Adhyaya 93

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति गोमुखाख्यं सुशोभनम् । यद्गोवक्त्रात्पुरा लब्धं सर्वपातकनाशनम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘கோமுகம்’ எனப் பெயர்பெற்ற இன்னொரு மிக அழகிய தீர்த்தம் உள்ளது. அது பழங்காலத்தில் பசுவின் வாயிலிருந்து தோன்றியது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 2

पुरासीदत्र गोपालः कश्चित्कुष्ठसमावृतः । चमत्कारपुरं विप्र अतीव क्षामतां गतः

முன்னொரு காலத்தில் அங்கே குஷ்டரோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒரு கோபாலன் இருந்தான். ஓ பிராமணரே! ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் நகரில் அவன் மிகுந்த மெலிவும் பலவீனமும் அடைந்தான்.

Verse 3

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण गोकुलम् । मध्याह्नसमये प्राप्तं चंद्रे चित्रासमन्वितः

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், அதே வழியாகச் சென்று, மதிய நேரத்தில் கோகுலத்தை அடைந்தான்; அப்போது சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்துடன் சேர்ந்திருந்தான்.

Verse 4

एकादश्यां तृषार्त्तं च भास्करे वृषसंस्थिते । एकयापि ततो धेन्वा तृणस्तम्बमतीव हि । नीलमालोकितं तत्र दूरादेत्य प्रहर्षिता

ஏகாதசி நாளில், சூரியன் வृष ராசியில் இருந்தபோது, தாகத்தால் வாடிய ஒரு பசு தூரத்திலிருந்து அங்கே நீலமாய் தோன்றிய புல்தொகுதியைக் கண்டது. அந்த இடத்தருகே வந்தவுடன் அது மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தது.

Verse 5

दन्तैर्द्रुतं समुत्पाट्य यावदाकर्षति द्विजाः । तावत्तज्जडमार्गेण तोयधारा विनिर्गता

ஓ இருபிறப்பினரே! அவள் பற்களால் அதை விரைவாகப் பிடுங்கி இழுத்தவுடனே, அந்த உறைந்த வழியினூடே நீர்த் தாரை உடனே வெளிப்பட்டது।

Verse 6

अथास्वाद्य तृणं तस्मात्तृषार्ता च शनैःशनैः । पपौ तोयं सुविश्रब्धा सुस्वादु क्षीरसंनिभम्

பின்னர் அந்தப் புல்லைச் சுவைத்துத் தாகத்தால் வாடிய அந்தப் பசு மெதுவாக நம்பிக்கையுடன் அந்த நீரை அருந்தியது—இனிமைமிக்கது, பால் போன்றது।

Verse 7

तस्या वेगेन तत्तोयं पिबन्त्यास्तत्रभूतले । गर्ता जाता सुविस्तीर्णा सलिलेन समावृता

அவள் வேகமும் ஆவலும் கொண்டு அந்த நீரை அருந்தியபோது, அங்கேயே நிலத்தில் ஒரு பரந்த குழி உருவாகி, அது நீரால் நிரம்பி மூடப்பட்டது।

Verse 8

ततोऽन्याः शतशो गावः पपुस्तोयं मुनिर्मलम् । तृषार्त्तास्तद्द्विजश्रेष्ठाः पीयूषरससंनिभम्

பின்னர் நூற்றுக்கணக்கான மற்ற பசுக்கள் தாகத்தால் வாடி, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அந்த முனிநிர்மலமான களங்கமற்ற நீரை அமிர்தச் சாறுபோல் அருந்தின।

Verse 9

यथायथा गता गावस्तत्र तोयं पिबंति ताः । सा गर्ता वक्त्रसंस्पर्शाद्वृद्धिं याति तथा तथा

எவ்வெவ்வளவு பசுக்கள் அங்கே வந்து நீரை அருந்தினவோ, அவ்வவ்வளவு அவர்களின் வாய்த் தொடுதலால் அந்தக் குழி வளர்ந்து மேலும் மேலும் விரிந்தது।

