Adhyaya 178

Verse 1

लक्ष्मीरुवाच । एवं राज्यं मया प्राप्तं गौरीपूजा कृते विभो । सौभाग्यं परमं चैव दुर्लभं सर्वयोषिताम्

லக்ஷ்மி கூறினாள்—ஓ வல்லவனே! கௌரியைப் பூஜித்ததினால் நான் அரசாட்சியை அடைந்தேன்; எல்லா பெண்களுக்கும் அரிதான பரம சௌபாக்கியமும் பெற்றேன்।

Verse 2

न चापत्यं मया लब्धं तथापि परमेश्वर । तादृशेऽपि च सौभाग्ये तारुण्ये तादृशे स्थिते

ஆயினும், பரமேஸ்வரா! எனக்கு சந்ததி கிடைக்கவில்லை; இத்தகைய சௌபாக்கியமும் இளமையும் இருந்தும் அப்படியே உள்ளேன்।

Verse 3

दह्यामि तेन दुःखेन दिवानक्तं सुखं न मे । कस्यचित्त्वथ कालस्य दुर्वासा मुनिसत्तमः

அந்த துயரால் நான் எரிகிறேன்; பகலும் இரவும் எனக்கு இன்பம் இல்லை. பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசர் (அங்கு) வந்தார்।

Verse 4

आनर्ताधिपतेर्हर्म्यं संप्राप्तो गौरवाय सः । चातुर्मास्यकृते चैव मृत्तिकाग्रहणाय च

அவர் ஆனர்த்த அரசனின் அரண்மனைக்கு அந்த இல்லத்தின் பெருமைக்காக வந்தார்; சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் செய்யவும், புனித மண்ணை (ம்ருத்திகை) எடுக்கவும் வந்தார்।

Verse 5

ततः संपूजितो राज्ञा आनर्तेन यथाक्रमम् । दत्त्वार्घ्यं मधुपर्कं च ततः प्रोक्तं प्रणम्य च

பின்னர் ஆனர்த்த அரசன் முறையாக அவரை வழிபட்டான்; அர்க்யமும் மதுபர்க்கமும் அளித்து, பின் வணங்கி (அவன்) கூறினான்।

Verse 6

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते । नान्यो धन्यतमो लोके भूयोऽस्ति सदृशो मया

முனிவரே, உமக்கு வரவேற்பு; மீண்டும் உமக்கு மிகச் சிறந்த வரவேற்பு. உலகில் என்னைவிடப் பாக்கியசாலி யாருமில்லை; உமது வருகையைப் போன்ற நற்பேறு எனக்கே உண்டு.

Verse 7

यौ ते पादौ रजोध्वस्तौ केशैर्मे निर्मलीकृतौ । तद्ब्रूहि किंकरोम्यद्य गृहायातस्य ते मुने

உமது அந்த இரு பாதங்கள் தூசியால் மூடப்பட்டிருந்தன; நான் வணங்கி என் கூந்தலால் அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தினேன். இப்போது சொல்லுங்கள், முனிவரே, இன்று நீங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்தபோது நான் என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?

Verse 8

अपि राज्यं प्रयच्छामि का वार्तान्येषु वस्तुषु

நான் என் அரசையும் கூட அளிப்பேன்; பிற பொருட்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா?

Verse 9

दुर्वासा उवाच । चातुर्मासीविधानं ते करिष्ये नृप मंदिरे । मृत्तिकाग्रहणं तावच्छुश्रूषा क्रियतां मम । स तथेति प्रतिज्ञाय मामूचे पार्थिवोत्तमः

துர்வாசர் கூறினார்—அரசே, உன் அரண்மனையில் நான் சாத்துர்மாஸ்ய விதானத்தை அனுஷ்டிப்பேன். புனித மண்ணை (ம்ருத்திகை) எடுக்கும் வரை எனக்கு சுஷ்ரூஷை (சேவை) செய்யப்படுக. அப்போது சிறந்த அரசன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து என்னிடம் கூறினான்.

