Adhyaya 133

Verse 1

सूत उवाच । तथाऽन्यापि च तत्रास्ति देवता द्विजसत्तमाः । अजागृहेति विख्याता सर्वरोगक्षयावहा

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! அங்கே ‘அஜாக்ருஹா’ எனப் புகழ்பெற்ற இன்னொரு தேவதையும் உள்ளாள்; அவள் எல்லா நோய்களையும் நாசம் செய்பவள்।

Verse 2

अजापालो यदा राजा सर्वलोकहिते रतः । अजारूपाः प्रयांति स्म व्याधयः सकला द्विजाः । तदा रात्रौ समानीय तस्मिन्स्थाने दधाति सः

அஜாபாலன் என்னும் அரசன் எல்லா மக்களின் நலனில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே, எல்லா நோய்களும் ஆட்டின் வடிவில் வந்து சேர்ந்தன. அப்போது அவர் இரவில் அவற்றைச் சேர்த்து அதே இடத்தில் வைத்தார் (அடக்கி வைத்தார்).

Verse 3

ततस्तदाश्रयात्स्थानमजागृहमिति स्मृतम् । सर्वैर्जनैर्धरा पृष्ठेदर्शनाद्व्याधिनाशनम्

ஆகவே அது அடைக்கல இடமாக இருந்ததால் அந்தத் தலம் ‘அஜாக்ருஹம்’ என்று நினைவில் நிலைத்தது. பூமியிலுள்ள எல்லோருக்கும் அதன் தரிசனமே நோய்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 4

तत्रैश्वर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, அந்த இடத்தில் முன்பு தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தின் ஒரு அதிசய வெளிப்பாடு நிகழ்ந்தது. அதை நான் உங்களுக்குக் கூறுவேன்; நீங்கள் அமைந்த மனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 5

तत्रागतो द्विजः कश्चित्क्षेत्रे तापसरूपधृक् । तीर्थयात्राप्रसंगेन रात्रौ प्राप्तः श्रमान्वितः

அங்கே அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கு ஒரு பிராமணன் வந்தான்; அவன் தபஸ்வியின் தோற்றம் கொண்டிருந்தான். தீர்த்தயாத்திரை காரணமாக இரவில் அங்கு வந்து, உழைப்பால் களைத்திருந்தான்.

Verse 6

अजावृंदमथालोक्य निविष्टं सुसुखान्वितम् । रोमंथ कर्मसंयुक्तं विश्वस्तमकुतोभयम्

அப்போது அவர் அங்கே ஆடுகளின் கூட்டம் மிகுந்த சுகத்துடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தார்—மீண்டும் மென்று கொண்டே—அமைதியுடன், நம்பிக்கையுடன், எல்லாத் திசைகளிலும் அச்சமின்றி.

Verse 7

स ज्ञात्वा मानुषेणात्र भवितव्यमसंशयम् । न शून्याः पशवो रात्रौ स्थास्यंति विजने वने

அவன் ஐயமின்றி உணர்ந்தான்—இங்கே மனிதன் ஒருவன் இருப்பது நிச்சயம்; ஏனெனில் தனிமையான காட்டில் இரவில் மிருகங்கள் ஆதரவின்றி தனியே தங்குவதில்லை।

Verse 8

ततः फूत्कृत्य फूकृत्य दिवं यावन्न संदधे । कश्चिद्वाचं प्रसुप्तश्च तावत्तत्रैव चिंतयन्

பின்னர் அவன் மீண்டும் மீண்டும் ஊதிச் சத்தமிட்டான்; சில நேரம் தூக்கத்தில் மனம் நிலைக்கவில்லை; ஆனால் அங்கேயே சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில் அவன் குரல் அடங்க, மெதுவாக உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 9

अवश्यं मानुषेणात्र पशूनां रक्षणाय च । आगंतव्यं कुतोऽप्याशु तस्मात्तिष्ठामि निर्भयः

இந்த மிருகங்களைப் பாதுகாக்க எங்கிருந்தோ விரைவில் மனிதன் ஒருவன் இங்கே வரவேண்டும்; ஆகவே நான் அஞ்சாமல் இங்கேயே நிற்பேன்।

