Adhyaya 41

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । स्थानमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்— அதே பகுதியின் வடதிசையில் நீர்மேல் சயனிக்கும் இறைவனுடைய மிகப் புகழ்பெற்ற திருத்தலம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 2

यस्तत्पूजयते भक्त्या शयने बोधने हरेः । उपवासपरो भूत्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्

ஹரியின் சயனமும் விழிப்பும் நிகழும் காலங்களில் பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டு, நோன்பில் நிலைத்திருப்பவன் வைஷ்ணவ பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 3

अशून्यशयनानाम द्वितीया दयिता तिथिः । सदैव देवदेवस्य कृष्णा सुप्तस्य या भवेत्

‘அசூன்யசயனா’ எனப்படும் பிரிய திதி இரண்டாம் திதியாகும்; அது எப்போதும் தேவர்களின் தேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புனித நித்திரை நிலையுடன் தொடர்புடையது.

Verse 4

तस्यां यः पूजयेत्तत्र तं देवं जलशायिनम् । शास्त्रोक्तेन विधानेन स गच्छति हरेः पदम्

அந்தத் திதியில் அங்கே சாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி நீர்மேல் சயனிக்கும் இறைவனை வழிபடுவான் ஹரியின் பதத்தை அடைவான்.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । जलशायी कथं तत्र संप्राप्तः सूतनन्दन । पूज्यते विधिना केन तत्सर्वं विस्तराद्वद

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! அங்கே ஜலசாயீ எவ்வாறு பிரதிஷ்டை பெற்றார்? எந்த விதி-விதானத்தால் அவர் பூஜிக்கப்படுகிறார்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 6

सूत उवाच । पुरासीद्बाष्कलिर्नाम दानवेन्द्रो महाबलः । अजेयः सर्वदेवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பாஷ்கலி என்னும் மகாபலமுடைய தானவேந்திரன் இருந்தான். அவன் தேவர்கள், கந்தர்வர், நாகர், ராக்ஷசர் யாவருக்கும் அஜேயன்.

Verse 7

अथासौ भूतलं सर्वं वशीकृत्वा महाबलः । ततो दैत्यगणैः सार्द्धं जगाम त्रिदशालयम्

பின்னர் அந்த மகாபலவன் முழு பூமியையும் வசப்படுத்தி, தைத்தியக் கூட்டங்களுடன் திரிதசர்களின் ஆலயமான தேவலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 8

तत्राभवन्महायुद्धं देवासुरविनाशकम् । देवानां दानवानां च क्रुद्धानामितरेतरम्

அங்கே தேவரும் அசுரரும் இருவரையும் அழிக்கும் மகாயுத்தம் எழுந்தது; கோபமுற்ற தேவர்களும் தானவர்களும் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து மோதினர்।

Verse 9

वर्षाणामयुतं तावदहन्यहनि दारुणम् । तत्रासृक्कर्दमो जातः पर्वतश्चास्थि संभवः

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை, நாள்தோறும் அந்தக் கொடிய போர் தொடர்ந்தது. அங்கே சேறு இரத்தச் சேறாக மாறியது; எலும்புகளால் ஒரு மலை எழுந்தது।

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते दशमे समुपस्थिते । जितस्तेन सहस्राक्षः ससैन्यः सपरिग्रहः

பின்னர் பத்தாம் ஆயிரம் ஆண்டின் முடிவு வந்தபோது, அவனால் சஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரன் படையுடனும் அனைத்துப் பரிவாரத்துடனும் தோற்கடிக்கப்பட்டான்।

Verse 11

ततः स्वर्गं परित्यज्य सर्वदेवगणैः सह । जगाम शरणं विष्णोः श्वेतद्वीपं प्रतिश्रयम्

அப்போது சொர்க்கத்தை விட்டு, எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, விஷ்ணுவின் சரணத்தை நாடி, புனிதமான அடைக்கலமான ஸ்வேதத்வீபத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 12

यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्

அங்கே பகவான் விஷ்ணு யோகநித்திரையின் வசத்தில், சேஷன் படுக்கையில் சயனித்து இருக்கிறார்; லக்ஷ்மி தேவி அவரது திருவடிகளை மென்மையாகச் சேவிக்கிறாள்।

Verse 13

ततो वेदोद्भवैः सूक्तैः स्तुतिं चक्रुः समंततः । तस्य देवस्य सद्भक्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

அப்போது வேதத்தில் பிறந்த ஸூக்தங்களால் அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஸ்துதி செய்தனர்; வாசவன் (இந்திரன்) உட்பட எல்லாத் தேவரும் அந்தத் தேவனின் உண்மைப் பக்தர்கள்.