Verse 10

शुश्रूषा चास्य कर्तव्या सर्व दैव वरानने । चातुर्मासीव्रतं यावद्देवतार्चनपूर्वकम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே, சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் நீடிக்கும் வரை—தேவர்களின் அர்ச்சனையுடன் தொடங்கி—அவருக்கு எல்லா விதத்திலும் சுஷ்ரூஷை (சேவை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

बाढमित्येवमुक्त्वाथ मया सर्वमनुष्ठितम् । शुश्रूषार्हं च यत्कर्म दुहितेव पितुर्यथा

“அப்படியே” என்று கூறி, பின்னர் அனைத்தையும் நான் முறையாக நிறைவேற்றினேன். மேலும் சேவைக்குரிய செயல்கள் எவை இருந்தனவோ, அவற்றைத் தந்தையைப் பணிவிடை செய்யும் மகள்போல் செய்தேன்।

Verse 12

चातुर्मास्यां व्यतीतायां यदा संप्रस्थितो मुनिः । तदा प्रोवाच मां तुष्टः पुत्रि किं करवाणि ते

சாதுர்மாஸம் முடிந்தபின் முனிவர் புறப்படத் தயாரானபோது, மகிழ்ந்து அவர் என்னிடம் கூறினார்—“மகளே, உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 13

ततः स भगवान्प्रोक्तः प्रणिपत्य मया मुहुः । अपत्यं नास्ति मे ब्रह्मंस्तेन दह्याम्यहर्निशम्

அப்போது நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி அந்தப் புனிதரிடம் கூறினேன்—“ஓ பிராமணரே, எனக்கு பிள்ளை இல்லை; அதனால் நான் பகலும் இரவும் எரிகிறேன்.”

Verse 14

ईदृशे सति राज्ञोऽपि यौवने च महत्तरे । तत्त्वं वद मुनिश्रेष्ठ येन स्यान्मम संततिः

“அரசன் மிகுந்த இளமையில் இருந்தும் நிலைமை இப்படியே உள்ளது. முனிவர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு சந்ததி கிடைக்கச் செய்யும் உண்மையான வழியைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 15

व्रतेन नियमेनाथ दानेन च हुतेन च । ततः स सुचिरं ध्यात्वा मामुवाच स्मयन्निव

“விரதத்தால், நியம-கட்டுப்பாட்டால், தானத்தால், மேலும் அக்னியில் ஹோம ஆஹுதிகளால்…” என்று கூறி, அவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து, மென்மையான புன்னகையுடன் என்னிடம் உரைத்தார்।

Verse 16

अन्यदेहांतरे पुत्रि त्वया गौरी प्रपूजिता । तप्ताभिर्वालुकाभिः सा मृत्युकाल उपस्थिते

அவன் கூறினான்—மகளே, முன்னொரு பிறவியில் மரணவேளை நெருங்கியபோது நீ சூடாக்கிய மணற்கண்களால் கௌரியை முறையாகப் பூஜித்தாய்।

Verse 17

तद्भक्त्या लब्धराज्यापि दाहेन परियुज्यसे । गौरी यत्तापसंयुक्ता बालुकाभिः कृता त्वया

அந்த பக்தியால் அரசாட்சி பெற்றாலும் நீ எரிச்சல் வேதனையால் வாடுகிறாய்; ஏனெனில் நீ வெப்பத்துடன் சேர்ந்த மணலால் கௌரிமூர்த்தியை உருவாக்கினாய்।

Verse 18

न देवो विद्यते काष्ठे पाषाणे मृत्तिकासु च । भावेषु विद्यते देवो मन्त्रसंयोगसंयुतः

தெய்வம் இயல்பாகவே மரத்திலும் கல்லிலும் மண்ணிலும் இல்லை; உரிய மந்திரச் சேர்க்கையுடன் கூடிய பக்தி-பாவத்திலே தெய்வம் வெளிப்படும்।

Verse 19

भावभक्तिसमा युक्ता मंत्रसंयोजनेन च । देवी मन्त्रसमायाता त्वया वालुकयाऽर्चिता

உள்ளத்தின் பக்தி-பாவமும் உரிய மந்திரச் சேர்க்கையும் கொண்டு, மந்திரத்தால் சன்னிதியான தேவியை நீ மணலால் அர்ச்சித்தாய்।

Verse 21

वृषस्थे भास्करे पश्चात्तस्या उपरि स्रावि यत् । जलयन्त्रं दिवारात्रं धारयस्व प्रयत्नतः

பின்னர் சூரியன் ரிஷப ராசியில் புகும் போது, அவளின் மேல் பகல்-இரவு இடையறாது நீர்த் துளி சொரியுமாறு நீர்யந்திரத்தை கவனமாக வைத்திரு।