Verse 10

ततश्च गोकुले कृत्स्ने जाते तृष्णाविवर्जिते । गोपालोऽपि तृषार्तस्तु तस्मिंस्तोये विवेश च

அப்போது முழு கோகுலமும் தாகமின்றி ஆனது; ஆனால் தாகத்தால் வாடிய கோபாலனும் அந்த நீரில் இறங்கினான்।

Verse 11

अंगं प्रक्षाल्य पीत्वापो यावन्निष्क्रामति द्रुतम् । तावत्पश्यति गात्रं स्वं द्वादशार्कसमप्रभम्

அவன் உடலைக் கழுவி அந்த நீரைப் பருகினான்; அது விரைவில் வெளியேறுமுன், தன் அங்கங்கள் பன்னிரண்டு சூரியர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியால் பிரகாசிப்பதை கண்டான்।

Verse 12

ततो विस्मयमापन्नो गत्वा स्वीयं निकेतनम् । वृतांतं कथयामास लोकानां पुरतोऽखिलम्

பின்னர் வியப்பால் நிறைந்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்று, மக்கள் முன்னிலையில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் கூறினான்।

Verse 13

तृणस्तम्बं यथा धेन्वा तत्रोत्पाट्य प्रशक्तितः । यथा विनिर्गतं तोयं यथा तेनावगाहितम्

அவன் கூறினான்—அங்கே பசு வலிமையுடன் புல்தொகுதியை பறித்ததுபோல், நீர் எவ்வாறு பொங்கி வெளிவந்தது, எவ்வாறு வெளிப்பட்டது, மேலும் அவன் அதில் எவ்வாறு நீராடினான் என்று।

Verse 15

भवंति च विनिर्मुक्ता रोगैः पापैश्च तत्क्षणात् । अपापाश्च पुनर्यांति तत्क्षणात्त्रिदिवालयम्

அவர்கள் உடனே நோய்களிலும் பாவங்களிலும் இருந்து விடுபடுவர்; பாவமற்றவர்களாக அதே கணத்தில் தேவர்களின் லோகத் தாமத்திற்குச் செல்வர்।

Verse 16

ततःप्रभृति तत्ख्यातं तीर्थं गोमुखसंज्ञितम् । गोमुखाद्भूतले जातं यतश्चैवं द्विजोत्तमाः

அதன்பின் அந்தத் தீர்த்தம் ‘கோமுகம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; ஏனெனில் அது பசுவின் வாயிலிருந்து பூமியில் தோன்றியது—ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 17

अथ भीतः सहस्राक्षस्तद्दृष्ट्वा स्वर्गदायकम् । अक्लेशेन मनुष्याणां पूरयामास पांसुभिः

அப்போது சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) அது ஸ்வர்கம் அளிப்பதைக் கண்டு அஞ்சினான்; மனிதர்கள் எளிதில் பெறாதபடி அதை மணலால் நிரப்பினான்।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । किं तत्कारणमादिष्टं येन तत्तादृशं जलम् । तस्मात्स्थानाद्विनिष्क्रांतं सूतपुत्र वदस्व नः

ரிஷிகள் கூறினர்—எந்த விதிக்கப்பட்ட காரணத்தால் அத்தகைய நீர் அந்த இடத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது? ஓ சூதபுத்திரா, எங்களுக்குச் சொல்லும்.

Verse 19

सूत उवाच । अत्र पूर्वं तपस्तप्तमम्बरीषेण भूभुजा । पुत्र शोकाभिभूतेन तोषितो गरुडध्वजः

சூதன் கூறினான்—இங்கே முற்காலத்தில் மகன் துயரால் வாடிய அரசன் அம்பரீஷன் தவம் செய்தான்; கருடத்வஜன் (விஷ்ணு) திருப்தியடைந்தான்.

