Adhyaya 147

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवः पुत्रप्रदो नृणाम् । वटिकेश्वर नामा च सर्वपापहरो हरः

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு தெய்வமும் உள்ளது; அது மனிதர்க்கு புத்திரம் அருள்வது. வாடிகேஸ்வரன் எனப் பெயருடைய ஹரன் (சிவன்), எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குபவன்।

Verse 2

यस्मिन्वटिकया पूर्वं तपस्तप्तं द्विजोत्तमाः । प्राप्ता पुत्रं शुके याते वनं व्यासात्कपिंजलम्

அந்த வாடிகையில் முற்காலத்தில் சிறந்த த்விஜர்கள் தவம் செய்து புத்திரனைப் பெற்றனர்; மேலும் சுகர் வனத்திற்குச் சென்றபோது, வ்யாசரிடமிருந்து கபிஞ்சலன் அங்கே வந்தான்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कस्यासौ वटिका तत्र कथं तप्तवती तपः । कस्माद्गृहं परित्यक्त्वा शुकोऽपि वनमाश्रितः

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே உள்ள அந்த வட்டிகை யாருடையது? அவள் எவ்வாறு தவம் செய்தாள்? மேலும் எந்த காரணத்தால் சுகரும் இல்லத்தைத் துறந்து வனத்தை அடைந்தார்?

Verse 4

कथं कपिजलं पुत्रं व्यासाल्लेभे शुचिस्मिता

தூய்மையும் மெல்லிய புன்னகையும் கொண்ட அந்தப் பெண், வியாசரிடமிருந்து ‘கபிஜல’ எனும் மகனை எவ்வாறு பெற்றாள்?

Verse 5

सूत उवाच । आसीद्व्यासस्य विप्रेंद्राः कलत्रार्थं मतिः क्वचित् । निष्कामस्य प्रशांतस्य सर्वज्ञस्य महात्मनः

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, ஆசையற்ற, அமைதியான, அனைத்தறிவுடைய, மகாத்மா வியாசரின் மனத்தில் ஒருகாலத்தில் மனைவி ஏற்கும் எண்ணம் எழுந்தது.

Verse 6

ततः क्षयमनुप्राप्ते वंशे कुरुसमुद्भवे । विचित्रवीर्यमासाद्य पार्थिवं द्विजसत्तमाः

பின்னர், குருவம்சத்தில் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டபோது, ஓ இருபிறப்புச் சிறந்தோர்களே, வியாசர் அரசன் விசித்ரவீரியனை அணுகினார்.

Verse 7

सत्यवत्याः समादेशात्तस्य क्षेत्रे ततः परम् । स पुत्राञ्जनयामास त्रीञ्छूरान्पांडुपूर्वकान्

பின்னர் சத்யவதியின் ஆணையின்படி, அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வியாசர் பாண்டுவை முதலாகக் கொண்டு மூன்று வீர மக்களைப் பெற்றார்.

Verse 8

वानप्रस्थव्रते तिष्ठन्सकृन्मैथुनतत्परः । क्षेत्रजैस्तनयैर्वंशे कुरोस्तस्मादुपस्थिते

வானப்ரஸ்த விரதத்தில் நிலைத்து, அவர் ஒருமுறை மட்டுமே சங்கமத்தில் ஈடுபட்டார்; க்ஷேத்ரஜ புதல்வர்களால் அதனால் குரு வம்சம் வீழ்ச்சியிலிருந்து மீண்டும் எழுந்தது।

Verse 9

ततः स चिंतयामास भार्यामद्य करोम्यहम् । गार्हस्थ्येनाथ धर्मेण साधयामि शुभां गतिम्

அப்போது அவர் சிந்தித்தார்—“இன்று நான் மனைவியை ஏற்றுக் கொள்வேன்; இல்லற தர்மத்தால் நல்வழியை அடைவேன்।”

Verse 10

ततः स प्रार्थयामास जाबालिं तु सुतां शुभाम् । वटिकाख्यां शुभां कन्यां स ददौ तस्य सत्वरम्

