குப் பெருங்காலம் கடந்தது; ஆயினும் ஹாடகேஸ்வரரின் தரிசனம் நிகழவில்லை, அவருடைய வெளிப்பாடும் ஏற்படவில்லை।

Verse 43

कस्यचित्त्वथ कालस्य शतानन्दश्च तत्सुतः । स तामन्वेषमाणस्तु तस्मिन्क्षेत्रे समागतः । मातृस्नेह परीतात्मा तीर्थान्वेषणतत्परः

சில காலத்திற்குப் பின் அவளுடைய மகன் சதானந்தன் அவளைத் தேடிக்கொண்டு அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான்; தாயன்பால் நிறைந்த உள்ளத்துடன் தீர்த்தங்களைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டான்।

Verse 44

अथ तां तत्र संवीक्ष्य दारुणे तपसि स्थिताम् । प्रणिपत्य स्थितो दीनः सदुःखो वाक्यमब्रवीत्

அப்போது அவளை அங்கே கடுந்தவத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, அவன் வணங்கி, துயருற்றவனாய் நின்று இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 45

किमत्र क्लिश्यते कायस्तपः कृत्वा सुदारुणम् । सप्तषष्टिषु तीर्थेषु यानि लिंगानि तेषु च

இங்கே இத்தனை கொடிய தவம் செய்து உடலை ஏன் வருத்துகிறீர்? அறுபத்தேழு தீர்த்தங்களில் உள்ள லிங்கங்கள் அனைத்திலும்—

Verse 46

माहेश्वराणि लिंगानि तानि दृष्टानि च त्वया । एतत्पातालसंस्थं च हाटकेश्वरसंज्ञितम्

அந்த மாஹேஸ்வர லிங்கங்களை நீ கண்டுவிட்டாய்; ஆனால் பாதாளத்தில் நிறுவப்பட்டு ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற இந்த (லிங்கம்) என்றால்—

Verse 47

न पश्यति नरः कश्चिद्दृष्टं क्षेत्रे न केनचित् । तेन शुद्धिश्च संजाता स्वभर्त्रा विहिता तु या

எந்த ஆணும் அதைக் காணவில்லை; இப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அது யாராலும் காணப்படவில்லை. ஆயினும் அந்த விரதாசரணத்தாலே உன் கணவர் விதித்த சுத்தி நிச்சயமாக நிறைவேறியது.

Verse 48

तस्मादागच्छ गच्छामस्ताताश्रामपदे शुभे । त्वन्मार्गं वीक्षते तातः कर्षुको वर्षणं यथा

ஆகையால் வா—நாம் அந்த மங்களமான ஆசிரமத்திற்குச் செல்வோம். உன் தந்தை உன் பாதையை நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்; விவசாயி மழையை எதிர்பார்ப்பதுபோல்.

Verse 49

आहिल्योवाच । यावत्पश्यामि नो देवं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । तावद्गच्छामि नो गेहं यदा पश्यामि तं हरम्

ஆஹில்யா கூறினாள்—ஹாடகேஸ்வரன் என அழைக்கப்படும் தேவனை நான் தரிசிக்கும் வரை வீட்டிற்குச் செல்லமாட்டேன். அந்த ஹரன் (சிவன்) தரிசனம் கிடைத்தபின் மட்டுமே திரும்புவேன்.

Verse 50

तदा यास्ये गृहं पुत्र निश्चयोऽयं मया कृतः

அப்பொழுதே நான் வீட்டிற்குச் செல்வேன், மகனே—இந்தத் தீர்மானத்தை நான் எடுத்துள்ளேன்.

Verse 51

तच्छ्रुत्वा सोऽपि तां प्राह ह्येष चेन्निश्चयस्तव । मयाऽपि तातपार्श्वे तु प्रगंतव्यं त्वयाप

அதை கேட்ட அவனும் அவளிடம் கூறினான்—இது உன் உறுதியான தீர்மானமெனில், நானும் உன்னுடன் என் தந்தையின் அருகே செல்ல வேண்டும்.