Verse 20

तस्य पुत्रः सुविख्यातः सुवर्चा इति विश्रुतः । एको बभूव वृद्धत्वे कथंचिद्द्विजसत्तमाः

அவனுடைய மகன் ‘சுவர்ச்சா’ எனப் பெரும் புகழ்பெற்றவன்; அரசன் முதுமை அடைந்தபோதும் எப்படியோ அவன் ஒரே மகனாகப் பிறந்தான்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 21

पूर्वकर्मविपाकेन स बालोऽपि च तत्सुतः । कुष्ठव्याधिसमाक्रांतः पितृमातृसुदुःखदः

முன்வினையின் பழுத்த பயனால் அந்த மகன், சிறுவனாயிருந்தும், குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்டு தந்தை-தாய்க்கு மிகுந்த துயரத்தை அளித்தான்।

Verse 22

अथ तत्कामिकं क्षेत्रं स गत्वा पृथिवीपतिः । चकार रोगनाशाय स्वपुत्रार्थं महत्तपः

பின்னர் பூமியின் அரசன் அந்த காம்ய க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று, தன் மகனுக்காக நோய் நாசம் வேண்டி மகத்தான தவம் செய்தான்।

Verse 23

ततस्तुष्टिं गतस्तस्य स्वयमेव जनार्दनः । प्रदाय दर्शनं वाक्यं ततः प्रोवाच सादरम्

அப்போது அவனில் திருப்தியடைந்த ஜனார்தனன் தாமே தரிசனம் அளித்து, பின்னர் மரியாதையுடன் இவ்வாக்கியங்களை உரைத்தான்।

Verse 24

परितुष्टोऽस्मि ते वत्स तस्माच्चित्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि वरं पुत्र न संशयः

‘குழந்தையே, நான் உன்னில் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே உன் உள்ளம் விரும்பியதை வேண்டு. மகனே, நான் வரம் அளிப்பேன்—சந்தேகமில்லை.’

Verse 25

राजोवाच । ममायं संमतः पुत्रो ग्रस्तः कुष्ठेन केशव । बालोऽपि तत्कुरुष्वास्य कुष्ठव्याधिपरिक्षयम्

அரசன் கூறினான்: ‘கேசவா, என் அன்பு மகன் குஷ்டத்தால் பிடிக்கப்பட்டான். சிறுவனாயிருந்தும், அருள்கூர்ந்து இவனுடைய குஷ்ட நோயை முற்றிலும் நீக்குவாயாக।’

Verse 26

श्रीभगवानुवाच । एष आसीत्पुरा राजा मेघवाहनसंज्ञितः । ब्रह्मण्यश्च कृतज्ञश्च सर्वशास्त्रार्थपारगः

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—முன்னொரு காலத்தில் இவன் மேகவாஹனன் என்னும் அரசன்; பிராமணபக்தன், நன்றியுணர்வுடையவன், எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 27

कस्यचित्त्वथ कालस्य ब्राह्मणोऽनेन घातितः । अंतःपुरे निशाकाले प्रविष्टो जारकर्मकृत

ஆனால் ஒரு காலத்தில் இவனால் ஒரு பிராமணன் கொல்லப்பட்டான்—இரவில் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்து பரதாரச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 28

अथ पश्यति यावत्स प्रभातेऽभ्युदिते रवौ । यज्ञोपवीतसंयुक्तस्तावत्स द्विजरूपधृक्

பின்னர் காலை சூரியன் உதித்தபோது அவன் பார்த்தான்—அவன் யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, இருபிறப்பன் போன்ற உருவம் கொண்டிருந்தான்.

Verse 29

अथ तं ब्राह्मणं मत्वा घृणाविष्टः सुदुःखितः । गत्वा काशीपुरीं पश्चात्तपश्चक्रे समाहितः

அவனைப் பிராமணன் என அறிந்ததும் அவன் மனம் வருத்தமும் ஆழ்ந்த துயரமும் கொண்டது. பின்னர் காசிப்புரிக்கு சென்று ஒருமனத்துடன் தவம் செய்தான்.