பின்னர் அவர் ஜாபாலியின் நற்புதல்வியை வேண்டினார்; ஜாபாலி ‘வடிகா’ எனும் நற்குணமிக்க கன்னியை அவருக்கு உடனே அளித்தார்।

Verse 11

ततस्तया समेतः स वनवासं समाश्रितः । वानप्रस्थाश्रमे तिष्ठन्कृतमैथुनतत्परः

பின்னர் அவளுடன் அவர் வனவாசத்தை ஏற்றார்; வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் இருந்து, சந்ததிக்காக சங்கமம் செய்தார்।

Verse 12

ततो गर्भवती जज्ञे पिंजला तस्य पार्श्वतः । ऋतौ मोहनमासाद्य व्यासात्सत्यवतीसुतात्

அப்போது அவன் அருகில் பிஞ்ஜலா கர்ப்பமடைந்தாள்; உரிய காலத்தில் மோகநிலையை அடைந்து, சத்யவதியின் புதல்வன் வியாசரால் கருவுற்றாள்।

Verse 13

अथ याति परां वृद्धिं स गर्भस्तत्र संस्थितः । उदरे व्यासभार्यायाः शुक्लपक्षे यथा शशी

அப்போது அங்கே நிலைத்திருந்த அந்தக் கரு பேர்வளர்ச்சி அடைந்தது. வியாசரின் மனைவியின் கருப்பையில் அது சுக்லபக்ஷச் சந்திரனைப் போல வளர்ந்தது.

Verse 14

एवं संगच्छतस्तस्य वृद्धिं गर्भस्य नित्यशः । द्वादशाब्दा अतिक्रांता न जन्म समवाप्नुयात्

இவ்வாறு நாள்தோறும் வளர்ந்த அந்தக் கரு, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபோதும் பிறப்பை அடையவில்லை.

Verse 15

यत्किंचिच्छृणुते तत्र गर्भस्थोऽहि वचः क्वचित् । तत्सर्वं हृदिसंस्थं च चक्रे प्रज्ञासमन्वितः

கருவில் இருந்தபோது அங்கே அவன் எத்தகைய சொற்களை எப்போதாவது கேட்டானோ, அறிவுத் தெளிவுடன் அவையனைத்தையும் இதயத்தில் பதித்துக் கொண்டான்.

Verse 16

वेदाः सांगाः समाधीता गर्भवासेऽपि तेन च । स्मृतयश्च पुराणानि मोक्षशास्त्राणि कृत्स्नशः

கருப்பையில் இருந்தபோதும் அவன் வேதங்களை அங்கங்களுடன் முற்றிலும் கற்றான்; ஸ்மிருதிகள், புராணங்கள், மேலும் மோட்சத்தைப் போதிக்கும் சாஸ்திரங்களையும் முழுமையாக அறிந்தான்.

Verse 17

तत्रस्थोऽपि दिवा नक्तं स्वाध्यायं प्रकरोति सः । न च जन्मोत्थजां बुद्धिं कथंचिदपि चिंतयेत्

அங்கே இருந்தபோதும் அவன் பகலும் இரவும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டான்; பிறப்பால் எழும் உலகியல்புத்தியை எவ்விதத்திலும் எண்ணவில்லை.

Verse 18

सापि माता परा पीडां नित्यं याति तथाकुला । यथायथा स संयाति वृद्धिं जठरमाश्रितः

அந்தத் தாயும் மிகுந்த கலக்கத்துடன் நாள்தோறும் கடும் வேதனையை அனுபவித்தாள்; ஏனெனில் அவள் வயிற்றில் தங்கியிருந்த அவன் நாளுக்கு நாள் மேலும் மேலும் வளர்ந்தான்।

Verse 19

ततश्च विस्मयाविष्टो व्यासो वचनमब्रवीत् । कस्त्वं मद्गृहिणीकुक्षौ प्रविष्टो गर्भरूपधृक्

அப்போது வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வியாசர் கூறினார்— “நீ யார்? என் மனைவியின் கருப்பையில் புகுந்து கருவின் வடிவம் எடுத்தவன் யார்?”