Verse 52

एवमुक्त्वा ततः सोपि स्थापयामास शांभ वम् । लिंगं च पूजयामास त्रिकालं तपसि स्थितः

இவ்வாறு கூறி அவர் சாம்பவ (சைவ) லிங்கத்தை நிறுவி, தவத்தில் நிலைத்து நாள்தோறும் மூன்று வேளைகளிலும் லிங்கத்தை வழிபட்டார்।

Verse 53

शतानन्दस्तु राजर्षिः गन्धपुष्पानुलेपनैः । नैवेद्यैर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः पर्यतोषयत्

அரசரிஷி சதானந்தர் நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனம், பலவகை நைவேத்யங்கள் மற்றும் வேதோಕ್ತ ஸூக்தங்களால் இறைவனைத் திருப்திப்படுத்தினார்।

Verse 54

षष्ठान्नकालभोज्यस्य व्रतचर्यारतस्य च । एवं तस्याऽपि संस्थस्य गतः कालो महान्मुने । न च तुष्यति देवेश स्ताभ्यां द्वाभ्यां कथञ्चन

அவர் ஆறாம் அன்னகாலத்தில் மட்டுமே உண்பவராகவும், விரத-சரியைகளில் மகிழ்வோராகவும் இருந்தார்; ஓ மகாமுனியே, இவ்வாறு தவத்தில் நிலைத்து நீண்ட காலம் சென்றபோதும், தேவேசன் அந்த இரண்டினாலே மட்டும் எவ்விதத்திலும் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 55

ततः कालेन महता गौतमोऽपि महामुनिः । आजगाम स्वयं तत्र पुत्रदर्शनलालसः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மகாமுனி கௌதமர் தாமே அங்கே வந்தார்; மகனைப் பார்க்கும் ஆவலால்.

Verse 56

स दृष्ट्वा भार्यया सार्धं पुत्रं तपसि संस्थितम् । तुतोष प्रथमं तावत्पश्चादुःखसमन्वितः

மனைவியுடன் தவத்தில் நிலைத்திருந்த மகனைப் பார்த்ததும் அவர் முதலில் மகிழ்ந்தார்; பின்னர் துயரால் நிறைந்தார்।

Verse 57

अहो बत महत्कष्टं पुत्रो मे कृशतां गतः । तपसः संप्रभावेन नयामि स्वगृहं कथम् । भार्येयं च तथा मह्यं विवर्णा तु कृशा स्थिता

அய்யோ, எத்தனை பெரிய துன்பம்! என் மகன் மிகவும் மெலிந்துவிட்டான். தவத்தின் பேராற்றலால் அவனை நான் வீட்டிற்கு எவ்வாறு அழைத்துச் செல்வேன்? என் மனைவியும் இங்கே நிறமழிந்து மெலிந்து நிற்கிறாள்.

Verse 58

एवं संचिंत्य मनसा तावुभौ प्रत्यभाषत । गम्यतां स्वगृहं कृत्वा तपसः संनिवर्तनम्

இவ்வாறு மனத்தில் சிந்தித்து அவர் இருவரிடமும் கூறினார்—“இப்போது உங்கள் வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்; இந்தத் தவத்தை முறையாக நிறைவு செய்யுங்கள்.”

Verse 59

शतानन्द उवाच । तातांबा बहुधा प्रोक्ता तपसः संनिवर्तने । नो गच्छति तथा हर्म्यमदृष्टे हाटकेश्वरे

சதானந்தன் கூறினான்—“பூஜ்ய தந்தையே, தாயே, தவத்தை நிறுத்துமாறு நீங்கள் பலமுறை சொன்னீர்கள்; ஆனால் ஹாடகேஸ்வரனை தரிசிக்கும்வரை நான் இல்லத்திற்குத் திரும்பமாட்டேன்.”

