Adhyaya 33

Verse 1

। सूत उवाच । अगस्त्यस्याश्रमोऽन्योस्ति तथा तत्र द्विजोत्तमाः । यत्र तिष्ठति विश्वात्मा स्वयं देवो महेश्वरः

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அகஸ்தியரின் இன்னொரு ஆசிரமம் உள்ளது; அங்கே விஸ்வாத்மாவான தேவ மகேஸ்வரன் தாமே தங்கியிருக்கிறார்।

Verse 2

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे दिवाकरः । स्वयमभ्येत्य देवेशं पूजयत्येव शंकरम्

சைத்ர மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்தசியில் சூரியன் தாமே வந்து தேவேசனான சங்கரனை வழிபடுகிறார்।

Verse 3

तस्मादन्योऽपि यस्तस्यां भक्त्या चागत्य शंकरम् । तमेव पूजयेद्भक्त्या स याति देवमन्दिरम्

ஆகையால் யாராயினும் பக்தியுடன் அங்கே வந்து அந்தச் சங்கரனைப் பக்தியோடு வழிபட்டால், அவன் தேவலோக மாளிகையை அடைவான்।

Verse 4

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । पितरस्तस्य तृप्यंते पितृमेधे कृते यथा

அங்கே நம்பிக்கையுடன் முறையாகச் சிராத்தம் செய்பவனின் பித்ருக்கள், பித்ருமேத யாகம் செய்ததுபோலவே திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अगस्त्यस्याश्रमं प्राप्य कस्माद्देवो दिवाकरः । प्रदक्षिणां प्रकुरुते वदैतन्मे सुविस्तरम्

ரிஷிகள் கூறினர்—அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்தை அடைந்த பின் தெய்வமான திவாகரன் (சூரியன்) ஏன் பிரதட்சிணை செய்கிறான்? இதை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

सूत उवाच । कथयामि कथामेतां शृणुत द्विज सत्तमाः । अस्ति विंध्य इति ख्यातः पर्वतः पृथिवीतले

சூதர் கூறினார்—இந்தக் கதையை நான் உரைக்கிறேன்; ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே, கேளுங்கள். பூமியில் ‘விந்த்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு மலை உள்ளது.

Verse 7

यस्य वृक्षाग्रशाखायां संलग्नास्तरणेः कराः । पुष्पपूगा इवाधःस्थैर्लक्ष्यंते मुग्धसि द्धकैः

அம்மலையில் மரங்களின் உச்சக் கிளைகளில் சூரியக் கதிர்கள் ஒட்டிக்கொண்டதுபோல் தோன்றும்; கீழே வாழும் நிர்மல சித்தர்களுக்கு அவை தொங்கும் மலர்க் கொத்துகள்போல் தெரியும்.

Verse 8

अनभिज्ञास्तमिस्रस्य यस्य सानुनिवासिनः । रत्नप्रभाप्रणुन्नस्य कृष्णपक्षनिशास्वपि

அதன் சரிவுகளில் வாழ்வோர் இருளை அறியார்; மணிகளின் ஒளி அதை விரட்டிவிடுகிறது—கிருஷ்ணபட்ச இரவுகளிலும் கூட.

Verse 9

यस्य सानुषु मुंचंतो भांति पुष्पाणि पादपाः । वायुवेगवशान्नूनं नीरौघ नीरदा इव

அதன் சரிவுகளில் மரங்கள் மலர்களை உதிர்த்துக் கொண்டே, காற்றின் வேகத்தால் உந்தப்பட்ட மேகங்கள் நீர்தாரைகளைப் பொழிவதுபோல் விளங்குகின்றன।

Verse 10

यस्मिन्नानामृगा भांति धावमाना इतस्ततः । कलत्रपुत्रपुष्ट्यर्थं लोभार्थं मानवा इव

அங்கே பலவகை மான்களும் பிற விலங்குகளும் இங்கும் அங்கும் ஓடுகின்றன; பேராசையால் மனைவி-மக்களைப் போஷிக்க மனிதர் ஓடுவதுபோல்।

Verse 11

निर्यासच्छद्मना बाष्पं वासिताशेषदिङ्मुखम् । मुञ्चंति तरवो यत्र दन्तिदन्तक्षतत्वचः

