Adhyaya 226

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । यतः सपिंडता प्रोक्ता पितृपिण्डैः समंततः । यावत्सपिण्डता नैव तावत्प्रेतः स तिष्ठति

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—எல்லாத் திசைகளிலும் பித்ருப் பிண்டங்களுடன் ஏற்படும் இணைவே ‘சபிண்டதா’ என உரைக்கப்படுகிறது; அந்தச் சபிண்டதா நிகழும்வரை அந்த உயிர் பிரேத நிலையிலேயே தங்கும்।

Verse 2

अपि धर्मसमोपेतस्तपसाऽपि समन्वितः । एतस्मात्कारणात्प्रोक्ता मुनिभिस्तु सपिंडता

இறந்தவர் தர்மமுடையவராகவும் தவமுடையவராகவும் இருந்தாலும், இதே காரணத்தினாலேயே முனிவர்கள் ‘சபிண்டதா’ விதியை நிர்ணயித்தனர்।

Verse 3

यस्ययस्य च योऽन्यत्र योनिं प्राप्नोति मानवः । तत्रस्थस्तृप्तिमाप्नोति यद्दत्तं तस्य वंशजैः

மனிதன் வேறிடத்தில் எந்த எந்த யோனி அல்லது லோகத்தை அடைந்தாலும், அங்கே தங்கி, தன் வம்சத்தார் அளிக்கும் தான-தர்ப்பணத்தால் திருப்தி அடைகிறான்।

Verse 4

आनर्त उवाच । ये दृश्यंते निजाः स्वप्ने चिरात्पितृपितामहाः । प्रार्थयंति निजान्कामांस्ततः किं स्यान्महामुने

ஆனர்த்தர் கூறினார்—நீண்ட காலமாக மறைந்த பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் கனவில் தம் உறவினருக்குத் தோன்றி, தமக்கு வேண்டியவற்றை வேண்டுகின்றனர்; மகாமுனியே, இதன் குறிப்பு என்ன?

Verse 5

भर्तृयज्ञ उवाच । येषां गतिर्न संजाता प्रेतत्वे च व्यवस्थिताः । दर्शयंति च ते सर्वे स्वयमात्मानमेव हि

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—யாருடைய அடுத்த நிலை உறுதியாகாததோ, யார் பிரேதத்துவத்தில் நிலைத்திருக்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் கனவில் தம் சொந்த உருவத்திலேயே தம்மை வெளிப்படுத்துகின்றனர்।

Verse 6

स्ववंश्यानां न चान्ये तु सत्यमेतन्मयोदितम् । यथा लोकेऽत्र संजाता ये च कृत्यैः शुभाशुभैः

அவர்கள் தம் வம்சத்தார்க்கே தோன்றுவர்; பிறர்க்கு அல்ல—இது நான் உரைத்த உண்மை. இவ்வுலகில் உயிர்கள் நல்-தீய கர்மங்களின்படி பிறப்பதுபோல…

Verse 7

आनर्त उवाच । यस्य नो विद्यते पुत्रः सपिण्डीकरणं कथम् । तस्य कार्यं भवेदत्र तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

ஆனர்த்தன் கூறினான்—மகன் இல்லாதவனுக்கு சபிண்டீகரணம் எவ்வாறு செய்யப்படும்? அந்நிலையில் இங்கே என்ன செய்யவேண்டும் என்பதை அருள்புரிந்து சொல்லுங்கள்.

Verse 8

भर्तृयज्ञ उवाच । यस्य नो विद्यते पुत्र औरसश्च महीपते । चतुर्णां स्वपितॄणां तु कथं स स्याच्चतुर्थकः

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—ஓ மஹீபதே! தன் சொந்த (ஔரச) மகன் இல்லாதவன், தன் நான்கு பித்ருக்களில் ‘நான்காவது’ என எவ்வாறு ஆக முடியும்?

Verse 9

प्रकर्षेण व्रजेद्यस्मात्तस्मात्प्रेतः प्रकीर्तितः । पुत्रेण भ्रात्रा पत्न्या वा तस्य कार्या सपिंडता

அவன் உறுதியாக முன்னே செல்கின்றதால் ‘பிரேதன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். அவனுக்கான சபிண்டதா கருமம் மகன் அல்லது சகோதரன் அல்லது மனைவி செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

चतुर्थो यदि राजेंद्र जायते न कथंचन । क्षेत्रजादीन्सुतानेतानेकादश यथोदितान्

ஓ ராஜேந்திரா! ‘நான்காவது’ எவ்விதத்திலும் உண்டாகாவிடில், சாஸ்திரம் கூறியபடி க்ஷேத்ரஜ முதலான பதினொன்று வகை மகன்களை நாடலாம்.

