Adhyaya 190

Verse 1

सूत उवाच । एवं क्रतुः स संजातः पञ्चरात्रं द्विजोत्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वकाम समृद्धिमान्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் செழிப்புடைய ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரத்தில் அந்த யாகம் ஐந்து இரவுகள் முறையாக நடத்தப்பட்டது.

Verse 2

विप्रांश्च भिक्षुकांश्चैव दीनांधांश्च विशेषतः । समाप्तौ तस्य यज्ञस्य संतर्प्य सकलांस्ततः । ऋत्विजो दक्षिणाभिस्तान्यथोक्तान्द्विजसत्तमान्

அவர் குறிப்பாக பிராமணர்கள், பிச்சைக்காரர்கள், ஏழை மற்றும் குருடர்கள் ஆகியோரைக் களிப்புறச் செய்தார். பின்னர் யாகம் நிறைவுற்றபோது அனைவரையும் முறையாகப் போற்றி, யாகப் புரோகிதர்களுக்கு விதிப்படி தக்ஷிணை அளித்தார்.

Verse 3

ततः स चानयामास नागरान्ब्राह्मणोत्तमान् । चातुश्चरणसंपन्नाञ्छ्रुतिस्मृति समन्वितान्

பின்னர் அவர் நகரத்தின் தலைசிறந்த பிராமணர்களை அழைத்து வரச் செய்தார்—நான்கு வகைத் தகுதிகளும் உடையவர்களாகவும், ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி நெறிகளில் நிலைத்தவர்களாகவும் இருந்தவர்களை।

Verse 4

कृतांजलिपुटो भूत्वा ततस्तान्प्राह सादरम् । यद्भूमौ तु मया तीर्थं पुष्करं संनिवेशितम्

பின்னர் கைகூப்பி மரியாதையுடன் அவர்களிடம் கூறினார்—“இந்தப் பூமியிலேயே நான் ‘புஷ்கர’ எனும் தீர்த்தத்தை நிறுவினேன்।”

Verse 5

कलिकालस्य भीतेन द्वितीयं ब्राह्मणोत्तमाः । येन नो नाशमभ्येति म्लेच्छैरपि समाश्रितम्

“ஓ பிராமணோத்தமர்களே, கலியுகத்தின் அச்சத்தால் நான் இன்னொரு அடைக்கலத்தையும் அமைத்தேன்—ம்லேச்சர்கள் தங்கினாலும் இது அழிவுறாதிருக்கும்படி।”

Verse 6

हाटकेश्वरदेवस्य प्रभावेन महात्मनः । कलिकाले च सम्प्राप्ते तीर्थान्यायतनानि च

“மகாத்மையான ஹாடகேஸ்வர தேவனின் பிரபாவத்தால், கலியுகம் வந்தபோதிலும், தீர்த்தங்களும் தெய்வ ஆலயங்களும் தங்கள் மகிமையைத் தக்கவைத்துக் கொள்கின்றன।”

Verse 7

म्लेच्छैः स्पृष्टान्यसंदिग्धं प्रयागादीनि कृत्स्नशः । यज्ञस्तु विहितस्तेन भयायं तत्कृतेन च

“பிரயாகம் முதலிய தீர்த்தங்கள் ம்லேச்சர்களின் தொடுதலால் சந்தேகமின்றி முழுவதும் மாசடைந்தன. ஆகவே அவர் யாகத்தை ஏற்படுத்தினார்; அதனால் அச்சமும் எழுந்தது।”

Verse 8

तस्माद्वदथ किं दानं युष्मद्भूमेश्च निष्क्रये । प्रयच्छामि च यज्ञस्य येन मे स्यात्फलं द्विजाः

ஆகையால் சொல்லுங்கள்—உங்கள் நிலத்தின் நிஷ்க்ரயம் (மீட்புத் தொகை) என எந்த தானம் அளிக்க வேண்டும்? யாகத்தின் நிறைவேற்றத்திற்காக அதை நான் அளிப்பேன்; ஓ த்விஜர்களே, அதன் பலன் எனக்குக் கிடைக்கும்படியாக.

Verse 9

ब्राह्मणा ऊचुः । यदि यच्छसि चास्माकं दक्षिणां यज्ञसंभवाम् । तदस्माकं स्ववासेन स्थानं नय पवित्रताम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—யாகத்திலிருந்து உண்டான தக்ஷிணையை எங்களுக்கு அளிக்க விரும்பினால், எங்கள் இங்கேயுள்ள வாசத்தினாலேயே இந்த இடத்தைப் புனிதத்திற்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.