Verse 21

गजोऽहं तुरगश्चापि कुक्कुटश्छाग एव च । योनीनां चतुराशीतिसहस्राणि च संख्यया

“நான் யானை, குதிரை, சேவல், ஆடும் ஆகியவையாகவும் பிறந்தேன்; யோனிகள் எண்ணிக்கை எண்பத்துநான்கு ஆயிரம் எனக் கூறப்படுகிறது.”

Verse 22

भ्रांतोऽहं तेषु सर्वेषु तत्कोऽहं प्रब्रवीमि किम् । सांप्रतं मानुषो भूत्वा जठरं समुपाश्रितः

“அந்த எல்லா பிறப்புகளிலும் நான் அலைந்தேன்; ஆகவே என்ன சொல்வேன்—நான் யார்? இப்போது மனிதனாகி இந்தக் கருப்பையை அடைந்தேன்.”

Verse 23

मानुषं न करिष्यामि निष्कामं च कथंचन । निर्विष्टो भ्रममाणोऽत्र संसारे दारुणे ततः

“இந்த மனித வாழ்வை நான் எவ்விதத்திலும் ஆசையற்றதாகச் செய்யமாட்டேன்; ஏனெனில் இந்தக் கொடிய சம்சாரத்தில் அலைந்து அலைந்து எனக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டது.”

Verse 24

अत्रस्थो भवनिर्मुक्तो योगाभ्यासरतः सदा । मोक्षमार्गं प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

இங்கேயே தங்கி, பவப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, எப்போதும் யோகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு, நான் மோட்ச மார்க்கத்தில் செல்கிறேன்; இந்த இடத்திலிருந்தே ஐயமின்றி விடுதலை அடைவேன்।

Verse 25

तावज्ज्ञानं च वैराग्यं पूर्वजातिस्मृतिर्यथा । यावद्गर्भस्थितो जन्तुः सर्वोऽपि द्विजसत्तम

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! உயிர் கர்ப்பத்தில் இருக்கும் வரையில், அவனுள் ஞானமும் வைராக்யமும், முன் பிறவிகளின் நினைவும் அனைத்தும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 26

यदा गर्भाद्विनिष्क्रांतः स्पृश्यते विष्णुमायया । तदा नाशं व्रजत्याशु सत्यमेतदसंशयम्

ஆனால் அவன் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளிவந்து விஷ்ணுவின் மாயையின் தொடுதலை அடைந்தவுடன், அந்த (கர்ப்பத்தில் இருந்த ஞானம்-வைராக்யம்) விரைவில் அழிகிறது; இது உண்மை, ஐயமில்லை।

Verse 27

तस्मान्नाहं द्विजश्रेष्ठ निष्क्रमिष्ये कथंचन । गर्भादस्मात्प्रयास्यामि स्थानान्मोक्षमसंशयम्

ஆகையால், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! நான் எவ்விதத்திலும் வெளியே வரமாட்டேன்; இந்த கர்ப்ப நிலையிலிருந்தே, இந்த இடத்திலிருந்தே ஐயமின்றி மோட்சத்திற்குப் புறப்படுவேன்।

Verse 28

व्यास उवाच । न भविष्यति ते माया वैष्णवी सा कथंचन । सुघोरान्नरकादस्मान्निष्क्रमस्व विगर्हितात्

வியாசர் கூறினார்—உனக்காக அந்த வைஷ்ணவீ மாயை எவ்விதத்திலும் எழாது. இந்த மிகக் கொடியதும் நிந்தைக்குரியதும் ஆன நரகமெனும் அடைப்பிலிருந்து வெளியே வா।

Verse 29

गर्भवासात्ततो योगं समाश्रित्य शिवं व्रज । तस्माद्दर्शय मे वक्त्रं स्वकीयं येन मे भवेत् । आनृण्यं पितृलोकस्य तव वक्त्रस्य दर्शनात्

கர்ப்பவாசத்தை விட்டு, பின்னர் யோகத்தைச் சார்ந்து சிவனை அடை. ஆகையால் உன் சொந்த முகத்தை எனக்குக் காட்டுவாயாக; உன் முகதரிசனத்தால் பித்ருலோகக் கடனிலிருந்து நான் கடனற்றவனாக ஆகவேண்டும்.

