Adhyaya 143

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवश्चित्रेश्वरो द्विजाः । चित्रपीठस्य मध्यस्थश्चित्रसौख्यप्रदो नृणाम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினரே! அங்கே இன்னொரு தெய்வமும் உள்ளது—திரு சித்ரேஸ்வரர். அவர் சித்ரபீடத்தின் நடுவில் நின்று மக்களுக்கு அற்புதமான இன்பத்தை அருள்கிறார்.

Verse 2

यं दृष्ट्वा पूजयित्वा च स्नापयित्वाथवा नरः । मुच्यते परदारोत्थैः पातकैश्चोपपातकैः

யார் அவரைத் தரிசித்து, வழிபட்டு, அல்லது (லிங்கத்திற்கு) அபிஷேகம் செய்து குளிப்பாட்டுகிறாரோ, அவர் பிறர் மனைவி தொடர்பால் உண்டான பாவங்களும் துணைப் பாவங்களும் நீங்கப் பெறுகிறார்.

Verse 3

धर्षयित्वा गुरोः पत्नीं कन्यां वा निजवंशजाम् । नीचां वा व्रतयुक्तां वा कामासक्तेन चेतसा

காமத்தில் அடிமையான மனத்தால் யார் குருவின் மனைவியையோ, தன் குலக் கன்னியையோ, அல்லது தாழ்ந்த குலப் பெண்ணையோ, அல்லது விரதநிஷ்டையுள்ள பெண்ணையோ கூட வலியுறுத்தி மீறினாரோ—

Verse 4

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स तत्पापं निहत्याशु स्वर्गलोकं ततो व्रजेत्

சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷ சதுர்தசியில் யார் அந்த தேவனை வழிபடுகிறாரோ, அவர் அந்தப் பாவத்தை விரைவில் அழித்து பின்னர் ஸ்வர்கலோகத்தை அடைவார்।

Verse 5

तथा चित्रांगदस्तत्र जाबालिसहितो नृपः । कुमार्या सहितः सार्द्धं नग्नया तत्समुत्थया । सन्तिष्ठते तदग्रे तु शप्तो जाबालिना पुरा

அதேபோல் அங்கே ஜாபாலியுடன் அரசன் சித்ராங்கதன் இருக்கிறான்; அந்தச் சம்பவத்தால் பிறந்த, ஆடை இன்றிய குமாரியுடன் சேர்ந்து, முன்பு ஜாபாலி சபித்ததால், அவன் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் நிலைத்து நிற்கிறான்।

Verse 6

त्रयाणामपि यस्तेषां तस्मिन्नहनि निर्वपेत् । स इष्टां लभते नारीं सिद्धिं च मनसि स्थिताम्

அந்த நாளில் அந்த மூவருக்கும் யார் அர்ப்பணம்/தானம் செய்கிறாரோ, அவர் விரும்பிய பெண்ணை (மனைவியை) அடைவார்; மனத்தில் நிலைத்திருந்த நிறைவேற்றத்தையும் பெறுவார்।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कस्माज्जाबालिना शप्तः पूर्वं चित्रांगदो युवा । सा च तत्तनया कस्मात्कुमारी वस्त्रवर्जिता

ரிஷிகள் கூறினர்—இளைய சித்ராங்கதனை முன்பு ஜாபாலி ஏன் சபித்தார்? மேலும் அவனுடைய மகளான அந்தக் குமாரி ஏன் ஆடையற்றவளாக இருக்கிறாள்?

Verse 8

अद्यापि तिष्ठते तत्र विरुद्धं रूपमाश्रिता । जनहास्य करं नित्यं तस्मात्सूत वदस्व नः

அவள் இன்றும் அங்கே முரண்பட்ட வடிவம் ஏற்று நிற்கிறாள்; எப்போதும் மக்களின் நகைப்புக்குக் காரணமாகிறாள்; ஆகவே, ஓ சூதா, காரணத்தை எங்களுக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 9

सूत उवाच । आर्सोत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना जाबालिरिति विश्रुतः । कौमारब्रह्मचर्येण येन चीर्णं तपः सदा

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஜாபாலி எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு முனிவர் இருந்தார்; அவர் கௌமாரப் பிரம்மச்சரியத்தால் எப்போதும் தவம் செய்தார்।