Verse 10

यदेतद्भवता चात्र पुष्करं तीर्थमुत्तमम् । स्थापितं तस्य नो ब्रूहि माहात्म्यं सुरसत्तम । येन स्नानादिकाः सर्वाः क्रियाः कुर्मः पितामह

நீங்கள் இங்கே நிறுவிய இந்த உத்தம தீர்த்தமான புஷ்கரத்தின் மஹாத்மியத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே; அதனால் நாங்கள் ஸ்நானம் முதலான எல்லா கிரியைகளையும் செய்யலாம். ஓ பிதாமஹா, உபதேசியுங்கள்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । एतत्तीर्थं मया सृष्टमंतरिक्षस्थितं सदा । किं न श्रुतं पुराणेषु भवद्भिर्द्विजसत्तमाः

பிரம்மா கூறினார்—இந்த தீர்த்தத்தை நான் படைத்தேன்; இது எப்போதும் அந்தரிக்ஷத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே, புராணங்களில் இதைக் கேளாதீர்களா?

Verse 12

पृथिव्यां नैमिषं तीर्थमन्तरिक्षे च पुष्करम् । त्रैलोक्ये तु कुरुक्षेत्रं विशेषेण व्यवस्थितम्

பூமியில் நைமிஷம் தீர்த்தம்; அந்தரிக்ஷத்தில் புஷ்கரம்; மேலும் மூவுலகமெங்கும் குருக்ஷேத்திரம் சிறப்புமிக்க மகிமையுடன் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 13

तद्युष्माकं हितार्थाय पंचरात्रं धरातले । आगमिष्यत्यसंदिग्धं मम वाक्यप्रणोदितम्

ஆகையால் உங்கள் நலனுக்காக அது ஐந்து இரவுகள் பூமியில் நிச்சயமாக வரும்; என் வாக்கின் தூண்டுதலால், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 14

कार्तिक्यां शुक्लपक्षे तु ह्येकादश्यां दिने स्थिते । यावत्पंचदशी तावत्तिथिः पापप्रणाशिनी

கார்த்திகை சுக்லபட்சத்தில் ஏகாதசி முதல் பஞ்சதசி வரை உள்ள இந்தத் திதிக்காலம் பாவங்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 15

पंचरात्रस्य मध्ये तु यः स्नानं च करिष्यति । श्राद्धं वा श्रद्धया युक्तस्तस्य स्यादक्षयं हि तत्

பஞ்சராத்திர விரதத்தின் நடுவில் யார் புனித நீராடலைச் செய்கிறாரோ, அல்லது श्रद्धையுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ—அவர்க்கு அந்தக் கர்மம் நிச்சயமாக அక్షயமாகும்.

Verse 16

अह तु पंचरात्रं तद्ब्रह्मलोकादुपेत्य च । संश्रयं तु करिष्यामि तीर्थेऽत्रैव द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அந்தப் பஞ்சராத்திர காலத்தில் நான் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்து இத்தீர்த்தத்திலேயே தங்குவேன்.

Verse 17

ब्राह्मणा ऊचुः । तव मूर्तिं करिष्यामः स्थानेऽत्र प्रपितामह । तस्यां संक्रमणं नित्यं तस्मात्कार्यं त्वयाविभो

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ப்ரபிதாமஹா! இவ்விடத்திலேயே உமது மூர்த்தியை நாங்கள் அமைப்போம்; ஆகவே ஓ விபோ, அதில் தினந்தோறும் உமது நித்திய சங்க்ரமணம் (அவதரிப்பு/பிரவேசம்) நிகழுமாறு அருள வேண்டும்.

Verse 18

तीर्थं चैव सदाप्यऽत्र समागच्छतु चांबरात् । लोकानां पापनाशाय तथा त्वं कर्तुमर्हसि

இந்தத் தீர்த்தம் விண்ணுலகத்திலிருந்தும் எப்போதும் இங்கே வந்து சேரட்டும்; உலகோரின் பாவநாசத்திற்காக, தேவா, நீ இதைச் செய்யத் தகுதியுடையவன்.

Verse 19

एषा नो दक्षिणा देव यज्ञस्यैव समुद्भवा

தேவா, இதுவே எங்கள் தக்ஷிணை; இது யாகத்திலிருந்தே பிறந்தது.

Verse 20

एवं कृते सुरश्रेष्ठ सफलः स्यात्क्रतुस्तव । प्रतिज्ञा च तथा सत्या तस्माद्दानाय निर्मिता

இவ்வாறு செய்தால், தேவர்களில் சிறந்தவனே, உன் யாகம் பலனளிக்கும்; உன் பிரதிஞ்ஞையும் உண்மையாய் நிறைவேறும்—ஆகையால் இந்த தானம் அர்ப்பணத்திற்காகத் தயாரிக்கப்பட்டது.