Verse 22

ततो यथायथा तस्याः शीतभावो भविष्यति । तथातथा च ते दाहः शांतिं यास्यत्यहर्निशम्

அவளின் குளிர்ச்சித் தன்மை எவ்வெவ்வாறு அதிகரிக்கிறதோ, அவ்வவ்வாறு உன் எரிச்சல் வேதனையும் அதே அளவில் பகல்-இரவு அமைதியடையும்।

Verse 23

दाहांते भविता गर्भस्ततः पुत्रमवाप्स्यसि । राज्यभारक्षमं शूरं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

உன் எரிச்சல் துன்பம் முடிவுற்ற பின் நீ கருவுறுவாய்; அதன் பின் ஒரு மகனைப் பெறுவாய்—வீரன், அரசுப் பாரத்தைத் தாங்க வல்லவன், மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்।

Verse 24

अन्यापि कामिनी यात्र एवं तां पूजयिष्यति । ज्येष्ठे मासे तथा सापि यथा त्वं प्रभविष्यति

வேறு எந்தப் பெண்ணும் இவ்விதமாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்து, இதே முறையில் அவளை வழிபட்டால், அவளும் ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் நீ பெறுவது போலவே வளமும் வெற்றியும் அடைவாள்।

Verse 25

लक्ष्मीरुवाच । ततो मया पुनः प्रोक्तो भगवान्स मुनीश्वरः । मानुषत्वे न मे रागो विरक्तिर्महती स्थिता

லக்ஷ்மி கூறினாள்: அப்போது நான் மீண்டும் அந்த முனிவர்களில் சிறந்த பகவானிடம் சொன்னேன்—‘மனித நிலையின்மேல் எனக்கு ஆசை இல்லை; எனுள் மகத்தான வைராக்யம் நிலைத்துள்ளது।’

Verse 26

नदीवेगोपमं दृष्ट्वा जीवितंसर्वदेहिनाम् । तन्मे वद महाभाग यत्किंचिद् व्रतमुत्तमम्

அனைத்து உடலுடையோரின் வாழ்வு நதியின் வேகமான ஓட்டம் போன்றது எனக் கண்டு, ஓ மகாபாகா, எதுவாயினும் ஒரு சிறந்த விரதத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 27

मानुषत्वं न येन स्यात्सम्यक्चीर्णेन सद्द्विज । ततः स सुचिरं ध्यात्वा मामाह परमेश्वर

ஹே சத்த்விஜ பிராமணரே! முறையாகச் செய்தால் மீண்டும் மனித நிலையிற்கு திரும்ப வேண்டாதபடி செய்யும் விரதம் எது? அதை எனக்குச் சொல்வீராக. அப்போது பரமேஸ்வரர்போன்ற முனிவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து எனக்குச் சொன்னார்.

Verse 28

अस्ति पुत्रि व्रतं पुण्यं गौरी तुष्टिकरं परम् । येन चीर्णेन वै सम्यग्योषिद्देवत्वमाप्नुयात्

மகளே! தேவீ கௌரியை மிகுந்த மகிழ்விப்பதான ஒரு புண்ணிய விரதம் உள்ளது. அதை முறையாக அனுஷ்டித்தால் பெண் தெய்வநிலையை அடையலாம்.

Verse 29

गोमयाख्या महादेवी कृता वै गोमयेन सा । ततो गोलोकमापन्नाः सर्वास्ता वरवर्णिनि

‘கோமயா’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த மகாதேவி கோமயத்தால் (மாட்டுசாணத்தால்) உருவாக்கப்பட்டாள். பின்னர், ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் கோலோகத்தை அடைந்தனர்.

Verse 30

तां त्वं कुरुष्व कल्याणि येन देवत्वमाप्स्यसि । ततो मया पुनः प्रोक्तः स मुनिः सुरसत्तम

ஓ கல்யாணியே! நீ அந்த விரதத்தைச் செய்; அதனால் நீ தெய்வநிலையை அடைவாய். பின்னர், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே, நான் மீண்டும் அந்த முனிவரிடம் கூறினேன்.