Verse 11

पुत्रप्रतिनिधीनाहुः क्रियालोपान्मनीषिणः । काले यदि न राजेंद्र जायतेऽस्योत्तरक्रिया

கிரியாலோபம் நேராதபடி ஞானிகள் ‘புத்திர-பிரதிநிதி’ எனக் கூறுவர். ஓ ராஜேந்திரா, உரிய காலத்தில் அவனுடைய உத்தரகிரியைகள் (மகனால்) நடைபெறாவிடில்—

Verse 12

नारायणबलिः कार्यः प्रेतत्वस्य विनाशकः । यथान्येषां मनुष्याणामपमृत्युमुपेयुषाम् । कार्यश्चैवात्महंतॄणां ब्राह्मणान्मृत्युमीयुषाम्

நாராயண-பலி செய்யப்பட வேண்டும்; அது பிரேதத்துவத்தை அழிக்கும். காலமற்ற மரணமடைந்த பிற மனிதர்களுக்கும் இது விதிக்கப்பட்டது; மேலும் தற்கொலை செய்தவர்களுக்கும் மரணமடைந்த பிராமணர்களுக்கும் இக்கிரியை செய்யவேண்டும்.

Verse 13

आनर्त उवाच । कथं मृत्युमवाप्नोति पुरुषोऽत्र महामते

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ மகாமதே, இங்கு மனிதன் எவ்வாறு மரணத்தை அடைகிறான்?

Verse 14

स्वर्गं वा नरकं वापि कर्मणा केन गच्छति । मोक्षं वाऽथ महाभाग सर्वं मे विस्त राद्वद

எந்தக் கர்மத்தால் மனிதன் சொர்க்கமோ நரகமோ செல்கிறான்? ஓ மகாபாகா, மோட்சம் எவ்வாறு கிடைக்கிறது? அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 15

भर्तृयज्ञ उवाच । धर्मी पापी तथा ज्ञानी तिस्रोऽत्र गतयः स्मृताः । धर्मात्संप्राप्यते स्वर्गः पापान्नरक एव च

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—இங்கு மூன்று கதிகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன: தர்மி, பாபி, ஞானி. தர்மத்தால் சொர்க்கம் அடையப்படுகிறது; பாவத்தால் நிச்சயமாக நரகம்.

Verse 16

ज्ञानात्संप्राप्यते मोक्षः सत्यमेतन्मयोदितम् । एनमर्थं भविष्यं तु भीष्मं शांतनवं नृप

ஞானத்தினாலேயே மோட்சம் பெறப்படுகிறது—இது நான் உரைத்த உண்மை. அரசே, இதே போதனை எதிர்காலத்தில் சாந்தனுவின் புதல்வன் பீஷ்மரிடமிருந்தும் மீண்டும் கேட்கப்படும்.

Verse 17

युधिष्ठिरो महाराज धर्मपुत्रो नृपोत्तमः । कृष्णेन सह राजेंद्र पितामहमपृच्छत

மகாராஜ யுதிஷ்டிரன்—தர்மபுத்திரன், அரசர்களில் சிறந்தவன்—அரசே, கிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து பிதாமகன் பீஷ்மரை வினவினான்.

Verse 18

युधिष्ठिर उवाच । कियंतो नरकाः ख्याता यमलोके पितामह । केन पापेन गच्छंति तेषु सर्वेषु जंतवः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிதாமகனே! யமலோகத்தில் எத்தனை நரகங்கள் புகழ்பெற்றவை? எந்தெந்த பாவங்களால் உயிர்கள் அவை அனைத்திற்கும் செல்கின்றன?

Verse 19

श्रीभीष्म उवाच । एकविंशत्प्रमाणाः स्युर्नरका यममंदिरे । प्राणिनस्तेषु गच्छंति निजकर्मानुसारतः

ஸ்ரீபீஷ்மர் கூறினார்—யமனின் மாளிகையில் நரகங்கள் இருபத்தொன்று எனக் கூறப்படுகின்றன. உயிர்கள் தத்தம் கர்மத்தின் படியே அவற்றிற்குச் செல்கின்றன.

Verse 20

ख्यातौ चित्रविचित्रौ च कायस्थौ यममंदिरे

யமனின் மாளிகையில் சித்ரன், விசித்ரன் எனும் இரு புகழ்பெற்ற காயஸ்தர்கள் (எழுத்தர்கள்) உள்ளனர்; அவர்கள் கணக்கெழுதி தர்மத்தை அறிந்தோர்.

