Adhyaya 119

Verse 2

ऋषय ऊचुः । यत्वया सूतज प्रोक्तं देवी कात्यायनी च सा । महिषांतकरी जाता कथं सा मे प्रकीर्तय । कीदृग्दानववर्यः स माहिषं रूपमाश्रितः । कस्मात्स सूदितो देव्या तन्मे विस्तरतो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதனந்தனே! நீ கூறியபடி அந்த தேவியே காத்யாயனி; அவள் மகிஷாசுரனை அழித்தவளானாள். அது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை எமக்கு உரைக்க. எருமை வடிவம் ஏற்ற அந்த முதன்மை தானவன் எத்தகையவன்? மேலும் எந்த காரணத்தால் தேவியால் அவன் வதைக்கப்பட்டான்? விரிவாகச் சொல்।

Verse 3

सूत उवाच । अत्र वः कीर्तयिष्यामि देव्या माहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेऽपि मर्त्यानां येन शत्रुक्षयो भवेत्

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் உங்களுக்கு தேவியின் பரமோத்தம மாஹாத்ம்யத்தைப் பாடி உரைப்பேன்; அதைச் செவியுற்ற மாத்திரத்தாலே மனிதர்க்கு பகைவர் நாசம் உண்டாகும்।

Verse 4

हिरण्याक्षसुतः पूर्वं महिषोनाम दानवः । आसीन्महिषरूपेण येन भुक्तं जगत्त्रयम्

முன்னொரு காலத்தில் ஹிரண்யாக்ஷனின் புதல்வனாக ‘மஹிஷ’ என்னும் தானவன் இருந்தான்; அவன் எருமை வடிவம் கொண்டு மூவுலகையும் அடக்கி ஒடுக்கினான்।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । माहिषेण स्वरूपेण किंजातः सूतनंदन । अथवा शापदोषेण सञ्जातः केनचिद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதனந்தனே! அவன் எருமைச் சுரூபத்துடன் ஏன் பிறந்தான்? அல்லது ஏதோ சாபத் தோஷத்தால் அப்படியானதா? எமக்கு உரை।

Verse 6

सूत उवाच । संजातो हि सुरूपाढ्यः शतपत्रनिभाननः । दीर्घबाहुः पृथुग्रीवः सर्वलक्षणलक्षितः । नाम्ना चित्रसमः प्रोक्तस्तेजोवीर्यसमन्वितः

சூதர் கூறினார்—அவன் மிக அழகுடன் பிறந்தான்; அவன் முகம் நூறு இதழ் தாமரையை ஒத்தது. நீண்ட கரங்களும் அகன்ற கழுத்தும் உடையவன்; எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவன். ‘சித்ரசமன்’ எனப் பெயர்பெற்று, தேஜஸும் வீரியமும் நிறைந்தவன்.

Verse 7

सबाल्यात्प्रभृति प्रायो महिषाणां प्रबोधनम् । करोति संपरित्यज्य सर्वमश्वादिवाहनम्

சிறுவயதிலிருந்தே அவன் பெரும்பாலும் எருமைகளை எழுப்பி ஓட்டுவதிலேயே ஈடுபட்டான்; குதிரை முதலிய பிற வாகனங்களை அனைத்தையும் முற்றிலும் கைவிட்டான்.

Verse 9

कदाचिन्महिषारूढः स प्रतस्थे दनोः सुतः । जाह्नवीतीरमासाद्य विनिघ्नञ्जलपक्षिणः

ஒருமுறை தனுவின் மகன் எருமைமேல் ஏறி புறப்பட்டான்; ஜாஹ்னவியின் கரையை அடைந்து அங்குள்ள நீர்ப்பறவைகளைத் தாக்கி வீழ்த்தத் தொடங்கினான்.