Verse 10

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं समासाद्य स सद्द्विजाः । बाल्येऽपि वयसि प्राप्ते समारेभे महत्तपः

ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதத் தலத்தை அடைந்த அந்த சத்த்விஜன், இளமையிலேயே இருந்தாலும், மாபெரும் தவத்தைத் தொடங்கினார்।

Verse 11

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि पाराकाणि शनैःशनैः । कुर्वता तेन ते देवाः संनीता भयगोचरम्

அவர் மெதுவாகக் கிருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய பாராகம் போன்ற கடும் விரதங்களைச் செய்ததால், தேவர்கள் அச்சத்தின் எல்லைக்குள் தள்ளப்பட்டனர்।

Verse 12

ततः शक्रादयो देवाः संत्रस्ता मेरुमूर्धनि । मिलित्वा चक्रिरे मंत्रं तस्य विघ्नकृते मिथः

அப்போது மேரு சிகரத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அஞ்சித் திரண்டு, அவன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்யும் திட்டத்தைப் பரஸ்பரம் ஆலோசித்தனர்।

Verse 13

यद्यस्य तपसो वृद्धिरेवं यास्यति नित्यशः । च्यावयिष्यति तन्नूनं स्वर्गराज्याच्छतक्रतुम्

அவனுடைய தவத்தின் வளர்ச்சி இவ்வாறே நாள்தோறும் தொடர்ந்தால், அவன் நிச்சயமாக சதக்ரது இந்திரனைச் சொர்க்க அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்த்துவான்।

Verse 14

तस्माद्गच्छतु रंभाख्या तत्पार्श्वे ऽप्सरसां वरा । ब्रह्मचर्यविघाताय तस्यर्षेर्भावितात्मनः

ஆகையால் அப்சரைகளில் சிறந்த ரம்பா அவன் அருகே செல்லட்டும்; திடமாகக் கட்டுப்பட்ட மனமுடைய அந்த முனிவரின் பிரம்மச்சரியத்தைத் தடைசெய்யவே.

Verse 15

ब्रह्मचर्यं तपोमूलं यतः संकीर्तितं द्विजैः । तस्याभावात्परिक्लेशः केवलं न फलं व्रते

ஏனெனில் பிரம்மச்சரியமே தவத்தின் மூலமென அறிஞர் த்விஜர்கள் போற்றுகின்றனர்; அது இல்லையெனில் விரதத்தில் துன்பமே, உண்மைப் பலன் இல்லை.

Verse 16

एवं ते निश्चयं कृत्वा समाहूय ततः परम् । रंभामूचुर्महेंद्रेण सर्वे देवास्तदादरात्

இவ்வாறு தீர்மானித்து பின்னர் ரம்பாவை அழைத்தனர்; மகேந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களும் அவளிடம் மரியாதையுடன் உரைத்தனர்.

Verse 17

गच्छ शीघ्रं महाभागे जाबालिर्यत्र तिष्ठति । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तपोविघ्नाय तस्य वै

மகாபாக்யவதியே, ஜாபாலி தங்கியுள்ள இடத்துக்கு—ஹாடகேஸ்வரத் தலத்தில்—விரைந்து செல்; அவன் தவத்திற்கு இடையூறு செய்யவே.

Verse 18

ते ते भावाः प्रयोक्तव्याः कथास्तास्ता मनोहराः । वर्धयंती तथा चित्ते तस्य कामं निरर्गलम्

அந்தந்த பாவங்களையும் அத்தகைய மனம்கவரும் உரையாடல்களையும் பயன்படுத்தி, அவன் மனத்தில் கட்டுப்பாடற்ற காமத்தை வளரச் செய்.

Verse 19

रंभोवाच । स मुनिर्न विजानाति कामधर्मं सुरेश्वर । अरसज्ञं कथं देव करिष्यामि स्मरान्वितम्

ரம்பை கூறினாள்—ஓ சுரேசுவரா! அந்த முனிவர் காமதர்மத்தை அறியார். ரசம் அறியாதவரை நான் எவ்வாறு காதலால் கலங்கச் செய்வேன்?

Verse 20

इन्द्र उवाच । एष यास्यति मद्वाक्याद्वसंतस्तस्य सन्निधौ । अस्य संदर्शनादेव भविष्यति स सस्मरः

இந்திரன் கூறினான்—என் ஆணையால் வசந்தன் அவன் அருகில் செல்வான். வசந்தனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அந்த முனி காமத்தால் உந்தப்படுவான்.