Verse 21

चित्रोऽथ लिखते धर्मं सर्वं प्राणिसमुद्भवम् । विचित्रः पातकं सर्वं परमं यत्नमास्थितः

அப்போது சித்ரன் எல்லா உயிர்களிடமிருந்து எழும் ஒவ்வொரு தர்மச் செயலும் எழுதுகிறான்; விசித்ரன் மிகுந்த முயற்சியுடன் எல்லாப் பாவங்களையும் பதிவு செய்கிறான்।

Verse 22

यमदूताः सदैवाष्टौ धर्मराजसमुद्भवाः । ये नयंति नरान्मृत्युलोकात्स्ववशगान्सदा

யமதூதர்கள் எப்போதும் எட்டுப் பேர்; அவர்கள் தர்மராஜனிடமிருந்து தோன்றியவர்கள்; மரணலோகத்திலிருந்து மனிதரை இடையறாது அழைத்து சென்று தம் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவருவர்।

Verse 23

करालो विकरालश्च वक्रनासो महोदरः । सौम्यः शांतस्तथा नंदः सुवाक्यश्चाष्टमः स्मृतः

அவர்கள் இவ்வாறு நினைவுகூரப்படுவர்—கராள, விகராள, வக்ரநாச, மஹோதர, சௌம்ய, சாந்த, நந்த, மேலும் எட்டாவதாக சுவாக்கியன்।

Verse 24

एतेषां ये पुरा प्रोक्ताश्चत्वारो रौद्ररूपिणः । पापं जनं च ते सर्वे नयन्ति यमसादनम्

இவர்களில் முன்பு கூறப்பட்ட கொடிய ரூபமுடைய நால்வரும், பாவமுடைய மக்களை யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றனர்।

Verse 25

चत्वारो ये परे प्रोक्ताः सौम्यरूपवपुर्द्धराः । धर्मिणं ते जनं सर्वं नयंति यमसादनम्

மற்ற நால்வர் இனிய, சாந்தமான ரூபம் கொண்டவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; அவர்கள் எல்லா தர்மவான்களையும் யமனின் இல்லத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றனர்।

Verse 26

विमानेन समारूढमप्सरोगणसेवितम्

அவர்கள் தர்மாத்மாவை தெய்வ விமானத்தில் ஏற்றி நடத்துவர்; அப்சரா கணங்கள் சேவை செய்து மரியாதையுடன் சூழ்ந்திருப்பர்.

Verse 27

लिखितस्यानुरूपेण पापधर्मोद्भवस्य च । एतेषां किंकरा ये च तेषां संख्या न जायते

எவ்வாறு கர்மலேகம் எழுதப்பட்டதோ, அதர்மத்தில் பிறந்த பாபநடத்தையும் எப்படியோ, அதற்கேற்ப அவர்களின் தண்டச் சேவகர்கள் தோன்றுவர்—அவர்களின் எண்ணிக்கை கணிக்க இயலாது.

Verse 28

अष्टोत्तरशतं तेषां व्याधीनां परिकल्पितम् । सहायार्थं यमेनात्र ज्वरयक्ष्मांतरस्थितम्

அவர்களுக்காக நூற்று எட்டு நோய்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன; இங்கு காய்ச்சல், யக்ஷ்மா முதலியவற்றின் நடுவே இருந்து அவை யமனின் உதவியாளர்களாக நிற்கின்றன.

Verse 29

ते गत्वा व्याधयः पूर्वं वशे कुर्वंति मानवम्

அந்த நோய்கள் முதலில் சென்று மனிதனைத் தங்கள் ஆட்பாட்டில் கொண்டு வருகின்றன.

Verse 30

यमदूतास्ततो गत्वा नाभिमूलव्यवस्थितम् । वायुरूपं समादाय जनैः सर्वैरलक्षिताः

பின்னர் யமதூதர்கள் சென்று நாபிமூலத்தில் நிலைபெறுவர்; காற்றுருவம் கொண்டு அனைவருக்கும் தெரியாமல் இருப்பர்.

Verse 31

गच्छंति यममार्गेण देहं संस्थाप्य भूतले । षडशीतिसहस्राणि यममार्गः प्रकीर्तितः

அவர்கள் யமனின் பாதையில் செல்கின்றனர்; உடலைப் பூமியில் வைத்துவிட்டு. யமமார்க்கம் எண்பத்தாறு ஆயிரம் (அளவு) விரிந்தது எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 32

तत्र वैतरणीनाम नदी पूर्वं परिश्रुता । स्रोतोभ्यां सा महाभाग तत्र संस्था सदैव हि

அங்கே ‘வைதரணி’ என்னும் நதி பழம்பெரும் புகழால் அறியப்படுகிறது. ஓ மகாபாக, அது அங்கே என்றும் இரு ஓடைகளாகப் பாய்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 33

तत्र शोणितमेकस्मिन्स्रोतस्यस्या वह त्यलम् । शस्त्राणि च सुतीक्ष्णानि तन्मध्ये भरतर्षभ

அங்கே அவளுடைய ஒரு ஓடையில் மிகுந்த இரத்தம் பெருகிப் பாய்கிறது; அதன் நடுவே மிகக் கூர்மையான ஆயுதங்கள் உள்ளன, ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே.

Verse 34

मृत्युकाले प्रयच्छंति ये धेनुं ब्राह्मणाय वै । तस्याः पुच्छं समाश्रित्य ते तरंति च तां नृप

மரண நேரத்தில் பிராமணருக்கு பசுவைத் தானம் செய்பவர்கள், அந்தப் பசுவின் வாலைப் பற்றிக்கொண்டு அந்த (வைதரணி)யைத் தாண்டுகின்றனர், ஓ அரசே.