Verse 10

विहंगासक्तचित्तेन शून्येन स मुनीश्वरः । दृष्टो न महिषक्षुण्णः खुरैर्वेगवशाद्द्विजः

பறவைகளில் மனம் ஒட்டியதால் அந்த முனிவரின் உள்ளம் வெறுமையாயிற்று; வேகமாக ஓடிய எருமையின் குளம்புகளால் மிதிக்கப்படுகிற அந்த இருபிறப்பனை அவர் காணவில்லை.

Verse 12

ततः क्षतजदिग्धांगः स दृष्ट्वा दानवं पुरः । अथ दृष्ट्वा प्रणामेन रहितं कोपमाविशत् । ततः प्रोवाच तं क्रुद्धस्तोयमादाय पाणिना । यस्मात्पाप मम क्षुण्णं गात्रं महिषजैः खुरैः

அப்போது இரத்தம் படிந்த அங்கங்களுடன் இருந்த அந்த முனிவர், முன் நின்ற தானவனைப் பார்த்தார்; வணக்கம் இன்றியவனெனக் கண்டு கோபம் கொண்டார். பின்னர் கையில் நீரை எடுத்துக் கொண்டு சினத்துடன் கூறினார்—“ஓ பாவியே! உன் எருமையின் குளம்புகளால் என் உடல் நசுக்கப்பட்டது…”

Verse 13

समाधेश्च कृतो भंगस्तस्मात्त्वं महिषो भव । यावज्जीवसि दुर्बुद्धे सम्यग्ज्ञानसमन्वितः

நீ என் சமாதியைச் சிதைத்தாய்; ஆகவே நீ மகிஷமாக (எருமையாக) ஆகுக. ஹே தீயமதி, நீ உயிரோடு இருக்கும் வரை, சம்யக் ஞானத்துடன் கூடிய தெளிந்த விழிப்புணர்வு உனக்கு நிலைத்திருக்கும்.

Verse 14

अथाऽसौ महिषो जातः कृष्णगात्रधरो महान् । अतिदीर्घविषाणश्च अंजनाद्रिरिवापरः

அப்போது அவன் வலிமைமிக்க மகிஷமாக ஆனான்—கருநிற உடலுடன், மிக நீண்ட கொம்புகளுடன்; இன்னொரு அஞ்சனாத்ரி மலைபோல்.

Verse 15

ततः प्रसादयामास तं मुनिं विनयान्वितः । शापातं कुरु मे विप्र बाल्यभावादजानतः

பின்னர் அவன் பணிவுடன் அந்த முனிவரைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்று கூறினான்—“ஹே விப்ரரே, என் சாபத்தை தயை செய்து மிருதுவாக்குங்கள்; குழந்தைமனத்தால் அறியாமல் செய்தேன்.”

Verse 16

अथ तं स मुनिः प्राह न मे स्याद्वचनं वृथा । तस्माद्यावत्स्थिताः प्राणास्तावदित्थं भविष्यति

அப்போது அந்த முனிவர் அவனிடம் கூறினார்—“என் வாக்கு வீணாகாது. ஆகவே உயிர்மூச்சு நிலைக்கும் வரை, இந்நிலை இப்படியே இருக்கும்.”

Verse 17

महिषस्य स्वरूपेण निन्दितस्य सुदुर्मते । एवं स तं परित्यज्य गंगातीरं मुनीश्वरः । जगामाऽन्यत्र सोऽप्याशु गत्वा शुक्रमुवाच ह

இவ்வாறு அந்த மிகத் தீயவன் மகிஷ வடிவால் இகழப்பட்டவனாய் அங்கேயே விடப்பட்டான். முனீஸ்வரர் கங்கைக் கரையை விட்டு வேறிடத்திற்குச் சென்றார்; அவனும் விரைந்து சென்று சுக்ரரிடம் கூறினான்.