Verse 10

एवं तस्य प्रसुप्तस्य गता सा रजनी ततः । ततस्त्वरितवत्तस्य सुश्रांतस्य द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு அவன் உறங்கிக்கொண்டிருக்கையில் அந்த இரவு கடந்தது; பின்னர், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, மிகுந்த களைப்புற்ற அவன்மேல் அடுத்த நிகழ்வுகள் விரைவாக நிகழ்ந்தன।

Verse 11

अथ यावत्प्रभाते स प्रपश्यति निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिभी रोगैः समंतात्परिवारिताम्

பின்னர் விடியற்காலையில் அவன் தன் உடலை நோக்கியபோது, குஷ்டம் முதலான நோய்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்திருப்பதை கண்டான்।

Verse 12

अशक्तश्चलितुं स्थानादपि चैकं पदं क्वचित् । तेजो हीनोऽपि रौद्रेण चिन्तयामास वै ततः

அவன் அந்த இடத்திலிருந்து அசையவும் இயலவில்லை; ஒரே அடியும் எடுக்க முடியவில்லை. வீரியம் குன்றினாலும், எரியும் கொடுஞ்சோகத்தால் அவன் அப்போது தீவிரமாக சிந்தித்தான்.

Verse 13

किमिदं कारणं येन ममैषा संस्थिता तनुः । अकस्मादेव रोगोऽयं चलितुं नैव च क्षमः

எந்த காரணத்தால் என் உடல் இந்நிலைக்கு வந்தது? திடீரென இந்த நோய் எழுந்தது; நான் சிறிதும் நகர இயலவில்லை.

Verse 14

एवं चिन्तयमानस्य तस्य विप्रस्य तत्क्षणात् । द्वादशार्कप्रतीकाशः पुरुषः समुपागतः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பிராமணனிடம், அதே கணத்தில் பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிவீசும் ஒரு புருஷன் வந்தடைந்தான்.

Verse 15

तं यूथं कालयामास ततः संज्ञाभिराह्वयन् । पृथक्त्वेन समादाय यष्टिं सव्येन पाणिना

பின்னர் அவன் சைகைகளால் அழைத்து அந்தக் கூட்டத்தை விலக்கினான்; பிரித்துக் கொண்டு இடக்கையால் ஒரு தண்டை எடுத்தான்.

Verse 16

अथापश्यत्स तं विप्रं व्याधिभिः सर्वतो वृतम् । अशक्तं चलितुं क्वापि ततः प्रोवाच सादरम्

பின்னர் அவன் அந்தப் பிராமணனை கண்டான்—நோய்கள் அனைத்துத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, எங்கும் நகர இயலாதவனாய் இருந்தான்; அதனால் மரியாதையுடன் அவனிடம் பேசினான்.

Verse 17

कस्त्वमेवंविधः प्राप्तः स्थाने चात्र द्विजोत्तम । नास्ति राज्ये मम व्याधिः कस्यचित्कुत्रचित्स्फुटम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு இந்நிலையில் இவ்விடத்துக்கு எப்படி வந்தீர்? என் அரசில் எங்கும் யாரையும் வெளிப்படையான நோய் வாட்டுவதில்லை.

Verse 18

अजोनाम नरेन्द्रोऽहं यदि ते श्रोत्रमागतः । व्याधींश्च च्छागरूपेण रक्षामि जनकारणात्

நான் ‘அஜோ’ எனும் அரசன்; என் பெயர் உமது செவிகளுக்கு வந்திருந்தால். மக்களின் நலனுக்காக நான் ஆட்டுருவம் கொண்டு நோய்களை அடக்கி காக்கிறேன்.

Verse 19

तस्माद्ब्रूहि शरीरस्थो यस्ते व्याधिर्व्यवस्थितः । येनाऽहं निग्रहं तस्य करोमि द्विजसत्तम

ஆகவே சொல்லும், ஓ த்விஜசத்தமரே! உமது உடலில் எந்த நோய் குடிகொண்டுள்ளது? அதை நான் அடக்கி நிறுத்துவேன்.