Verse 14

अथोत्थाय जगन्नाथः प्रोवाच बलसूदनम् । कच्चित्क्षेमं सहस्राक्ष सांप्रतं भुवनत्रये । यत्त्वं देवगणैः सार्द्धं स्वयमेव इहागतः

அப்போது ஜகந்நாதன் எழுந்து பலசூதனன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினார்—“ஓ சஹஸ்ராக்ஷா! இப்போது மூவுலகங்களிலும் நலம் தானே? நீ தேவர்களுடன் தானாகவே இங்கே வந்ததனால் கேட்கிறேன்.”

Verse 15

शक्र उवाच । बाष्कलिर्नाम देत्येन्द्रो हरलब्धवरो बली । अजेयः संगरे देवैस्तेनाहं विजितो रणे

சக்ரன் (இந்திரன்) கூறினான்—‘பாஷ்கலி என்னும் ஒரு தைத்யேந்திரன் இருக்கிறான்; ஹரன் (சிவன்) அருளிய வரம் பெற்றதால் மிகுந்த வலிமையுடையவன். தேவர்களாலும் போரில் வெல்ல இயலாத அவன், யுத்தத்தில் என்னைத் தோற்கடித்தான்.’

Verse 16

संस्थितिश्च कृता स्वर्गे सांप्रतं मधु सूदन । तेनैष शरणं प्राप्तो देवैः सार्द्धं सुरोत्तम

‘ஓ மதுசூதன! இப்போது அவன் ஸ்வர்க்கத்தில் தன் ஆட்சியை நிறுவிவிட்டான். ஆகையால், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, நான் தேவர்களுடன் உம்மிடம் சரணடைந்தேன்.’

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अहं तं निग्रहीष्यामि संप्राप्ते समये स्वयम् । तस्मात्त्वं समयंयावत्कुरु शक्र तपो महत्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—‘சரியான காலம் வந்தபோது நான் தானே அவனை அடக்குவேன். ஆகவே, ஓ சக்ரா, அதுவரை நீ மிகுந்த தவத்தை மேற்கொள்.’

Verse 20

येन ते जायते शक्तिस्तपोवीर्येण वासव । वधाय तस्य दैत्यस्य बलयुक्तस्य बाष्कलेः

‘ஓ வாசவா! தவத்தின் வீரியத்தால் உனக்குள் சக்தி பிறக்கும்—அந்த வலிமைமிக்க தைத்யன் பாஷ்கலியை வதம் செய்ய.’

Verse 21

शक्र उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे जगन्नाथ करोमि सुमहत्तपः । तस्य दैत्यस्य नाशार्थं तद स्माकं प्रकीर्तय

சக்ரன் கூறினான்—‘ஓ ஜகந்நாதா! அந்த தைத்யனின் அழிவிற்காக நான் எந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் மிகப் பெரிய தவம் செய்ய வேண்டும்? அதை எங்களுக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 22

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः प्रोवाचाथ पुरंदरम् । चिरं मनसि निश्चित्य क्षेत्राण्यायतनानि च

சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட பகவான் விஷ்ணு, திருத்தலங்களையும் புனித வாசஸ்தலங்களையும் மனத்தில் நீண்ட நேரம் தீர்மானித்து, புரந்தரன் (இந்திரன்)ிடம் உரைத்தார்.

Verse 23

चमत्कारपुरं क्षेत्रं शक्र सिद्धिप्रदायकम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तद्वधार्थं तपः कुरु

சமத்காரபுரம் எனும் க்ஷேத்திரம் சக்ரன் (இந்திரன்)க்கு சித்தியை அளிப்பது; ஆகவே விரைந்து அங்கே சென்று அவன் வதத்திற்காகத் தவம் செய்.