Verse 18

अहं दुर्वाससा शप्तः कस्मिंश्चित्कारणांतरे । महिषत्वं समानीतस्तस्मात्त्वं मे गतिर्भव

நான் ஏதோ காரணத்தால் துர்வாசரின் சாபத்தால் பாதிக்கப்பட்டு எருமை நிலையிலாக்கப்பட்டேன்; ஆகவே நீயே எனக்கு கதி, சரணமாக இரு.

Verse 19

यथा स्यात्पूर्वजं देहं तिर्यक्त्वं नश्यते यथा । प्रसादात्तव विप्रेंद्र तथा नीतिर्विधीयताम्

ஓ விப்ரேந்திரரே! உங்கள் அருளால் நான் என் முன்னைய உடலை மீண்டும் பெறவும், இந்தத் திர்யக் நிலையம் அழியவும் உரிய வழியை விதியுங்கள்.

Verse 20

शुक्र उवाच । तस्य शापोऽन्यथा कर्तुं नैव शक्यः कथंचन । केनापि संपरित्यज्य देवमेकं महेश्वरम्

சுக்ரர் கூறினார்—அந்தச் சாபத்தை எவ்விதத்திலும் மாற்ற இயலாது; ஆகவே எவரையும் விட்டு விலகாமல், ஒரே தேவனான மகேஸ்வரனையே சரணடை.

Verse 21

तस्मादाराधयाऽशु त्वं गत्वा लिंगमनुत्तमम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वसिद्धिप्रदायके

ஆகவே விரைந்து சென்று, எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும் ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் உள்ள அந்த ஒப்பற்ற லிங்கத்தை ஆராதனை செய்.

Verse 22

तत्र सञ्जायते सिद्धिः शीघ्रं दानवसत्तम । अपि पापयुगे प्राप्ते किं पुनः प्रथमे युगे

ஓ தானவச் சிறந்தவனே! அங்கே சித்தி விரைவில் உண்டாகும்—பாபயுகம் வந்திருந்தாலும்; முதல்யுகத்தில் என்றால் இன்னும் எவ்வளவோ!

Verse 23

एवमुक्तः स शुक्रेण दानवः सत्वरं ययौ । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तपस्तेपे ततः परम्

சுக்ரர் இவ்வாறு கூறியவுடன் அந்த தானவன் உடனே புறப்பட்டான். ஹாடகேஸ்வர புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று பின்னர் தவம் மேற்கொண்டான்.

Verse 25

तस्यैवं वर्तमानस्य तपःस्थस्य महात्मनः । जगाम सुमहान्कालः कृच्छ्रे तपसि वर्ततः

இவ்வாறு தவத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த மகாத்மன் கடுந்தவத்தில் தொடர்ந்து இருந்தபோது மிக நீண்ட காலம் கடந்தது.

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो गत्वा तद्दृष्टिगोचरम् । प्रोवाच परितुष्टोऽस्मि वरं वरय दानव

அப்போது திருப்தியடைந்த மகாதேவன் அவன் கண்முன் வந்து கூறினான்—“நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்; ஓ தானவா, வரம் கேள்.”

Verse 27

महिष उवाच । अहं दुर्वाससा शप्तो महिषत्वे नियोजितः । तिर्यक्त्वं नाशमायातु तस्मान्मे त्वत्प्रसादतः

மகிஷன் கூறினான்—“துர்வாசரின் சாபத்தால் நான் எருமை நிலையிலே நியமிக்கப்பட்டேன். ஆகவே உமது அருளால் என் இந்த மிருகநிலை நீங்கட்டும்.”

Verse 28

श्रीभगवानुवाच । नान्यथा शक्यते कर्तुं तस्य वाक्यं कथंचन । तस्मात्तव करिष्यामि सुखोपायं शृणुष्व तम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“அவருடைய வாக்கை எவ்விதத்திலும் மாற்ற இயலாது. ஆகவே உனக்காக ஒரு எளிய வழியை அளிக்கிறேன்—அதை கேள்.”