Verse 20

ब्राह्मण उवाच । तीर्थयात्रापरोऽहं च भ्रमामि क्षितिमंडले । क्रमेणाऽत्र समायातः क्षेत्रेऽस्मिन्हाटकेश्वरे

பிராமணன் கூறினான்: நான் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு பூமிவட்டமெங்கும் சுற்றித் திரிகிறேன். காலவரிசையில் பயணித்து இவ்வாடகேஸ்வரத் தலத்துக்கு வந்தடைந்தேன்.

Verse 21

निशावक्त्रे नृपश्रेष्ठ वासः संचिंतितो मया । दृष्ट्वाऽमूंश्च पशून्भूप मानुषं भाव्यमेव हि

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! இரவு வந்தபோது இங்கே தங்க எண்ணினேன். ஓ மன்னா! இவ்விலங்குகளைப் பார்த்து, இவை நிச்சயம் மனிதர் பராமரிப்பில் உள்ளன என நினைத்தேன்.

Verse 22

ततश्चात्र प्रसुप्तोऽहं पशूनामंतिके नृप

அதன்பின், அரசே, நான் இங்கே மிருகங்களின் அருகிலேயே உறங்கினேன்।

Verse 23

अथ यावत्प्रभातेऽहं प्रपश्यामि निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिरोगैश्च समंतात्परिवारिताम्

பின்னர் விடியற்காலையில், நான் என் உடலைக் கண்டவுடன், அது குஷ்டம் முதலான நோய்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டிருந்ததை அறிந்தேன்।

Verse 24

नान्यत्किंचिन्नृपश्रेष्ठ कारणं वेद्मि तत्त्वतः । किमेतेन नृपश्रेष्ठ भूयोभूयः प्रजल्पता । बहुत्वात्कुरु तस्मान्मे यथा स्यान्नीरुजा तनुः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, உண்மையில் வேறு காரணம் எனக்கு அறியாது. அரசே, மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதால் என்ன பயன்? ஆகவே உமது பெரும் வல்லமையால் என் உடல் நோயற்றதாக ஆகுமாறு அருள்செய்।

Verse 25

ततस्ते व्याधयः प्रोक्ता अजापालेन भूभुजा । केनाज्ञा खंडिता मेऽद्य को वध्यः सांप्रतं मम

அப்போது குடிகளைப் பாதுகாக்கும் அரசன் அந்த நோய்களிடம் கூறினான்—“இன்று என் ஆணையை யார் மீறினார்? இப்போது என் தண்டனைக்கு உரியவன் யார்?”

Verse 26

व्याधय ऊचुः । मा कोपं कुरु भूपाल कृत्येऽस्मिंस्त्वं कथंचन । यस्मादेष द्विजो विष्टः सांप्रतं व्याधिभिस्त्रिभिः

நோய்கள் கூறின—“அரசே, இவ்விஷயத்தில் எவ்விதக் கோபமும் கொள்ளாதீர்; ஏனெனில் இவ்விருபிறப்பன் இப்போது மூன்று நோய்களால் ஆவிஷ்டனாகப் பிடிக்கப்பட்டுள்ளான்।”

Verse 27

राजयक्ष्मा च कुष्ठं च पामा च द्विजसत्तम । एते संसर्गजा दोषास्त्रयोऽद्यापि प्रकीर्तिताः

ஓ த்விஜசத்தமா! ராஜயக்ஷ்மா, குஷ்டம், பாமா—இம்மூன்றும் தொடர்பு/ஸ்பரிசத்தால் உண்டாகும் தோஷங்கள் என இன்றும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 28

एतेषां प्रथमौ यौ द्वौ निवृत्तिरहितौ स्मृतौ । औषधैश्चैव मंत्रैश्च शेषा नाशं व्रजंति च

இவற்றில் முதல் இரண்டும் நீங்காதவை (நிவ்ருத்தியற்றவை) என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளன; மீதமுள்ளது மருந்துகளாலும் மந்திரங்களாலும் அழிகிறது.