Verse 35

स्वबाहुभिस्तथैवान्ये शतयोजनविस्तृतम् । द्वितीयं चैव तत्स्रोतो वैतरण्या व्यवस्थितम् । तस्यास्तत्सलिलस्रावि गम्यं धर्मवतां सदा

மற்றவர்கள் தங்கள் கை வலிமையாலேயே அதைக் கடக்கின்றனர். வைதரணியின் இரண்டாம் ஓடை நூறு யோஜனை விரிவாக நிறுவப்பட்டுள்ளது; அதன் நீர்ப்பாய்ச்சி தர்மத்தில் நிலைப்போர்க்கு என்றும் கடக்கத்தக்கது.

Verse 36

ये नरा गोप्रदातारो मृत्युकाले व्यवस्थिते । ते गोपुच्छं समाश्रित्य तां तरंति पृथूदकाम् । अन्ये स्वबाहुभिः कृत्वा गोप्रदानविवर्जिताः

கோ தானம் செய்த மனிதர்கள் மரணவேளை வந்தபோது பசுவின் வாலைப் பற்றிக் கொண்டு பரந்த நீருடைய வைதரணியைத் தாண்டுகின்றனர். கோதானம் இன்றியவர்கள் தம் கைபலம் கொண்டு தாமே கடக்க வேண்டியதாகிறது.

Verse 37

गोप्रदानं प्रकर्तव्यं तस्माच्चैव विशेषतः । मृत्युकालेऽत्र संप्राप्ते य इच्छेद्गतिमात्मनः

ஆகையால் கோதானம் நிச்சயமாகச் செய்யப்பட வேண்டும்; குறிப்பாக மரணவேளை வந்தபோது தமக்கு நல்வழி (சுபகதி) வேண்டுமென விரும்புபவன் அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

तस्या अनन्तरं यांति पापमार्गेण पापिनः । धर्मिष्ठा धर्ममार्गेण विमानवरमाश्रिताः

அதன் உடனே பாவிகள் பாவமார்க்கத்தால் செல்கின்றனர்; தர்மநிஷ்டர்கள் சிறந்த விமானங்களை ஏறி தர்மமார்க்கத்தால் செல்கின்றனர்.

Verse 39

वैतरण्याः परं पारे पंचयोजनमायतम् । असिपत्रवनंनाम पापलोकस्य दुःखदम्

வைதரணியின் அப்பால் கரையில் ஐந்து யோஜனை அளவு விரிந்த ‘அசிபத்ரவனம்’ எனும் பகுதி உள்ளது; அது பாவலோகத்தார்க்கு துயரத்தை அளிப்பது.

Verse 40

तत्र लोहमयान्येवासिपत्राणां शतानि च । यानि कृन्तंति मर्त्यानां शरीराणि समंततः

அங்கே இரும்பால் ஆன ‘அசிபத்ர’ எனும் வாள்போன்ற இலைகள் நூற்றுக்கணக்கில் உள்ளன; அவை மர்த்தியரின் உடல்களை எல்லாத் திசைகளிலும் வெட்டுகின்றன.

Verse 41

यैर्हृतं परवित्तं च कलत्रं च दुरात्मभिः । नव श्राद्धानि तेषां चेत्तस्मान्मुक्तिः प्रजायते

பிறருடைய செல்வத்தையும் பிறருடைய மனைவியையும் கூட அபகரித்த தீயவர்களுக்காக ஒன்பது ஸ்ராத்தங்கள் செய்யப்படின், அந்தத் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 42

तस्मात्परतरो ज्ञेयो विख्यातः कूटशाल्मलिः । अधोमुखाः प्रलंबंते तस्मिन्कंटकसंकुले

அதற்கும் அப்பால் இன்னும் கொடியதாகப் புகழ்பெற்ற ‘கூடசால்மலி’ உள்ளது; முள்ளுகள் நிறைந்த புதர்களிடையே அவர்கள் தலைகீழாகத் தொங்குகின்றனர்.

Verse 43

अधस्ताद्वह्निना चैव दह्यमाना दिवानिशम् । विश्वासघातका ये च सर्वदैव सुनिर्दयाः । तस्मान्मुक्तिं प्रयांति स्म श्राद्धे ह्येकादशे कृते

நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்பவர்கள்—எப்போதும் கடுமையும் இரக்கமின்மையும் உடையோர்—கீழிருந்து எழும் அக்கினியால் நாள் இரவு எரிகின்றனர்; ஆனால் பதினொன்றாம் ஸ்ராத்தம் செய்யப்படின் விடுதலை அடைகின்றனர்.

Verse 44

यंत्रात्मकस्ततः प्रोक्तो नरको दारुणाकृतिः । ब्रह्मघ्नास्तत्र पीड्यंते ये चाऽन्ये पापकर्मिणः

அதன்பின் கொடூர வடிவமுடைய ‘யந்திராத்மக’ எனும் நரகம் கூறப்படுகிறது; அங்கே பிரம்மஹத்தி செய்தோரும் பிற பாவச் செயல்வோரும் துன்புறுத்தப்படுகின்றனர்.

