Adhyaya 140

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं पुत्रो मानुषविग्रहः । भविष्यति यमस्यात्र कः संभूतः स सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—சூதபுத்ரனே! இங்கே யமனுக்கு மனித வடிவில் ஒரு புதல்வன் பிறப்பான் என்று நீ சொன்னாய்; அவன் யார், யமனின் மகனாகப் பிறந்தவன் யார்?

Verse 2

सूत उवाच । तस्य पुत्रः समुत्पन्नः पांडोः क्षेत्रे महीतले । युधिष्ठिर इति ख्यातः सर्वक्षत्रियपुंगवः

சூதன் கூறினான்—அவனுடைய புதல்வன் பூமியில் பாண்டுவின் க்ஷேத்திரம் (வம்சம்) எனும் வழியில் பிறந்தான்; அவன் யுதிஷ்டிரன் என்று புகழ்பெற்றான், எல்லா க்ஷத்திரியர்களிலும் முதன்மையானவன்.

Verse 3

राजसूयो मखो येन इष्टः सम्पूर्णदक्षिणः । सर्वान्भूमिपतीन्वीर्यात्संविधाय करप्रदान्

அவன் முழு தக்ஷிணைகளுடன் ராஜசூய யாகத்தைச் செய்தான்; தன் வீரத்தால் எல்லா பூமிபதிகளையும் ஒழுங்குபடுத்தி வரி செலுத்தச் செய்தான்.

Verse 4

अश्वमेधाः कृताः पंच तथा सम्पूर्णदक्षिणाः । भ्रामयित्वा हयं भूमौ पश्चात्प्राप स सद्गतिम्

அவன் முழு தக்ஷிணைகளுடன் ஐந்து அஷ்வமேத யாகங்களைச் செய்தான்; யாகக் குதிரையை பூமியெங்கும் சுற்றவிட்டு பின்னர் சத்கதியை அடைந்தான்.

Verse 5

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येकोपि गयां व्रजेत् । यजेत वाऽश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्

பல புதல்வரை விரும்ப வேண்டும்—அவர்களில் ஒருவன் கூட கயா தீர்த்தத்திற்குச் சென்றாலோ; அல்லது அஷ்வமேத யாகம் செய்தாலோ; அல்லது நீல நிறக் காளையை தானமாக விடுத்தாலோ.

Verse 6

यदनेन वृतं मत्तः पुत्रित्वं सुमहात्मना । हयमेधान्महायज्ञान्कर्ता स्यादस्य वै सुतः

அந்த மகாத்மா என்னிடமிருந்து புதல்வத்துவத்தை வரமாகத் தேர்ந்தெடுத்ததால், அவனுடைய மகன் நிச்சயமாக அஷ்வமேதம் முதலிய மஹாயாகங்களைச் செய்பவனாக இருப்பான்.

Verse 7

मन्येत कृतकृत्यत्वं येन पुत्रेण धर्मपः । अन्यैः पुत्रशतैः किं वा वंशानुद्धारकारकैः

எந்த மகனால் தர்மபதி தன்னை கೃತகೃತ்யன் என எண்ணுவானோ, அப்போது வம்சத்தை உயர்த்தும் நூறு பிற மகன்கள் இருந்தாலும் என்ன பயன்?

Verse 8

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं धर्मराजसुतोद्भवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठा धर्मवृद्धिकरं परम्

சூதர் கூறினார்—தர்மராஜனின் புதல்வன் தோற்றம் பற்றிய அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்லிவிட்டேன். ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, இப் பரமக் கதையாம் இது தர்மத்தை வளர்க்கும் மங்களமானது.

Verse 140

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धर्मराजपुत्राख्यानवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तर शततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் ச்லோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தர்மராஜப் புத்ராக்யான வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.