Verse 21

श्रीब्रह्मोवाच । मन्त्राहूतं ततः श्रेष्ठं नभोमार्गाद्द्विजोत्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे पुष्करं चागमिष्यति

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அப்போது மந்திரங்களால் அழைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த தீர்த்தம் ஆகாய வழியாக வரும்; புஷ்கரமும் ஹாடகேஸ்வரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து சேரும்.

Verse 22

अघमर्षं जपंश्चैव यः करिष्यति तोयगः । मम मूर्तेः पुरः स्थित्वा पैलमन्त्रपुरःसरम्

யார் நீரார்ப்பணம் செய்து அ஘மர்ஷணத்தை ஜபிப்பாரோ, அவர் என் மூர்த்தியின் முன்னிலையில் நின்று—பைல மந்திரத்தைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு—(அவ்வாறு செய்வார்).

Verse 23

जपिष्यति द्विजश्रेष्ठाः सवनानां चतुष्टयम् । ब्रह्मलोकात्समागत्य प्रश्रोष्या मि च तद्द्विजाः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, அவன் சவனங்களின் நால்வகைத் தொகுதியை ஜபிப்பான்; நானும் பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்து, ஓ த்விஜர்களே, அந்த ஜபத்தைச் செவிமடுப்பேன்।

Verse 24

सूत उवाच । अथ ते नागराः सर्वे पुष्पदानप्रपूर्वकम् । अनुज्ञां प्रददुस्तुष्टा यज्ञफलसमाप्तये

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த நகரவாசிகள் அனைவரும் முதலில் மலர்தானம் செய்து, மகிழ்ந்து, யாகத்தின் பலன் நிறைவு பெற அனுமதி அளித்தனர்।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः पुलस्त्योऽध्वर्युसत्तमः । यत्र स्थाने स्थितो ब्रह्मा नागरैः परिवारितः

அந்நேரத்தில் அத்வர்யு யாஜகர்களில் முதன்மையான புலஸ்த்யர் வந்தடைந்தார்; நகரவாசிகள் சூழ்ந்திருந்த பிரம்மா அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கே அவர் வந்தார்।

Verse 26

अब्रवीच्च समाप्तस्ते यतः संपूर्णदक्षिणः । प्रायश्चित्तैर्विरहितो यथा नान्यस्य कस्यचित्

அவர் கூறினார்—“உமது யாகம் நிறைவுற்றது; ஏனெனில் அது முழு தக்ஷிணையுடன் பூர்த்தி பெற்றது; மேலும் அது பிராயச்சித்தம் வேண்டாதது—மற்றவர்களின் யாகம்போல் அல்ல।”

Verse 27

अतः परं कर्मशेषं किंचिदस्ति पितामह । वारुणेष्टिर्जपश्चैव तत्करिष्यामि सांप्रतम्

“இனி, ஓ பிதாமஹா, கர்மத்தில் ஏதேனும் மீதமுண்டோ? வாருணீ இஷ்டியும் விதிக்கப்பட்ட ஜபமும்—அவற்றை நான் இப்போதே செய்வேன்।”

Verse 28

तथा चाऽवभृथस्नानं प्रकर्तव्यं त्वया सह । तस्मादुत्तिष्ठ गच्छामो यत्र तोयव्यवस्थितम्

மேலும் உன்னுடன் சேர்ந்து அவப்ருத ஸ்நானமும் செய்யப்பட வேண்டும். ஆகவே எழுந்திரு; விதிப்படி நீர் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட இடத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 29

येनेष्टिवारुणीं तत्र कुर्मो विप्रैर्यथोचितैः । चतुर्भिर्ब्रह्मपूर्वैश्च मया चाग्नीध्रहोतृभिः

அங்கே உரிய பிராமணர்களுடன் வாருணீ இஷ்டியைச் செய்வோம்—பிரம்மன்-புரோகிதர் முதலான நால்வர் ரித்விக்களும், மேலும் நானும், அக்னீத்ரன் மற்றும் ஹோத்ரு புரோகிதரும் உடன்.

Verse 30

यथावह्नौ तथा तोये मन्त्रवत्तद्भवंशुभम् । हूयते संविधानेनयज्ञपात्रैः सम न्वितम्

அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்துவது போலவே, நீரிலும்—மந்திரங்களுடன்—அந்த மங்களகரமான திரவியம் விதிப்படி, ஒழுங்கான வரிசையில், நிர்ணயிக்கப்பட்ட யாகப் பாத்திரங்களுடன் சேர்த்து ஊற்றப்படுகிறது.

Verse 31

वरुणस्य प्रतुष्ट्यर्थं स्नानं कार्यं त्वयैव च । ऋत्विग्भिः सहितेनैव सर्वारिष्टप्रशांतये

வருணதேவனின் முழு திருப்திக்காக நீயே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்—ரித்விக்களுடன் சேர்ந்து—அப்பொழுது எல்லா அரிஷ்டங்களும் (தீங்குகளும்) அமைதியடையும்.