Verse 24

शक्र उवाच । न वयं भवता हीना यास्यामोऽन्यत्र केशव । बाष्कलेर्दानवेन्द्रस्य भयाद्भीताः कथंचन

சக்ரன் கூறினான்—கேசவா, உம்மின்றி நாங்கள் வேறெங்கும் செல்லமாட்டோம்; தானவர்களின் அரசன் பாஷ்கலியின் அச்சத்தால் எவ்விதத்திலும் நடுங்குகிறோம்.

Verse 26

तस्मादागच्छ तत्र त्वं स्वयमेव सुरेश्वर । त्वया संरक्षितो येन करोमि सुमहत्तपः

ஆகவே, தேவர்களின் ஈசனே, நீயே அங்கே வருக; உன் பாதுகாப்பில் இருந்து நான் மிகப் பெரிய தவம் செய்வேன்.

Verse 27

अथ देवगणाः सर्वे तत्र गत्वा तदाऽश्रमान् । चक्रुः पृथक्पृथग्घृष्टास्तपोऽर्थं कृतनिश्चयाः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அங்கே சென்று, தவத்திற்காக உறுதியான தீர்மானத்துடன் மகிழ்ந்து, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக ஆசிரமங்களை அமைத்தனர்.

Verse 28

वासुदेवोऽपि संस्मृत्य क्षीरोदं तत्र सागरम् । आनिनायाशु विस्तीर्णं ह्रदे तस्मिन्पुरातने

வாசுதேவரும் க்ஷீரசாகரத்தை நினைந்து, அந்தப் பழமையான ஏரிக்குள் அந்தப் பரந்த கடலை விரைவில் கொண்டு வந்தார்।

Verse 29

चकार शयनं तत्र श्वेतद्वीपे यथा पुरा । स्तूयमानः सुरैः सर्वैः समंताद्विनयान्वितैः

அங்கே அவர் முன்பு ஸ்வேதத்வீபத்தில் இருந்ததுபோல் தம் சயனஸ்தலத்தை அமைத்தார்; சுற்றிலும் பணிவுடன் எல்லாத் தேவரும் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 30

अथाषाढस्य संप्राप्ते द्वितीयादिवसे शुभे । कृष्णपक्षे सहस्राक्षं स्वयमेव बृहस्पतिः । प्रोवाच वचनं श्लक्ष्णं बाष्पव्याकुल लोचनम्

ஆஷாட மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் புனிதமான த்விதீயை வந்தபோது, கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் ப்ருஹஸ்பதி தாமே ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்)ிடம் மென்மையான சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । अशून्यशयनानाम द्वितीयाद्य पुरंदर । अतीव दयिता विष्णोः प्रसुप्तस्य जलाशये

ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ புரந்தரா! இன்று ‘அசூன்யசயனா’ எனப்படும் த்விதீயை; நீரிலே சயனிக்கும் விஷ்ணுவுக்கு இது மிகப் பிரியமானது।

Verse 32

अस्यां संपूजितो विष्णुर्यावन्मासचतुष्टयम् । ददाति सकलान्कामान्ध्यातश्चेतसि सर्वदा । शास्त्रोक्तविधिना सम्यग्व्रतस्थो जलशायिनम्

இந்நாளிலிருந்து சாஸ்திர விதிப்படி விரதத்தில் நிலைத்து நான்கு மாதங்கள் ஜலசாயி விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜித்து, உள்ளத்தில் எப்போதும் தியானிப்பவர்க்கு அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வார்।

Verse 33

एवं स चतुरो मासान्द्वितीयादिवसे हरिम् । पूजयित्वा सहस्राक्षस्तेजसा सहितोऽभवत्

இவ்வாறு துவிதீயை முதல் நான்கு மாதங்கள் ஹரியை வழிபட்டதால், ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தேஜஸும் ஸ்ரீயும் உடையவனானான்।

Verse 34

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं परितुष्टो जनार्दनः । प्रोवाच शक्र गच्छाद्य वधार्थं तस्य बाष्कलेः । सर्वैर्देवगणैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति

அவனைத் தேஜஸுடன் கூடியவனாகக் கண்டு ஜனார்தனன் மகிழ்ந்து கூறினார்— “ஓ சக்ரா, உடனே செல்; அந்த பாஷ்கலியை வதைக்க. எல்லா தேவர்களுடனும் உனக்கு வெற்றி நிச்சயம்.”

