Adhyaya 171

Verse 1

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु विश्वामित्रो महामुनिः । तां शक्तिं व्यर्थतां प्राप्तां ज्ञात्वा कोपसमन्वितः

சூதர் கூறினார்—அதே வேளையில் மகாமுனி விஸ்வாமித்ரர் தமது சக்தி வீணானதை அறிந்து கோபம் நிறைந்தார்.

Verse 2

मुमोच तद्वधार्थाय ब्रह्मास्त्रं सोऽभिमंत्रितम् । तस्य संहितमात्रस्य प्रस्वनः समजायत

அந்த வதத்திற்காக அவர் மந்திரத்தால் ஆற்றலூட்டப்பட்ட பிரம்மாஸ்திரத்தை விடுத்தார்; அதன் ஸந்தானம் மட்டுமே நிகழ்ந்ததும் பயங்கர முழக்கம் எழுந்தது.

Verse 3

ततश्चोल्काः प्रभूताश्च प्रयांति च नभस्तलात् । ततः कुन्ताः शक्तयश्च तोमराः परिघास्तथा

அப்போது வான்மண்டலத்தில் எண்ணற்ற எரியும் உல்கைகள் பாய்ந்தன; அதன் பின் குந்தங்கள், சக்திகள், தோமரங்கள், பரிகங்கள் (இரும்புத் தண்டுகள்) வரிசையாகத் தோன்றின.

Verse 4

भिंडिपाला गदाश्चैव खड्गाश्चैव परश्वधाः । बाणाः प्रासाः शतघ्न्यश्च शतशोऽथ सहस्रशः

பிண்டிபாலங்கள், கதைகள், வாள்கள், கோடாரிகள்; அம்புகள், ஈட்டிகள், சதக்னிகளும்—முதலில் நூற்றுக்கணக்காகவும், பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் எறியப்பட்டன.

Verse 5

वसिष्ठोऽपि परिज्ञाय प्रेषितं गाधिसूनुना । ब्रह्मास्त्रं मृत्यवे तेन शुचिर्भूत्वा ततः परम्

காதியின் புதல்வன் (விசுவாமித்ரன்) மரணத்திற்காகப் பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவினான் என்பதை வசிஷ்டர் உணர்ந்து, முதலில் தம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி, பின்னர் அதை அடக்க முன்னே சென்றார்.

Verse 6

इषीकां च समादाय ब्रह्मास्त्रं तत्र योजयन् । अब्रवीद्गाधिपुत्राय स्वस्त्यस्तु तव पार्श्वतः

ஒரு இஷீகா (நாணல்) எடுத்து அதில் பிரம்மாஸ்திரத்தை அங்கே பொருத்தி, காதியின் புதல்வனிடம்—“உன் அருகில் மங்கலம் நிலவுக” என்று கூறினார்.

Verse 7

हन्यतामस्त्रमेतद्धिमम वाक्यादसंशयम् । ततस्तेन हतं तच्च ब्रह्मास्त्रं तत्समुद्भवम्

அவர் கூறினார்—“என் சொல்வலத்தால், ஐயமின்றி, இந்த ஆயுதம் நிச்சயமாக அழியட்டும்.” அப்பொழுது அந்த வாக்கின் சக்தியால் அந்தப் பிரம்மாஸ்திரமும் அதிலிருந்து எழுந்த அனைத்தும் அழிந்தன.

Verse 8

वज्रास्त्रं च ततो मुक्तं वज्रास्त्रेण विनाशितम् । यद्यदस्त्रं क्षिपत्येष विश्वामित्रः प्रकोपितः

அப்போது வஜ்ராஸ்திரம் விடப்பட்டது; வஜ்ராஸ்திரத்தாலேயே அது அழிந்தது. கோபமுற்ற விஸ்வாமித்ரர் எவ்வெவ்வஸ்திரத்தை எறிந்தாரோ,

Verse 9

तत्तद्धंति वसिष्ठस्तु मंत्रस्य च प्रभावतः । एतस्मिन्नेव काले तु क्षुभितो मकरालयः

அந்தந்த அஸ்திரங்களை வஸிஷ்டர் மந்திரத்தின் பேராற்றலால் ஒன்றொன்றாக அழித்தார். அதே நேரத்தில் மகரங்களின் ஆலயமான கடலும் கலங்கியது.

