Adhyaya 5

Verse 1

। सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मणो वाक्यं विश्वामित्रो रुषान्वितः । पितामहमुवाचेदं पश्य मे तपसो बलम्

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்டவுடன் கோபம் நிறைந்த விஶ்வாமித்ரன் பிதாமஹனிடம் கூறினான்—“என் தவத்தின் வலிமையைப் பார்!”

Verse 2

याजयित्वा त्रिशंकुं तं विधिवद्दक्षिणावता । यज्ञेनात्रा नयिष्यामि पश्यतस्ते पितामह

அந்த திரிசங்குவை விதிப்படி, உரிய தக்ஷிணையுடன் யாகம் செய்யவைத்து, ஓ பிதாமஹனே! நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் இந்த யாகத்தால் அவனை ஸ்வர்கத்திற்குக் கொண்டு செல்வேன்.

Verse 3

एवमुक्त्वा द्रुतं गत्वा विश्वामित्रो धरातलम् । चकार याजने यत्नं त्रिशंकोः सुमहात्मनः

இவ்வாறு கூறி விஶ்வாமித்ரன் விரைவாக பூமிக்குச் சென்று, மகாத்மா திரிசங்குவின் யாகத்தை நடத்துவதற்காக உறுதியான முயற்சி செய்தான்.

Verse 4

ददौ दीक्षां समाहूय ब्राह्मणान्वेदपारगान् । यत्रकर्मोचिते काले तस्मिन्नेव वने शुभे

வேதப் பாரங்கத பிராமணர்களை அழைத்து, கர்மத்திற்குரிய காலத்தில், அதே புனித வனத்தில் தீக்ஷை அளித்தான்।

Verse 5

बभूव स स्वयं धीमानध्वर्युर्यज्ञकर्मणि । तस्मिन्होता च शांडिल्यो ब्रह्मा गौतम एव च

அவன் தானே ஞானமுடையவனாய் யாகக் கிரியையில் அத்வர்யுவாக இருந்தான்; அந்த யாகத்தில் சாண்டில்யர் ஹோதாவாகவும், கௌதமர் பிரஹ்மா-புரோஹிதராகவும் இருந்தார்।

Verse 6

आग्नीध्रश्च्यवनो नाम मैत्रावरुणः कार्मिकः । उद्गाता याज्ञवल्क्यश्च प्रतिहर्ता च जैमिनिः

ஆக்னீத்்ரராக ச்யவனர் நியமிக்கப்பட்டார்; மைத்ராவருணராக கார்மிகர் இருந்தார்; உத்காதாவாக யாஜ்ஞவல்க்யர், பிரதிஹர்த்தாவாக ஜைமினி இருந்தார்।

Verse 7

प्रस्तोता शंकुवर्णश्च तथोन्नेता च गालवः । पुलस्त्यो ब्राह्मणाच्छंसी होता गर्गो मुनीश्वरः

பிரஸ்தோதாவாக சங்குவர்ணர், உன்னேதாவாக காலவர்; புலஸ்த்யர் பிராஹ்மணாச்சம்ஸியாகவும், முனீஸ்வரர் கார்கர் ஹோதாவாகவும் இருந்தார்।

Verse 8

नेष्टा चैव तथात्रिस्तु अच्छावाको भृगुः स्वयम् । तान्सर्वानृत्विजश्चक्रे त्रिशंकुः श्रद्धयान्वितः

நேஷ்டாவாக அத்ரி, அச்சாவாகராக ப்ருகு தாமே இருந்தார்; श्रद्धையால் நிறைந்த திரிசங்கு அவர்களையெல்லாம் ரித்விஜ்களாக நியமித்தான்।

Verse 9

वासोभिर्मुकुटैश्चैव केयूरैः समलंकृतान् । कृत्वा केशपरित्यागं दधत्कृष्णाजिनं तथा

அவர் அவர்களை ஆடைகள், முடிகள், கேயூரங்களால் அலங்கரித்து; தீட்சை முறையாக கேசத் தியாகம் செய்யச் செய்து, கரிய மான் தோலான கிருஷ்ணாஜினத்தையும் அணியச் செய்தார்.