Verse 29

ये केचिन्मानवा भोगा दैविका ये तथाऽसुराः । ते सर्वे तव गात्रेऽत्र सम्प्रयास्यंति संश्रयम्

மனிதர்களிலும், தேவர்களிலும், அதுபோல அசுரர்களிலும் உள்ள எல்லா போகங்களும்—இங்கே உன் உடலிலே வந்து அடைக்கலமடைந்து ஒன்றுகூடும்.

Verse 31

महिष उवाच । यद्येवं देवदेवेश भोगप्राप्तिर्भवेन्मम । तस्मादवध्यमेवास्तु गात्रमेतन्मम प्रभो

மஹிஷன் கூறினான்—இப்படியே என்றால், தேவர்களின் தேவனே, எனக்கு போகப் பெறுதல் உண்டாகுமெனில், ஆண்டவனே, என் இந்த உடல் அவத்யமாகவே இருக்கட்டும்—கொல்ல இயலாததாக.

Verse 32

दशानां देवयोनीनां मनुष्याणां विशेषतः । तिर्यञ्चानां च नागानां पक्षिणां सुरसत्तम

பத்து வகை தேவயோனிகளில், குறிப்பாக மனிதர்களில்; மேலும் திரியக் (விலங்குகள்) இல், நாகர்களில், பறவைகளிலும்—தேவர்களில் சிறந்தவனே—

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नावध्योऽस्ति धरापृष्ठे कश्चिद्देही च दानव । तस्मादेकं परित्यक्त्वा शेषान्प्रार्थय दैत्यप

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தானவனே, பூமியின் மேற்பரப்பில் எந்த உடலுடையவனும் முற்றிலும் அவத்யன் அல்ல. ஆகவே அந்த ஒரே வரத்தை விட்டுவிட்டு, மீதமுள்ள வரங்களை வேண்டு, தைத்யபதியே.

Verse 34

ततः स सुचिरं ध्यात्वा प्रोवाच वृषभध्वजम् । स्त्रियमेकां परित्यक्त्वा नान्येभ्यस्तु वधो मम

பின்னர் அவன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து வृषபத்வஜன் (சிவன்) அவர்களிடம் கூறினான்—ஒரு பெண்ணைத் தவிர, பிற எவராலும் என் வதை நிகழாதிருக்கட்டும்.

Verse 35

तथात्र मामके तीर्थे यः कश्चिच्छ्रद्धया नरः । करोति स्नानमव्यग्रस्त्वां पश्यति ततः परम्

அதேபோல் என் இந்தத் தீர்த்தத்தில் யாரேனும் பக்தியுடன் மனம் சிதறாமல் நீராடினால், அதன் பின் உம்மை (பெருமானை) தரிசிப்பான்।

Verse 36

तस्य स्यात्त्वत्प्रसादेन संसिद्धिः सार्वकामिकी । सर्वोपद्रवनाशश्च तेजोवृद्धिश्च शंकर

ஓ சங்கரா! உமது அருளால் அவனுக்கு எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றம் கிடைக்கும்; எல்லா இடர்களும் அழியும்; அவன் ஆன்மத் தேஜஸ் பெருகும்।

Verse 37

भोगार्थमिष्यते कायं यतो मर्त्यं सुरासुरैः । समवाप्स्यसि तान्सर्वांस्तस्मात्तव कलेवरम्

இன்ப அனுபவத்திற்காக தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட மனித உடலை விரும்புகின்றனர்; ஆகவே நீயும் அந்த எல்லா இன்பங்களையும் பெறுவாய்; எனவே உன் உடல்—

Verse 38

भूतप्रेतपिशाचादि संभवास्तस्य तत्क्षणात् । दोषा नाशं प्रयास्यंति तथा रोगा ज्वरादयः

அந்தக் கணமே பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவற்றால் உண்டாகும் தீங்குகள் நீங்கும்; அதுபோல் காய்ச்சல் முதலிய நோய்களும் அழியும்।