Verse 32

यस्तत्र समये स्नानं करिष्यति त्वया सह । अन्योऽपि मानवः कश्चिद्विपाप्मा स भविष्यति

அந்த நேரத்தில் அங்கே உன்னுடன் சேர்ந்து யார் ஸ்நானம் செய்கிறாரோ—வேறு எந்த மனிதனாக இருந்தாலும்—அவன் பாவமற்றவனாக ஆகுவான்.

Verse 33

यानीह संति तीर्थानि त्रैलोक्ये सचराचरे । वारुणीमिष्टिमासाद्य तानि यांति च संनिधौ

மூவுலகிலும் அசையும் அசையாத உயிர்களிடையே உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும், வாருணீ இஷ்டி நேரத்தில் இங்கே நெருங்கி வந்து தம் சன்னிதியை அளிக்கின்றன।

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दीक्षितेन समन्वितम् । तत्र स्नानं प्रकर्तव्यं जलमध्ये तु सार्थिभिः । ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः सर्वैरव भृथोत्सवे

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன், முறையான தீட்சை-நியமங்களுடன் கூடி, அங்கே நீரின் நடுவே புனித நீராடல் செய்ய வேண்டும்—சார்த்திகளுடன்; மேலும் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—அனைவரும்—அவப்ருத உற்சவக் காலத்தில்।

Verse 35

तस्माद्विसर्जयाद्यैतान्ब्राह्मणांस्तावदेव च । एतेऽपि च करिष्यंति स्नानं तत्र त्वया सह

ஆகையால் இந்தப் பிராமணர்களை உடனே அனுப்பிவிடு; அவர்களும் உன்னுடன் அங்கே நீராடுவார்கள்।

Verse 36

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा प्रस्थितो ब्रह्मा ज्येष्ठकुण्डतटं शुभम् । गायत्र्या सहितो हृष्टः कृतकृत्यत्वमागतः

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனத்தை கேட்டதும் பிரம்மா மகிழ்ந்தார்; காயத்ரியுடன் கூடி, கृतகृत்ய உணர்வை அடைந்து, ஜ்யேஷ்டகுண்டத்தின் புனிதக் கரையை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।

Verse 37

अथ तद्वचनं श्रुत्वा सुराः सर्वे तथा द्विजाः । पुलस्त्यश्च शुभार्थाय स्नानार्थं प्रस्थितास्तदा । ब्रह्मणा सहिता हृष्टाः पुत्रदारसमन्विताः

பின்னர் அந்த அறிவுரையை கேட்டதும் எல்லா தேவர்களும், இருமுறை பிறந்தவர்களும்—புலஸ்தியருடன்—மங்கல நன்மைக்காக நீராடச் சென்றனர். பிரம்மாவுடன் இணைந்து அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன், மகன்களும் மனைவிகளும் உடன் புறப்பட்டனர்।

Verse 38

अथ संकीर्णता जाता समंताज्ज्येष्ठपुष्करे । स्नानार्थमागतैर्लोकैरूर्ध्वबाहुभिरेव च

அப்போது ஜ்யேஷ்டபுஷ்கரத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் பெரும் நெரிசல் ஏற்பட்டது. புனித நீராட வந்த மக்கள் பக்தியால் கரங்களை உயர்த்தினர்.

Verse 39

न तत्र लक्ष्यते ब्रह्मा न तत्कर्म च वारुणम् । क्रियमाणैर्द्विजैस्तत्र व्याप्ते भूमि तलेऽखिले

அங்கே பிரம்மாவும் காணப்படவில்லை; அந்த வாருணக் கர்மமும் தெளிவாக அறியப்படவில்லை. ஏனெனில் அங்கே யாகாதி கர்மங்களில் ஈடுபட்ட த்விஜர்கள் நிலமெங்கும் நிரம்பியிருந்தனர்.

Verse 40

अथांते कर्मणस्तस्य ब्रह्मा प्राह शतक्रतुम् । हितार्थं सर्वलोकस्य विनयावनतं स्थितम्

அந்த கர்மம் முடிந்தபின் பிரம்மா சதக்ரது (இந்திரன்) என்பவனை நோக்கி உரைத்தார். அவன் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றான்; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக பிரம்மா சொன்னார்.

Verse 41

न मां ज्ञास्यति दूरस्था जनाः स्नानार्थमागताः । मज्जमानं जले पुण्ये सम्मर्देऽस्मिञ्जलोद्भवे

‘நீராட வந்த மக்கள் தூரத்தில் நின்று என்னை அறியமாட்டார்கள். இந்த நீரால் எழுந்த நெரிசலில், புனித நீரில் மூழ்கும் என்னை அவர்கள் அடையாளம் காணமாட்டார்கள்.’