Verse 10

ऐणशृङ्गसमायुक्तः पयोव्रतपरायणः । दीर्घसत्राय तान्सर्वान्योजयामास वै ततः

மான் கொம்புடன் கூடியவனாய், பால்-விரதத்தில் உறுதியாய், பின்னர் அவர் அனைவரையும் முறையாக நீண்ட சத்திரம் (தீர்க்க சோமயாகம்) செய்ய நியமித்தார்.

Verse 11

एवं तस्मिन्प्रवृत्ते च दीर्घसत्रे यथोचिते । आजग्मुर्ब्राह्मणा दिव्या वेदवेदांगपारगाः

இவ்வாறு முறையாக நீண்ட சத்திரம் தொடங்கியதும், வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்த தெய்வீக ஒளியுடைய பிராமணர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 12

तथान्ये तार्किकाश्चैव गृहस्थाः कौतुकान्विताः । दीनांधकृपणाश्चैव ये चान्ये नटनर्तकाः

மேலும் தர்க்கவாதிகளும், ஆர்வம் நிறைந்த இல்லறத்தாரும் வந்தனர்; ஏழைகள், குருடர்கள், வறியவர்கள், மேலும் நடிகர்-நடனக்காரர் போன்ற பிறரும் வந்தனர்.

Verse 13

दीयतां दीयतामाशु एतेषामेतदेव हि । भुज्यतांभुज्यतां लोकाः प्रसादः क्रियतामिति

“கொடுங்கள், கொடுங்கள் விரைவாக—இவர்களுக்கே இதுவே உரியது! மக்கள் உண்ணட்டும், உண்ணட்டும்; பிரசாதம் அளியுங்கள், அருள்தானம் செய்யுங்கள்!”—என்று அழைப்பு ஒலித்தது.

Verse 14

इत्येष निनदस्तत्र श्रूयते सततं महान् । यज्ञवाटे सदा तस्मिन्नान्यश्चैव कदाचन

அவ்வாறான மகா நினாதம் அங்கே யாகவாடத்தில் எப்போதும் கேட்கப்பட்டது; அங்கு எந்தக் காலத்திலும் வேறு அழைப்பு ஒலி ஒன்றும் இல்லை.

Verse 15

तत्र सस्यमयाः शैला दृश्यंते परिकल्पिताः । सुवर्णस्य च रूप्यस्य रत्नानां च विशेषतः

அங்கே பயிர்ச் செழிப்பால் ஆனதுபோல், கற்பித்ததுபோல், மலைகள் காணப்பட்டன; மேலும் பொன்-வெள்ளிக் குவியல்களும், குறிப்பாக ரத்தினக் குவியல்களும் இருந்தன।

Verse 16

दानार्थं ब्राह्मणेंद्राणामसंख्याश्चापि धेनवः । तथैव वाजिनो दांता मदोन्मत्ता महागजाः

பிராமணச் சிறந்தோர்க்கு தானம் அளிக்க எண்ணற்ற பசுக்கள் இருந்தன; அதுபோல பயிற்சியுற்ற குதிரைகளும், மதம் கொண்ட மாபெரும் யானைகளும் அங்கே இருந்தன।

Verse 17

समंतात्कल्पितास्तत्र दृश्यंते पर्वतोपमाः । वर्तमाने महायज्ञे तस्मिन्नेव सुविस्तरे

அந்த மிக விரிந்த மகாயாகம் நடைபெறுகையில், சுற்றிலும் அங்கே மலைபோன்ற அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு காணப்பட்டன।

Verse 18

आहूता यज्ञभागाय नाभिगच्छंति देवताः । केवलं वह्निवक्त्रेण तस्य गृह्णंति तद्धविः

யாகப் பங்கினைப் பெற அழைக்கப்பட்டாலும் தேவர்கள் அருகே வரவில்லை; அவர்கள் அக்னியின் வாய்மூலமாக மட்டுமே அந்த ஹவிஸை ஏற்றுக் கொண்டனர்।