Verse 39

एवमुक्त्वाऽथ देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । महिषोऽपि निजं स्थानं प्रजगाम ततः परम्

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் பின்னர் கண்களுக்கு எட்டாதவனாய் மறைந்தான்; மகிஷனும் அதன் பின் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 40

स गत्वा दानवान्सर्वान्समाहूय ततः परम् । प्रोवाचामर्षसंयुक्तः सभामध्ये व्यवस्थितः

அவன் சென்று எல்லா தானவர்களையும் அழைத்தான்; பின்னர் சபையின் நடுவில் நின்று, அமர்ஷமும் கோபமும் நிறைந்து உரைத்தான்।

Verse 41

पिता मम पितृव्यश्च ये चान्ये मम पूर्वजाः । दानवा निहता देवैर्वासुदेवपुरोगमैः

என் தந்தை, என் பெரியப்பன் மற்றும் என் பிற முன்னோர்கள்—அந்த தானவர்கள் வாசுதேவன் முன்னணியில் இருந்த தேவர்களால் கொல்லப்பட்டனர்।

Verse 42

तस्मात्तान्नाशयिष्यामि देवानपि महाहवे । अहं त्रैलोक्यराज्यं हि ग्रहीष्यामि ततः परम्

ஆகையால் மகாபோரில் அந்த தேவர்களையும் நான் அழிப்பேன்; அதன் பின் மும்முலக அரசாட்சியை நான் கைப்பற்றுவேன்।

Verse 43

अथ ते दानवाः प्रोचुर्युक्तमेतदनुत्तमम् । अस्मदीयमिदं राज्यं यच्छक्रः कुरुते दिवि

அப்போது அந்த தானவர்கள் கூறினர்—“இது நியாயமே, உண்மையில் ஒப்பற்றது. சுவர்க்கத்தில் சக்ரன் அனுபவிக்கும் அரசாட்சி உண்மையில் நமதே.”

Verse 44

तस्मादद्यैव गत्वाऽशु हत्वेन्द्रं रणमूर्धनि । दिव्यान्भोगान्प्रभुञ्जानाः स्थास्यामः सुखिनो दिवि

“ஆகையால் இன்றே விரைந்து சென்று போரின் உச்சியில் இந்திரனை வதம் செய்வோம்; பின்னர் தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவித்து சுவர்க்கத்தில் மகிழ்ந்து வாழ்வோம்।”

Verse 45

एवं ते दानवाः सर्वे कृत्वा मंत्रविनिश्चयम् । मेरुशृंगं ततो जग्मुः सभृत्यबलवाहनः

இவ்வாறு அந்த தானவர்கள் அனைவரும் ஆலோசனையில் உறுதியான முடிவு செய்து, பணியாளர்கள், படைகள், வாகனங்களுடன் மேரு சிகரத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 46

अथ शक्रादयो देवा दृष्ट्वा तद्दानवोद्भवम् । अकस्मादेव संप्राप्तं बलं शस्त्रास्त्रसंयुतम् । युद्धार्थं स्वपुरद्वारि निर्ययुस्तदनंतरम्

அப்போது சக்ரன் முதலிய தேவர்கள், திடீரென ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் உடன் வந்த அந்த தானவப் படையைப் பார்த்து, போருக்காக உடனே தங்கள் நகர்வாயிலுக்கு வெளியே வந்தனர்।

Verse 47

आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यौ च भिषग्वरौ । विश्वेदेवास्तथा साध्याः सिद्धा विद्याधराश्च ये

ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மருத்துவத்தில் சிறந்த இரு நாசத்தியர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், சாத்யர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் எல்லா வித்யாதரர்களும் (போருக்காக) கூடினர்।

Verse 48

ततः समभवद्युद्धं देवानां सह दानवैः । मिथः प्रभर्त्स्यमानानां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