Verse 60

अहं तया विहीनस्तु नैव यास्यामि निश्चितम् । एवं ज्ञात्वा महाभाग यद्युक्तं तत्समाचर

“நானும் அவளின்றி நிச்சயமாகப் புறப்படமாட்டேன். ஓ மகாபாகா, இதை அறிந்து ஏற்றதையே செய்யுங்கள்.”

Verse 61

गौतम उवाच । यद्येवं निश्चयो वत्स तव मातुश्च संस्थितः । अहं ते दर्शयिष्यामि तपसा हाटकेश्वरम्

கௌதமர் கூறினார்—“குழந்தையே, உனக்கும் உன் தாய்க்கும் இத்தகைய உறுதி நிலைத்திருந்தால், என் தவவலிமையால் உனக்கு ஹாடகேஸ்வரனின் தரிசனத்தை அளிப்பேன்.”

Verse 62

एवमुक्त्वा ततः सोऽपि तपश्चक्रे महामुनिः । एकांतरोपवासस्तु स्थितो वर्षशतं मुनिः । षष्ठान्नकालभोजी च तावत्काले ततोऽभवत्

இவ்வாறு கூறி அந்த மகாமுனி தவம் மேற்கொண்டார். மুনি நூறு ஆண்டுகள் ஒருநாள் உபவாசம், ஒருநாள் உணவு என இருந்தார்; பின்னர் அதே காலம் ஆறாம் கால இடைவெளியில் மட்டும் உணவு கொண்டார்.

Verse 63

त्रिरात्रभोजी पश्चाच्च स बभूव मुनीश्वरः । तावत्कालं फलैर्निन्ये तावत्कालं जलाशनः । वायुभक्षस्ततो भूयस्तावत्कालमभून्मुनिः

பின்னர் அந்த முனீஸ்வரர் மூன்று இரவுகளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே உணவு கொண்டார். அதே காலம் பழங்களால் வாழ்ந்தார்; அதே காலம் நீரையே உணவாகக் கொண்டார்; பின்னர் மீண்டும் அதே காலம் காற்றையே உணவெனக் கொண்டார்.

Verse 64

ततो वर्षसहस्रांते परमे संव्यवस्थिते । प्रभिद्य मेदिनीपृष्ठं निष्क्रांतं लिंगमुत्तमम्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், தவம் பரம நிறைவடைந்தபோது, பூமியின் மேற்பரப்பைத் துளைத்து ஒரு உத்தம லிங்கம் வெளிப்பட்டு தோன்றியது.

Verse 65

द्वादशार्कप्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम । एतस्मिन्नंतरे देवः शंभुः प्रत्यक्षतां गतः

அது பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லா நற்குறிகளாலும் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. அச்சமயமே தேவன் சம்பு நேரில் வெளிப்பட்டார்.

Verse 66

एतस्मिन्नेव काले तु भगवाञ्छशिशेखरः । तस्य दृष्टिपथं गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

அதே நேரத்தில் பகவான் சசிசேகரர் அவன் பார்வை எல்லைக்குள் வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 67

गौतमाऽहं प्रतुष्टस्ते तपसाऽनेन सुव्रत

ஓ கௌதமா! இத்தவத்தினால் நான் உன்னிடம் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன், ஓ சிறந்த விரதத்தையுடையவனே।

Verse 68

एतच्च मामकं लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । पातालाच्च विनिष्क्रांतं तव भक्त्या महामुने

ஓ மகாமுனியே! என் இந்த லிங்கம் ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்றது; உன் பக்தியால் இது பாதாளத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது।

Verse 69

एतदर्थं तपस्तप्तं सभार्येण त्वया हि तत् । सपुत्रेणाखिलं जातं फलं तस्य यथेप्सितम्

உண்மையாகவே நீ மனைவியுடன் இதற்காகத் தவம் செய்தாய்; மகனுடனும் சேர்ந்து அந்தத் தவத்தின் முழுப் பலன் விரும்பியபடியே ஏற்பட்டது।