Verse 21

तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र सहानेन वरानने । संसिद्धिर्जायते येन देवकृत्यं भवेद्द्रुतम्

ஆகையால், ஓ அழகிய முகத்தாளே! அவனுடன் விரைந்து அங்கே செல். அதனால் வெற்றி உண்டாகி தேவர்களின் காரியம் விரைவில் நிறைவேறும்.

Verse 22

अथ सा तं प्रणम्योच्चैः प्रस्थिता धरणीतलम् । वसंतेन समायुक्ता जाबालिर्यत्र तिष्ठति

பின்னர் அவள் அவனை வணங்கி, பூமியிலே புறப்பட்டாள்; வசந்தனுடன் சேர்ந்து ஜாபாலி தங்கிய இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 23

अथाकस्मादशोकस्य संजातः पुष्पसंचयः । तिलकस्य च चूतस्य मंजर्यः समुपस्थिताः

அப்போது திடீரென அசோக மரத்தில் மலர்க் கூட்டம் தோன்றியது; திலகமும் மாமரமும் மொட்டுக் கொத்துகளை வெளிப்படுத்தின.

Verse 24

शिशिरे च सरोजानि विकासं प्रापुरेव हि । ववौ च सुरभिर्वायुर्दाक्षिणात्यः सुकामदः

குளிர்காலத்திலும் தாமரைகள் மலர்ந்தன; மேலும் தெற்கிலிருந்து மணமிகு தென்றல் வீசி, புலன்களை மகிழ்வித்து காமவேட்கையைத் தூண்டியது।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रंभा तत्र वराप्सराः । सलिलाशयतीरस्थो जाबालिर्यत्र तिष्ठति

அந்நேரத்தில் அங்கே சிறந்த அப்சரை ரம்பா வந்தடைந்தாள்—நீர்த்தேக்கத்தின் கரையில் ஜாபாலி முனிவர் தங்கியிருந்த அதே இடத்தில்।

Verse 26

अक्षमालाधृतकरो जपन्मंत्रमनेकधा । अभीष्टं श्रद्धया युक्तो विधाय पितृतर्पणम्

கையில் ஜபமாலையைத் தாங்கி அவர் பலவிதமாக மந்திரங்களை ஜபித்தார்; நம்பிக்கையுடன் விரும்பிய கர்மங்களைச் செய்து, பித்ரு தர்ப்பணமும் நிறைவேற்றினார்।

Verse 27

स्नानार्थं तज्जलं साऽथ प्रविवेश वराप्सराः

பின்னர் அந்தச் சிறந்த அப்சரை குளிப்பதற்காக அந்த நீரில் இறங்கினாள்।

Verse 28

विवस्त्रां तां समालोक्य सोऽपि यौवनशालिनीम् । याम्यानिलेन च स्पृष्टः कामस्य वशगो ऽभवत्

அவளை ஆடையற்றவளாக, இளமை ஒளியுடன் கண்டதும், தெற்குக் காற்றின் தொடுதலாலும், அவனும் காமத்தின் ஆட்பட்டான்।

Verse 29

ततस्तस्याभवत्कंपस्तत्क्षणादेव सन्मुने । अक्षमाला कराग्राच्च पपात धरणीतले

அதே கணமே, ஹே சன்முனியே, அவர் நடுங்கத் தொடங்கினார்; அவரது கை விரல்நுனியிலிருந்து அக்க்ஷமாலை நிலத்தில் விழுந்தது।

Verse 30

पुलकः सर्वगात्रेषु संजज्ञेऽतीव दारुणः । अश्रुपाताः पतंति स्म कोष्णाः प्लावितभूतलाः

அவரது உடலெங்கும் மிகக் கடுமையான பரவச ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; வெதுவெதுப்பான கண்ணீர் தாரைகள் தொடர்ந்து விழுந்து நிலத்தையே நனைத்தன।

Verse 31

अथ तं क्षुभितं ज्ञात्वा चित्तज्ञा सा वराप्सराः । निर्गत्य सलिलात्तस्माच्चक्रे वस्त्रपरिग्रहम्

அவர் உள்ளம் கலங்கியதை அறிந்த மனமறிவாளான அந்த உயர்ந்த அப்சரை நீரிலிருந்து வெளியே வந்து தன் ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டாள்।