Verse 10

शीर्यंते गिरिशृंगाणि रक्तवृष्टिः परा स्थिता । प्रलयस्येव चिह्नानि संजातानि धरातले । किमकाले महानेष प्रलयः संभविष्यति

மலைச் சிகரங்கள் சிதறின; அச்சமூட்டும் இரத்தமழை பொழிந்தது. பூமியில் பிரளயத்தின் குறிகள் போலவே தோன்றின. ‘எந்த அசமயத்தில் இந்த மாபெரும் பிரளயம் நிகழும்?’

Verse 11

ततः पितामहं जग्मुः सर्वे देवाः सवासवाः । प्रोचुः प्रलयचिह्नानि यानि संति धरातले

அப்போது இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் பிதாமஹனான பிரம்மாவிடம் சென்று, பூமியில் தோன்றிய பிரளயக் குறிகளை அறிவித்தனர்.

Verse 12

ततो ब्रह्मा चिरं ध्यात्वा तानुवाच दिवौकसः । विश्वामित्र वसिष्ठाभ्यां युद्धमेतद्व्यवस्थितम्

பிறகு பிரம்மா நீண்ட நேரம் தியானித்து, விண்ணுலக வாசிகளிடம் கூறினார்— ‘இந்தப் போர் விஸ்வாமித்ரர் மற்றும் வஸிஷ்டர் இருவருக்கிடையே நிலைபெற்றது.’

Verse 13

दिव्यास्त्रसंभवं देवास्तेनैतद्व्याकुलं जगत्

ஓ தேவர்களே, திவ்யாஸ்திரங்கள் தோன்றியதனால் இம்முழு உலகமும் கலங்கியது।

Verse 14

तस्माद्गच्छामहे तत्र यावन्नो जायते क्षयः । सर्वेषामेव भूतानां दिव्यास्त्राणां प्रभावतः

ஆகையால் நமக்கு அழிவு நேருமுன் உடனே அங்கே செல்வோம்; திவ்யாஸ்திரங்களின் பிரபாவத்தால் எல்லா உயிர்களுக்கும் நாசம் ஏற்படலாம்।

Verse 15

ततोऽभिगम्य ते देशं यत्र तौ मुनिसत्तमौ । विचामित्रवसिष्ठौ तौ युध्यमानौ परस्परम्

பின்னர் அவர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்தனர்; அங்கே அந்த இரு முனிவர்சிறந்தோர்—விசுவாமித்ரரும் வசிஷ்டரும்—ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 16

ततः प्रोवाच तौ ब्रह्मा साम्ना परमवल्गुना । निवर्त्यतामिदं युद्धमेतद्दिव्यास्त्रसंभवम् । यावन्न प्रलयो भावि समस्ते धरणीतले

அப்போது பிரம்மா மிக இனிய சொற்களால் அவரிருவரையும் நோக்கி—‘திவ்யாஸ்திரங்களால் எழுந்த இந்தப் போரை நிறுத்துங்கள்; பூமியின் முழுத் தளத்திலும் பிரளயம் வருமுன்’ என்று கூறினார்।

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । नाहमस्त्रं प्रयुंजामि विश्वामित्रवधेच्छया । आत्मरक्षाकृते देव अस्त्रमस्त्रेण शामयन्

வசிஷ்டர் கூறினார்—‘ஓ தேவா, விசுவாமித்ரரை வதம் செய்யும் எண்ணத்தால் நான் ஆயுதம் செலுத்தவில்லை; தன்னைக் காக்க ஆயுதத்தை ஆயுதத்தாலேயே அடக்குகிறேன்।’

Verse 18

अयं मम विनाशाय केवलं चास्त्रमोक्षणम् । कुरुते निर्दयो ब्रह्मंस्तं निवारय सांप्रतम्

இந்த இரக்கமற்றவன் என் அழிவிற்காகவே ஆயுதங்களை விடுகிறான். ஓ பிரம்மனே, இவனை இப்போதே—உடனே—தடுத்து நிறுத்து.

Verse 19

ब्रह्मोवाच । विश्वामित्र मुनिश्रेष्ठ वसिष्ठं ब्राह्मणोत्तमम् । त्वं रक्ष मम वाक्येन तथा सर्वमिदं जगत्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவருள் சிறந்த விசுவாமித்ரரே, பிராமணர்களில் முதன்மையான வசிஷ்டரைப் பாதுகாப்பாயாக; என் ஆணையினால் இந்த முழு உலகத்தையும் காப்பாயாக.