யானைகளின் தந்தங்களால் காயமுற்ற பட்டையுடைய மரங்கள், பிசின் என்ற போர்வையில் கண்ணீர்போல் சாற்றைச் சொரிந்து, எல்லாத் திசைகளையும் மணமூட்டுகின்றன।

Verse 12

चीरिकाविरुतैर्दीर्घै रुदंत इव चापरे । हस्तिहस्तहता वृक्षा मन्यन्ते यस्य सानुषु

சிலர் சீறிகா பறவைகளின் நீண்ட அழைப்பைக் கேட்டு, சரிவுகளில் யானைகளின் துதிக்கைத் தாக்குதலால் வீழ்ந்த மரங்கள் அழுகின்றன என எண்ணுகின்றனர்।

Verse 13

इतश्चेतश्च गच्छद्भिर्निर्झरांभोभिरावृतः । शुशुभे सितवस्त्राढ्यैः पुमानिव विभूषितः

இங்கும் அங்கும் ஓடும் அருவிநீரால் சூழப்பட்ட அந்த மலை, நிறைய வெண்மையான ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மனிதனைப் போல ஒளிர்ந்தது।

Verse 14

यस्य स्पर्द्धा समुत्पन्ना पूर्वं सह सुमेरुणा । ततः प्राह सहस्रांशुं गत्वा स क्रोधमूर्च्छितः

அந்த விந்தியத்திற்கு முன்பு சுமேருவுடன் போட்டி எழுந்தது. பின்னர் கோபமூர்ச்சையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஆயிரக் கதிரோன் பாஸ்கரனை அணுகி உரைத்தான்.

Verse 15

कस्माद्भास्कर मेरोस्त्वं प्रकरोषि प्रदक्षिणाम् । कुलपर्वतसंज्ञेऽपि न करोषि कथं मयि

விந்தியன் கூறினான்— “ஓ பாஸ்கரா! நீ ஏன் மேருவைச் சுற்றிப் பிரதட்சிணை செய்கிறாய்? நானும் ‘குலபர்வதம்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்; எனை ஏன் அவ்வாறு பிரதட்சிணை செய்யவில்லை?”

Verse 16

भास्कर उवाच । न वयं श्रद्धया तस्य गिरेः कुर्मः प्रदक्षिणाम् । एष मे विहितः पन्था येनेदं विहितं जगत्

பாஸ்கரன் உரைத்தான்— “அந்த மலையை நாங்கள் தனிப்பட்ட பக்தியால் பிரதட்சிணை செய்வதில்லை. எனக்கு விதிக்கப்பட்ட பாதை இதுவே; இதன் வழியே உலகம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளது.”

Verse 17

तस्य तुंगानि शृंगाणि व्याप्य खं संश्रितानि च । तेन संजायते तस्य बलादेव प्रद क्षिणा

அதன் உயர்ந்த சிகரங்கள் வானத்தை விரித்து நிற்கின்றன; ஆகவே அந்த மலையின் வலிமையான தாக்கத்தாலேயே பிரதட்சிணைச் சுழற்சி நிகழ்கிறது.

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा विशेषेण संक्रुद्धो विंध्यपर्वतः । प्रोवाच पश्य भानो त्वं तर्हि तुंगत्वमद्य मे । रुरोधाथ नभोमार्गं येन गच्छति भास्करः

இதைக் கேட்ட விந்தியமலை மிகுந்த கோபமடைந்து— “ஓ பானு! இன்று என் உயரத்தைப் பார்” என்று கூறினான். பின்னர் பாஸ்கரன் செல்லும் வான்வழியைத் தடுத்தான்.

Verse 19

अथ रुद्धं समालोक्य मार्गं वासरनायकः । चिन्तयामास चित्ते स्वे सांप्रतं किं करोम्यहम्

அப்போது தன் பாதை தடுக்கப்பட்டதைப் பார்த்த நாள்-நாயகன் சூரியன் தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்— “இப்போது நான் என்ன செய்வேன்?”

Verse 20

करोमि यद्यहं चास्य पर्वतस्य प्रदक्षिणाम् । तद्भविष्यति कालस्य चलनं भुवनत्रये

“நான் இந்த மலைக்கு பிரதட்சிணை செய்தால், மூன்று உலகங்களிலும் காலத்தின் இயக்கமே வழிதவறும்.”