Verse 30

राज्ये पुत्रं समाधाय वैराग्यं परमं गतः । नियतो नियताहारो भिक्षान्नकृतभोजनः

அரசாட்சியை மகனிடம் ஒப்படைத்து அவன் உன்னத வைராக்யத்தை அடைந்தான். கட்டுப்பாடுடன் மிதமாக உண்டு, பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 31

ततः कालेन संप्राप्तो यमस्य सदनं प्रति । विपाप्मापि च चिह्नेन युक्तोऽयं पृथिवीपतिः

பின்னர் காலப்போக்கில் அந்த அரசன் யமனின் சதனத்தை அடைந்தான்; பாவம் நீங்கினாலும் அந்தச் செய்கையின் ஒரு குறி அவனில் இருந்தது.

Verse 32

ब्रह्मघातोद्भवेनैव बालभावेऽपि संस्थिते । येऽत्र कुष्ठसमायुक्ता दृश्यंते मानवा भुवि । तैर्नूनं ब्राह्मणाघातो विहितश्चान्यजन्मनि

இங்கே பூமியில் குழந்தைப் பருவத்திலேயே குஷ்டம் உடையவர்களாகத் தோன்றுபவர்கள், அது பிரம்மஹத்த்யையின் விளைவே; அவர்கள் முன்ஜன்மத்தில் பிராமணவதை செய்தவர்கள் என்பது உறுதி.

Verse 33

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यो गत्वा श्राद्धमाचरेत् । पितॄणां चैव सर्वेषामनृणः स प्रजायते

ஹாடகேஸ்வரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று ஸ்ராத்தம் செய்பவன், எல்லாப் பித்ருக்களிடமும் உள்ள கடனிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 34

न ब्राह्मणवधाद्बाह्यं कुष्ठव्याधिः प्रजायते । एतत्सत्यं विजानीहि वदतो मम भूपते

பிராமணவதை தவிர குஷ்ட நோய் வேறு எதிலிருந்தும் உண்டாகாது; அரசே, என் சொல்லை உண்மை என அறிந்துகொள்.

Verse 35

अंबरीष उवाच । एतदर्थं सुराधीश मया त्वं पूजितः प्रभो । प्रसन्ने त्वयि देवेश नासाध्यं विद्यते भुवि

அம்பரீஷன் கூறினான்—தேவர்களின் தலைவனே, ஆண்டவனே! இதற்காகவே நான் உம்மை வழிபட்டேன். தேவேசனே, நீர் அருள்புரிந்தால் பூமியில் எதுவும் அசாதியம் அல்ல.

Verse 36

एवमुक्तस्ततस्तेन भगवान्मधुसूदनः । पातालजाह्नवीतोयं स सस्मार समाधिना

அவ்வாறு கூறப்பட்டதும் பகவான் மதுசூதனன் சமாதியில் நிலைத்து, பாதாளத்தில் உள்ள ஜாஹ்னவீ (கங்கை) நீரை நினைவுகூர்ந்தான்.

Verse 37

सा ध्याता सहसा तेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कृत्वा तु विवरं सूक्ष्मं विनिष्क्रांताऽथ तत्क्षणात्

பிரபாவமிக்க விஷ்ணு அவளைத் தியானித்ததும், அவள் நுண்ணிய ஓர் திறப்பை உருவாக்கி உடனே வெளிப்பட்டாள்.

Verse 38

ततः प्रोवाच वचनमंबरीषं चतुर्भुजः । निमज्जतु सुतस्तेऽत्र सुपुण्ये जाह्नवीजले

பின்னர் நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன் அம்பரீஷனிடம் கூறினான்— “உன் மகன் இங்கே இந்த மிகப் புண்ணியமான ஜாஹ்னவீ நீரில் மூழ்கட்டும்.”

Verse 39

येन कुष्ठविनिर्मुक्तस्तत्क्षणादेव जायते । तथा ब्रह्मवधोद्भूतैः पातकैरुपपातकैः

அதனால் மனிதன் அந்தக் கணமே குஷ்ட நோயிலிருந்து விடுபடுகிறான்; அதுபோல பிரம்மஹத்தையால் உண்டான பாபங்களும் உபபாபங்களும் நீங்குகின்றன.

Verse 40

एतस्मिन्नेव काले तु समानीय सुतं नृपः । स्नापयामास तत्तोयैः प्रत्यक्षं शार्ङ्गधन्वनः

அதே நேரத்தில் அரசன் தன் மகனை அங்கே அழைத்து வந்து, சார்ங்கதன்வி (விஷ்ணு) நேரில் இருக்க, அந்த நீரால் அவனை நீராட்டினான்.