Verse 20

अस्त्रमोक्षविरामं त्वं ब्रह्मर्षे कुरु सत्वरम्

ஓ பிரம்மரிஷியே, ஆயுதப் பிரயோகத்தை விரைவில் நிறுத்து.

Verse 21

विश्वामित्र उवाच । न मामेष द्विजं ब्रूते कथंचित्प्रपितामह । तस्मादेष प्रकोपो मे संजातोऽस्य वधोपरि

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—ஓ ப்ரபிதாமஹா, இவன் எவ்விதத்திலும் என்னை ‘த்விஜன்’ என்று ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஆகவே இவனை வதம் செய்யும் நோக்கில் என் கோபம் எழுந்தது.

Verse 22

तस्माद्वदतु देवेश मामेष ब्राह्मणं द्रुतम् । निवारयामि येनास्त्रं यदस्योपरि संधितम्

ஆகையால், ஓ தேவேசனே, இவன் விரைவில் என்னை ‘பிராமணன்’ என்று அழைக்கட்டும்; அப்பொழுது இவன்மேல் குறிவைக்கப்பட்ட ஆயுதத்தை நான் திரும்பப் பெறுவேன்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । त्वं वसिष्ठाधुना ब्रूहि विश्वामित्रं ममाज्ञया । ब्राह्मणो जायते तेन तव जीवस्य रक्षणम्

பிரம்மா கூறினார்—வசிஷ்டரே! என் ஆணையின்படி இப்போது விஸ்வாமித்ரனைப் பிராமணன் என அறிவியுங்கள். அதனால் அவன் பிராமணனாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவான்; உங்கள் உயிரும் காக்கப்படும்.

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । नाहं क्षत्रियसंजातं ब्राह्मणं वच्मि पद्मज । न वधे मम शक्तोऽयं कथंचित्क्षत्रियोद्भवः

வசிஷ்டர் கூறினார்—பத்மஜனே (பிரம்மா)! க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவனை நான் பிராமணன் என்று சொல்லமாட்டேன். இந்தக் க்ஷத்திரியப் பிறப்புடையவன் எவ்விதத்திலும் என்னை வதம் செய்ய வல்லவன் அல்ல.

Verse 25

ब्राह्म्यं तेजो न क्षा त्त्रेण तेजसा संप्रणश्यति । एवं ज्ञात्वा चतुर्वक्त्र यद्युक्तं तत्समाचर

பிராமண்யத் தேஜஸ் க்ஷாத்திரத் தேஜஸால் அழியாது. நான்முகனே! இதை அறிந்து உரியதையே செய்க.

Verse 26

ब्रह्मोवाच । विश्वामित्र द्विजश्रेष्ठ त्यक्त्वा दिव्यास्त्रसंभवम् । कुरु युद्धं वसिष्ठेन नो चेच्छप्स्यामहं च ते

பிரம்மா கூறினார்—விஸ்வாமித்ரரே, த்விஜச்ரேஷ்டரே! திவ்யாஸ்திரங்களின் துணையை விட்டு வசிஷ்டருடன் போர் செய்; இல்லையெனில் நானும் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்.

Verse 27

विश्वामित्र उवाच । दिव्यास्त्राणि च संत्यज्य मया वध्यः सुदुर्मतिः । किंचिच्छिद्रं समासाद्य त्वं गच्छ निजसंश्रयम्

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—நான் திவ்யாஸ்திரங்களை விட்டாலும், இந்தத் துர்மதி என் கையாலேயே வதம் செய்யப்படவேண்டும். சிறிதளவு வாய்ப்பு கிடைத்தவுடன் நீ உன் சொந்த அடைக்கலத்திற்குச் செல்.

Verse 28

सूत उवाच । बाढमित्येवमुक्ता च ब्रह्मलोकं गतो विधिः । विश्वामित्रवसिष्ठौ च सरस्वत्यास्तटे स्थितौ

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது விதாதா பிரம்மா ‘அப்படியே’ என்று கூறி பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார். விசுவாமித்ரரும் வசிஷ்டரும் சரஸ்வதியின் கரையில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 171

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये वसिष्ठविश्वामित्र युद्धे दिव्यास्त्रनिवर्तनवर्णनंनामैकसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், வசிஷ்ட–விசுவாமித்ரப் போரில் ‘திவ்யாஸ்திர நிவர்த்தன வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.