Verse 29

आभ्यां च ब्रह्मशापोस्ति येन नास्ति निवर्तनम् । तस्मादत्र नृपश्रेष्ठ कुरु यत्ते क्षमं भवेत्

இவ்விரண்டின்மேலும் பிராமண சாபம் உள்ளது; அதனால் மீள்வு (நிவர்த்தனம்) இல்லை. ஆகவே, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, இங்கே உனக்குத் தகுந்ததும் இயல்பாகச் செய்யக்கூடியதும் செய்.

Verse 30

एतेन ब्राह्मणेनैते स्पृष्टा राजंस्त्रयोपि च । तस्मात्तावत्तनुं चास्याविशतां तावसंशयम्

ஓ அரசனே! இப் பிராமணன் இம்மூன்றையும் தொட்டான்; ஆகவே ஐயமின்றி அவை அதே அளவிற்கு அவன் உடலுக்குள் புகுந்துவிட்டன.

Verse 32

यत्र स्थानं चिरं तत्र मेदिन्यां विहितं नृप । पुरीषं च समाविद्धा तेनैषा मेदिनी द्रुतम्

ஓ அரசனே! பூமியில் எங்கு நீண்ட காலம் தங்கியிருந்தார்களோ, அங்கு அங்கு அந்த நிலம் மலத்தாலும் கலங்கி விரைவில் மாசடைந்தது; இவ்வாறு இம்மண் சீக்கிரமே தீட்டுப்பட்டது.

Verse 33

कालांतरेपि ये मर्त्या भूम्यामस्यां समागताः । भूमेः स्पर्शं करिष्यंति ते भविष्यंति चेदृशाः

பின்னரும் காலங்களில் யார் யார் இந்த நிலத்துக்கு வந்து இங்குள்ள மண்ணைத் தொடுவார்களோ, அவர்களும் அதுபோலவே (பீடிக்கப்பட்டவர்களாக) ஆகிவிடுவர்.

Verse 34

वयं शेषा महाराज व्याधयो ये व्यवस्थिताः । त्वया मुक्त्वा भविष्यामो मन्त्रौषधवशानुगाः

மகாராஜா, இங்கே இன்னும் தங்கியுள்ள மீதமுள்ள நோய்களே நாங்கள். நீங்கள் விடுவித்தால், மந்திரங்களுக்கும் மருந்துகளுக்கும் கட்டுப்பட்டவர்களாகிவிடுவோம்.

Verse 35

नैतौ पुनस्तु दुर्ग्राह्यौ ब्रह्मशाप समुद्भवौ

ஆனால் இவ்விரண்டும் மிகக் கடினமாகத் தடுக்கப்படுபவை; ஏனெனில் அவை பிரம்மாவின் சாபத்திலிருந்து தோன்றியவை.

Verse 36

तच्छ्रुत्वा पार्थिवः सोऽपि तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तं ब्राह्मणं पुनः प्राह न भेतव्यं त्वया द्विज

இதைக் கேட்ட அரசன் அந்தப் புனித இடத்திலேயே நின்று, மீண்டும் அந்தப் பிராமணனை நோக்கி—“த்விஜனே, அஞ்ச வேண்டாம்” என்றான்.

Verse 37

अहं त्वां रक्षयिष्यामि व्याधेरस्मात्सुदारुणात् । अत्र तस्मात्प्रतीक्षस्व कञ्चित्कालं ममाज्ञया

இந்த மிகக் கொடிய நோயிலிருந்து உன்னை நான் காப்பேன். ஆகவே என் ஆணையின்படி இங்கே சில காலம் காத்திரு.