Verse 21

मासर्तुभुवनानां च तथा भावी विपर्ययः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया यास्यंति संक्षयम् । नष्टयज्ञोत्सवे लोके देवानां स्यान्महाव्यथा

“மாதங்கள், பருவங்கள், உலகங்கள் அனைத்திலும் குழப்பம் ஏற்படும். அக்னிஷ்டோமம் முதலான எல்லா கிரியைகளும் சுருங்கி அழியும். உலகில் யாகோৎসவங்கள் மறைந்தால் தேவர்களுக்கு பெருந்துயரம் உண்டாகும்.”

Verse 22

एवं संचिन्त्य चित्तेन बहुधा तीक्ष्णदीधितिः । जगाम मनसा भीतः सोऽगस्त्यं मुनिपुंगवम्

இவ்வாறு பலவிதமாக உள்ளத்தில் சிந்தித்து, கூர்கதிர் கொண்ட சூரியன் அஞ்சிய மனத்துடன், மனதினாலேயே முனிவருள் சிறந்த அகஸ்தியரை நோக்கினான்.

Verse 23

नान्योस्ति वारणे शक्तो विंधस्यास्य हि तं विना । अगस्त्यं ब्राह्मणश्रेष्ठं मित्रावरुणसंभवम्

அவரைத் தவிர இந்த விந்தியத்தைத் தடுக்க வல்லவர் வேறு யாருமில்லை— மித்ர-வருணரால் பிறந்த பிராமணச் சிறந்த அகஸ்தியரே.

Verse 24

ततो द्विजमयं रूपं स कृत्वा तीक्ष्णदीधितिः । चमत्कारपुरक्षेत्रे तस्याश्रमपदं ययौ

அப்போது கூரிய கதிர்களையுடைய சூரியன் பிராமண வடிவம் கொண்டு, சாமத்காரபுர புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் அகஸ்த்ய முனிவரின் ஆசிரமத் தலத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 25

ततस्तु वैश्वदेवांते वेदोच्चारपरायणः । प्रोवाच सोऽतिथिः प्राप्तस्तवाहं मुनिसत्तम

பின்பு வைஶ்வதேவ யாகத்தின் முடிவில், வேத உச்சாரணத்தில் ஈடுபட்ட அந்த வந்த விருந்தினர் கூறினார்—“முனிவருள் சிறந்தவரே, நான் உமக்கு விருந்தினனாக வந்தேன்।”

Verse 26

ततोऽगस्त्यः कृतानन्दः स्वागतं ते महामुने । मनोरथ इवाध्यातो योऽग्निकार्यांत आगतः

அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அகஸ்த்யர் கூறினார்—“மகாமுனியே, வருக வருக. என் அக்னிகாரியத்தின் முடிவில் நீர் வந்தது, நிறைவேறிய மனோரதம் போல உள்ளது।”

Verse 27

तत्त्वं ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ यद्ददामि तवेप्सितम् । अदेयं नास्ति मे किञ्चित्कालेऽस्मिन्प्रार्थितस्य च

“முனிவருள் சிறந்தவரே, உமது உண்மையான நோக்கத்தைச் சொல்லும்; உமக்கு வேண்டியதை நான் அளிப்பேன். இந்நேரத்தில் வேண்டுபவர்க்கு நான் மறுப்பதற்குரியது எதுவும் இல்லை।”

Verse 28

भास्कर उवाच । अहं भास्कर आयातो विप्ररूपेण सन्मुने । सर्वकार्यक्षमं मत्वा त्वामेकं भुवनत्रये

பாஸ்கரன் கூறினான்—“நல்ல முனிவரே, நான் பாஸ்கரன் (சூரியன்). பிராமண வடிவில் வந்தேன்; மூவுலகிலும் எல்லாக் காரியங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லவர் நீரே ஒருவரென அறிந்து வந்தேன்।”

Verse 29

त्वया पूर्वं सुरार्थाय प्रपीतः पयसांनिधिः । वातापिश्च तथा दैत्यो भक्षितो द्विजकण्टकः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களின் நலனுக்காக நீ கடல்நீரை அருந்தினாய்; மேலும் பிராமணர்களுக்கு துன்பம் விளைத்த வாதாபி என்னும் அசுரனையும் நீ விழுங்கினாய்।

Verse 30

तस्माद्गतिर्भवास्माकं सांप्रतं मुनिसत्तम । देवानामिह वर्णानां त्वमेव शरणं यतः

ஆகையால், முனிவருள் சிறந்தவரே, இப்போது நீயே எங்களின் அடைக்கலமும் வழியும் ஆகுக; இங்கு தேவர்களுக்கும் வர்ணங்களுக்கும் நீயே ஒரே சரணம்.