Verse 70

एतत्पश्यतु ते भार्या अहिल्या दिव्यरूपिणी । अष्टषष्ट्युद्भवं येन यात्राफलमवाप्नुयात्

உன் தெய்வவடிவமுடைய மனைவி அகல்யையும் இதைத் தரிசிக்கட்டும்; இதனால் ‘அஷ்டஷஷ்டி’ புனித வெளிப்பாடுகளுடன் தொடர்புடைய யாத்திரைப் பலன் கிடைக்கும்।

Verse 71

त्वं चापि प्रार्थय वरं येन सर्वं ददामि ते

நீயும் ஒரு வரம் வேண்டு; அதனால் நான் உனக்கு அனைத்தையும் அருள்வேன்।

Verse 72

गौतम उवाच । हाटकेश्वरसंज्ञे तु सकृद्दृष्टे च यत्फलम् । पातालस्थे च यत्पुण्यं नराणां जायते फलम् । दृष्टेनानेन तत्पुण्यं पूजितेन विशेषतः

கௌதமர் கூறினார்—‘ஹாடகேஸ்வரன்’ எனப் பெயர்பெற்ற சிவனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே கிடைக்கும் பலனும், அவர் பாதாளத்தில் நிலைத்திருக்கும்போது மனிதர்க்கு உண்டாகும் புண்ணியமும், அதே புண்ணியம் இந்த வெளிப்பட்ட லிங்கத்தைத் தரிசிப்பதால் கிடைக்கும்; மேலும் வழிபட்டால் இன்னும் சிறப்பாகப் பெறப்படும்।

Verse 73

अन्येऽपि ये जनास्तच्च पूजयंति प्रभक्तितः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां ते प्रयांतु त्रिविष्टपम्

மேலும், சைத்திர மாத சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று ஆழ்ந்த பக்தியுடன் இதை வழிபடும் பிற மக்களும் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவாராக।

Verse 74

एतल्लिंगं न जानंति नराः सिद्ध्यभिकांक्षिणः । विशंति विवरं तेन हाटकेश्वरकांक्षया

சித்தியை நாடும் மக்கள் இந்த லிங்கத்தை அறியார்; ஹாடகேஸ்வரனை விரும்பி, அந்தத் தவறான எண்ணத்தால் அவர்கள் ஒரு பிளவு/குகைக்குள் நுழைகின்றனர்।

Verse 76

मुच्यंते मानवास्तद्वच्छतानंदेश्वरादपि । तस्मिन्दिने विहितया ताभ्यां चैव प्रपूजया

அதேபோல் சதானந்தேஸ்வரன் மூலமாகவும் மனிதர் விடுதலை பெறுவர்; அந்த நாளில் இரு தெய்வங்களுக்கும் விதிப்படி செய்யப்படும் வழிபாட்டினால்।

Verse 77

विश्वामित्र उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु व्याप्तः स्वर्गोऽखिलो नृप । मानुषैरपि पापाढ्यैः सर्वधर्मविवर्जितैः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசே, இக்காலத்திலேயே முழு சுவர்க்கமும் பாவம் நிறைந்த, எல்லா தர்மங்களையும் விட்டு விலகிய மனிதர்களாலும் நிரம்பிவிட்டது।

Verse 78

न कश्चित्कुरुते यज्ञं तीर्थ यात्रामथापरम् । न व्रतं नियमं चैव दानस्यापि कथामपि

யாரும் யாகம் செய்யார்; தீர்த்தயாத்திரையும் மேற்கொள்ளார். விரதமும் நியமமும் கடைப்பிடிக்கப்படாது; தானம் பற்றிய பேச்சும் இல்லை.