Verse 45

श्राद्धेन द्वादशोत्थेन तेभ्यो दत्तेन पार्थिव । तस्मान्मुक्तिं प्रगच्छन्ति यन्त्राख्यनरकात्स्फुटम्

அரசே, பன்னிரண்டாம் ஸ்ராத்தத்தின் வழி அவர்களுக்கு அர்ப்பணம் அளிக்கப்படின், ‘யந்திர’ எனப்படும் நரகத்திலிருந்து அவர்கள் தெளிவாக விடுதலை அடைகின்றனர்.

Verse 46

ततो लोहसमाः स्तंभा ज्वलमाना व्यवस्थिताः । आलिंगंति च तान्सर्वान्परदाररताश्च ये

அப்போது இரும்பைப் போல் எரியும் தூண்கள் நிற்கின்றன; பிறர் மனைவியின்மேல் ஆசை கொண்டவர்களை அவை அனைத்தையும் அணைத்து இறுக்கப் பிடிக்கும்.

Verse 47

मासिकोत्थे कृते श्राद्धे तेभ्यो मुक्तिमवाप्नुयुः

மாதந்தோறும் செய்யப்படும் சிராத்தத்தை முறையாகச் செய்தால், அவர்கள் அந்த நிலையிலிருந்து விடுதலை அடைவார்கள்.

Verse 48

लोहदंष्ट्रास्ततो रौद्राः सारमेया व्यवस्थिताः । भक्षयंति च ते पापान्पृष्ठमांसा शिनो नरान् । त्रैपक्षिके कृते श्राद्धे तेभ्यो मुक्तिमवाप्नुयुः

பின்னர் இரும்புப் பற்களுடைய கொடிய நாய்கள் தயாராய் நிற்கின்றன; அவை பாவிகளை விழுங்கி, அவர்களின் முதுகு மாம்சத்தைத் தின்று விடுகின்றன. திரைப்பக்ஷ சிராத்தம் செய்தால் அவர்கள் அந்த வேதனையிலிருந்து விடுபடுவர்.

Verse 49

लोहचंचुमयाः काकाः संस्थितास्तदनंतरम् । सरागैर्लोचेनैर्यैश्च ईक्षिताः पर योषितः

அதன் பின்னர் இரும்புச் சொண்டையுடைய காகங்கள் நிற்கின்றன; காமராசம் நிறைந்த கண்களால் பிறர் மனைவியரை நோக்கியவர்கள் அவற்றையே (தண்டிப்பவர்களாக) காண்கிறார்கள்.

Verse 50

तेषां नेत्राणि ते घ्नंति भूयो जातानि भूरिशः । द्विमासिकं च यच्छ्राद्धं तेन मुक्तिः प्रजायते

அவை அவர்களின் கண்களை மீண்டும் மீண்டும் அழிக்கின்றன; அவை பலமுறை மறுபடியும் உருவாகின்றன. இருமாதச் சிராத்தம் செய்தால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 51

ततः शाल्मलिकूटस्तु तथान्ये लोहकण्टकाः । तेषां मध्येन नीयंते पैशुन्यनिरता नराः । त्रिमासिकं तु यच्छ्राद्धं तेन मुक्तिः प्रजायते

அதன்பின் சால்மலி-கூடமும், இரும்புக் காந்துகள் நிறைந்த பிற வனங்களும் வருகின்றன. பழிச்சொல், புறங்கூறலில் ஈடுபடும் மனிதர்கள் அவற்றின் நடுவே துரத்தப்படுகின்றனர். மும்மாதச் சிராத்தம் செய்தால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 52

रौरवोऽथ सुविख्यातो दारुणो नरको महान् । ब्रह्मघ्नानां समादिष्टः स महाक्लेशकारकः

அடுத்ததாக ‘ரௌரவ’ எனப் புகழ்பெற்ற, கொடிய மாபெரும் நரகம் உள்ளது. அது பிராமணஹந்தர்களுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டது; பேர்துயரத்தை அளிப்பது.

Verse 53

छिद्यंते विविधैः शस्त्रैस्तत्रस्था ये मुहुर्मुहुः । चतुर्मासिकश्राद्धेन मुक्तिस्तेषां प्रजायते

அங்கே இருப்போர் பலவகை ஆயுதங்களால் மீண்டும் மீண்டும் வெட்டப்படுகின்றனர். நான்கு மாதச் சிராத்தம் செய்தால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 54

अपरस्तु समाख्यातः क्षारोदस्तु सुदारुणः । कृतघ्नानां समादिष्टः सदैव बहुवेदनः

மற்றொன்று ‘க்ஷாரோத’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அது மிகக் கொடிய நரகம். அது நன்றிக்கெட்டவர்களுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டது; எப்போதும் பலவித வேதனையை அளிக்கும்.