Verse 42

तस्मान्नागं समारुह्य निजं वृत्रनिषूदन । एणस्य कृष्णसारस्य वंशांते चर्म न्यस्य च

‘ஆகையால், வ்ருத்ரநிஷூதனனே! உன் யானையில் ஏறு; மேலும் மூங்கில் தண்டின் முனையில் கருங்கலை மான் (கிருஷ்ணசார) தோலை வைத்து (என் சொற்படி செய்).’

Verse 43

ततस्तत्स्नानवेलायां क्षेप्तव्यं सलिले त्वया । येन लोकः समस्तोऽयं वेत्ति कालं तु स्नानजम्

அந்த ஸ்நான நேரத்திலேயே நீ அதை நீரில் விட வேண்டும்; அப்பொழுது இவ்வுலகமெங்கும் ஸ்நான விதிக்குரிய சரியான காலத்தை அறிந்துகொள்ளும்.

Verse 44

स्नानं च कुरुते श्रेयः संप्राप्नोति यथोदितम् । दूरस्थोऽपि सुवृद्धोऽपि बालोऽपि च समागतः । स्नानजं लभते श्रेयः संदृष्टेऽपि यथोदितम्

யார் புனித ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் கூறப்பட்டபடியே நன்மை-பலனை அடைகிறார். தூரத்தில் இருப்பவரும், மிக முதியவரும், அங்கு வந்த குழந்தையும்—அனைவரும் ஸ்நானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தைப் பெறுவர்; தீர்த்தத்தை வெறும் தரிசனம் செய்தால்கூட கூறிய பலன் கிடைக்கும்.

Verse 45

सूत उवाच । बाढमित्येव संप्रोच्य सत्वरं प्रययौ हरिः

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று சொல்லி ஹரி உடனே விரைந்து புறப்பட்டார்.

Verse 46

ततो नागं समारुह्य धृत्वा वंशं करे निजे । मृगचर्माग्रसंयुक्तं तोयमध्ये व्यवस्थितः

பின்னர் அவர் நாகத்தின் மேல் ஏறி, தம் கையில் மூங்கில் தண்டை ஏந்தினார்; அதன் முனையில் மான் தோல் பொருத்தப்பட்டிருந்தது; அவர் நீரின் நடுவில் நிலை கொண்டார்.

Verse 47

एतत्कर्मावसाने स स्नातुकामे पितामहे । तच्चर्म प्राक्षिपत्तोये स्वयमेव शतक्रतुः

இந்த செயல் நிறைவுற்றபின், பிதாமகர் ஸ்நானம் செய்ய விரும்பியபோது, சதக்ரது தாமே அந்த மான் தோலை நீரில் எறிந்தார்.

Verse 48

एतस्मिन्नन्तरे देवाः सर्वे गन्धर्वगुह्यकाः । मानुषाश्च विशेषेण स्नातास्तत्र समाहिताः

அந்நேரத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் கந்தர்வர், குஹ்யகர் உடனும், குறிப்பாக மனிதர்களும் அங்கே நீராடி, ஒருமனத்துடன் அமைதியாய் தங்கினர்.

Verse 49

एतस्मिन्नन्तरे ब्रह्मा शक्रं प्रोवाच सादरम् । कृतस्नानं सुरैः सार्धं विनयावनतं स्थितम्

அந்நேரத்தில் பிரம்மா மரியாதையுடன் சக்ரனை நோக்கி உரைத்தார்; தேவர்களுடன் நீராடிய சக்ரன் பணிவுடன் தலைவணங்கி அங்கே நின்றான்.

Verse 50

सहस्राक्षं त्वया कष्टं मन्मखे विपुलं कृतम् । आनीता च तथा पत्नी गायत्री च सुमध्यमा

ஓ சகஸ்ராக்ஷா! என் யாகத்தில் நீ மிகுந்த துன்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டாய்; மேலும் அழகிய இடையுடைய காயத்ரீ எனும் உன் மனைவியையும் கொண்டு வந்தாய்.

Verse 51

तस्माद्वरय भद्रं ते यं वरं मनसि स्थितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஆகையால்—உனக்கு நன்மை உண்டாக—உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தை வேண்டு; அது மிக அரிதானதாயினும் நான் உனக்கு அனைத்தையும் அளிப்பேன்.

Verse 52

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । यदि त्वां प्रार्थयाम्यद्य भूयात्तु तादृशं विभो

இந்திரன் கூறினான்—ஓ தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், இன்று நான் வேண்டுவது, ஓ விபோ, அதுவே நிறைவேறுக.