Verse 30

गर्भ उवाच । वासुदेवं प्रतिभुवं यदि मे त्वं प्रयच्छसि । इदानीं यत्स्वयं तन्मे जन्म स्यान्नान्यथा द्विज

கர்ப்பம் கூறியது—நீ எனக்கு வாசுதேவனையே பிரதிபூவாக (உத்தரவாதி/காவலன்) அளித்தால், இப்போது அவர் தாமே விரும்பியபடியே என் பிறப்பு நிகழட்டும்; இல்லையெனில் இல்லை, ஓ த்விஜனே.

Verse 31

सूत उवाच । ततो व्यासो द्रुतं गत्वा द्वारकां प्रति दुःखितः । कथयामास वृत्तांतं विस्तराच्चक्रपाणिने

சூதர் கூறினார்—அப்போது துயருற்ற வியாசர் விரைவாக த்வாரகைக்கு சென்று, சக்கரபாணி பகவானுக்கு நிகழ்ந்த அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தார்.

Verse 32

तेनैव सहितः पश्चात्स्वगृहं पुनरागतः । व्यासः प्रतिभुवं तस्मै दातुं विष्णुं निरंजनम्

பின்னர் அவருடனே வியாசர் தம் இல்லத்திற்கு மீண்டும் வந்தார்; அந்த உயிருக்கு பிரதிபூவாக அளிக்க நிரஞ்சனனான விஷ்ணுவை.

Verse 33

श्रीकृष्ण उवाच । प्रतिभूरस्मि नाशाय मायायास्तव निर्गमे । मद्वाक्यान्निष्क्रमं कृत्वा गच्छ मोक्षमनुत्तमम्

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்—நீ வெளிவரும் போது மாயை அழிய நான் உனக்குப் பிரதிபூவாக இருக்கிறேன். என் வாக்கின்படி வெளிவந்து, ஒப்பற்ற மோக்ஷத்தை அடை.

Verse 34

ततो द्रुतं विनिष्क्रांतो विष्णुवाक्येन स द्विजाः । द्वादशाब्दप्रमाणस्तु यौवनस्य समीपगः

அப்போது விஷ்ணுவின் வாக்கால் தூண்டப்பட்ட அவன் விரைவாக வெளியே வந்தான், ஓ இருபிறப்பினரே. வயது பன்னிரண்டு ஆண்டே ஆனாலும், யௌவனத்தின் அருகில், முதிர்ந்தவனெனத் தோன்றினான்.

Verse 35

ततः प्रणम्य दैत्यारिं व्यासं च जननीं तथा । प्रस्थितो वनवासाय तत्क्षणाद्व्यासनंदनः

பின்னர் தைத்யாரியான பகவானுக்கும், வியாசருக்கும், தன் தாய்க்கும் வணங்கி, வியாசனின் மகன் அந்தக் கணமே வனவாசம்—துறவற வாழ்வு—மேற்கொள்ளப் புறப்பட்டான்.

Verse 36

अथ तं स मुनिः प्राह तिष्ठ पुत्रात्ममंदिरे । संस्काराञ्जातकाद्यांश्च येन ते प्रकरोम्यहम्

அப்போது முனிவர் அவனிடம் கூறினார்—“மகனே, என் ஆசிரம-இல்லத்தின் உள்ளே தங்கிவா; உனக்காக ஜாதகாதி முதலான ஸம்ஸ்காரங்களை நான் செய்து நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 37

शिशुरुवाच । संस्काराः शतशो जाता मम जन्मनिजन्मनि । भवार्णवे परिक्षिप्तो यैरहं बन्धनात्मकैः

குழந்தை கூறியது—“என் பிறவி பிறவியாக நூற்றுக்கணக்கான ஸம்ஸ்காரங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன; பந்தனமாகும் அவைகளாலேயே நான் பவ-சாகரத்தில் எறியப்பட்டேன்.”