Verse 41

ततः स बालकः सद्यः स्नातमात्रो द्विजोत्तमाः । कुष्ठव्याधिविनिर्मुक्तो जातो बालार्कसंनिभः

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! அந்தச் சிறுவன் நீராடிய உடனே குஷ்ட நோயிலிருந்து விடுபட்டு, விடியற்காலத்தில் உதிக்கும் இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிவீசினான்।

Verse 42

ततः प्रणम्य तं देवं हर्षेण महताऽन्वितः । पित्रा समं जगामाथ स्वकीयं भवनं द्विजाः

பின்னர் அந்தத் தேவனை வணங்கி, பேரானந்தம் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன் தந்தையுடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 43

तस्मिन्गते महीपाले सपुत्रे तत्क्षणाद्धरिः । तद्रंध्रं पूरयामास यथा नो वेत्ति कश्चन

அந்த அரசன் மகனுடன் அங்கிருந்து சென்றதும், ஹரி உடனே அந்தத் துளையை நிரப்பினார்; யாரும் அதை அறியாதபடி.

Verse 44

एतस्मात्कारणात्पूर्वं तत्तोयं सर्वपापहृत् । यद्गोमुखेन भूयोऽपि भूतले प्रकटीकृतम्

இதனாலேயே அந்த நீர் பழங்காலம் முதலே எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; ஏனெனில் கோமுகம் வழியாக அது மீண்டும் பூமியில் வெளிப்பட்டது।

Verse 46

व्याधयोपि महारौद्रा दद्रुपामा समुद्भवाः । उपसर्गोद्भवाश्चैव विस्फोटकविचर्चिका

மிகக் கொடிய நோய்களும்—தொற்றால் உண்டாகும் தத்ரு (தாத்/ரிங்க்வோர்ம்) மற்றும் விசர்ச்சிகா (எக்சிமா), மேலும் வெடிப்புப் புண்கள் போன்ற தோல் பாதிப்புகள்—இங்கே கூறப்படுகின்றன।

Verse 47

निष्कामस्तु पुनर्मर्त्यो यः स्नानं तत्र भक्तितः । कुरुते याति लोकं स देवदेवस्य चक्रिणः

ஆசையற்ற மனிதன் பக்தியுடன் அங்கே நீராடினால், தேவர்களின் தேவனான சக்கரதாரி விஷ்ணுவின் உலகை அடைகிறான்।

Verse 48

यस्मिन्दिने समानीता सा गंगा तत्र विष्णुना । तस्मिन्दिने वृषे सूर्यः स्थितश्चित्रासु चंद्रमाः

விஷ்ணு அந்த கங்கையை அங்கே கொண்டு வந்த நாளில், சூரியன் வृषப (ரிஷப) ராசியில் இருந்தான்; சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் இருந்தான்।

Verse 49

अद्यापि तज्जलस्पर्शात्सुपवित्रो धरातले । यः स्नानं सूर्यवारेण कुरुतेऽर्कोदयं प्रति । तस्य नाशं द्रुतं यांति गलगंडादिका इह

இன்றும் அந்த நீரின் ஸ்பரிசத்தால் பூமியில் மிகப் புனிதம் உண்டாகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை சூரியோதயத்தை நோக்கி அங்கே நீராடுபவனுக்கு கழுத்துக் கட்டி போன்ற நோய்கள் இவ்வுலகிலேயே விரைவில் அழிகின்றன।

Verse 50

तथान्येऽपि दिने तस्मिन्यदि तोयमवाप्य च । स्नानं करोति सद्भक्त्या तत्फलं सोऽपि चाप्नुयात्

அதேபோல் மற்ற நாட்களிலும் அந்த நீரைப் பெற்று உண்மையான பக்தியுடன் நீராடினால், அவனும் அதே பலனை அடைவான்।

Verse 93

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गोमुखतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கோமுக தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் தொண்ணூற்றுமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।