Verse 79

अपि पापसमोपेता लिंगस्यास्य प्रभावतः । परदारोद्भवा त्पापादहिल्येश्वरदर्शनात्

பாவத்தில் மூழ்கியவரும் இந்த லிங்கத்தின் மகிமையால், அகில்யேஸ்வரனை தரிசித்த மாத்திரத்தில் பிறர்மனைவி மீறலால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 80

ततो भीताः सुराः सर्वे सस्पर्धैर्मानुषैर्वृताः । प्रोचुः पुरंदरं गत्वा व्यथया प्रया युताः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் அஞ்சினர்; போட்டியால் நிறைந்த மனிதர்கள் அவர்களைச் சூழ்ந்தனர். வேதனையும் கலக்கமும் கொண்டு புரந்தரன் (இந்திரன்) அருகே சென்று தங்கள் துயரை அறிவித்தனர்.

Verse 81

मर्त्यलोके सहस्राक्ष सर्वे धर्माः क्षयं गताः । अपि पापसमाचारा अभ्येत्य पुरुषा इह

‘ஆயிரக்கண் உடையவனே (இந்திரா)! மானிட உலகில் எல்லா தர்மங்களும் சிதைந்து வருகின்றன; பாவச் செயலுடைய ஆண்களும் இங்கே (இந்தப் புனிதத் தலத்துக்கு) வந்து சேர்கிறார்கள்.’

Verse 82

अस्माभिः सह गर्वाढ्याः स्पर्धां कुर्वंति सर्वदा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे लिंगत्रयमनुत्तमम्

‘அகந்தையால் பெருகி அவர்கள் எங்களுடனும் எப்போதும் போட்டியிடுகின்றனர். ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் ஒப்பற்ற லிங்கத் திரயம் உள்ளது.’

Verse 83

यत्स्थितं स्थापितं तत्र गौतमेन महात्मना । सपुत्रेण सदारेण तस्य पूजाप्रभावतः

அங்கே நிலைத்துள்ள புனித லிங்கத்தை மகாத்மா கௌதமர் தம் மகனும் மனைவியுமுடன் நிறுவினார்; அவரது பூஜையின் பிரபாவத்தால் அதன் மகிமை வெளிப்படுகிறது।

Verse 84

अपि पापसमाचारा इहागच्छंति तेऽखिलाः । यमस्य नरकाः सर्वे सांप्रतं शून्यतां गताः

பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டவர்களும் அனைவரும் இங்கே வந்து சேர்கிறார்கள்; ஆகவே இப்போது யமனின் நரகங்கள் அனைத்தும் வெறுமையாயின।

Verse 85

गौतमेन समानीतः पातालाद्धाटकेश्वरः । तपसा तोषयित्वा तु तत्र स्थाने सुरेश्वरः

கௌதமர் பாதாளத்திலிருந்து ஹாடகேஸ்வரரை மேலே கொண்டு வந்தார்; தவத்தால் திருப்தியடைந்த தேவேஸ்வரர் அத்தலத்திலேயே வாசம் செய்கிறார்।

Verse 86

तत्प्रभावादयं जातो व्यवहारो धरातले

அந்தப் புனிதப் பிரபாவத்தாலேயே பூமியில் இவ்வாறு நிலைமை ஏற்பட்டது।

Verse 87

एवं ज्ञात्वा प्रवर्तंते यथा यज्ञास्तथा कुरु । तैर्विना नैव तृप्तिः स्यादस्माकं च कथंचन

இவ்வாறு அறிந்து அவர்கள் அதற்கேற்ப நடக்கின்றனர்; ஆகவே யாகங்கள் எவ்வாறு விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டுமோ அவ்வாறே செய்யுங்கள். அவையின்றி எங்களுக்கு எவ்விதத்திலும் திருப்தி இல்லை।

Verse 89

गत्वा धरातलं सर्वे ममादेशाद्द्रुतं ततः । स्वशक्त्या वारयध्वं भो गौतमेश्वरपूजकान्

ஆகையால் என் ஆணையின்படி நீங்கள் அனைவரும் விரைந்து பூமிக்குச் சென்று, ஓ தேவர்களே, உங்கள் சக்தியால் கௌதமேஸ்வர வழிபாட்டாளர்களைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்।

