Adhyaya 223

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । श्राद्धार्हैर्ब्राह्मणैः कार्यं श्राद्धं दर्शे तु पार्वणम् । विपरीतं न कर्तव्यं श्राद्धमेकं कथंचन

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—சிராத்தத்திற்குத் தகுதியான பிராமணர்களைக் கொண்டு சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அமாவாசை நாளில் பார்வண சிராத்தம் செய்யப்பட வேண்டும். எவ்விதத்திலும் ஒரு சிராத்தம்கூட தவறான முறையில் செய்யக்கூடாது.

Verse 2

जारजातापविद्धाद्यैर्यो नरः श्राद्धमाचरेत् । ब्राह्मणैस्तु न संदेहस्तच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

விபச்சாரப் பிறப்பு, தள்ளப்பட்டவர் முதலியோரால் ஒருவர் சிராத்தம் நடத்தினால், அப்போது—பிராமணர்கள் இருந்தாலும்—சந்தேகமின்றி அந்தச் சிராத்தம் பயனற்றதாகிறது.

Verse 3

आनर्त उवाच । भयं मे सुमहज्जातमत्र यत्परिकीर्तितम् । जारजातापविद्धैस्तु यच्छ्राद्धं व्यर्थतां व्रजेत्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—இங்கே அறிவிக்கப்பட்டதை கேட்டவுடன் எனக்கு மிகப் பெரிய அச்சம் ஏற்பட்டது; ஜாரஜாதர், தள்ளப்பட்டோர் முதலியோரால் செய்யப்படும் சிராத்தம் பயனற்றதாகிவிடும்.

Verse 4

मनुना द्वादश प्रोक्ताः किल पुत्रा महामते । अपुत्राणां च पुत्रत्वं ये कुर्वंति सदैव हि

ஓ மகாமதி! மனு பன்னிரண்டு வகை மகன்களை உரைத்தார்; அவர்கள் மகன் இல்லாதவர்களுக்கும் எப்போதும் ‘மகன்’ என்ற நிலையும் மகன் செய்ய வேண்டிய கடமையும் அளிப்பர்.

Verse 5

औरसः क्षेत्रजश्चैव क्रयक्रीतश्च पालितः । प्रतिपन्नः सहोढश्च कानीनश्चापि सत्तम

ஓ சத்தமனே! ஔரச (சட்டப்பூர்வ) மகன், க்ஷேத்ரஜ மகன், கிரயக்ரீத (வாங்கப்பட்ட) மகன், பாலித (வளர்க்கப்பட்ட) மகன், பிரதிபன்ன (ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட) மகன், ஸஹோட (மணமகளுடன் வந்த) மகன், கானீன (கன்னியால் பிறந்த) மகன்—இவையும் (அவற்றில்) எண்ணப்பட்டவை.

Verse 6

तथान्यौ कुण्डगोलौ च पुत्रावपि प्रकीर्तितौ

அதேபோல் இன்னும் இருவர்—குண்ட மற்றும் கோல—இவர்களும் மகன்களாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 7

शिष्यश्च रक्षितो मृत्योस्तथाश्वत्थो वनांतिगः । किमेते नैव कथिता यत्त्वमेवं प्रजल्पसि

மேலும் சீடன், மரணத்திலிருந்து காக்கப்பட்டவன், ‘அச்வத்த’ மற்றும் வனாந்திகன் (காட்டின் எல்லையில் வாழ்பவன்)—நீ இவ்வாறு பேசினால் இவர்கள் ஏன் சொல்லப்படவில்லை?

Verse 8

भर्तृयज्ञ उवाच । सत्यमेतन्महाभाग सर्वे ते धर्मतः सुताः । परं युगत्रये प्रोक्ता न कलौ कलुषापहाः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—ஓ மகாபாக! இது உண்மையே; தர்மத்தினால் அவர்கள் அனைவரும் புதல்வர் எனக் கருதப்படுவர். ஆனால் இது முன் மூன்று யுகங்களுக்கே உரியது; கலியுகத்தில் அவர்கள் கலுஷத்தை அகற்றார்.

Verse 9

तदर्थं तेषु सन्तानं तावन्मात्रं युगेयुगे । सत्त्वाढ्यानां च लोकानां न कलौ चाल्पमेधसाम्

அதற்காக அந்த யுகங்களில் யுகம் யுகமாக சந்ததி பற்றிய அனுமதி அவ்வளவு அளவிற்கே கட்டுப்பட்டது; ஏனெனில் மக்கள் சத்துவம் நிறைந்தவர்கள். ஆனால் கலியுகத்தில் அற்பமதி உடையோரிடையே அந்தக் கட்டுப்பாடு நிலைநிற்றல் இல்லை.

