Adhyaya 218

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । एतत्सामान्यतः प्रोक्तं मया श्राद्धं यथा नरैः । कर्त्तव्यं विप्रपूर्वैर्यद्वर्णैः पार्थिवसत्तम

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பிராமணரைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு எல்லா வர்ணத்தாரும் ஸ்ராத்தத்தை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் பொதுவாக விளக்கியேன்।

Verse 2

अतः परं प्रवक्ष्यामि स्वशाखायाः स्मृतं नृप । स्वदेशवर्णजातीयं यथा स्यादत्र निर्वृतिः

இனி, அரசே! தம் தம் வேதசாகையில் ஸ்மரிக்கப்பட்ட விதியையும், தேசம்–வர்ணம்–ஜாதிக்கு ஏற்ற ஆச்சாரங்களையும் கூறுவேன்; இதனால் இங்கு உரிய திருப்தியும் சரியான முறையும் உண்டாகும்।

Verse 3

श्राद्धे श्रद्धा यतो मूलं तेन श्राद्धं प्रकीर्तितम् । तत्तस्मिन्क्रियमाणे तु न किंचिद्व्यर्थतां व्रजेत्

ஸ்ராத்தத்தில் ‘ஸ்ரத்தா’யே மூலமாக இருப்பதால் அதற்கு ‘ஸ்ராத்தம்’ என்று பெயர். அந்தப் பக்தி-நிலையுடன் செய்தால் அதில் எதுவும் வீணாகாது।

Verse 4

अनिष्टमपि राजेन्द्र तस्माच्छ्राद्धं समा चरेत् । विप्रपादोदकं यत्तु भूमौ पतति पार्थिव

ஆகையால், அரசே! சூழ்நிலை ஏற்றதாக இல்லாவிட்டாலும் ஸ்ராத்தத்தை முறையாகச் செய்ய வேண்டும். மன்னனே! பிராமணரின் பாதம் கழுவிய நீர் பூமியில் விழுந்தால் அது புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 6

जाता ये गोत्रजाः केचिदपुत्रा मरणं गताः । ते यांति परमां तृप्तिममृतेन यथा सुराः । विप्रपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी । तावत्पुष्करपात्रेषु पिबन्ति पितरो जलम्

தம் குலத்தில் பிறந்து பிள்ளையில்லாமல் இறந்தவர்கள், அமிர்தத்தால் திருப்தியடைந்த தேவர்களைப் போல பரம திருப்தியை அடைகின்றனர். பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை, பிராமணரின் பாதப் பிரக்ஷாளன நீரால் நனைந்த பித்ருக்கள் தாமரைப் பாத்திரங்களில் நீரைப் பருகுகின்றனர்.

Verse 7

श्राद्धेऽथ क्रियमाणे तु यत्किंचित्पतति क्षितौ । पुष्पगन्धोदकं चान्नमपि तोयं नरेश्वर

மனிதர்களின் அரசே! ஸ்ராத்தம் நடைபெறும் போது நிலத்தில் விழும் எதுவாயினும்—மலர், மணமுள்ள நீர், அன்னம், அல்லது சாதாரண நீர்கூட—அது தன் தன் வகையிலேயே அர்ப்பணமாகக் கருதப்பட்டு பயன் தரும்.

Verse 8

तेन तृप्तिं परां यांति ये कृमित्वमुपागताः । कीटत्वं वापि तिर्यक्त्वं व्यालत्वं च नराधिप

அரசே! அந்த விழுந்த அர்ப்பணத்தினால் புழுவாக ஆனவர்கள், பூச்சியாக, திர்யக் (விலங்கு) நிலையாய், அல்லது வ்யால (பாம்பு) நிலையாய் அடைந்தவர்களும்—அனைவரும் பரம திருப்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 9

यदुच्छिष्टं क्षितौ याति पात्रप्रक्षालनोद्भवम् । तेन तृप्तिं परां यांति ये प्रेतत्वमुपागताः

பாத்திரங்களை கழுவுவதால் உண்டாகும் உச்சிஷ்டம் நிலத்தில் சென்றடைந்தால், அதனால் பிரேதநிலையை அடைந்தவர்களும் பரம திருப்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 10

ये चापमृत्युना केचिन्मृत्युं प्राप्ताः स्ववंशजाः । असंस्कृतप्रमीतानां त्यागिनां कुलयोषिताम्

மேலும் தம் வம்சத்தில் அபமிருத்யுவால் இறந்தவர்கள்—சம்ஸ்காரம் செய்யப்படாமல் இறந்தவர்கள், கைவிடப்பட்டவர்கள், மேலும் அத்தகைய துயரால் பாதிக்கப்பட்ட குலப் பெண்களும்—இவர்களும் (ஸ்ராத்தத்தின்) பலனில் பங்குபெறுவர்.