Verse 35

शक्र उवाच । बिभेमि तस्य देवाहं दानवेन्द्रस्य दुर्मतेः । त्वया विना न गच्छामि सार्धं सर्वैः सुरैरपि

சக்ரன் கூறினான்— “ஓ தேவா, அந்த துர்மதி தானவேந்திரனை நான் அஞ்சுகிறேன். நீங்கள் இல்லாமல் நான் செல்லமாட்டேன்; எல்லா சுரர்களும் உடனிருந்தாலும்.”

Verse 36

श्रीभगवानुवाच । त्वया सह सहस्राक्ष चक्रमेतत्सुदर्शनम् । गमिष्यति वधार्थाय मदीयं सुरविद्विषाम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— “ஓ ஸஹஸ்ராக்ஷா, உன்னுடன் என் இந்த சுதர்சனச் சக்கரம் தேவர்களின் பகைவர்களை அழிக்கச் செல்லும்.”

Verse 37

एवमुक्त्वा हरिश्चक्रं प्रमुमोच सुदर्शनम् । वधार्थं दानवेन्द्राणां शक्रेण सहितं तदा

இவ்வாறு கூறி, ஹரி அப்பொழுது சக்ரனுடன் சேர்ந்து தானவேந்திரர்களை வதைக்க சுதர்சனச் சக்கரத்தை விடுத்தார்।

Verse 38

शक्रोऽपि सहितस्तेन गत्वा चक्रेण कृत्स्नशः । सर्वानुत्सादयामास दानवान्रणमूर्धनि

சக்ரனும் அந்தச் சக்கரத்துடன் சென்று, சுதர்சனச் சக்கரத்தின் வல்லமையால் போரின் உச்சத்தில் எல்லா தானவர்களையும் முற்றிலும் நசுக்கினான்।

Verse 39

स चापि बाष्कलिस्तेन च्छिन्नश्चक्रेण कृत्स्नशः । पपात धरणीपृष्ठे वज्राहत इवाचलः

பாஷ்கலியும் அந்தச் சக்கரத்தால் முற்றிலும் வெட்டுண்டு, இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தான்।

Verse 40

तथान्ये बहवः शूरा दानवा बलदर्पिताः । हत्वा सुदर्शनं चक्रं भूयः प्राप्तं हरेः करम्

அவ்வாறே வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய பல வீர தானவர்களும் கொல்லப்பட்டனர்; சுதர்சனச் சக்கரம் மீண்டும் ஹரியின் கரத்திற்குத் திரும்பியது।

Verse 41

तेऽपि शक्रादयो देवाः प्रहृष्टा गतसंशयाः । भूयो विष्णुं समेत्याथ प्रोचुर्नत्वा ततः परम्

அப்போது சக்ரன் முதலிய தேவர்கள் மகிழ்ந்து, ஐயமின்றி, மீண்டும் விஷ்ணுவை அணுகினர்; வணங்கி அதன் பின் உரைத்தனர்।

Verse 42

प्रभावात्तव देवेश हताः सर्वेऽमरारयः । प्राप्तं त्रैलोक्यराज्यं च भूयो निहतकंटकम्

தேவேசா! உமது பிரபாவத்தால் அமரர்களின் எல்லா பகைவரும் அழிந்தனர்; மூவுலக அரசாட்சியும் மீண்டும் கிடைத்தது, இப்போது அது முள்ளற்றது (தடையற்றது)।

Verse 43

तस्मात्कीर्तय यत्कृत्यं तच्च श्रेयस्करं मम । सदा स्यात्पुंडरीकाक्ष तथा शत्रुभयावहम्

ஆகையால், ஓ தாமரைக்கண்ணனே! எனது நலனுக்குரிய செய்யவேண்டியதை உரைத்தருள்வாயாக; அது எப்போதும் நிலைத்து, பகைவர்க்கு அச்சம் தருவதாக இருக்கட்டும்।

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । मयात्रैव सदा स्थेयं रूपेणानेन वासव । सर्वलोकहितार्थाय ह्रदे पुण्य जलाश्रये