Verse 31

कस्मिन्काले प्रकर्तव्या विधिना केन सन्मुने । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि येन तां प्रकरोम्यहम्

ஓ நல்ல முனிவரே! இதை எந்தக் காலத்தில் செய்ய வேண்டும், எந்த விதிமுறையால்? நான் அதைச் செய்யும்படி அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 32

दुर्वासा उवाच । नभस्ये चासिते पक्षे तृतीयादिवसे स्थिते । प्रातरुत्थाय पश्चाच्च भक्षयेद्दंतधावनम्

துர்வாசர் கூறினார்—நபஸ்ய மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில் திதி மூன்றாம் நாள் வந்தபோது, காலையில் எழுந்த பின் பற்கள் துலக்கும் தந்ததாவனம் (தாது/மஞ்சனம்) மட்டுமே உணவாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 33

ततश्च नियमं कृत्वा उपवाससमुद्भवम् । गौरीनामसमुच्चार्य श्रद्धापूतेन चेतसा

பின்னர் நோன்பிலிருந்து தோன்றும் நியம-விரதத்தை ஏற்று, கௌரியின் நாமத்தை உச்சரித்து, பக்தியால் தூய்மையான மனத்துடன் ஒழுக்கமாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 34

ततो निशागमे प्राप्ते कृत्वा गौरीचतुष्टयम् । मृन्मयं यादृशं चैव तदिहैकमनाः शृणु

பின்னர் இரவு வந்தபோது கௌரியின் நான்கு வடிவங்களை உருவாக்கி, அவை மண்ணால் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை ஒருமுக மனத்துடன் இங்கே கேள்।

Verse 35

एका गौरी प्रकर्तव्या पंचपिंडा यथोदिता । प्रहरेप्रहरे प्राप्ते तासु पूजां समाचरेत् । यैर्मंत्रैस्तान्निबोध त्वमेकैकस्याः पृथक्पृथक्

ஒரு கௌரி உருவம் கூறிய விதமாக ஐந்து மண்-பிண்டங்களால் செய்யப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு பிரஹரமும் வந்தபோது அவற்றிற்கு பூஜை செய்ய வேண்டும். இப்போது ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்தனியாக எந்த மந்திரங்களால் வணங்க வேண்டும் என்பதை அறிக।

Verse 36

हिमाचलगृहे जाता देवि त्वं शंकरप्रिये । मेनागर्भसमुद्भूता पूजां गृह्ण नमोस्तु ते

தேவி! நீ ஹிமாசலன் இல்லத்தில் பிறந்தவள், சங்கரனின் பிரியமானவள், மேனையின் கருவிலிருந்து தோன்றியவள்—இந்த பூஜையை ஏற்றருள்வாய்; உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 37

धूपं दद्यात्ततश्चैव कर्पूरं श्रद्धया सह । रक्तसूत्रेण दीपं च घृतेन परिकल्पयेत्

பின்பு நம்பிக்கையுடன் தூபமும் கற்பூரமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் நெய்யால் சிவப்பு நூல் திரியுடன் விளக்கை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 38

जातिपुष्पैः समभ्यर्च्य नैवेद्ये मोदकान्न्यसेत् । रक्तवस्त्रेण संछाद्य अर्घ्यं दत्त्वा ततः परम्

மல்லிகை (ஜாதி) மலர்களால் முறையாக அர்ச்சித்து நைவேத்யமாக மோதகங்களை வைக்க வேண்டும்; பின்னர் சிவப்பு துணியால் மூடி, அதன் பின் அர்க்யம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 39

यस्य वृक्षस्य पुष्पं च तस्य स्याद्दन्तधावनम् । मातुलिंगेन तस्यास्तु मन्त्रेणानेन भक्तितः

எந்த மரத்தின் மலர் அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, அதே மரத்திலிருந்து பல் துலக்கத் தந்தக்கட்டை எடுக்க வேண்டும்; மேலும் மாதுளிங்கம் (சிட்ரன்) கொண்டு, இந்த மந்திரத்தால் பக்தியுடன் அவளுக்குச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

अर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नेन गन्धपुष्पाक्षतान्वितम् । शंकरस्य प्रिये देवि हिमाचलसुते शुभे । अर्घ्यमेनं मया दत्तं प्रतिगृह्ण नमोऽस्तु ते

மிகுந்த கவனத்துடன் நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதம் (அரிசி) உடன் அர்க்யம் செலுத்த வேண்டும்— சங்கரனுக்குப் பிரியமானவளே, ஹிமாசலப் புதல்வியே, மங்கள தேவியே! இந்த அர்க்யத்தை நான் அர்ப்பணித்தேன்; ஏற்றருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 41