பின்னர் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் போர் எழுந்தது; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கி, மரணமே முடிவெனக் கொண்ட பின்பே பின்வாங்கினர்।

Verse 49

एवं समभवद्युद्धं यावद्वर्षत्रयं दिवि । रक्तनद्योतिविपुलास्तत्रातीव प्रसुस्रुवुः

இவ்வாறு விண்ணுலகில் மூன்று ஆண்டுகள் வரை போர் நீடித்தது; அங்கே மிகப் பெரும் வெள்ளங்கள் இரத்த நதிகளைப் போலப் பெருகிப் பாய்ந்தன।

Verse 50

अन्यस्मिन्दिवसे शक्रं दृष्टैवारावणसंस्थितम् । तं शुक्लेनातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । देवैः परिवृतं दिव्यशस्त्रपाणिभिरेव च

வேறொரு நாளில் அவர்கள் ஐராவதத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்த சக்ரனை கண்டனர்; வெண்மையான அரசுக் குடை அவரது தலையை நிழலிட்டது; தெய்வீக ஆயுதம் தாங்கிய தேவர்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 51

ततः कोपपरीतात्मा महिषो दानवाधिपः । महावेगं समासाद्य तस्यैवाभिमुखो ययौ

அப்போது கோபத்தில் மூழ்கிய தானவாதிபதி மகிஷாசுரன் பெரும் வேகத்தை அடைந்து அவனையே நேராக எதிர்த்து பாய்ந்தான்.

Verse 52

शृंगाभ्यां च सुतीक्ष्णाभ्यां ततश्चैरावणं गजम् । विव्याध हृदये सोऽथ चक्रे रावं सुदारुणम्

பின்னர் அவன் மிகக் கூர்மையான இரு கொம்புகளால் ஐராவத யானையின் இதயத்தைத் துளைத்தான்; உடனே ஐராவதம் மிகக் கொடிய அலறலை எழுப்பியது.

Verse 53

ततः पराङ्मुखो भूत्वा पलायनपरायणः । अभिदुद्राव वेगेन पुरी यत्रामरावती

அப்போது அவன் முகத்தைத் திருப்பி, தப்பிச் செல்லவே உறுதியாக, அமராவதி உள்ள நகரத்தை நோக்கி வேகமாக ஓடினான்.

Verse 54

अंकुशोत्थप्रहारैश्च क्षतकुंभोऽपि भूरिशः । महामात्रनिरुद्धोऽपि न स तस्थौ कथंचन

யானைக்குத்துக் கோலின் மீண்டும் மீண்டும் அடிகளால் அவன் கும்பங்கள் கடுமையாகக் காயமடைந்தன; பெரிய சேவகர்கள் தடுத்தும் அவன் எவ்விதத்திலும் நிலைத்து நிற்கவில்லை.

Verse 55

अथाब्रवीत्सहस्राक्षो महिषं वीक्ष्य गर्वितम् । गर्जमानांस्तथा दैत्यान्क्ष्वेडनास्फोटनादिभिः

அப்போது சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அகந்தையால் வீங்கிய மகிஷனை நோக்கி, மேலும் கிண்டல் முழக்கங்கள், கைதட்டல்கள் முதலிய ஆரவாரத்துடன் கர்ஜித்த தைத்யர்களைக் கண்டு, உரைத்தான்।

Verse 56

मा दैत्य प्रविजानीहि यन्नष्टस्त्रिदशाधिपः । एष नागो रणं हित्वा विवशो याति मे बलात्

ஓ தைத்யா! தேவர்களின் அதிபதி அழிந்துவிட்டான் என்று எண்ணாதே. இந்த நாகம் (ஐராவதம்) போர்க்களத்தை விட்டுவிட்டு, என் வலிமையால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு உதவியற்றவனாய் அகல்கிறது।

Verse 57

तस्मात्तिष्ठ मुहूर्तं त्वं यावदास्थाय सद्रथम् । नाशयामि च ते दर्पं निहत्य निशितैः शरैः

