Adhyaya 12

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स वसुधापालो ब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । ददौ तु नगरं कृत्वा पुरंदरपुरोपमम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அந்த பூமிபாலன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப, புரந்தரன் (இந்திரன்) நகரைப் போன்று ஒரு நகரை அமைத்து, அதை பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்।

Verse 2

मुक्ताप्रवालवैडूर्यरत्नहेमविचित्रितैः । भ्राजमानं गृहश्रेष्ठैर्द्यौर्नक्षत्रगणैरिव

முத்து, பவளம், வைடூரியம், பல ரத்தினங்கள், பொன் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த மாளிகைகளால் அது ஒளிர்ந்தது; நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் விளங்கும் வானம் போல।

Verse 3

प्रासादैः स्फाटिकैश्चैव कैलासशिखरोपमैः । पताकाशोभितैर्दिव्यैः समंतात्परिवारितम्

அது எல்லாத் திசைகளிலும் சப்டிகம் போன்ற மாளிகைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; அவை கைலாசச் சிகரங்களைப் போன்று, தெய்வீகக் கொடிகள் அசைந்து அழகூட்டின।

Verse 4

कांचनैः सुविचित्रैश्च प्रोन्नतैरमलैः शुभैः । तोरणानां सहस्रैश्च शोभितं सुमनोहरम्

அந்நகரம் ஆயிரமாயிரம் தோரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிக மனோகரமாய் விளங்கியது—பொன்னினால் ஆனவை, நுண்ணிய கலைப்பணியுடையவை, உயர்ந்தவை, தூயவை, மங்களமானவை।

Verse 5

मणिसोपानशोभाभिर्दीर्घिकाभिः समंततः । आरामकूपयंत्राद्यैः सर्वोपकरणैर्युतम् । निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां कृतकृत्यो बभूव सः

மணிபோன்ற படிக்கட்டுகளால் அழகுபெற்ற நீர்த்தடாகங்களால் நகரத்தைச் சுற்றிலும் அலங்கரித்து, தோட்டங்கள், கிணறுகள், நீரெடுக்கும் கருவிகள் முதலிய எல்லா வசதிகளாலும் நிறைவாக்கி, அதை பிராமணச் சிறந்தோர்க்கு முறையாக அர்ப்பணித்தான்; அப்பொழுது அவன் கடமை நிறைவேற்றியவனானான்।

Verse 6

शंखतीर्थे स्थितो नित्यं समाहूय ततः सुतान् । पुत्रान्पौत्रांस्तथा भृत्यान्वाक्यमेतदुवाच ह

அவன் எப்போதும் சங்கதீர்த்தத்தில் தங்கி, பின்னர் தன் மகன்கள், பேரன்கள் மற்றும் பணியாளர்களை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 7

एतत्पुरं मया कृत्वा ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । भवद्भिर्मम वाक्येन रक्षणीयं प्रयत्नतः

இந்த நகரத்தை நான் அமைத்து பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தேன்; என் ஆணைப்படி நீங்கள் அனைவரும் இதை மிக முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்।

Verse 9

यथा स्युर्ब्राह्मणाः सर्वे सुखिनो हृष्टमानसाः । युष्माभिः पालनं कार्यं तथा सर्वैः समाहितैः । यश्चैतान्भक्तिसंयुक्तः पालयिष्यति भूमिपः । अन्योऽपि परमं तेजः स संप्राप्स्यति भूतले

அனைத்து பிராமணரும் சுகமாகவும் மகிழ்ந்த மனத்தோடும் இருப்பதற்காக, நீங்கள் அனைவரும் ஒருமனத்துடன் ஆட்சி செய்து காக்க வேண்டும். எவன் பக்தியுடன் இவர்களையும் (இவர்களுக்குரிய தான-தர்மத்தையும்) பாதுகாப்பானோ, அவன்—பின்னாளில் வரும் வேறு அரசனாயினும்—பூமியில் உன்னத ஒளிவலிமையை அடைவான்।

Verse 10

अजेयः सर्वशत्रूणां प्रतापी स्फी तिसंयुतः । भविष्यति न सन्देहो ब्राह्मणानां स पालनात्

அவன் எல்லா பகைவராலும் வெல்ல முடியாதவன்; வீரமும் செல்வச் செழிப்பும் உடையவன் ஆவான்—இதில் ஐயமில்லை; இது பிராமணர்களைக் காத்தலின் பயனே.

Verse 11

पुत्रपौत्रसुभृत्याढ्यो दीर्घायू रोगवर्जितः । ब्राह्मणानां प्रसादेन मम वाक्याद्भविष्यति

பிராமணர்களின் அருளாலும் என் வாக்கின் ஆணையாலும், அவன் மகன்-பேரன் மற்றும் நல்ல பணியாளர்களால் செழித்து, நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற நிலையுமுடையவன் ஆவான்.

Verse 12

यः पुनर्द्वेषसंयुक्तः संतापं चैव नेष्यति । एतान्ब्राह्मणशार्दूलान्नरकं स प्रयास्यति

ஆனால் வெறுப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் துன்பத் தாபத்தை அடைவான்; இவ்வுலகில் புலி போன்ற பிராமணர்களைத் துன்புறுத்தினால் அவன் நரகத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 13

तथा दुःखानि संप्राप्य दृष्ट्वा नैकान्पराभवान् । वियोगानिष्टबन्धूनां व्याधिग्रस्तो विगर्हितः

அவன் பலவகைத் துயரங்களை அடைந்து, பல தோல்விகளைப் பார்த்து, அன்புடைய உறவினரிடமிருந்து பிரிந்து, நோயால் பீடிக்கப்பட்டு, இகழப்படுவான்.

Verse 14

वंशोच्छेदं समासाद्य गमिष्यति यमालयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयमिदं पुरम् । मम वाक्याद्विशेषेण हितमिच्छद्भिरात्मनः

குலநாசத்தை அடைந்து அவன் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்வான். ஆகவே தம் நலனை விரும்புவோர்—என் வாக்கின்படி சிறப்பாக—இந்த நகரை எல்லா முயற்சியாலும் காக்க வேண்டும்.

Verse 15

एवं स भूपतिः सर्वांस्ता नुक्त्वा तपसि स्थितः । तेऽपि सर्वे तथा चक्रुर्यथा तेन च शिक्षिताः

இவ்வாறு அந்த பூபதி அவர்களிடம் அனைத்தையும் சொல்லி தவத்தில் நிலைத்தான்; அவனால் கற்பிக்கப்பட்டபடியே அவர்களும் அதேபோல் நடந்தனர்.