Verse 53

वर्षेवर्षे तु यः कुर्यात्संप्राप्तेऽस्मिन्दिने शुभे । मृगचर्म समादाय वंशाग्रे यो महीपतिः

எவன் ஆண்டுதோறும் இச் சுப தினம் வந்தபோது இவ்விரதத்தைச் செய்கிறானோ—மான் தோலை எடுத்துக் கொண்டு, மூங்கில் தண்டின் முனையில் நின்று—ஓ பூமிபதி!

Verse 54

नागप्रवरमारुह्य स्वयमेव पितामह । यथाऽहं प्रक्षिपेत्तोये स स्यात्पापविवर्जितः

நாகங்களில் முதன்மையானவனின் மேல் ஏறி, பிதாமகன் பிரம்மா தாமே அதை நீரில் எறிந்தார்; ஆகவே அதே முறையில் செய்பவன் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 55

अजेयः सर्वशत्रूणां सर्वव्यसनवर्जितः । ये करिष्यंति च स्नानमनेन मृगचर्मणा

இந்த மான் தோலால் விதிப்படி நீராடுவோர் அனைவரும்—எல்லா பகைவராலும் வெல்ல முடியாதவர்களாகவும், எல்லா துன்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவர்களாகவும் இருப்பர்.

Verse 56

सार्धमन्येऽपि ये लोका अपि पापसमन्विताः । तेषां वर्षकृतं पापं त्वत्प्रसादात्प्रणश्यतु

மேலும் பிற மக்களும் பாவத்தால் சூழப்பட்டிருந்தாலும்—அவர்கள் ஆண்டுதோறும் செய்த பாவங்கள் உமது அருளால் அழிந்திடுக.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । एतत्सर्वं सहस्राक्ष तव वाक्यमसंशयम् । भविष्यति न संदेहः सर्वमेतन्मयोदितम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ ஆயிரக்கண் உடையவனே! நீ சொன்ன வாக்கு அனைத்தும் ஐயமின்றி உண்மை. இது நிச்சயமாக நிகழும்; எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை, ஏனெனில் இதனை நான் உறுதியாக உரைத்தேன்.

Verse 58

यो राजा श्रद्धया युक्तो देशस्यास्य समुद्भवः । आनर्तस्य गजारूढो मृगचर्म क्षिपिष्यति

இந்நாட்டிலேயே பிறந்து, பக்தியுடன் கூடிய ஆனர்த்த நாட்டின் அந்த அரசன் யானைமேல் ஏறி, விதிப்படி மான் தோலை எறிந்து விடுவான்.

Verse 59

अत्र कुण्डे मदीये तु मां संपूज्य तटस्थितम् । सर्वलोकहितार्थाय संप्राप्ते प्रतिपद्दिने

இங்கே என் சொந்த குளத்தில், கரையில் நிற்கும் என்னை முறையாகப் பூஜித்து—அனைத்து உலக நலனுக்காக—பிரதிபதத் தினத்தில் அது தொடங்கும்போது—

Verse 60

समाप्ते कुतपे काले विजयी स भविष्यति । कार्तिक्यां च व्यतीतायां द्वितीयेऽह्नि व्यवस्थिते

குதப காலம் முடிந்தபின் அவன் வெற்றியாளனாவான். மேலும் கார்த்திகீ விரதக் காலம் கடந்தபின், இரண்டாம் நாளில், நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரத்தில்—

Verse 61

तथा तत्कालमासाद्य ये करिष्यंति मानवाः । स्नानं तच्च दिनेऽत्रैव वर्षपापविवर्जिताः । आधिव्याधिविमुक्ताश्च ते भविष्यंत्यसंशयम्

அதேபோல், அந்த நேரத்தில் வந்து, அந்த நாளில் இங்கேயே நீராடும் மனிதர்கள் ஒரு ஆண்டின் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; மேலும் மனவேதனை மற்றும் நோய்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று, ஐயமின்றி அப்படியே ஆவர்.

Verse 62

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो यक्ष्माख्यो दारुणो गदः । अचिकित्स्योऽपि देवानां तथा धन्वंतरेरपि

சூதர் கூறினார்: இந்நேரத்தில் ‘யக்ஷ்மா’ எனப்படும் ஒரு கொடிய நோய் தோன்றியது; அது தேவர்களுக்கும், தன்வந்தரிக்கும் கூட சிகிச்சையால் அடங்காததாக இருந்தது.