तदेव प्राशनं कुर्यात्ततः कायविशुद्धये । प्रहरांते च संपूज्य अर्धनारीश्वरं ततः

பின்பு உடல் தூய்மைக்காக அதே பிரசாதத்தை உண்ண வேண்டும்; மேலும் பிரஹரத்தின் முடிவில் முறையாகப் பூஜித்து, அதன் பின் அர்த்தநாரீஸ்வரரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 42

सुरभ्या पूजयेद्भक्त्या मन्त्रेणानेन पार्वति । वाममर्धं शरीरस्य या हरस्य व्यवस्थिता । सा मे पूजां प्रगृह्णातु तस्यै देव्यै नमोऽस्तु ते

நறுமணப் பொருட்களுடன் பக்தியால் இம்மந்திரத்தால் பார்வதியைப் பூஜிக்க வேண்டும்—ஹரனுடைய உடலில் இடப்பாதியாக நிலைபெற்ற அந்த தேவி என் பூஜையை ஏற்றருள்க; அந்த தேவிக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 43

अगरुं च ततो भक्त्या धूपं दद्यात्तथा शुभे । नैवेद्ये गुणकांश्चैव नालिकेरेण चार्घकम्

பின்னர், ஓ மங்களமானவளே, பக்தியுடன் அகுருவைத் தூபமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நைவேத்யமாக குணகா இனிப்பைச் சமர்ப்பித்து, தேங்காயால் அர்க்யத்தைத் தயாரித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 44

मन्त्रेणानेन दातव्यं तदेव प्राशनं स्मृतम् । अर्धनारीश्वरौ यौ च संस्थितौ परमेश्वरौ

இம்மந்திரத்தாலேயே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதையே பிரசாதமாக உண்ணுதல் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அர்த்தநாரீஸ்வரராக நிலைபெற்ற பரமேஸ்வரரை நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 45

अर्घ्यो मे गृह्यतां देवौ स्यातं सर्वसुखप्रदौ । तृतीये प्रहरे प्राप्ते शतपत्र्या प्रपूजयेत्

‘ஓ தெய்வத் தம்பதியரே! என் அர்க்யத்தை ஏற்றருளுங்கள்; நீங்கள் இருவரும் எல்லாச் சுகங்களையும் அருள்வீராக.’ மூன்றாம் பிரஹரம் வந்தபோது சதபத்ரீ மலரால் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 46

उमामहेश्वरौ देवौ मंत्रेणानेन पूजयेत्

இம்மந்திரத்தால் உமா-மஹேஸ்வரராகிய தெய்வத் தம்பதியரைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 47

उमामहेश्वरौ देवौ यौ तौ सृष्टिलयान्वितौ । तौ गृह्णीतामिमां पूजां मया दत्तां प्रभक्तितः

உமா மற்றும் மகேஸ்வரர்—படைப்பு, பிரளயத்தை ஆளும் தெய்வத் தம்பதி—என் ஆழ்ந்த பக்தியால் அர்ப்பணித்த இப்பூஜையை ஏற்றருள்க।

Verse 48

गुग्गुलोत्थं ततो धूपं नैवेद्यं घारिकात्मकम् । जातीफलेन चार्घ्यं च तदेव प्राशनं स्मृतम्

பின்னர் குக்குலுவில் இருந்து செய்யப்பட்ட தூபத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நைவேத்யமாக ‘காரிகா’ வகை உணவை வைக்க வேண்டும்; அர்க்யம் ஜாதிபலம் (ஜாதிக்காய்) கொண்டு செய்ய வேண்டும்—அதே பிரசாதமாக உண்ணப்பட வேண்டும் என கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 49

ततश्चार्घ्यः प्रदातव्यो मंत्रेणानेन भक्तितः । ग्रंथिचूर्णेन धूपं च अर्घ्यं मदनजं फलम्

அதன்பின் பக்தியுடன் இம்மந்திரத்தால் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். தூபம் ‘கிரந்தி’ பொடியால் செய்யப்பட வேண்டும்; அர்க்யத்தில் மதனஜ (காமன்-பிறந்த) கனியும் சேர்க்க வேண்டும்।

Verse 50

तदेव प्राशनं कार्यं ततः कायविशुद्धये

அதே பிரசாதத்தை உண்ண வேண்டும்; அதனால் உடல் தூய்மையடையும்।

Verse 52

चतुर्थे प्रहरे प्राप्ते तां गौरीं पंचपिंडिकाम् । भृंगराजेन संपूज्य मंत्रेणानेन भक्तितः