Verse 55

अधोमुखा ऊर्ध्व पादाः पीड्यंते यत्र लंबिताः । पञ्चमासिकदानेन मुक्तिस्तेषां प्रजायते

அங்கே அவர்கள் தலைகீழாகத் தொங்கவிடப்படுகின்றனர்—முகம் கீழே, கால்கள் மேலே—அவ்விடத்தில் வேதனைப்படுத்தப்படுகின்றனர். ஐந்து மாதத் தானம் செய்தால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 56

कुम्भीपाकस्ततो ज्ञेयो नरको दारुणाकृतिः । तैलेन क्षिप्यमाणास्तु यत्र दण्डाभिसंधिताः । दृश्यंते जनहंतारो बालहंतार एव च

அதன் பிறகு கும்பீபாகம் எனப்படும் பயங்கரமான நரகத்தை அறிய வேண்டும்; அங்கு மக்களைக் கொல்பவர்களும் குழந்தைகளைக் கொல்பவர்களும் கொதிக்கும் எண்ணெயிற் தள்ளப்பட்டுத் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 57

पतंति नरके रौद्रे नरा विश्वासघातकाः । षण्मासिकप्रदानेन मुच्यंते तत्र संकटात्

நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்யும் மனிதர்கள் ரௌத்திரம் என்னும் நரகத்தில் விழுகிறார்கள். ஷண்மாஸிக தானம் (ஆறு மாத தானம்) செய்வதன் மூலம் அவர்கள் அங்குள்ள துன்பத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.

Verse 58

सर्पवृश्चिकसंयुक्तस्तथाऽन्यो नरकः श्रुतः । तत्र ये दांभिका लोके ते गच्छन्ति नराधमाः । सप्तमासिकदानेन तेषां मुक्तिः प्रजायते

பாம்புகளும் தேள்களும் நிறைந்த வேறொரு நரகத்தைப் பற்றிக் கூறப்படுகிறது. உலகில் உள்ள டம்ப்பாச்சாரிகளும் கடையர்களும் அங்கு செல்கிறார்கள். சப்தமாஸிக தானத்தினால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகிறது.

Verse 59

तथा संवर्तकोनाम नरकोऽन्यः प्रकीर्तितः । वेदविप्लावकाः साधुनिंदकाश्च दुरात्मकाः

அவ்வாறே சம்வர்த்தகம் எனப்படும் மற்றொரு நரகம் கூறப்படுகிறது. வேதங்களை இழிவுபடுத்துபவர்களும் சாதுக்களை நிந்திக்கும் துராத்மாக்களும் அங்கு செல்கிறார்கள்.

Verse 60

उत्पाट्यते ततो जिह्वा सन्दंशैर्व ह्निसम्भवैः । स्वकार्ये येऽनृतं ब्रूयुस्तद्गात्रं खाद्यते श्वभिः

அங்கு நெருப்பால் ஆன இடுಕ್ಕிகளால் அவர்களின் நாக்கு பிடுங்கப்படுகிறது. தங்கள் சுயநலத்திற்காகப் பொய் சொல்பவர்களின் உடலை நாய்கள் தின்கின்றன.

Verse 61

परार्थेऽपि च ये ब्रूयुस्तेषां गात्राणि कृत्स्नशः । अष्टमासिकदानेन तेषां मुक्तिः प्रजायते

பிறர்க்காக என்றாலும் பொய் உரைப்போரின் அங்கங்கள் அனைத்தும் முழுவதும் துன்புறும். அஷ்டமாசிக தானத்தால் அவர்களுக்கு விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 62

अग्निकूटो महाप्लावो दारुणो नरको महान् । तत्र ते यांति वै मूढाः कूटसाक्ष्यिप्रदा नराः

அக்னிகூடம், மகாப்லாவம் எனப்படும் இது மிகக் கொடிய மாபெரும் நரகம். பொய்ச் சாட்சியம் அளிக்கும் மயங்கியோர் அங்கே செல்கின்றனர்.

Verse 63

तत्रस्था यातनां रौद्रां सहं तेऽतीव दुःखिताः । नवमासिकदानं च तेषामाह्लादनं परम्

அங்கே தங்கி அவர்கள் கொடிய வேதனைகளைத் தாங்கி மிகுந்த துயருறுவர். அவர்களுக்கு நவமாசிக தானம் உச்சமான ஆறுதலாகும்.

Verse 64

ततो लोहमयैः कीलैः संचितोऽन्यः समंततः । तत्र चाग्निप्रदातारः स्त्रीणां हन्तार एव च

அதன்பின் இரும்புக் கூர்முனைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் நிரம்பிய மற்றொரு நரகம் உள்ளது. அங்கே தீவைத்தோர் மற்றும் பெண்களைக் கொன்றோர் செல்கின்றனர்.