Verse 38

श्रीभगवानुवाच । शुकवज्जल्पते यस्मात्तवायं पुत्रको मुने । तस्माच्छुकोऽयं नाम्नास्तु योगविद्याविचक्षणः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“முனியே, உன் இந்தப் பிள்ளை கிளி (சுக) போலப் பேசுகிறான்; ஆகவே இவன் ‘சுகன்’ என்ற நாமத்தால் அழைக்கப்படுக. யோக-வித்தையில் நுண்ணறிவுடையவன் ஆவான்.”

Verse 39

नायं स्थास्यति हर्म्ये स्वे मोहमायाविवर्जितः । तस्माद्गच्छतु मा स्नेहं त्वं कुरुष्वास्य संभवम्

இவன் தன் அரண்மனை-இல்லத்தில் தங்கமாட்டான்; மோகமும் மாயையும் அற்றவன். ஆகவே அவனைப் போக விடு; பற்றுதல் கொள்ளாதே—அவனுடைய பிறப்புச் சார்ந்த கடமையை நீ நிறைவேற்று.

Verse 40

अहं गृहं प्रयास्यामि त्वं मुक्तः पैतृकादृणात् । दर्शनादेव पुत्रस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

நான் என் தாமத்திற்கு மீள்கிறேன். நீ பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுபட்டாய்; மகனைத் தரிசித்ததாலேயே இது நிறைவேறியது—இது நான் உரைத்த உண்மை.

Verse 41

एवमुक्त्वा हृषीकेशो व्यासमामंत्र्य सत्वरम् । विहगाधिपमारूढः प्रययौ द्वारकां प्रति

இவ்வாறு கூறி ஹ்ருஷீகேசன் விரைவாக வ்யாசரிடம் விடைபெற்று; பறவைகளின் அரசன் மீது ஏறி த்வாரகையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 42

ततो गते हृषीकेशे व्यासः पुत्रमुवाच ह । प्रस्थितं वनवासाय निःस्पृहं स्वगृहं प्रति

ஹ்ருஷீகேசன் சென்ற பின் வ்யாசர் தம் மகனிடம் கூறினார்—அவன் வனவாசத்திற்குப் புறப்பட்டு, தன் இல்லத்தின்மீதும் பற்றற்றவனாய் இருந்தான்.

Verse 43

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरिक्तानां पितृवाक्यं प्रणश्यति । पितृवाक्यं तु यो मोहान्नैव सम्यक्समाचरेत् । स याति नरकं तस्मान्मद्वाक्यात्पुत्र मा व्रज

வ்யாசர் கூறினார்—கிருஹஸ்த தர்மம் அற்றவர்களுக்கு தந்தையின் கட்டளைப் பிணை தளர்கிறது. ஆனால் மோகத்தால் தந்தையின் ஆணையை முறையாக நிறைவேற்றாதவன் நரகத்தை அடைவான்; ஆகவே, மகனே, என் சொல்லுக்கு எதிராகச் செல்லாதே.

Verse 44

शुक उवाच । यथाद्याहं त्वया जातो मया त्वं चान्यजन्मनि । संजातोऽसि मुनिश्रेष्ठ तथाहमपि ते पिता

சுகர் கூறினார்—இன்று நான் உன்னிடமிருந்து பிறந்ததுபோல, மற்றொரு பிறவியில் நீ என்னிடமிருந்து பிறந்தாய், முனிவரிற் சிறந்தவனே. அவ்விதமாக நானும் உன் தந்தையாக இருந்தேன்.

Verse 45

तस्माद्वाक्यं त्वया कार्यं यद्येषा धर्मसंस्थितिः । नाहं निषेधनीयस्तु व्रजमानस्तपोवनम्

ஆகவே இது தர்மத்தின் நிலைபெற்ற வழி என்றால், நீ என் சொல்லை நிறைவேற்ற வேண்டும். என்னைத் தடுக்காதே; நான் தவோவனத்திற்குப் புறப்படுகிறேன்.