ஆகையால் நீ ஒரு கணம் நில்லு; நான் என் சிறந்த தேரில் ஏறும் வரை. கூரிய அம்புகளால் உன்னை வீழ்த்தி, உன் அகந்தையை அழித்துவிடுவேன்।

Verse 58

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो मातलिः शक्रसारथिः । सहस्रैदर्शभिर्युक्तं वाजिनां वातरंहसाम्

அந்நேரத்தில் சக்ரனின் சாரதி மாதலி வந்தடைந்தான்; காற்றின் வேகமென ஓடும் ஆயிரம் குதிரைகள் பூட்டிய தேரை கொண்டு வந்தான்।

Verse 59

ते ऽथ मातलिना अश्वाः प्रतोदेन समाहताः । उत्पतंत इवाकाशे सत्वं संप्रदुद्रुवुः

பின்னர் மாதலி சாட்டையால் அடித்தவுடன் அந்தக் குதிரைகள் பேராற்றலுடன் முன்னே பாய்ந்தன; ஆகாயத்திற்கே தாவிவிடும் போல் தோன்றின.

Verse 60

अथ चापं समारोप्य सत्वरं पाकशासनः । शरैराशीविषाकारैश्छादयामास दानवम्

அப்போது பாகசாசனன் இந்திரன் விரைவாக வில்லை ஏற்றி, விஷப் பாம்புபோல் வடிவமுடைய அம்புகளால் தானவனை எங்கும் மூடினான்।

Verse 61

ततः स वेगमास्थाय भूयोऽपि क्रोधमूर्छितः । अभिदुद्राव वेगेन स यत्र त्रिदशाधिपः

பின்னர் அவன் மீண்டும் வேகத்தைச் சேர்த்து, கோப மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, முப்பது தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் இருந்த இடத்திற்கே பெருவேகமாகப் பாய்ந்தான்।

Verse 62

ततस्तान्सुहयांस्तस्य शृंगाभ्यां वेगमाश्रितः । दारयामास संक्रुद्ध आविध्याविध्य चासकृत्

அப்போது அவன் வேகத்தை நம்பி கோபத்துடன், தன் கொம்புகளால் அந்தச் சிறந்த குதிரைகளைப் பிளந்து, மீண்டும் மீண்டும் அடித்து எறிந்து சுழற்றினான்।

Verse 63

ततस्ते वाजिनस्त्रस्ताः संजग्मुः क्षतवक्षसः । रक्तप्लावितसर्वांगा मार्गमैरावणस्य च

அப்போது அந்தக் குதிரைகள் அஞ்சி நடுங்கி, மார்பில் காயமுற்று, இரத்தத்தில் நனைந்த உடல்களுடன், ஐராவதத்தின் பாதையிலேயும் ஓடின।

Verse 64

ततः शक्ररथं दृष्ट्वा विमुखं सुरसत्तमाः । सर्वे प्रदुद्रुवुर्भीतास्तस्य मार्गमुपाश्रिताः

அப்போது சக்ரனின் தேரு திரும்பியதைப் பார்த்து, தேவர்களில் சிறந்தோர் அனைவரும் அஞ்சி, அதே வழியைப் பற்றிக் கொண்டு ஓடினர்।

Verse 65

ततस्तु दानवाः सर्वे भग्नान्दृष्ट्वा रणे सुरान् । शस्त्रवृष्टिं प्रमुंचंतो गर्जमाना यथा घनाः

அப்போது போரில் தேவர்கள் சிதைந்ததைப் பார்த்த எல்லா தானவர்களும் இடிமேகங்கள் போல முழங்கி ஆயுதமழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रजनी तमसावृता । न किंचित्तत्र संयाति कस्यचिद्दृष्टिगोचरे