Verse 66

ततोंऽगारमयैः पुंजैरावृताभूः समंततः । स्वामिद्रोहरतास्तत्र भ्राम्यंते सर्वतो दिशः

பின்பு நிலம் எங்கும் எரியும் அங்காரக் குவியல்களால் மூடப்பட்டிருக்கும். அங்கே ஆண்டவனைத் துரோகிப்போர் எல்லாத் திசைகளிலும் அலைவார்கள்.

Verse 67

एकादशोद्भवं दानं तत्र मुक्त्यै प्रजायते । संतप्तसिकतापूर्णो नरको दारुणाकृतिः

அங்கே முக்திக்காக ‘ஏகாதச’‑தொடர்புடைய தானம் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது. மேலும் அங்கே சுடும் மணலால் நிரம்பிய கொடிய வடிவ நரகமும் உள்ளது.

Verse 68

स्वामिनं चागतं दृष्ट्वा पलायनपरायणाः । ये भवन्ति नरास्तत्र पच्यंते तेऽपि दुःखिताः । तेषां द्वादशमासीयं श्राद्धं चैवोपतिष्ठति

தம் ஸ்வாமி வந்ததைப் பார்த்தவுடன் ஓடிப் போகவே முயலும் மனிதர்கள் அங்கே துயரத்தில் ‘சுடப்படுகின்றனர்’; மிகுந்த வேதனையால் வாடுகின்றனர். அவர்களுக்குப் பன்னிரண்டு மாத (வருடாந்திர) ஸ்ராத்தமும் கடமையாகிறது.

Verse 69

यत्किंचिद्दीयते तोयमन्नं वा वत्सरांतरे । प्रभुंजते च तन्मार्गे प्रदत्तं निजबान्धवैः

வருடத்தின் இடையில் எவ்வித நீரோ அன்னமோ தானமாக அளிக்கப்படுகிறதோ, வழியில் அவர்கள் அதையே அனுபவிக்கின்றனர்—தம் சொந்த உறவினர்கள் அர்ப்பணித்ததை.

Verse 70

ततः संवत्सरादूर्ध्वं निजकर्मसमुद्भवम् । शुभाशुभं प्रपद्यंते धर्मराजसमीपगाः

பின்னர் ஒரு வருடம் கடந்தபின், தர்மராஜனின் அருகில் சென்றவர்கள் தம் கர்மங்களில் இருந்து எழும் சுபம் அல்லது அசுபம் ஆகிய பலனை அடைகின்றனர்.

Verse 71

एवं पंचदशैतानि संसेव्य नरकाणि ते । प्राप्नुवंति ततो जन्म मर्त्यलोके पुनर्नराः

இவ்வாறு அந்த பதினைந்து நரகங்களை அனுபவித்த பின், அவர்கள் மீண்டும் மத்தியலோகத்தில் மனிதப் பிறவியை அடைகின்றனர்.

Verse 72

प्राप्नुवंति विदेशे च जन्म ये हेतुवादकाः । नित्यं तर्पणदानेन तेषां तृप्तिः प्रजायते

ஹேதுவாதிகள் (வாதத்திற்கே அடிமையானோர்) வெளிநாட்டில் பிறவி பெறுவர்; ஆயினும் தினந்தோறும் தர்ப்பண-தானம் செய்தால் அவர்களுடைய பித்ருக்களுக்கு திருப்தி உண்டாகும்।

Verse 73

स्वामिद्रोहरता ये च कुराज्ये जन्म चाप्नुयुः । हंतकारप्रदानेन तेषां तृप्तिः प्रजायते

தம் ஆண்டவனைத் துரோகம் செய்வதில் மகிழ்வோர், மேலும் தீய ஆட்சியில் பிறவி பெறுவோர்—‘ஹந்தகார’ எனப்படும் அర్పணத்தை அளித்தால் அவர்களுக்கு திருப்தி உண்டாகும்।

Verse 74

अदत्त्वा ये नरोऽश्नंति पितृदेवद्विजातिषु । दुर्भिक्षे जन्म तेषां तु तेन पापेन जायते

பித்ருக்கள், தேவர்கள், இருபிறப்பாளர்கள் (த்விஜர்) இவர்களுக்கு பங்கு அளிக்காமல் உண்ணுவோர்—அந்தப் பாவத்தால் பஞ்சமும் பற்றாக்குறையும் உள்ள இடத்தில் பிறவி பெறுவர்।

Verse 76

ये प्रकुर्वंति दम्पत्योर्भेदं वै सानुरागयोः । परस्परमसत्यानि तेषां भार्याऽसती भवेत्

அன்புடன் வாழும் கணவன்-மனைவிக்கிடையே பிளவை உண்டாக்கி, ஒருவருக்கொருவர் பொய்யுரைக்கச் செய்வோர்—அவர்களுக்கு மனைவி அசதியாக (ஒழுக்கம் கெட்டவளாக) ஆகுவாள்।