Verse 46

व्यास उवाच । ब्राह्मणस्य गृहे जन्म पुण्यैः संप्राप्यते नृभिः । संस्कारान्यत्र संप्राप्य वेदोक्तान्मुनिराप्यते

வியாசர் கூறினார்—புண்ணியச் சேர்க்கையால் மனிதர்கள் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறப்பைப் பெறுகின்றனர். அங்கே வேதம் விதித்த ஸம்ஸ்காரங்களைப் பெற்று முனிநிலையை அடைகின்றனர்.

Verse 47

शुक उवाच । संस्कारैराप्यते मुक्तिर्यदि कर्म शुभं विना । पाखंडिनोऽपि यास्यंति तन्मुक्तिं व्रतधारिणः

சுகர் கூறினார்—நல்ல கர்மம் இன்றியே வெறும் ஸம்ஸ்காரங்களால் மட்டும் முக்தி கிடைத்தால், வெளிப்புற விரதம் தரித்த பாகண்டிகளும் அந்த முக்தியை அடைந்திருப்பார்கள்.

Verse 48

व्यास उवाच । ब्रह्मचारी भवेत्पूर्वं गृहस्थश्च ततः परम् । वानप्रस्थो यतिश्चैव ततो मोक्षमवाप्नुयात्

வியாசர் கூறினார்—முதலில் பிரம்மச்சாரியாக இருந்து, பின்னர் கிருஹஸ்தனாக வேண்டும். அதன் பின் வானப்ரஸ்தனாகவும், பின்னர் யதியாக (சந்நியாசியாக)வும் இருந்து, இக்கிரமத்தால் முக்தியை அடையலாம்.

Verse 49

शुक उवाच । ब्रह्मचर्येण चेन्मोक्षस्तत्षण्ढानां सदा भवेत् । गृहस्थाश्रमिणां चेत्स्यात्तत्सर्वं मुच्यते जगत्

சுகர் கூறினார்—பிரம்மச்சரியத்தினாலேயே மோட்சம் கிடைத்தால், அது எப்போதும் நபுஞ்சகர்களுக்கே உரியதாகி விடும். மேலும், இல்லறத்தினாலேயே மோட்சம் என்றால், உலகமெல்லாம் விடுதலை பெற்றிருக்கும்.

Verse 50

अथवा वनरक्तानां तन्मृगाणां प्रजायते

அல்லது அந்த (மோட்சம்) காட்டில் பற்றுள்ள மான்களுக்கும் பிற விலங்குகளுக்கும் தான் பிறந்திருக்கும்.

Verse 51

अथवा यतिधर्माणां यदि मोक्षो भवेन्नृणाम् । दरिद्राणां च सर्वेषां तन्मुक्तिः प्रथमा भवेत्

மேலும், மனிதர்க்கு யதி-தர்மம் (சந்நியாச ஒழுக்கம்) மட்டுமே மோட்சமாக இருந்தால், எல்லோரிலும் முதலில் ஏழைகளுக்கே அந்த விடுதலை கிடைத்திருக்கும்.

Verse 52

व्यास उवाच । गृहस्थधर्मरक्तानां नृणां सन्मार्गगामिनाम् । इह लोकः परश्चैव मनुना संप्रकीर्तितः

வியாசர் கூறினார்—இல்லற தர்மத்தில் பற்றுடன் நல்வழியில் நடப்போர்க்கு, இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் இரண்டும் மனுவால் உறுதியாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 53

श्रीशुक उवाच । गृहगुप्तौ सुगुप्तानां बंधानां बंधुबंधनैः । मोहरागसमावेशात्सन्मार्ग गमनं कुतः

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—வீடு எனும் காக்கப்பட்ட கோட்டைக்குள் நன்கு மறைந்திருந்து, உறவுப் பந்தங்களால் கட்டுண்டு, மோகமும் ராகமும் ஆட்கொண்டிருக்கையில்—நல்வழி செல்லுதல் எவ்வாறு சாத்தியம்?