Verse 90

अहिल्येश्वरदेवस्य शतानंदेश्वरस्य च । शक्रादेशं तु संप्राप्य ते गता धरणीतले

சக்ரனின் ஆணையைப் பெற்ற அவர்கள் பூமிக்குத் தாழ்ந்து வந்து, ஸ்ரீ அஹில்யேஸ்வரன் மற்றும் சதானந்தேஸ்வரன் திருத்தலங்களுக்குச் சென்றனர்।

Verse 91

कामादिका नरान्भेजुर्गौतमेश्वरपूजकान् । तथाऽहिल्येश्वरस्यापि शतानंदेश्वरस्य च

காமம் முதலான ஆசைகள் மனிதர்களைத் தாக்கின—கௌதமேஸ்வர வழிபாட்டாளர்களையும், அதுபோல அஹில்யேஸ்வரன் மற்றும் சதானந்தேஸ்வரன் பக்தர்களையும் கூட।

Verse 92

ततो भूयो मखा जाताः समग्रे धरणीतले । संपूर्णदक्षिणाः सर्वे वतानि नियमास्तथा

அதன்பின் மீண்டும் முழு பூமியெங்கும் யாகங்கள் எழுந்தன; அனைத்திலும் முழுமையான தக்ஷிணை வழங்கப்பட்டது; விரதங்களும் நியமங்களும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன।

Verse 93

तीर्थयात्रा जपो होमो याश्चान्याः सुकृतक्रियाः । एतत्सर्वं मया ख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि धराधिप

தீர்த்தயாத்திரை, ஜபம், ஹோமம் மற்றும் பிற புண்ணியச் செயல்கள்—ஓ பூமியாதிபதியே, நீ கேட்டதனால் இவை அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன்।

Verse 94

गयाकूप्यनुषंगेण शक्रगौतमचेष्टितम् । बालमण्डनमाहात्म्यं शक्रेश्वरसमन्वितम्

கயாகூபி தொடர்பாகச் சக்ரன் மற்றும் கௌதமன் செய்திகளை, மேலும் சக்ரேஸ்வரத்துடன் கூடிய பாலமண்டனத்தின் மஹிமையையும் நான் உரைத்தேன்।

Verse 95

इन्द्रस्य स्थापनं मर्त्ये अहिल्याख्यानमेव च । गौतमेश्वरमाहात्म्यं तथाहिल्येश्वरस्य च

இந்திரன் மானிட உலகில் நிறுவப்பட்ட நிகழ்வையும், அஹல்யா கதையையும், கௌதமேஸ்வரத்தின் மஹிமையையும், அதுபோல அஹில்யேஸ்வரத்தின் மஹிமையையும் நான் கூறினேன்।

Verse 96

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं श्रद्धया परया युतः । स मुच्येत्पातकात्सद्यः परदारसमुद्भवात्

யார் இதை தினமும் பரம பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் பிறருடைய மனைவியால் உண்டாகும் பாவத்திலிருந்து உடனே விடுபடுவார்।

Verse 98

तच्छ्रुत्वा वासवस्तत्र समाहूय च मन्मथम् । क्रोधं लोभं तथा दंभं मत्सरं द्वेषसंयुतम्

அதை கேட்ட வாசவன் (இந்திரன்) அங்கே மன்மதனை அழைத்தான்; மேலும் கோபம், பேராசை, வஞ்சகம், பொறாமை, வெறுப்பு ஆகியவற்றையும் வரவழைத்தான்।

Verse 208

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वराहिल्येश्वर शतानन्देश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘கௌதமேஸ்வர–அஹில்யேஸ்வர–சதானந்தேஸ்வர மாஹிமை விளக்கம்’ எனப்படும் 208ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।