Verse 77

एकस्मिन्वचने प्रोक्ते दश ब्रूते क्रुधान्विता । विरूपा भ्रममाणा च सर्वलोकविगर्हिता । कन्यादानफलैस्तेषां तत्रासां च सुखं भवेत्

ஒரு சொல் சொன்னால் அவள் கோபத்துடன் பத்து சொற்கள் பேசுவாள்; அருவருப்பான தோற்றமுடன் அலைந்து, எல்லோராலும் இகழப்படுவாள். ஆயினும் கன்யாதானத்தின் புண்ணியப் பயனால் அவர்களுக்கும் அந்ந பெண்களுக்கும் அங்கே இன்பம் உண்டாகும்।

Verse 78

कन्यकादानविघ्नं हि विक्रयं वा करोति यः । स कन्याः केवलाः सूते न पुत्रं केवलं क्वचित्

கன்னியாதானத்திற்கு இடையூறு செய்பவனோ, கன்னியை விற்பவனோ, அவன் மகள்களையே பெறுவான்; ஒருபோதும் மகன் பெறமாட்டான்।

Verse 79

जायंते ताश्च बंधक्यो विधवा दुर्भगास्तथा । कन्यादानफल प्राप्त्या तासां सौख्यं प्रजायते

அவர்கள் அடிமைப்பட்ட பெண்களாகவும், விதவைகளாகவும், துர்பாக்கியவதிகளாகவும் பிறக்கின்றனர்; ஆனால் கன்னியாதானப் புண்ணியப் பயன் கிடைத்தால் அவர்களுக்கு இன்பம் உண்டாகும்।

Verse 80

यैर्हृतानि च रत्नानि तथा शास्त्रांतराणि च । ते दरिद्राः प्रजायंते मूकाः खंजा विचक्षुषः । तेषां शास्त्र प्रदानेन इह सौख्यं प्रजायते

ரத்தினங்களையும், சாஸ்திர நூல்களையும் திருடியவர்கள் வறியவர்களாக, ஊமைகளாக, கால் ஊனமுற்றவர்களாக, பார்வைக் குறையுடன் பிறக்கின்றனர்; சாஸ்திரதானம் செய்தால் இவ்வுலகில் அவர்களுக்கு இன்பம் உண்டாகும்।

Verse 81

एते तु नरकाः प्रोक्ता मर्त्यलोकसमुद्भवाः । एतैर्विज्ञायते सर्वं कृतं कर्म शुभाशुभम्

இந்நரகங்கள் மனித உலகிலிருந்தே தோன்றுகின்றன என்று கூறப்பட்டுள்ளன; இவற்றின் மூலம் செய்த எல்லா நல்வினை-தீவினைகளும் தத்தம் உண்மைப் பயனுடன் வெளிப்படும்।

Verse 82

तीर्थयात्राफलैस्तस्य ततः शुद्धिः प्रजायते

பின்னர் தீர்த்தயாத்திரையின் பயனால் அவனுக்கு தூய்மை உண்டாகும்।

Verse 83

भीष्म उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि नराधिप । एकविंशत्प्रमाणं च नरकाणां यथा स्थितम्

பீஷ்மர் கூறினார்—மனிதரின் அரசே! நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் உரைத்தேன்; இருபத்தொன்று நரகங்களின் அளவும் அவை யாதார்த்தமாக அமைந்துள்ள முறையும் (உனக்குச்) சொன்னேன்.

Verse 84

भूयश्च पृच्छ राजेंद्र संदेहो यो हृदि स्थितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மீண்டும் கேள்; உன் உள்ளத்தில் நிலைத்துள்ள எந்த ஐயமாயினும் கூறு.

Verse 226

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे भीष्मयुधिष्ठिरसंवादे तत्तद्दुरितप्राप्यैकविंशतिनरकयातनातन्निवारणोपायवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरद्विशत तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ஸ்ராத்தகல்பத்தில், பீஷ்ம–யுதிஷ்டிர உரையாடலில் ‘பலவகைத் துரிதங்களால் அடையப்படும் இருபத்தொன்று நரக வேதனைகளும் அவற்றைத் தடுக்கும் உபாயங்களும்’ எனப் பெயரிடப்பட்ட 226ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 685

तत्र धावंति दुःखार्तास्ताड्यमानाश्च किंकरैः । दशमासिकजं दानं तत्र तेषां प्रमुक्तये

அங்கே அவர்கள் துயரால் வாடி அலைந்து ஓடுகின்றனர்; தண்டனைச் சேவகர்களால் அடிக்கப்படுகின்றனர். அங்கிருந்து அவர்களை விடுவிக்க, தசமாசிக விரதத்துடன் தொடர்புடைய தானமே விடுதலை உபாயமாக விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 758

क्षयाहे श्राद्धसंप्राप्तौ तत स्तृप्तिः प्रजायते

க்ஷயத் தினத்தில் ஸ்ராத்தம் நிகழ்ந்தால், அப்போது (பித்ருக்களுக்கு) திருப்தியும் நிறைவும் உண்டாகின்றன.