Verse 38

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे तदर्थं सुमहत्तपः । आराधयन्प्रभक्त्या च सम्यक्तां क्षेत्रदेवताम्

இவ்வாறு கூறி, அந்த நோக்கத்திற்காக அவர் மிகுந்த தவம் செய்தார்; ஆழ்ந்த பக்தியுடன் அந்தக் க்ஷேத்திர தேவதையை முறையாக ஆராதித்தார்।

Verse 39

मुंडेनाथर्वशीर्षेण दिवारात्रमतंद्रितः । क्षेत्रपालोत्थसूक्तेन वास्तुसूक्तेन च द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே! முண்டமும் அதர்வசீர்ஷமும் ஓதியவாறே அவர் பகல்-இரவு சோர்வின்றி இருந்தார்; மேலும் க்ஷேத்ரபாலோத்த ஸூக்தமும் வாஸ்து ஸூக்தமும் கொண்டு (விதியை) செய்தார்।

Verse 41

अथ नक्तावसानेन तस्य होमस्य चोत्थिता । भित्त्वा धरातलं देवी मन्त्राकृष्टा विनिर्गता

பின்னர் இரவு முடிவில், அந்த ஹோமம் நிறைவுற்றவுடன், மந்திரத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட தேவி பூமித்தளத்தைப் பிளந்து வெளிப்பட்டாள்।

Verse 42

देवता तस्य क्षेत्रस्य ततः प्रोवाच तं नृपम्

அப்போது அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் தேவதை அந்த அரசனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 43

एकाहं तव भूपाल होमस्यास्य प्रभावतः । विनिर्गता धरापृष्ठात्क्षेत्रस्यास्याधिपा स्मृता

ஓ பூபாலா! இந்த ஹோமத்தின் பிரபாவத்தால் நான் ஒரே நாளில் பூமியின் மேற்பரப்பைத் துளைத்து வெளிப்பட்டேன்; நான் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் அதிஷ்டாத்ரி அதிபதியாகக் கருதப்படுகிறேன்।

Verse 44

तस्माद्वद महाभाग यत्ते कृत्यं करोम्यहम् । परां तुष्टिमनुप्राप्ता तस्माद्ब्रूहि यदीप्सितम्

ஆகையால், ஓ மகாபாகனே, கூறுவாயாக—உன் கடமையென நான் நிறைவேற்ற வேண்டியது எது? நான் பரம மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; எனவே உன் விருப்பத்தைச் சொல்வாயாக।

Verse 45

राजोवाच । अत्र स्थाने सदा स्थेयं त्वया देवि विशेषतः । व्याधिसंसर्गजो दोषो भूमेरस्या यथा व्रजेत्

அரசன் கூறினான்—தேவி, இவ்விடத்தில் நீர் சிறப்பாக எப்போதும் தங்க வேண்டும்; அப்பொழுது இந்நிலத்தின் நோய்-தொற்றால் உண்டான குறை நீங்கும்।

Verse 46

अद्यप्रभृति देवेशि तथा नीतिर्विधीयताम् । नो चेदस्याः प्रसंगेन प्रभविष्यंति मानवाः

இன்றுமுதல், தேவేశி, அத்தகைய ஒழுங்கு நிறுவப்படுக; இல்லையெனில் இதன் தொடர்பால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டு அடக்கப்படுவர்।

Verse 47

व्याधिग्रस्ता यथा विप्रो योऽयं संदृश्यते पुरः । मयात्र व्याधयः कालं चिरं संस्थापिता यतः । भविष्यति च मे दोषो नो चेद्देवि न संशयः

நோயால் பீடிக்கப்பட்ட இந்தப் பிராமணன் நம் முன் காணப்படுவது போல, நானும் இங்கே நோய்களை நீண்ட காலமாகத் தங்க வைத்துள்ளேன்; இது தீர்க்கப்படாவிடில், தேவி, என்மேல் குற்றம் வரும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 48

तथायं ब्राह्मणो रोगात्त्वत्प्रसादात्सुरेश्वरि । मुक्तो भवतु मेदिन्यामत्र स्थेयं सदा त्वया

அதேபோல், சுரேஸ்வரி, உமது அருளால் இந்தப் பிராமணன் நோயிலிருந்து விடுபடட்டும்; மேலும் இந்தப் பூமியில் நீர் இங்கே எப்போதும் தங்குவீராக।

Verse 49

क्षेत्रदेवतोवाच । एतत्स्थानं मया सर्वं व्याधिदोषविवर्जितम् । विहितं सर्वदैवात्र स्थास्येऽहमिह सर्वदा

க்ஷேத்திர தேவதை கூறினார்—இந்த முழு தலத்தையும் நான் நோய் குற்றமின்றி அமைத்தேன். மேலும் நான் இங்கே எப்போதும், நித்தியமாக, நிலைத்திருப்பேன்.