Verse 63

नीलांबरधरः क्षामो दीनो दण्डसमाश्रितः । क्षुत्कुर्वञ्छ्लेष्मणा तावत्कृच्छ्रात्संधारयन्पदम्

நீல ஆடை அணிந்து, மிகக் களைத்தும் துன்புற்றும், தண்டைச் சார்ந்து—கபத்துடன் தும்மிக்கொண்டே பெருங்கஷ்டத்தால் காலடி தாங்கினான்।

Verse 64

ततश्च प्रणतो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच सः

பின்னர் அவன் பக்தியுடன் வணங்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 65

यक्ष्मोवाच । तव यज्ञमहं श्रुत्वा दूरादेव पितामह । क्षुत्क्षामकंठश्चायातः समाप्तावद्य कृच्छ्रतः

யக்ஷ்மன் கூறினான்—ஓ பிதாமஹா! தூரத்திலிருந்தே உங்கள் யாகத்தின் செய்தி கேட்டு வந்தேன். பசியால் தொண்டை வறண்டு உடல் சோர்ந்தது; இன்று யாகம் முடியும் வேளையில் பெருங்கஷ்டத்துடன் வந்தடைந்தேன்।

Verse 66

दक्षेणाहं पुरा सृष्टश्चंद्रार्थं कुपितेन च । रोहिणीं सेवमानस्य संत्यक्तान्यासुतस्य च

நான் முன்பு தக்ஷனால் சந்திரனைக் காரணமாகக் கொண்டு கோபத்தில் படைக்கப்பட்டேன்—சந்திரன் ரோஹிணியையே சேவித்து மற்ற புதல்விகளைத் துறந்ததனால்।

Verse 67

ततो माहेश्वरादेशात्तेन तुष्टेन तस्य च । पक्षमेकं कृतं मह्यं तस्यास्वादनकर्मणि

பின்னர் மகேஸ்வரரின் ஆணையினால், அவர் திருப்தியடைந்தபோது, அந்த ‘ஆஸ்வாதன’ செயலில் எனக்கொரு பக்ஷம் (பதினைந்து நாள்) அளிக்கப்பட்டது।

Verse 68

अन्यपक्षे न किंचिच्च येन तृप्तिः प्रजायते । यज्ञस्यैव तु सर्वस्य तर्पयित्वा द्विजोत्तमम्

மற்ற பக்ஷத்தில் திருப்தி உண்டாகச் செய்யும் எதுவும் இல்லை. ஆகையால் முழு யாகத்தின் நிறைவேற்றத்திற்காக உத்தம த்விஜன் (முதன்மை பிராமணன்) திருப்தியடையச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

ततस्तद्वचनं ग्राह्यं तर्पितोऽहमसंशयम् । पौर्णमास्यां ततो देव यस्य यज्ञस्य कृत्स्नशः

ஆகவே அந்த வாக்கு ஏற்கத்தக்கது—‘நான் ஐயமின்றி திருப்தியடைந்தேன்.’ பின்னர், ஓ தேவா, பௌர்ணமி நாளில் அந்த யாகம் முழுமையாக நிறைவு பெறும்.

Verse 70

यस्य नो ब्राह्मणो ब्रूते यज्ञस्यांते प्रतर्पितः । तर्पितोऽस्मीति तत्तस्य वृथा स्याद्यज्ञजं फलम् । यदि कोटिगुणं दत्तमपि श्रद्धासमन्वितम्

யாகத்தின் முடிவில் திருப்தியடைந்த பிராமணன் ‘நான் திருப்தி’ என்று சொல்லாவிட்டால், அந்த யாகத்தால் உண்டான பலன் அவனுக்கு வீணாகும்—நம்பிக்கையுடன் கோடிமடங்கு தானம் செய்திருந்தாலும்.

Verse 71

एतच्छ्रुत्वा त्वया देव पठ्यमानं श्रुताविह । तस्मात्सम्यक्स्थिते यज्ञे ब्राह्मणं तर्पयेत वै

ஓ தேவா, நீ இங்கு ஸ்ருதி-சம்மதமாக வாசிக்கின்ற இதை கேட்டபின்—ஆகையால் யாகம் முறையாக நடைபெறும்போது நிச்சயமாக பிராமணனைத் திருப்தியடையச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

प्रत्यक्षं मे यथा तृप्तिरन्नेनैव प्रजायते । त्वत्प्रसादात्सुरश्रेष्ठ तथा नीतिर्विधीयताम्

எனக்கு வெளிப்படையாகத் திருப்தி உணவினாலேயே உண்டாகிறது; அதுபோலவே—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே—உன் அருளால் அதற்கேற்ற நியதி (விதி) நிறுவப்படுக.