Verse 54

व्यास उवाच । कष्टं वने निवसतोऽत्र सदा नरस्य नो केवलं निजतनुप्रभवं भवेच्च । दैवं च पित्र्यमखिलं न विभाति कृत्यं तस्माद्गृहे निवसतात्महितं प्रचिन्त्यम्

வியாசர் கூறினார்—எப்போதும் வனத்தில் வாழும் மனிதனுக்கு துன்பம் உண்டாகும்; அது தன் உடலிலிருந்து மட்டும் பிறப்பதல்ல. தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் செய்ய வேண்டிய எல்லாக் கடமைகளும் அங்கே முறையாக வெளிப்படாது, அதாவது நன்றாக நிறைவேறாது. ஆகையால் இல்லத்தில் வாழ்ந்து, ஆத்மநலத்தை சிந்தித்து மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 55

श्रीशुकदेव उवाच । भावेन भावितमहातपसां मुनीनां तिष्ठन्ति तावदखिलानि तपःफलानि । यत्ते निकाशशरणाः पुरुषा न जातु पश्यंत्यसज्जनमुखानि सुखं तदेव

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—மகாதபஸ்விகளான முனிவர்கள் புனிதமான பாவத்தால் நிறைந்திருக்கும் வரை, அவர்களின் தவத்தின் எல்லாப் பலன்களும் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும். மேலும் உன் இன்பம் இதுவே—தூய விவேகத்தைச் சரணடைந்தோர் ஒருபோதும் தீயோரின் முகங்களைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை।

Verse 56

व्यास उवाच । गृहं परिग्रहः पुंसां गृहस्थाश्रमधर्मिणाम् । इहलोके परे चैव सुखं यच्छति शाश्वतम्

வியாசர் கூறினார்—கிருஹஸ்தாஶ்ரம தர்மத்தில் நிலைபெற்றோர்க்கு இல்லமும் உரிய பரிக்ரஹமும் (சொத்துச் சார்பு) ஆதாரமாகும்; அது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நிலையான இன்பத்தை அளிக்கும்।

Verse 57

श्रीशुक उवाच । शीतं हुताशादपि दैवयोगात्सञ्जायते चन्द्रमसोऽपि तापः । परिग्रहात्सौख्यसमुद्भवोऽत्र भूतोऽभवद्भावि न मर्त्यलोके

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—தெய்வவிதியால் அக்னியிலும் குளிர்ச்சி தோன்றலாம்; சந்திரனிலும் வெப்பம் எழலாம். அதுபோல இம்மர்த்தியுலகில் பரிக்ரஹத்தால் பிறக்கும் இன்பம் ஒருபோதும் நிலைபெறாது—கடந்த, நிகழ், வருங்காலம் எதிலும் அல்ல।

Verse 58

व्यास उवाच । सुपुण्यैर्लभ्यते कृच्छ्रान्मानुष्यं भुवि दुर्लभम् । तस्मिंल्लब्धे न किं लब्धं यदि स्याद्गृहधर्मवित्

வியாசர் கூறினார்—மிகுந்த புண்ணியத்தால், பெரும் முயற்சியுடன், பூமியில் அரிதான மனிதப் பிறவி கிடைக்கிறது. அது கிடைத்தபின், இல்லற தர்மத்தை அறிந்தவன் என்றால், இன்னும் எது கிடைக்காமல் இருக்கும்?

Verse 59

श्रीशुकदेव उवाच । यदि स्याज्ज्ञानसंयुक्तो जन्मकालेत्र मानवः । निजावस्थां समालोक्य तज्ज्ञानं हि विलीयते

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—மனிதன் பிறப்புக் கணமே ஞானம் உடையவனாக இருந்தாலும், தன் நிலையும் வரம்புகளையும் நோக்கி அந்த ஞானம் நிச்சயமாகக் கரைந்து விடும்.