இடையில் இருள் சூழ்ந்த இரவு வந்தது; அங்கே யாருடைய பார்வை எல்லைக்குள்ளும் எதுவும் வரவில்லை।

Verse 67

ततस्तु दानवाः सर्वे युद्धान्निर्वृत्य सर्वतः । मेरुशृंगं समाश्रित्य रम्यं वासं प्रचक्रमुः

பின்னர் எல்லாத் தானவர்களும் எங்கும் போரைக் கைவிட்டு, மேருவின் ஒரு சிகரத்தை அடைந்து இனிய தங்குமிட முகாமை அமைத்தனர்।

Verse 68

विजयेन समायुक्तास्तुष्टिं च परमां गताः । कथाश्चक्रुश्च युद्धोत्था युद्धं तस्य यथा भवत्

வெற்றியால் நிறைந்து உச்சத் திருப்தி அடைந்த அவர்கள், அந்தப் போர் எவ்வாறு நடந்தது என்று போர்க் கதைகளைப் பரஸ்பரம் பேசினர்।

Verse 69

देवाश्चापि हतोत्साहाः प्रहारैः क्षतविक्षताः । मंत्रं चक्रुर्मिथो भूत्वा बृहस्पतिपुरःसराः

தேவர்களும் உற்சாகம் தளர்ந்து, அடிகளால் காயமடைந்து, பிருஹஸ்பதியை முன்னிலைப்படுத்தி ஒன்றுகூடி ஆலோசனை செய்தனர்।

Verse 70

सांप्रतं दानवैः सैन्यमस्माकं विमुखं कृतम् । विध्वस्तं सुनिरुत्साहमक्षमं युद्धकर्मणि

இப்போது தானவர்கள் எங்கள் சேனையைப் பின்வாங்கச் செய்தனர்; அது சிதைந்தது, மிகுந்த உற்சாகம் இழந்தது, போர்செயலில் இயலாததாக உள்ளது।

Verse 72

एवं ते निश्चयं कृत्वा ब्रह्मलोकं ततो गताः । शून्यां शक्रपुरीं कृत्वा सर्वे देवाः सवासवाः

இவ்வாறு தீர்மானித்து, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர்; சக்ரபுரியை (அமராவதியை) வெறிச்சோடச் செய்தனர்।

Verse 73

ततः प्रातः समुत्थाय दानवास्ते प्रहर्षिताः । शून्यां शक्रपुरीं दृष्ट्वा विविशुस्तदनंतरम्

பின்னர் விடியற்காலையில் எழுந்த அந்த தானவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; வெறிச்சோடிய சக்ரபுரியைப் பார்த்தவுடன் உடனே அதில் நுழைந்தனர்।

Verse 74

अथ शाक्रे पदे दैत्यं महिषं संनिधाय च । प्रणेमुस्तुष्टिसंयुक्ताश्चक्रुश्चैव महोत्सवम्

அப்போது சக்ரனின் அரியணையில் தைத்யன் மகிஷனை அமர்த்தி, திருப்தியுடன் வணங்கி, பெருவிழாவை நடத்தினர்।

Verse 76

जगृहुर्यज्ञभागांश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । देवस्थानेषु सर्वेषु देवताऽभिमताश्च ये

மூன்று உலகத் தேவர்களுக்குரிய யாகப் பங்குகளை அவர்கள் கைப்பற்றினர்; மேலும் எல்லா தேவாலயங்களிலும் தேவர்களுக்கு உரியதும் பிரியமானதுமானவற்றையும் அபகரித்தனர்।

Verse 94

स्थापयित्वा महल्लिगं भक्त्या देवस्य शूलिनः । प्रासादं च ततश्चक्रे कैलासशिखरोपमम्

திரிசூலதாரி தேவன் சிவனுக்கு பக்தியுடன் அவர் மகாலிங்கத்தை நிறுவி, பின்னர் கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்த மாபெரும் பிராசாத-ஆலயத்தை அமைத்தார்.