Verse 73

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तस्य पथ्यंपथ्यं वचोऽखिलम् । श्रुतिं प्रमाणतां नीत्वा ततो वचनमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய நலம்-தீமை எனப் பிரிந்த அனைத்துச் சொற்களையும் கேட்டுப் பத்மஜன் (பிரம்மா) ஸ்ருதியைச் சான்றாக ஏற்று பின்னர் பதிலுரைத்தான்।

Verse 74

अद्यप्रभृति वै विप्राः साग्नयः स्युर्धरातले । तैः सर्वैर्वैश्वदेवांते बलिर्देयस्तथाखिलः

“இன்றுமுதல், ஓ விப்ரர்களே, நீங்கள் பூமியில் அக்னிகளைப் பேணும் இல்லறத்தாராக வாழுங்கள்; மேலும் வைஶ்வதேவத்தின் முடிவில் முழு பலி நிச்சயமாக அளிக்கப்பட வேண்டும்।”

Verse 75

दत्त्वाऽन्येभ्योथ देवेभ्यस्तव तृप्तिर्भविष्यति । तव पक्षे द्वितीये तु सत्यमेतन्मयोदितम्

“மற்ற தேவர்களுக்கும் அர்ப்பணம் செய்த பின்பு உனக்கு திருப்தி உண்டாகும்; உன் இரண்டாம் பக்ஷத்தில்—இதை நான் உண்மையாக உரைத்தேன்।”

Verse 76

ये विप्रास्तु बलिं दद्युर्वैश्वदेवांत आगते । न तेषामन्वये चापि त्वया सेव्योऽत्र कश्चन

“வைஶ்வதேவத்தின் முடிவில் பலி அளிக்கும் விப்ரர்களை—அவர்களுடைய குலத்தாரையும்—இங்கே நீ அணுகவும் வேண்டாம்; அவர்களுக்கு எந்தத் துன்பமும் செய்யாதே।”

Verse 77

यक्ष्मोवाच । तीर्थेऽस्मिंस्तावके देव सदाहं तपसि स्थितः । तिष्ठामि यदि वादेशस्तावको जायते मम

யக்ஷ்மன் கூறினான்—“ஓ தேவா! உமக்குரிய இந்தத் தீர்த்தத்தில் நான் எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தேன். எனக்காக உமக்குரிய ஒரு பகுதி (வாசஸ்தலம்) நியமிக்கப்பட்டால், நான் இங்கே தங்குவேன்।”

Verse 78

ब्रह्मोवाच । यद्येवं कुरु चान्यत्र त्वमाश्रमपदं निजम् । संप्राप्य भूमिदेशे च कञ्चिद्यदभिरोचते । अर्थयित्वा द्विजानेतान्यथा यज्ञकृते मया

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு என்றால், நீ வேறிடத்தில் உன் சொந்த ஆசிரம-இடத்தை நிறுவு. உனக்கு விருப்பமான நிலப்பகுதியை அடைந்து, யாகத்திற்காக நான் முன்பு வேண்டியதுபோல, அந்தத் த்விஜர்களிடம் நிலத்தை வேண்டிக் கொள்.

Verse 79

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा प्रार्थयामास चमत्कारपुरोद्भवान् । तेभ्यः प्राप्य ततो भूमिं चकाराथाश्रमं निजम्

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்டவுடன், அதிசய நகரத்திலிருந்து தோன்றிய அந்தத் த்விஜர்களை அவர் வேண்டினார். அவர்களிடமிருந்து நிலம் பெற்ற பின், தன் ஆசிரமத்தை நிறுவினார்.

Verse 80

तत्र यः कुरुते स्नानं प्रतिपद्दिवसे स्थिते । सूर्यवारेण मुच्येत यक्ष्मणा सेवितोऽपि वा

அங்கே பிரதிபத் நாளில் நீராடுபவன்—அந்நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆகின்—யக்ஷ்மா நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 81

अद्यापि दृश्यते चात्र प्रत्ययस्तस्य संभवे । सर्वेषामाहिताग्नीनां नागराणां विशेषतः । कलि कालेऽपि संप्राप्ते न यक्ष्मा संप्रजायते

இன்றும் இங்கே அதன் பலனுக்கான சான்று காணப்படுகிறது. ஆக்னிகளை நிறுவிய அனைவருக்கும்—சிறப்பாக நாகர மக்களுக்கு—கலியுகம் வந்திருந்தாலும் யக்ஷ்மா தோன்றாது.

Verse 82

तथा चतुष्पदानां च तेषां गृहनिवासिनाम् । न तस्य भेषजानि स्युर्न मंत्रा न चिकित्सकाः

அதேபோல் அவர்களின் இல்லங்களில் வாழும் நால்காலி உயிர்களுக்கும் அந்த நோய்க்கு மருந்துகளும் வேண்டாம்; மந்திரங்களும் வேண்டாம்; வைத்தியர்களும் வேண்டாம்.

Verse 190

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मयज्ञावभृथयक्ष्म तीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम नवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பிரஹ்மயஜ்ஞ அவப்ருதத்துடன் தொடர்புடைய யக்ஷ்ம தீர்த்தத்தின் தோற்ற மகிமை விளக்கம்’ எனும் நூற்று தொண்ணூறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।