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्विप्रा विशेषेण प्रहर्षितः । अर्घ्यं दत्त्वा दिनेशाय ततः प्रोवाच सादरम्

சூதர் கூறினார்—பிராமணர்களே, அதைக் கேட்ட அந்த முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தினேசன் (சூரியன்) அவர்க்கு அர்க்யம் அளித்து, பின்னர் மரியாதையுடன் உரைத்தார்.

Verse 32

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मे त्वं गृहमागतः । तस्माद्ब्रूहि करिष्यामि तव वाक्यमखंडितम्

நான் பாக்கியவான்; என்மேல் அருள் பொழிந்தது—நீ என் இல்லத்திற்கு வந்ததனால். ஆகவே கூறுக; உமது சொல்லை நான் தவறாது நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 33

भास्कर उवाच । एष विंध्याचलोऽस्माकं मार्गमावृत्य संस्थितः । स्पर्द्धया गिरिमुख्यस्य सुमेरोर्मुनिसतम

பாஸ்கரன் கூறினார்—முனிவருள் சிறந்தவரே, மலைகளில் முதன்மையான சுமேருவுடன் போட்டியால் இந்த விந்திய மலை எங்கள் பாதையை மறித்து நின்றுள்ளது.

Verse 34

सामाद्यैर्विविधोपायैस्तस्मादेनं निवारय । कालात्ययो यथा न स्याद्गतेर्भंगस्तथा कुरु

ஆகையால் சாமம் முதலிய பலவகை உபாயங்களால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்து. காலத் தாமதம் இல்லாமலும், எங்கள் நடைமுறை தடைபடாமலும் செய்.

Verse 35

अगस्त्य उवाच । अहं ते वारयिष्यामि वर्धमानं कुलाचलम् । स्वस्थानं गच्छ तस्मात्त्वं सुखीभव दिवाकर

அகஸ்தியர் கூறினார்—வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தக் குலாசலத்தை நான் தடுத்து நிறுத்துவேன். ஆகவே, திவாகரனே, உன் நிலையிற்குச் சென்று நிம்மதியாய் இரு.

Verse 36

ततः स प्रेषितस्ते न भास्करस्तीक्ष्णदीधितिः । स्वं स्थानं प्रययौ हृष्टस्तमामंत्र्य मुनीश्वरम्

அப்போது நீ அனுப்பிய கூர்மையான கதிர்களையுடைய பாஸ்கரன், முனீஸ்வரரிடம் விடைபெற்று, மகிழ்ச்சியுடன் தன் நிலையிற்குத் திரும்பினான்.

Verse 37

अगस्त्योऽपि द्रुतं गत्वा विंध्यं प्रोवाच सादरम् । न्यूनतां व्रज मद्वाक्याच्छीघ्रं पर्वतसत्तम

அகஸ்தியரும் விரைந்து சென்று விந்தியனை மரியாதையுடன் கூறினார்—மலைகளில் சிறந்தவனே, என் சொல்லின்படி விரைவில் தாழ்ந்த நிலையை ஏற்று கொள்.

Verse 38

दाक्षिणात्येषु तीर्थेषु स्नाने जाताद्य मे मतिः । तवायत्ता गिरे सैव तत्कुरुष्व यथोचितम्

இன்று தென்னாட்டுத் தீர்த்தங்களில் நீராட வேண்டும் என்ற என் தீர்மானம் எழுந்துள்ளது. மலைவனே, அது உன்னையே சார்ந்தது; ஆகவே முறையாகச் செய்.