நான்காம் பிரஹரம் வந்தபோது, அந்த கௌரியை ‘பஞ்சபிண்டிகா’ ரூபமாகக் கொண்டு, ப்ரிங்கராஜம் கொண்டு நன்கு பூஜித்து, இம்மந்திரத்தால் பக்தியுடன் ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 53

पृथिव्यादीनि भूतानि यानि प्रोक्तानि पंच च । पंचरूपाणि देवेशि पूजां गृह्ण नमोऽस्तु ते

பூமி முதலான ஐந்து பூதங்கள் என உரைக்கப்பட்டவை, தேவேசி, அவையே உன் பஞ்சரூபங்கள். இப்பூஜையை ஏற்றருள்வாய்; உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 54

नैवेद्ये घृतपूपांश्च दद्याद्देव्याः प्रभक्तितः । ग्रंथिचूर्णेन धूपं च ह्यर्घ्यं मदनजं फलम् । तदेव प्राशनं कार्यमर्घ्यमंत्रमिदं स्मृतम्

ஆழ்ந்த பக்தியுடன் தேவிக்கு நைவேத்யமாக நெய்யில் செய்த பூபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மணமுள்ள கட்டிச் சூர்ணத்தால் தூபம் அளித்து, காதல்-பிறந்த கனியுடன் அர்க்யம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதையே பிரசாதமாக பக்தியுடன் உண்ண வேண்டும்; இதுவே அர்க்ய-மந்திர விதி என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 55

पंचभूतमयी देवी पंचधा या व्यवस्थिता । अर्घ्यमेनं मया दत्तं सा गृह्णातु सुरे श्वरी

பஞ்சபூதமயி தேவியே, பஞ்சவிதமாக நிலைபெற்ற சுரேஸ்வரியே—நான் அளித்த இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 56

एवं सर्वा निशा सा च गीतवाद्यादिनिःस्वनैः । तासां चैवाग्रतो नेया नैव निद्रां समाचरेत्

இவ்வாறு முழு இரவும் பாடல், வாத்திய நாதங்களுடன் கழிய வேண்டும். அவர்களின் முன்னிலையிலேயே இருந்து, உறக்கத்தில் ஈடுபடக் கூடாது.

Verse 57

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । स्नात्वा संपूजयेद्विप्रं सह पत्न्या प्रभक्तितः

பின்னர் தூய காலைவேளையில், சூரியமண்டலம் உதயமானபோது, நீராடி, பக்தியுடன் பிராமணரை அவருடைய மனைவியுடன் சேர்த்து மரியாதையுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 58

वस्त्रैराभरणैश्चैव स्वशक्त्या नृपनंदिनि । गौर्यै भक्ष्यं च दातव्यं मिष्टान्नेन शुचिस्मिते

அரசகுமாரியே, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தூய புன்னகையுடையவளே, கௌரிக்கு உணவுப் பொருள்களும் இனிய மிஷ்டான்னமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 59

ततः करेणुमानीय वडवां वा सुमध्यमे । गौरीचतुष्टयं तच्च समारोप्य तथोपरि

பின்பு, அழகிய இடையுடையவளே, பெண் யானையையோ அல்லது குதிரிமாதையையோ கொண்டு வந்து, அதன் மேல் கௌரியின் நான்கு வடிவங்களான அந்தத் தொகுதியை முறையாக மேலே நிறுவ வேண்டும்।

Verse 60

गीतवादित्रशब्देन वेदध्वनियुतेन च । नद्यां वाऽथ तडागे वा वाप्यां वाथ परिक्षिपेत्

பாடலும் வாத்தியங்களின் ஒலியும், வேத ஒலியுடன் சேர்ந்து, அதை நதியிலோ குளத்திலோ அல்லது நீர்த்தேக்கத்திலோ முறையாக மூழ்கடித்து விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 61

मंत्रेणानेन सद्भक्त्या तवेदं वच्मि सुन्दरि

அழகியவளே, இந்த மந்திரத்தால் உண்மையான பக்தியுடன் நான் இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 62

आहूतासि मया देवि पूजितासि मया शुभे । मम सौभाग्यदानाय यथेष्टं गम्यतामिति

தேவியே, நீ என்னால் ஆஹ்வானிக்கப்பட்டாய்; மங்களமயமானவளே, நீ என்னால் பூஜிக்கப்பட்டாய். எனக்கு சௌபாக்கியம் அருளுவதற்காக—இப்போது உன் விருப்பப்படி புறப்படுவாயாக।

Verse 63

लक्ष्मीरुवाच । एवं मया कृता देव सा तृतीया यथोदिता । नभस्ये मासि संप्राप्ते भक्त्या परमया विभो

லக்ஷ்மி கூறினாள்—ஓ தேவா! விதிப்படி நான் அந்தத் த்ருதியா விரதத்தைச் செய்தேன். நபஸ்ய மாதம் வந்தபோது, ஓ விபோ, பரம பக்தியுடன் அதை அனுஷ்டித்தேன்.