Verse 11

उच्छिष्टभागधेयं स्याद्दर्भेषु विकिरश्च यः । विकिरेण प्रदत्तेन ते तृप्तिं यांति चाखिलाः

தர்பைப் புல்லின் மீது எஞ்சியதைச் சிதறுவது அவர்களுக்குரிய பங்காகும்; அந்தச் சிதறல்-அர்ப்பணத்தால் அனைவரும் திருப்தி அடைகின்றனர்।

Verse 12

यत्किंचिन्मंत्रहीनं वा कालहीनमथापि वा । विधिहीनं च संपूर्णं दक्षिणायां तु तद्भवेत्

சிராத்தத்தில் மந்திரம் குறைந்ததோ, காலம் தவறியதோ, விதி குறைந்ததோ—அவை அனைத்தும் தக்ஷிணையால் நிச்சயமாக நிறைவு பெறுகின்றன।

Verse 13

तस्मान्न दक्षिणाहीनं श्राद्धं कार्यं विपश्चिता । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिं पितॄणामात्मनश्च यः

ஆகையால் பித்ருக்களுக்கும் தமக்கும் நிலையான திருப்தி விரும்பும் ஞானி, தக்ஷிணையற்ற சிராத்தம் செய்யக் கூடாது।

Verse 14

दक्षिणारहितं श्राद्धं यथैवोषरवर्षितम् । यथा तमसि नृत्यं च गीतं वा बधिरस्य च

தக்ஷிணையற்ற சிராத்தம் உவர்நிலத்தில் பெய்யும் மழை போன்றது; இருளில் ஆடும் நடனம் போன்றது; அல்லது செவிடனுக்குப் பாடும் பாடல் போன்றது।

Verse 15

श्राद्धं दत्त्वा च युक्त्वा च श्राद्धे निष्कामतां व्रजेत् । न स्वाध्यायः प्रकर्तव्यो न ग्रामांतरकं व्रजेत्

சிராத்தத்தை அளித்து முறையாக நிறைவு செய்த பின், சிராத்தம் குறித்து ஆசையற்ற நிலையில் இருக்க வேண்டும்; அன்றைய தினம் ஸ்வாத்யாயம் செய்யக் கூடாது, வேறு ஊருக்கும் செல்லக் கூடாது।

Verse 16

श्राद्धभुग्रमणीतल्पं तदहर्योऽधिगच्छति । तं मासं पितरस्तस्य जायंते वीर्यभोजिनः

சிராத்த அன்னத்தை உண்டு அதே நாளில் ஸ்திரீசங்கம் செய்பவன் குற்றத்துக்குரியவன்; அந்த மாதம் முழுதும் அவன் பித்ருக்கள் அவன் வீரியத்தையே உணவாகக் கொள்கின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 17

श्राद्धभुक्छ्राद्धदाता च यः सेवयति मैथुनम् । तस्य संवत्सरं यावत्पितरः शुक्रभोजिनः । प्रभवंति न संदेह इत्येषा वैदिकी श्रुतिः

சிராத்தம் உண்டவனோ சிராத்தம் அளித்தவனோ—யார் மைதுனத்தில் ஈடுபடுகிறாரோ, அவரின் பித்ருக்கள் ஒரு வருடம் முழுதும் விந்துவையே உணவாகக் கொள்கின்றனர்; இதில் ஐயமில்லை—இது வைதிகச் சுருதி என்கிறது।

Verse 18

श्राद्धे भुक्त्वाथ दत्त्वा वा यः श्राद्धं कुरुतेल्पधीः । स्वाध्यायं पितरस्तस्य यावत्संवत्सरं नृप । व्यर्थश्राद्धफलाः संतः पीड्यंते क्षुत्पिपासया

அரசே! சிராத்தத்தில் உண்டபின்போ அல்லது சிராத்தம் அளித்தபின்போ, குறைந்த அறிவால் மீண்டும் அதை விதி தவறி செய்வானின் பித்ருக்கள் ஒரு வருடம் முழுதும் அந்தச் சிராத்தப் பயனின்றி பசி தாகத்தால் வாடுகின்றனர்।

Verse 19

श्राद्धे भुक्त्वाऽथ दत्त्वा वा यः श्राद्धं मानवाधमः । ग्रामातरं प्रयात्यत्र तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

சிராத்தத்தில் உண்டபின்போ அல்லது சிராத்தம் அளித்தபின்போ, அங்கிருந்து வேறு கிராமத்திற்குச் செல்லும் கீழ்மகனின் அந்தச் சிராத்தம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 20

ब्राह्मणेन न भोक्तव्यं समायाते निमंत्रणे । अथ भुंक्ते च यो मोहात्स प्रयाति ह्यधोगतिम्

புதிய அழைப்பு வந்த நேரத்தில் பிராமணன் உணவு கொள்ளக் கூடாது; மயக்கத்தால் உண்டுவிடுபவன் நிச்சயமாகத் தாழ்ந்த நிலைக்குச் செல்கிறான்।

Verse 21

यजमानेन च तथा न कार्यं भोजनं परम् । कुर्वंति ये नराः सर्वे ते यांति नरकं ध्रुवम्

யஜமானன் (சிராத்தம் செய்பவன்) அதன் பின் வேறு உணவை உண்ணக் கூடாது. அப்படிச் செய்பவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.

Verse 22

श्राद्धे भुक्त्वाऽथ दत्त्वा वा श्राद्धं यो युद्धमाचरेत् । असंदिग्धं हि तच्छ्राद्धं स मन्दो व्यर्थतं नयेत्

சிராத்தத்தில் உண்டு அல்லது சிராத்தம் அளித்த பின் யார் போர்/சண்டையில் ஈடுபடுகிறாரோ, அந்த மூடன் நிச்சயமாக அந்தச் சிராத்தத்தை வீணாக்குகிறான்.

Verse 23

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दोषानेतान्परित्यजेत् । श्राद्धभुग्यजमानश्च विशेषेण महीपते

ஆகையால், ஓ மஹீபதே, இக்குற்றங்களை எல்லா முயற்சியாலும் விட்டு விட வேண்டும்—சிறப்பாக சிராத்தம் உண்ணுபவனும் யஜமானனும் (செய்பவனும்).

Verse 218

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धनियमवर्णनंनामाष्टादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் சிராத்தகல்பத்தில் ‘சிராத்த நியம வர்ணனம்’ எனும் 218ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.