Verse 50

सांप्रतं योऽत्र मे स्थाने व्याधिग्रस्तः समेष्यति । पूजयिष्यति मां भक्त्या नीरोगः स भविष्यति

இனிமேல் யார் நோயால் பாதிக்கப்பட்டு என் இத்தலத்திற்கு வந்து பக்தியுடன் என்னை வழிபடுகிறாரோ, அவர் நோயற்றவராவார்.

Verse 51

तस्मादद्य द्विजेंद्रोऽयं मां पूजयतु सादरम् । भक्त्या परमया युक्तः शुचिर्भूत्वा समाहितः

ஆகையால் இன்று இந்த முதன்மை பிராமணர் மரியாதையுடன் என்னை வழிபடட்டும்—உயர்ந்த பக்தியுடன், தூய்மையடைந்து, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி.

Verse 52

अत्र क्षेत्रे पराऽन्यास्ति विख्याता चंद्रकूपिका तस्यां स्नातु यथान्यायं नित्यमेव महीपते

அரசே, இந்த க்ஷேத்திரத்தில் இன்னொரு புகழ்பெற்ற தலம் உள்ளது—சந்திர-கூபிகை. அதில் முறையின்படி தினமும் நீராட வேண்டும்.

Verse 53

दक्षशापप्रशप्तेन या चंद्रेण पुरा कृता । स्वस्नानार्थं क्षयव्याधिप्रग्रस्तेन महात्मना

அந்த சந்திர-கூபிகை முன்னொரு காலத்தில் சந்திரன் அமைத்தது; தக்ஷனின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டு, க்ஷய நோயால் வாடிய அந்த மகாத்மா தன் நீராடுதற்காக அதை செய்தான்.

Verse 54

तथा खण्डशिलानाम देवता चात्र तिष्ठति । सौभाग्यकूपिकास्नानं कृत्वा तां च प्रपश्यतु

அதேபோல் இங்கே ‘கண்டசிலா’ என்னும் தேவதையும் உறைகின்றாள். சௌபாக்ய-கூபிகையில் நீராடி அந்த தேவதையையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 55

या कृता कामदेवेन कुष्ठग्रस्तेन वै पुरा । स्नपनार्थं च कुष्ठस्य विनाशाय च सादरम्

இந்த (புனிதக் கூபிகை) முன்பு குஷ்டத்தால் பாதிக்கப்பட்ட காமதேவன் பக்தியுடன் அமைத்தான்—நீராடுவதற்கும் அந்தக் குஷ்டம் முற்றிலும் அழிவதற்கும்.

Verse 57

सूत उवाच । ततः स ब्राह्मणः प्राप्य सुपुण्यां चन्द्रकूपिकाम् । स्नानं कृत्वा च तां देवीं पूजयामास भक्तितः । यावन्मासं ततो मुक्तः सत्वरं राजयक्ष्मणा

சூதர் கூறினார்—பின்னர் அந்தப் பிராமணன் மிகப் புண்ணியமான சந்திர-கூபிகையை அடைந்தான். அங்கே நீராடி, அந்த தேவியை பக்தியுடன் பூஜித்தான்; ஒரு மாதத்திற்குள் அவன் விரைவாக ராஜயக்ஷ்மாவிலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 58

ततः सौभाग्यकूपीं तां दृष्ट्वा कामविनिर्मिताम् । तथा स्नानं विधायाथ पश्यन्खंडशिलां च ताम्

பின்னர் காமதேவன் அமைத்த அந்த சௌபாக்ய-கூபியைப் பார்த்து, அங்கேயும் முறையாக நீராடி, அந்தக் கண்டசிலாவையும் தரிசித்தான்.