Verse 64

द्वितीये च तथा प्राप्ते तृतीये च विशेषतः । यावत्पश्यामि प्रत्यूषे तावद्गौरीचतुष्टयम् । जातं रत्नमयं तच्च मया यत्परिपूजितम्

இரண்டாம் நாளும் வந்தது; குறிப்பாக மூன்றாம் நாள் வந்தபோது, விடியற்காலையில் நான் கௌரியின் நான்கு திருமேனிகளையும் தரிசித்தேன். அந்த வடிவு ரத்தினமய ஒளியால் பிரகாசித்தது; நான் பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்தேன்.

Verse 65

प्रस्थितां मां नदीतीरमुद्दिश्य च विसर्जनम् । करिष्यामीति सा प्राह व्यक्तीभूता सुरेश्वरी

விசர்ஜனம் செய்ய நதிக்கரையை நோக்கி நான் புறப்பட்டபோது, தெளிவாக வெளிப்பட்ட சுரேஸ்வரி தேவி கூறினாள்—“அங்கேயே உன்னால் விசர்ஜனம் செய்யவைக்கிறேன்.”

Verse 66

मा पुत्रि जलमध्येऽत्र मम मूर्तिचतुष्टयम् । परिभावय मद्वाक्यं श्रुत्वा चैव विधीयताम्

“மகளே! இங்கே நீரின் நடுவில் என் நான்கு திருமேனிகளையும் மூழ்கடிக்காதே. என் சொல்லை நன்கு சிந்தி; கேட்டபின் முறையாகச் செய்.”

Verse 67

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स्थापय त्वं च मा क्षिप । अक्षयं जायते येन सर्वस्त्रीणां हिताय च

“ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில் இவற்றை நிறுவு; எறிந்து விடாதே. இவ்வாறு செய்தால் அழியாத புண்ணியப் பயன் உண்டாகி, எல்லா பெண்களுக்கும் நலமாகும்.”

Verse 68

त्वं प्रार्थय वरं सर्वं ददाम्यहमिहार्चिता । अभ्यर्चिता गिरिसुता मया प्रोक्ता सुरेश्वरी

தேவி, நீ வேண்டுகின்ற எந்த வரமாயினும், இங்கே வழிபடப்பட்ட நான் அதனை முழுவதும் அருள்வேன்—என்று, என்னால் நன்கு ஆராதிக்கப்பட்ட தேவேஸ்வரி கிரிசுதா உரைத்தாள்.

Verse 69

यदि यच्छसि मे देवि वरं तुष्टा सुरेश्वरि । तदहं मानुषे गर्भे मा भूयासं कथंचन

தேவி, சுரேஸ்வரி, நீ மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளிப்பாயானால், நான் எவ்விதத்திலும் மீண்டும் மனித கருவில் புகாதிருக்க வேண்டும்.

Verse 70

भर्त्ता भवतु मे विष्णुः शाश्वताभीष्टदः सदा । नान्यत्किंचिदभीष्टं मे राज्यं त्रिदिवशोभनम्

என் கணவராக விஷ்ணுவே இருக்கட்டும்—நித்தியன், என்றும் வேண்டியதை அருள்பவன். எனக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம்; விண்ணைப் போல ஒளிரும் அரசாட்சியும் வேண்டாம்.

Verse 71

अन्यापि कुरुते या च व्रतमेतत्समाहिता । सर्वैर्त्रतैर्यथातुष्टिस्तथा देवि प्रजायते

தேவி, வேறு எந்தப் பெண்ணும் ஒருமனத்துடன் இந்த விரதத்தைச் செய்தால், எல்லா விரதங்களாலும் கிடைக்கும் திருப்தியும் அருளும் அவளுக்கே அதுபோல உண்டாகும்.