Verse 32

ततस्तस्यांतिके गत्वा प्रणिपत्य कृतादरा । प्रोवाच मधुरं वाक्यं वर्द्धंती तस्य तन्मतम्

பின்பு அவள் அவரருகே சென்று மரியாதையுடன் வணங்கி, இனிய சொற்களை உரைத்தாள்—அவருள் எழுந்த உணர்வை மெதுவாக உறுதிப்படுத்தினாள்।

Verse 33

आश्रमे सकलं ब्रह्मन्कच्चित्ते कुशलं मुने । स्वाध्याये तपसि प्राज्ञ शिष्येषु मृगपक्षिषु

‘ஹே பிராமண முனிவரே, ஆசிரமத்தில் எல்லாம் நலமா? ஹே முனியே, மனம் அமைதியிலா? ஹே ஞானியே, ஸ்வாத்யாயமும் தவமும் செழிக்கிறதா, சீடர்களும் மான்களும் பறவைகளும் நலமா?’

Verse 34

कुशलं मे वरारोहे सर्वत्रैवाधुना स्थितम् । विशेषेणात्र संप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

முனி கூறினார்—ஓ வராரோஹே, என் குசலம் இப்போது எங்கும் நிலைத்துள்ளது. மேலும் சிறப்பாக, நீ இங்கு வந்துள்ளாய்; எல்லா நல்விலக்கணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 35

का त्वं वद महाभागे मम मन्मथवर्धनी । किं देवी वासुरी वा किं पन्नगी किं तु मानुषी

ஓ மகாபாகே, சொல்—என் உள்ளத்தில் மன்மதனை வளர்க்கும் நீ யார்? நீ தேவியா, அசுரியாவா, பன்னகி (நாககன்னி)யாவா, அல்லது மனிதப் பெண்ணா?

Verse 36

निवेदय शरीरे मे किं न पश्यसि वेपथुम् । निरर्गलश्च रोमांचो बाष्पपूरश्च नेत्रजः

நான் உனக்குத் தெரிவிக்கிறேன்—என் உடலில் உள்ள இந்த நடுக்கத்தை நீ காணவில்லையா? கட்டுப்பாடின்றி ரோமாஞ்சம் எழுகிறது; கண்களில் கண்ணீர் வெள்ளம் நிறைகிறது.

Verse 37

रंभोवाच । किं ते गात्रस्वभावोऽयम् किं वान्यो व्याधिसंभवः । कच्चिदेव न ते स्वास्थ्यं प्रपश्यामि शरीरजम्

ரம்பா கூறினாள்—இது உன் உடலின் இயல்பா, அல்லது வேறு நோயால் உண்டானதா? உன் உடலில் ஆரோக்கியத்தை நான் காணவில்லை.

Verse 38

मुनिरुवाच । न मे गात्रस्वभावो न व्याधिभिश्च सुलोचने । शृणुष्व कारणं कृत्स्नं येनेदृक्संस्थितं वपुः

முனி கூறினார்—ஓ சுலோசனே, இது என் உடலின் இயல்பல்ல; நோய்களாலும் ஏற்பட்டதல்ல. கேள்; எந்த காரணத்தால் என் உடல் இவ்வாறு ஆனதோ அந்த முழுக் காரணத்தையும் சொல்கிறேன்.

Verse 40

तदहं मन्मथाविष्टो दर्शनात्तव शोभने । ब्रह्मचर्यपरोपीत्थं महाव्रतधरोऽपि च

ஆகையால், ஓ ஒளிமிகு அழகியே! உன் தரிசனமட்டுமே எனை மன்மதன் ஆட்கொண்டான்—நான் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தும் மகாவிரதம் தாங்கியும் இருந்தாலும்.

Verse 41

रंभोवाच यद्येवं ब्राह्मणश्रेष्ठ मां भजस्व यथासुखम् । नात्र कश्चिद्भवेद्दोषः पण्यनारी यतोऽस्म्यहम्

ரம்பை கூறினாள்—அப்படியானால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! உனக்கு இன்பமாக இருப்பதுபோல் என்னை அனுபவி. இதில் குற்றமில்லை; ஏனெனில் நான் இயல்பாகவே பண்ணியநாரி.