Verse 39

स तस्य वचनं श्रुत्वा विंध्यः पर्वतसत्तमः । अभजन्निम्नतां सद्यो विनयेन समन्वितः

அவருடைய சொற்களை கேட்டதும், மலைகளில் சிறந்த விந்த்யன் பணிவுடன் உடனே தாழ்ந்து நமிந்தான்।

Verse 40

अगस्त्योऽपि समासाद्य तस्यांतं दक्षिणं द्विजाः । त्वयैवं संस्थितेनाथ स्थातव्यमित्युवाच तम्

ஓ த்விஜர்களே, அகஸ்தியரும் அதன் தெற்கு எல்லையை அடைந்து, “ஓ நாதா, நீ இவ்வாறே நிலைபெற்று இருக்க வேண்டும்” என்று அவனிடம் கூறினார்।

Verse 42

स तथेति प्रतिज्ञाय शापाद्भीतो नगोत्तमः । न जगाम पुनर्वृद्धिं तस्यागमनवांछया

மலைகளில் சிறந்தவன் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று உறுதி செய்து, சாபத்திற்குப் பயந்து, அவரின் (அகஸ்தியரின்) வருகையை ஏங்கியதால் மீண்டும் வளரவில்லை।

Verse 43

सोऽपि तेनैवमार्गेण निवृत्तिं न करोति च । यावदद्यापि विप्रेंद्रा दक्षिणां दिशमाश्रित तः

அவரும் (அகஸ்தியரும்) அதே வழியாகத் திரும்பவில்லை; ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, இன்றுவரை அவர் தெற்கு திசையிலேயே தங்கியுள்ளார்।

Verse 44

अथ तत्रैव चानीय लोपामुद्रां मुनीश्वरः । समाहूय सहस्रांशुं ततः प्रोवाच सादरम्

பின்னர் அங்கேயே முனீஸ்வரர் லோபாமுத்ரையை அழைத்து வந்து, ஸஹஸ்ராம்ஶு சூரியதேவனை வரவழைத்து, மரியாதையுடன் உரைத்தார்।

Verse 45

तव वाक्यान्मया त्यक्तः स्वाश्रमस्तीक्ष्णदी धिते । तवार्थे च न गंतव्यं भूयस्तत्र कथंचन

ஓ தீக்ஷ்ணதீதிதே! உன் வாக்கினால் நான் என் ஆசிரமத்தைத் துறந்தேன். மேலும் உன் பொருட்டே நான் மீண்டும் எப்போதும், எவ்விதத்திலும், அங்கே செல்லமாட்டேன்.

Verse 46

तस्मान्मद्वचनाद्भानो चतुर्दश्यां मधौ सिते । यन्मया स्थापितं तत्र लिंगं पूज्यं हि तत्त्व या

ஆகையால், ஓ பானு! என் வாக்கின்படி மது மாதம் (சைத்ர) சுக்ல சதுர்தசியில் அங்கே நான் நிறுவிய அந்த லிங்கத்தைத் தத்துவ உணர்வோடு, முறையோடு நிச்சயமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 47

भास्कर उवाच । एवं मुने करिष्यामि तव वाक्यादसंशयम् । पूजयिष्यामि तल्लिंगं वर्षांते स्वयमेव हि

பாஸ்கரன் கூறினான்—ஓ முனியே! உன் வாக்கின்படி ஐயமின்றி அவ்வாறே செய்வேன். ஆண்டின் முடிவில் நான் தானே அந்த லிங்கத்தைப் பூஜிப்பேன்.

Verse 48

योऽन्यो हि तद्दिने लिंगं पूजयिष्यति मानवः । मम लोकं समासाद्य स भविष्यति मुक्तिभाक्

அதே நாளில் வேறு எந்த மனிதனும் அந்த லிங்கத்தைப் பூஜித்தால், அவன் என் லோகத்தை அடைந்து முக்தியைப் பெறுவான்.

Verse 49

सूत उवाच । एतस्मात्कारणात्तत्र भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं कुरुते सदा

சூதர் கூறினார்—இந்தக் காரணத்தினாலேயே அங்கே தீக்ஷ்ணதீதிதி பகவான் (சூரியன்) சைத்ர சுக்ல சதுர்தசியில் எப்போதும் தன் சாந்நித்யத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 50

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । भूयो वदत वै कश्चित्संदेहश्चे द्धृदि स्थितः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன். இன்னும் உங்கள் உள்ளங்களில் ஏதேனும் ஐயம் நிலைத்திருந்தால், மீண்டும் கேளுங்கள்; மீண்டும் சொல்லுங்கள்.