Verse 19

एवं द्वादशवर्षाणि यजतस्तस्य भूपतेः । व्यतीतानि न संप्राप्तमभीष्टं मनसः फलम्

இவ்வாறு அந்த அரசன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் யாகங்களைச் செய்தாலும், காலம் கடந்தபின்பும் அவன் மனம் விரும்பிய பயன் கிடைக்கவில்லை।

Verse 20

ततश्चावभृथस्नानं कृत्वा सत्रसमाप्तिजम् । ऋत्विजस्तर्पयित्वा तान्दक्षिणाभिर्यथार्हतः

பின்னர் சத்திர நிறைவைக் குறிக்கும் அவப்ருத ஸ்நானத்தைச் செய்து, தகுந்த தகுதிக்கேற்ப தட்சிணை மற்றும் தானங்களால் ரித்விக்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 21

विससर्ज समस्तांश्च तथान्यानपि संगतान् । संबंधिनो वयस्यांश्च त्रिशंकुर्मुनिसत्तमाः

முனிவரரே! திரிசங்கு அவர்களையெல்லாம், மேலும் அங்கு கூடியிருந்த பிறரையும்—உறவினரும் நண்பர்களும் உட்பட—அனுப்பிவிட்டான்।

Verse 22

ततः प्रोवाच विनतो विश्वामित्रं मुनीश्वरम् । स भूपो व्रीडया युक्तः प्रणिपातपुरः सरम्

அப்போது அந்த அரசன் வெட்கம் நிறைந்து, முதலில் பணிந்து வணங்கி, முனிவர்களின் தலைவரான விஸ்வாமித்ரரை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 23

त्वत्प्रसादान्मया प्राप्तं दीर्घसत्रसमुद्भवम् । परिपूर्णफलं ब्रह्मन्दुर्लभं सर्वमानवैः

ஓ பிராமணரே! உங்கள் அருளால் நீண்ட சத்திரத்திலிருந்து பிறந்த முழுமையான பயனை நான் பெற்றேன்—அது எல்லா மனிதருக்கும் அரிதானது।

Verse 24

तथा जातिः पुनर्लब्धा भूयो नष्टापि सन्मुने । त्वत्प्रसादेन विप्रर्षे चंडालत्वं प्रणाशितम्

ஓ சன்முனியே! இழந்த என் ஜாதி-மரியாதை மீண்டும் கிடைத்தது. ஓ விப்ரரிஷியே! உங்கள் அருளால் என் சாண்டாளத்துவம் அழிந்தது.

Verse 25

परं मे दुःखमेवैकं हृदि शल्यमिवार्पितम् । अनेनैव शरीरेण यन्न प्राप्तं त्रिविष्टपम्

ஆனால் ஒரே துயரம் என் இதயத்தில் முள்ளென பதிந்துள்ளது—இந்த உடலோடே நான் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடையவில்லை.

Verse 26

उपहासं करिष्यंति वसिष्ठस्य सुता मुने । अद्य व्यर्थ श्रमं श्रुत्वा मामप्राप्तं त्रिविष्टपम्

ஓ முனியே! இன்று வசிஷ்டரின் புதல்வர்கள் என்னை ஏளனம் செய்வார்கள்—என் முயற்சி வீணாயிற்று, நான் திரிவிஷ்டபம் அடையவில்லை என்று கேட்டு.

Verse 27

तथा तद्वचनं सत्यं वसिष्ठस्य व्यवस्थितम् । यत्तेनोक्तं न यज्ञेन सदेहैर्गम्यते दिवि

அவ்வாறே வசிஷ்டரின் அந்த வாக்கு உண்மையென நிலைபெறும்—அவர் கூறியபடி யாகத்தால் உடலோடு சுவர்க்கம் செல்ல முடியாது.

Verse 28

सोऽहं तपः करिष्यामि सांप्रतं वनमाश्रितः । न करिष्यामि भूयोऽपि राज्यं पुत्रनिवेदितम्

ஆகையால் நான் இப்போது வனத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு தவம் செய்வேன். மகன் அளித்த அரசை இனி ஒருபோதும் ஏற்கமாட்டேன்.