ஸ்ரீபகவான் அருளினார்—ஓ வாசவா! இவ்விடத்திலேயே, இவ்வுருவிலேயே, நான் எப்போதும் தங்குவேன்; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, புனித நீரின் ஆச்ரயமான இவ்வேரியில்।

Verse 45

त्वया तस्मात्समागम्य चातुर्मास्यं शचीपते । प्रयत्नेन प्रकर्तव्यमशून्यशयनं व्रतम्

ஆகையால், ஓ சசீபதியே! இங்கு வந்து நீ முயற்சியுடன் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்—அதாவது ‘அசூன்ய-சயனம்’ என்னும் நோன்பு।

Verse 46

न भवंति सहस्राक्ष येन ते परि पंथिनः । तथाभीष्टफलावाप्तिर्मत्प्रसादादसंशयम्

ஓ ஆயிரக்கண்ணனே! உன் பாதையில் தடையிடும் எதிரிகள் இருக்கமாட்டார்கள்; மேலும் விரும்பிய பலன் என் அருளால் ஐயமின்றி கிடைக்கும்।

Verse 47

अन्योऽपि यो नरो भक्त्या पूजयिष्यति मामिह । संप्राप्स्यति स तांल्लोकान्दुर्लभांस्त्रि दशैरपि

இங்கே வேறு எந்த மனிதனும் பக்தியுடன் என்னை வழிபட்டால், முப்பது தேவர்களுக்கே அரிதான அந்த உலகங்களை அவன் அடைவான்।

Verse 48

तस्माद्गच्छ सहस्राक्ष कुरु राज्यं त्रिविष्टपे । भूयोऽप्यत्रैव देवेश द्रष्टव्योऽस्मि न संशयः । कार्यकाले समायाते श्वेतद्वीपे यथा तथा

ஆகையால், ஓ ஸஹஸ்ராக்ஷா! திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) சென்று ஆட்சி செய். ஓ தேவேசா! செயற்காலம் வந்தபோது நீ என்னை இங்கேயே நிச்சயமாக மீண்டும் தரிசிப்பாய்—ச்வேதத்வீபத்தில் தரிசிப்பதுபோலவே.

Verse 49

सूत उवाच । ततः प्रणम्य तं दृष्ट्वा प्रजगाम शतक्रतुः । वासुदेवोऽपि तत्रैव स्थितो लोकहिताय च

சூதர் கூறினார்—பின்னர் சதக்ரது (இந்திரன்) அவரை வணங்கி தரிசித்து புறப்பட்டான். வாசுதேவரும் உலக நலனுக்காக அங்கேயே தங்கினார்.

Verse 50

एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा जलशायी जनार्दनः । सर्वलोकहितार्थाय संस्थितः परमेश्वरः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! இவ்வாறு நீர்மேல் சயனிக்கும் ஜனார்தனன்—பரமேஸ்வரன்—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக அங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறான்.

Verse 51

यस्तं पूजयते भक्त्या श्रद्धया परया युतः । चातुर्मास्ये विशेषेण स याति परमां गतिम्

உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் பக்தியால் அவரை வழிபடுகிறவன்—சிறப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில்—உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.

Verse 52

तथा देवगणैः सर्वैर्द्वारका तत्र सा कृता । संपूज्य तु नरा यांति चातुर्मास्ये त्रिविष्टपम्

அதேபோல் எல்லா தேவர்களும் அந்த இடத்தை அங்கே ‘த்வாரகா’ என அமைத்தனர். அங்கே முறையாக வழிபட்டு மக்கள் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைகிறார்கள்.

Verse 53

शेषकालेऽपि चित्तस्थान्कामान्मर्त्यः समाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्या सा द्वारका नरैः । सर्वेष्वपि हि कालेषु चातुमास्ये विशेषतः

மற்ற காலங்களிலும் மனத்தில் உறைந்த விருப்பங்களை மனிதன் பெறக்கூடும். ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தத் த்வாரகையை வழிபட வேண்டும்—எல்லாக் காலங்களிலும், குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில்.

Verse 54

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । आख्यानं देवदेवस्य सुपुण्यं जलशायिनः

இவை அனைத்தையும் நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் வரலாறு: தேவர்களின் தேவன், நீர்மேல் சயனிக்கும் ஆண்டவனின் மிகப் புண்ணியமான திருக்கதை.