Verse 72

तथा तस्याः प्रकर्तव्यमकेनानेन पार्वति । तथेति गौरी मामुक्त्वा ततश्चादर्शनं गता

பார்வதி, அவளுக்காக இதே வழியினாலே செய்ய வேண்டும். ‘ததாஸ்து’ என்று கௌரி என்னிடம் சொல்லி, பின்னர் கண்மறைந்து சென்றாள்.

Verse 73

सा देवी च मया तत्र तच्च गौरीचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे शुभे संस्थापितं विभो

அப்போது, ஓ விபோ, நான் அங்கே அந்தப் புனிதமான ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்திரத்தில் தேவியையும் கௌரியின் நான்கு வடிவங்களையும் பிரதிஷ்டை செய்தேன்।

Verse 74

तत्प्रभावान्मया लब्धो भर्त्ता त्वं परमेश्वर । शाश्वतश्चाक्षयश्चैव मुखप्रेक्षश्च सर्वदा

அதன் புண்ணியப் பிரபாவத்தால், ஓ பரமேஸ்வரா, உம்மையே நான் என் கணவராகவும் ஆண்டவனாகவும் பெற்றேன்—நீர் நித்தியமும் அழிவிலாதவரும்; நான் எப்போதும் உமது முகதரிசனம் பெறுவேனாக।

Verse 75

एतत्त सर्वमाख्यातं यत्पृष्टास्मि सुरेश्वर । सत्येनानेन देवेश तव पादौ स्पृशाम्यहम्

ஹே சுரேஸ்வரா, என்னிடம் எவ்வாறு கேட்டார்களோ அவ்வாறே அனைத்தையும் நான் உரைத்தேன். ஹே தேவேசா, இந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் உமது திருவடிகளை நான் பணிவுடன் தொடுகிறேன்।

Verse 76

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः शंखचक्रगदाधरः । विहस्याथ महालक्ष्मीं तामुवाच प्रहर्षितः । मुहुर्मुहुः समालिंग्य वक्षसश्चोपरि स्थिताम्

சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டுச் சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய ஆண்டவன் புன்னகைத்தான்; பின்னர் மகிழ்ந்து, தன் மார்பில் தங்கியிருந்த மகாலக்ஷ்மியை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்தவாறே அவளிடம் உரைத்தான்।

Verse 77

साधुमाधु महाभागे सत्यमेतत्त्वयोदितम् । जानतापि मया पृष्टा भवतीं वरवर्णिनि

நன்று, நன்று, ஓ மகாபாக்யவதியே! நீ கூறியது உண்மையே. ஓ அழகிய வர்ணமுடையவளே, நான் அறிந்திருந்தும் உன்னிடம் கேட்டேன்।

Verse 78

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । चतुर्भुजा यथा गौरी संजाता पंचपिंडिका

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கமாகச் சொன்னேன். கௌரி எவ்வாறு நான்கு கரங்களுடன் தோன்றி, பஞ்சபிண்டிகா ரூபமாக வெளிப்பட்டாளோ அதையும் கூறினேன்.

Verse 79

यश्चैतत्पठते भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । न स लक्ष्म्या विमुच्येत न च दौर्भाग्यमाप्नुयात्

எவன் மனிதன் காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் இதை ஓதுகிறானோ, அவன் லக்ஷ்மியால் ஒருபோதும் விலகப்படான்; துர்பாக்கியமும் அவனை அணுகாது.

Verse 80

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पठनीयमिदं शुभम् । आख्यानं गौरिकं विप्रा यन्मया परिकीर्तितम्

ஆகையால், ஓ விப்ரர்களே, நான் உரைத்த இந்த மங்களமான ‘கௌரி’ ஆக்யானத்தை முழு முயற்சியுடன் அவசியம் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 91

उमामहेश्वरौ देवौ सर्वकामसुखप्रदौ । गृह्णीतामर्घ्यमेतं मे दयां कृत्वा महत्तमाम्

ஓ தேவியான உமா, ஓ மகேஸ்வர தேவா, நீங்கள் எல்லா விருப்பங்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பவர்கள்; மிகுந்த கருணை செய்து என் இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருளுங்கள்.

Verse 178

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पंचपिंडिकागौर्युत्पत्तिमाहात्म्य वर्णनंनामाष्टसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பஞ்சபிண்டிகா கௌரி உற்பத்தி மாஹாத்ம்யம்’ எனும் விளக்கம் என்ற பெயருடைய நூற்று எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.