Verse 42

साधारणा वयं विप्र यतः सृष्टाः स्वयंभुवा । सर्वेषामेव लोकानां विशेषेण द्विजन्मनाम्

ஓ விப்ரரே! நாம் அனைவருக்கும் பொதுவானவர்கள்; ஏனெனில் ஸ்வயம்பூ பிரம்மா எங்களை எல்லா லோகங்களின் இன்பத்திற்காக—சிறப்பாக இருமுறை பிறந்தோருக்காக—படைத்தான்.

Verse 43

अहं चापि समालोक्य त्वां मुने मन्मथोपमम् । हता कामशरैस्तीक्ष्णैर्न च गंतुं समुत्सहे

மேலும், ஓ முனிவரே! மன்மதனை ஒத்த உம்மைக் கண்டு நானும் கூரிய காம அம்புகளால் காயமடைந்தேன்; இனி விலகிச் செல்லத் துணிவில்லை.

Verse 44

मया दृष्टाः सुराः पूर्वं यक्षा विद्याधरास्तथा । सिद्धाश्च किंनरा नागा गुह्यकाः किमु मानुषाः

முன்பு நான் தேவர்கள், யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள் ஆகியோரைப் பார்த்துள்ளேன்; சித்தர்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், குஹ்யகர்களையும்—அப்படியிருக்க மனிதரைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 45

नेदृग्रूपं वपुस्तेषामेकस्यापि विलोकितम् । मध्ये ब्राह्मणशार्दूल तस्माद्भक्तां भजस्व माम्

அவர்களுள் ஒருவரிடத்திலும் இத்தகைய ரூபமும் உடற்காந்தியும் நான் கண்டதில்லை. ஆகவே, ஓ பிராமணச் சார்தூலா, உமக்கு பக்தியான என்னை ஏற்று என்னுடன் இன்புறு।

Verse 46

यो नारीं कामसंतप्तां स्वयं प्राप्तां परित्यजेत् । स मूर्खः पच्यते घोरे नरके शाश्वतीः समाः

தானே வந்து காமத்தால் தகிக்கும் பெண்ணை யார் கைவிடுகிறாரோ, அந்த மூடன் கொடிய நரகத்தில் முடிவில்லா ஆண்டுகள் வேதனைப்படுவான்।

Verse 47

एवमुक्त्वा तया सोऽथ परिष्वक्तो महामुनिः । अनिच्छन्नपि वाक्येन हृदयेन च सस्पृहः

இவ்வாறு கூறியவுடன் அவள் மகாமுனியை அணைத்தாள். அவர் சொற்களால் மறுத்தாலும், உள்ளத்தில் ஆசை எழுந்தது।

Verse 48

ततो लतानि कुंजे तं समानीय मुनीश्वरम् । कामशास्त्रोदितैर्भावै रराम कृत्रिमैर्मुनिम्

பின்னர் அவள் முனீஸ்வரரை கொடிகள் சூழ்ந்த குஞ்சத்திற்குக் கொண்டு சென்று, காமசாஸ்திரம் கூறும் செயற்கை உணர்வுகளை ஏற்று முனியுடன் விளையாடினாள்।

Verse 49

एवं तया समं तत्र स्थितो यावद्दिनक्षयम् । कामधर्मसमासक्तः संत्यक्ताशेषकर्मकः

இவ்வாறு அவளுடன் அங்கே நாள் முடியும் வரை இருந்தான்—காமத்தின் ‘தர்ம’த்தில் மூழ்கி, மற்ற எல்லா கடமைகளையும் செயல்களையும் கைவிட்டு।

Verse 50

ततो निष्कामतां प्राप्तो लज्जया परिवारितः । विससर्ज च तां रंभां शौचं चक्रे ततः परम्

அப்போது அவர் வெட்கத்தால் சூழப்பட்டு மீண்டும் நிஷ்காம நிலையை அடைந்தார். ரம்பையை விடுத்து, அதன் பின் சௌசச் சுத்தி செய்தார்.

Verse 51

सापि तेन विनिर्मुक्ता कृतकृत्या विलासिनी । प्रहृष्टा प्रययौ तत्र यत्र देवाः सवासवाः

அவரால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்த விலாசினி அப்சரை, தன் நோக்கம் நிறைவேறி மகிழ்ந்தாள். இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் இருந்த இடத்திற்கே சென்றாள்.

Verse 143

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जाबालिक्षोभणोनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஜாபாலி க்ஷோபணம்’ எனும் 143ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.