Verse 59

तद्वन्मासेन निर्मुक्तः कुष्ठेन द्विजसत्तमाः । तस्या देव्याः प्रभावेन कूपिकायां विशेषतः

அதேபோல், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, ஒரு மாதத்திற்குள் அவன் குஷ்டத்திலிருந்து விடுபட்டான்—சிறப்பாக அந்தக் கூபிகையில் உள்ள தேவியின் பிரபாவத்தால்.

Verse 60

ततश्चाप्सरसां कुंडे स्नात्वैकं रविवासरम् । पामया संपरित्यक्तो बुद्ध्येव विषयात्मकः

பின்பு அவன் அப்ஸரைகளின் குண்டத்தில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை நீராடினான்; உடனே பாமா (தோல் நோய்) அவனை முற்றிலும் விட்டது—சம்யக் புத்தியால் மனம் விஷயங்களைத் துறப்பதுபோல।

Verse 61

ततः स ब्राह्मणो जातो द्वादशार्कसमप्रभः । तोषेण महता युक्तो दत्ताशीस्तस्य भूपतेः

அப்போது அந்தப் பிராமணன் பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசினான். பேரானந்தம் நிறைந்தவனாய் அந்த அரசனுக்கு ஆசீர்வாதம் அளித்தான்।

Verse 62

प्रययौ वांछितं देशमनुज्ञातश्च भूभुजा । देवतायां प्रणामं च ताभ्यां कृत्वा पुनःपुनः

அரசனின் அனுமதி பெற்ற பின் அவன் விரும்பிய நாட்டுக்குப் புறப்பட்டான்; மேலும் அந்தத் தெய்வத்திற்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி சென்றான்।

Verse 63

सोपि राजा सदोषांस्तानजारूपान्विलोक्य च । स्वस्यैव ब्राह्मणं दृष्ट्वा तं तथा संप्रहर्षितः

அந்த அரசனும் குறையுள்ள ஆட்டுருவங்களைப் பார்த்து, பின்னர் தன் பிராமணனை (முன்புபோல்) கண்டதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 64

स्वयं च प्रययौ तत्र यत्रस्थो हाटकेश्वरः । तेनैव च शरीरेण निजकांतासमन्वितः

மேலும் அவன் தானே ஹாடகேஸ்வரர் வீற்றிருக்கும் அந்த இடத்திற்குச் சென்றான்—அதே உடலுடன், தன் அன்பு அரசியுடன் சேர்ந்து।

Verse 65

अजागृहे स्थिता यस्मात्सा देवी क्षेत्रदेवता । अजागृहा ततः ख्याता सर्वत्रैव द्विजोत्तमाः

அந்த தேவியே—அப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் அதிஷ்டாத்ரி—அஜாக்ருஹத்தில் (ஆட்டுக்குடில்) தங்குவதால், ஓ த்விஜோத்தமரே, அந்த இடம் எங்கும் ‘அஜாக்ருஹா’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 66

अद्यापि यक्ष्मणा ग्रस्तो यस्तां पूजयते नरः । तैनैव विधिना सम्यक्स नीरोगो द्रुतं भवेत्

இன்றும் யக்ஷ்மாவால் பீடிக்கப்பட்டவன், அந்த தேவியை அதே விதிமுறையின்படி முறையாகவும் சரியாகவும் வழிபட்டால், அவன் விரைவில் நோயின்றி ஆகிறான்.

Verse 96

तथा चाप्सरसां कुण्डमत्रास्ति नृपसत्तम । तत्र स्नात्वा रवेरह्नि ततः पामा प्रशाम्यति

இங்கேயும், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, அப்சரஸ்களின் குண்டம் உள்ளது. ஞாயிற்றுக்கிழமையில் அங்கே நீராடினால், பின்னர் பாமா (தோல் நோய்) தணிகிறது.

Verse 133

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजागृहोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, திருஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்திரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக ‘அஜாக்ருஹோற்பத்தி-மாஹாத்ம்ய-வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று முப்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.