Verse 10

कलावेव समाख्यातो व्यवहारः प्रपा तदः । अल्पसत्त्वा यतो लोकास्तेन चैष विधिः स्मृतः

ஆகையால் கலியுகத்திற்கே உரியதாக இந்தச் சிறப்பு நடத்தைக் மரபு அறிவிக்கப்பட்டது; மக்கள் அற்பசத்துவம் உடையவர்கள் என்பதால் இவ்விதி ஸ்மிருதியாக நினைவில் வைக்கப்பட்டது.

Verse 11

अत्र यः संकरं कुर्याद्योनेस्तस्य फलं शृणु । ब्राह्मण्यां ब्राह्मणात्पुत्रो ब्रह्मघ्नः संप्रजायते

இங்கே யோனியின் வழியாக வர்ணசங்கரம் செய்பவனின் பலனை கேள்: பிராமணியிலே பிராமணனால் பிறந்த மகனும் ‘பிரஹ்மக்னன்’—பிராமணஹந்தா—ஆகிறான்.

Verse 12

सर्वाधमानामधमो यो वारड इति स्मृतः

அனைத்து அதமர்களிலும் மிக அதமன் என்று ஸ்மிருதிகளில் ‘வாரட’ எனக் கூறப்படுபவன் அவனே.

Verse 13

क्षत्रियाच्च तथा सूतो वैश्यान्मागध एव च । शूद्रात्तथांत्यजः प्रोक्तस्तेनैते वर्जिताः सुताः

க்ஷத்திரியனிடமிருந்து சூதன், வைசியனிடமிருந்து மாகதன், சூத்ரனிடமிருந்து அதுபோல அந்த்யஜன் எனப் புதல்வன் கூறப்படுகின்றான்; ஆகவே இப்புதல்வர்கள் விலக்கத்தக்கவர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 14

एतेषामपि निर्दिष्टाः सप्त राजन्सुपुत्रकाः । पंच वंशविनाशाय पूर्वेषां पातनाय च

அரசே, இவர்களிடையிலும் ஏழு வகை ‘சுபுத்திரர்’ எனக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்; ஆனால் ஐந்து வகைகள் குலநாசத்திற்கும் முன்னோர்களின் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமெனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 15

औरसः प्रतिपन्नश्च क्रीतः पालित एव च । शिष्यश्च दत्तजीवश्च तथाश्वत्थश्च सप्तमः

ஔரசன், பிரதிபன்னன், க்ரீதன், பாலிதன், சிஷ்யப் புதல்வன், தத்தஜீவன், மேலும் ‘ஆச்வத்தன்’—இவையே ஏழு அங்கீகாரப் புதல்வர்கள்.

Verse 16

पुंनाम्नो नरकाद्घोराद्रक्षंति च सदा हि ते । पतन्तं पुरुषं तत्र तेन ते शोभनाः स्मृताः

அவர்கள் ‘புங்க்நாம்’ எனப்படும் கொடிய நரகத்திலிருந்து எப்போதும் காக்கின்றனர்; அங்கே வீழும் மனிதனை மீட்கின்றனர்; ஆகவே அவர்கள் ‘சோபன’ புதல்வர்கள் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 17

क्षेत्रजश्च सहोढश्च कानीनः कुण्डगोलकौ । पंचैते पातयंतिस्म पितॄन्स्वर्गगतानपि

க்ஷேத்ரஜன், ஸஹோடன், கானீனன், மேலும் குண்டன் மற்றும் கோலகன்—இவ்வைந்து, ஸ்வர்க்கம் அடைந்த பித்ருக்களையும் வீழ்த்துவதாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

एतस्मात्कारणाच्छ्राद्धं जारजातस्य तद्वृथा

இந்த காரணத்தினால் ஜாரஜாதன் (விபச்சாரத்தில் பிறந்தவன்) செய்த சிராத்தம் பலனற்றதாகவும் வீணாகவும் ஆகும்।

Verse 223

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धार्हानर्हब्राह्मणादिवर्णनंनाम त्रयोविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சிராத்தகல்பத்தில் ‘சிராத்தத்திற்கு உரிய/உரியதல்லாத பிராமணர் முதலியோரின் வர்ணனை’ எனும் இருநூற்று இருபத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।