Adhyaya 205

Verse 1

विष्णुरुवाच । एवं ज्ञात्वा सहस्राक्ष मम वाक्यं समाचर । यदि ते वल्लभास्ते च ये हता रणमूर्धनि

விஷ்ணு கூறினார்—ஆயிரக் கண்களையுடைய இந்திரனே, இதை அறிந்து என் வாக்கை நிறைவேற்று. உனக்கு அன்பானோர் போரின் முன்னணியில் கொல்லப்பட்டிருந்தால்…

Verse 2

युध्यमानास्तवाग्रे च गयाश्राद्धेन तर्पय । तान्सर्वान्प्रेतभावाच्च येन मुक्तिं भजंति ते

உன் முன்னிலையில் போரிட்டு வீழ்ந்த அனைவரையும் கயா-சிராத்தத்தால் திருப்திப்படுத்து; அதனால் அவர்கள் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டு முக்தியை அடைவார்கள்.

Verse 3

पलायनपरा ये च पृष्ठदेशे हता मृताः

மேலும் தப்பிச் செல்ல முயன்றவர்கள், முதுகில் காயமடைந்து கொல்லப்பட்டு இறந்தவர்கள்…

Verse 4

इन्द्र उवाच । वर्षेवर्षे तदा श्राद्धं प्रकरोति पितामहः । गयां गत्वा दिने तस्मिन्पितॄणां दिव्यरूपिणाम्

இந்திரன் கூறினார்—அவ்வாறே பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஆண்டுதோறும் அந்த நாளில் கயாவிற்கு சென்று தெய்வரூப பித்ருக்களுக்காகச் சிராத்தம் செய்கிறார்.

Verse 5

तत्कथं देव गच्छामि तत्राहं श्राद्धसिद्धये । तस्मात्कथय मे तेषां किंचिच्छ्राद्धाय भूतले । मुक्तिदं येन गच्छामि तव वाक्याज्जनार्दन

அப்படியானால், தேவரே, சிராத்தம் நிறைவேற நான் அங்கே எவ்வாறு செல்ல முடியும்? ஆகவே இப்பூமியிலேயே அவர்களுக்குச் சிராத்தம் செய்ய ஏதாவது வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்—முக்தி அளிப்பதாக—ஜனார்தனனே, உங்கள் வாக்கின்படி நான் நடக்கும்படி.

Verse 6

विश्वामित्र उवाच । ततः स सुचिरं ध्यात्वा तमुवाच जनार्दनः । अस्ति तीर्थं महत्पुण्यं तस्मादप्यधिकं च यत्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அப்போது அவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து, ஜனார்தனன் அவரிடம் சொன்னான்—மிகப் புண்ணியமிக்க ஒரு மகாதீர்த்தம் உள்ளது; அது அதைவிடவும் மேலானது.

Verse 7

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे कूपिकामध्यसंस्थितम् । अमावास्यादिने तत्र चतुर्दश्याश्च देवप । गया संक्रमते सम्यक्सर्वतीर्थसमन्विता

ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தில், கூபிகையின் நடுவில் அமைந்த அந்த இடத்தில், அமாவாசை நாளிலும் சதுர்தசியிலும், தேவர்களின் அதிபதியே! எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரத்துடன் கயை முறையாக அங்கே ‘சங்கிரமிக்கிறது’.

Verse 8

कन्यासंस्थे रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । अष्टवंशोद्भवैर्विप्रैः स पितॄंस्तारयेन्निजान्

சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது, அங்கே எவன் எட்டு வம்சங்களில் பிறந்த பிராமணர்களுடன் சிராத்தம் செய்கிறானோ, அவன் தன் பித்ருக்களைத் தாரைபடுத்துவான்.

Verse 9

अपि प्रेतत्वमापन्नान्किं पुनः स्वर्गसंस्थितान् । तत्क्षेत्रप्रभवा विप्रा अष्टवंशसमुद्भवाः

பிரேத நிலையடைந்தவர்களுக்கே உதவி கிடைக்குமெனில், சொர்க்கத்தில் இருப்போருக்கு எவ்வளவு அதிகம்! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் தோன்றிய பிராமணர்கள் எட்டு வம்சங்களில் உதித்தவர்கள்.

Verse 10

तप उग्रं समास्थाय वर्तंते हिमपर्वते । आनर्ताधिपतेर्दानाद्भीतास्तत्र समागताः

அவர்கள் கடும் தவத்தை மேற்கொண்டு இமயப் பர்வதத்தில் வாழ்கின்றனர். ஆனர்த்தத்தின் அதிபதியின் தானம் (மற்றும் ஆற்றல்) காரணமாக அஞ்சித் தங்கே அவர்கள் கூடினர்.

Verse 11

तान्गृहीत्वा द्रुतं गच्छ तत्र संबोध्य गौरवात् । सामपूर्वैरुपायैस्तैस्तेषामग्रे समाचर

அவர்களை அழைத்துக்கொண்டு விரைவாகச் செல்; அங்கே மரியாதையுடன் அவர்களை உரையாடு. பின்னர் முதலில் சமாதான வழிகளைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் முன்னிலையில் முறையாக நடந்து கொள்.

Verse 12

श्राद्धं चैव यथान्यायं ततः प्राप्स्यसि वांछितम् । ते चाऽपि सुखिनः सर्वे भविष्यंति समागताः

மேலும் விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தபின், நீ விரும்பிய பலனை அடைவாய். அவர்களும் அனைவரும் முறையாகக் கூடி மகிழ்ச்சியடைவார்கள்.

Verse 13

त्वया सह प्रपूज्याश्च ह्यस्माभिः श्राद्धकारणात् । तच्छ्रुत्वा सहसा शक्रः सन्तोषं परमं गतः

‘ஸ்ராத்தத்தின் காரணமாக, உன்னுடன் சேர்ந்து நாங்களும் அவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.’ இதைக் கேட்டவுடன் சக்ரன் (இந்திரன்) உடனே பரம திருப்தியை அடைந்தான்.

Verse 14

हिमवंतं समुद्दिश्य प्रस्थितस्त्वरयाऽन्वितः । वासुदेवोऽपि राजेंद्र क्षीराब्धिमगमत्तदा

ஹிமவானை நோக்கி அவன் அவசரமாகப் புறப்பட்டான். மேலும், அரசே, அந்நேரத்தில் வாசுதேவனும் க்ஷீரசாகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 15

हिमवन्तं समाश्रित्य शक्रोऽपि ददृशे द्विजान् । अष्टवंशसमुद्भूतान्विष्णुना समुदाहृतान्

ஹிமவானைச் சார்ந்து சக்ரனும் அந்த இருபிறப்பாளர்களைக் கண்டான்—எட்டு வம்சங்களில் பிறந்தவர்களும், விஷ்ணுவால் அழைக்கப்பட்டவர்களும்.

Verse 205

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शक्रविष्णुसंवादे गयाश्राद्धफलमाहात्म्य वर्णनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், சக்ர–விஷ்ணு உரையாடலில் ‘கயா-ஸ்ராத்தத்தின் பல மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் இருநூற்று ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।