Verse 60

व्यास उवाच । मुदितस्यापि पुत्रस्य गर्दभस्यार्भकस्य च । भस्मलोलस्य लोकस्य शब्दोऽपि रटतो मुदे

வியாசர் கூறினார்—மகன் பிறந்த மகிழ்ச்சியில், அது கழுதைக் குட்டியாயினும், சாம்பலாசை கொண்ட இந்த உலகம் கூட ஆனந்தக் கூச்சல் எழுப்புகிறது.

Verse 61

श्रीशुक उवाच । रसता सर्पता धूलि लोके त्वशुचिना चिरम् । मुनेऽत्र शिशुना लोकस्तुष्टिं याति स बालिशः

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இந்த உலகில் நீண்ட காலம் அசுத்தமான தூசி அழுதும் ஊர்ந்தும் கிடக்கிறது; முனிவரே, ஒரு குழந்தை காரணமாகவே மக்கள் மகிழ்கிறார்கள்—இது குழந்தைத்தனமான உலகம்.

Verse 62

व्यास उवाच । पुंनामास्ति महारौद्रो नरको यममन्दिरे । पुत्रहीनो व्रजेत्तत्र तेन पुत्रः प्रशस्यते

வியாசர் கூறினார்—யமனின் உலகில் ‘பும் நாம’ எனப்படும் மிகக் கொடிய நரகம் உள்ளது; மகன் இல்லாதவன் அங்கே செல்கிறான்; ஆகவே மகன் புகழப்படுகிறான்.

Verse 63

श्रीशुक उवाच । यदि स्यात्पुत्रतः स्वर्गः सर्वेषां स्यान्महामुने । शूकराणां शुनां चैव शलभानां विशेषतः

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—மகாமுனியே, மகன் இருப்பதாலேயே சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்றால், அனைவருக்கும் சொர்க்கம் கிடைத்திருக்கும்—சிறப்பாகப் பன்றிகள், நாய்கள், மேலும் பட்டாம்பூச்சிகளுக்கும்.

Verse 64

व्यास उवाच । पितॄणामनृणो मर्त्यो जायते पुत्रदर्शनात् । पौत्रस्यापि च देवानां प्रपौत्रस्य दिवाश्रयः

வியாசர் கூறினார்—மகனைத் தரிசிப்பதாலேயே மனிதன் பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுபடுகிறான். பேரனால் தேவர்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; கொள்ளுப் பேரனால் விண்ணுலகில் ஆதரவு போன்றது உண்டாகிறது.

Verse 65

शुक उवाच । चिरायुर्ज्जायते गृध्रः संततिं पश्यते निजाम् । क्रमेण संततं किं न स मोक्षं प्रतिपद्यते

சுகர் கூறினார்—கழுகு நீண்ட ஆயுளுடன் பிறந்து தன் சந்ததித் தொடர்ச்சியைக் காண்கிறது. அது முறையாக இடையறாத வம்சத் தொடரைக் காணுமாயின், அதே முறையால் அது ஏன் மோட்சம் அடையாது?

Verse 66

सूत उवाच । एवमुक्त्वा परित्यज्य पितरं स वनं गतः । मातरं च सुदुःखार्तां प्रलपन्तीमनेकधा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவன் தந்தையை விட்டுவிட்டு வனத்திற்குச் சென்றான். மேலும் மிகுந்த துயரால் வாடி பலவிதமாகப் புலம்பிய தாயையும் பின்னால் விட்டுச் சென்றான்.

Verse 67

तं दृष्ट्वा दुःखितो व्यासो निराशः पुत्रदर्शने । पुत्रशोकाभिसंतप्तो भार्यया सहितोऽभवत्

அதைக் கண்ட வியாசர் துயருற்றார்; மகனைத் தரிசிக்கும் நம்பிக்கையை இழந்தார். மகன்-துயரின் தீயால் சுட்டெரிக்கப்பட்டவராய், மனைவியுடன் சேர்ந்து அங்கேயே இருந்தார்.