Adhyaya 191

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतपुत्र त्वया प्रोक्तं सावित्री नागता च यत् । कौटिल्येन समायुक्तैराहूता वचनैस्तथा । पुलस्त्येन पुनश्चैव प्रसक्ता गृहकर्मणि

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ சூதபுத்திரா! சாவித்ரி வரவில்லை என்று நீ கூறினாய். சூழ்ச்சியுடனும் இனிய வேண்டுகோளுடனும் அவளை அழைத்தபோதும், புலஸ்த்யர் அவளை மீண்டும் இல்லறக் கடமைகளில் ஈடுபடுத்தினார். உண்மையில் நடந்ததை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்।

Verse 2

ततस्तु ब्रह्मणा कोपाद्गायत्री च समाहृता । देवैर्विप्रेश्चे साऽतीव शंसिता भार्यतां गता

பின்னர் பிரம்மாவின் கோபத்தால் காயத்ரி அழைக்கப்பட்டாள். தேவர்களாலும் பிராமண ரிஷிகளாலும் மிகுந்த புகழ் பெற்ற அவள் (பிரம்மாவின்) மனைவி நிலையைக் கொண்டாள்।

Verse 3

सावित्री च कथं जाता तां ज्ञात्वा यज्ञमण्डपे । पत्नीशालां प्रविष्टां च सर्वं नो विस्तराद्वद

சாவித்ரி இதில் எவ்வாறு தொடர்புற்றாள்? யஜ்ஞமண்டபத்தில் நடந்ததை அறிந்து, அவள் மனைவியர் மண்டபத்தில் எவ்வாறு நுழைந்தாள்—அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்।

Verse 4

सूत उवाच । सावित्री वशगं कांतं ज्ञात्वा विश्वासमागता । स्थिरा भूत्वा तदा सर्वा देवपत्नीः समानयत्

சூதர் கூறினார்— தன் காதலன் பிறரின் வசத்தில் சென்றதை அறிந்து சாவித்ரி தன்னம்பிக்கையுடன் திடமடைந்தாள். பின்னர் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, எல்லா தேவபத்னிகளையும் ஒன்றுகூடச் செய்தாள்।

Verse 5

गौरी लक्ष्मीः शची मेधा तथा चैवाप्यरुन्धती । स्वधा स्वाहा तथा कीतिर्बुद्धिः पुष्टिः क्षमा धृतिः । तथा चान्याश्च बहवो ह्यप्सरोभिः समन्विताः

கௌரி, லக்ஷ்மி, சசி, மேதா, அருந்ததி; ஸ்வதா, ஸ்வாஹா; மேலும் கீர்த்தி, புத்தி, புஷ்டி, க்ஷமா, த்ருதி—இவர்களுடன் இன்னும் பல தெய்வப் பெண்கள் அப்ஸரஸ்களின் கூட்டங்களோடு அங்கே கூடியிருந்தனர்।

Verse 6

घृताची मेनका रंभा उर्वशी च तिलोत्तमा । अप्सराणां गणाः सर्वे समाजग्मुर्द्विजोत्तमाः

க்ருதாசி, மேனகா, ரம்பா, ஊர்வசி, திலோத்தமா—ஓ த்விஜோத்தமா, அப்ஸரஸ்களின் எல்லாக் குழுக்களும் அங்கே வந்து கூடின.

Verse 7

सा ताभिः सहिता देवीपूर्णहस्ताभिरेव च । संप्रहृष्टमनोभिश्च प्रस्थिता मण्डपं प्रति

அந்த தேவி அவர்களுடன், கைகளில் நிறைந்த அர்க்ய-உபஹாரங்களைத் தாங்கி, மகிழ்ச்சி நிறைந்த தோழியருடன் மண்டபத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்।

Verse 8

वाद्यमानेषु वाद्येषु गीतध्वनियुतेषु च । गन्धर्वाणां प्रमुख्यानां किन्नराणां विशेषतः

வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, பாடல்களின் நாதம் முழங்க—முக்கிய கந்தர்வர்களும் குறிப்பாக கின்னரர்களும் இசைத்தபோது—அந்த மங்கள ஊர்வலம் முன்னே சென்றது।

Verse 9

प्रस्थिता सा महाभागा यावत्तद्यज्ञमण्डपम् । तावत्तस्यास्तदा चक्षुः प्रास्फुरद्दक्षिणं मुहुः

அந்த மகாபாக்யவதி தேவி யாகமண்டபத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, அதே நேரத்தில் அவளது வலது கண் மீண்டும் மீண்டும் துடித்தது।

Verse 10

अपसव्यं मृगाश्चक्रुस्तथान्येऽपि खगादयः । विपर्यस्तेन संयाति शब्दान्कुर्वंति चासकृत्

மான் கூட்டம் அபசவ்யமாக (இடப்புறம்) அசுபமாகச் சென்றது; பறவைகள் முதலிய பிற உயிர்களும் தலைகீழ் போல் அலைந்து, மீண்டும் மீண்டும் கடுமையான ஒலிகளை எழுப்பின.

Verse 11

दक्षिणानि तथाऽङ्गानि स्फुरमाणानि वै मुहुः । तस्या मनसि संक्षोभं जनयति निरर्गलम्

அவளுடைய வலப்புற அங்கங்கள் மீண்டும் மீண்டும் துடித்து நடுங்கின; அதனால் அவள் மனத்தில் இடையறாத, கட்டுப்பாடற்ற கலக்கம் எழுந்தது.

Verse 12

ताश्च देवस्त्रियः सर्वा नृत्यंति च हसंति च । गायंति च यथोत्साहं तस्याः पार्श्वे व्यवस्थिताः

அந்த எல்லா தேவஸ்திரீகளும் அவளருகே நின்று நடனமாடி, சிரித்து, இயன்ற அளவு உற்சாகத்துடன் பாடினார்கள்.

Verse 13

न जानंति च संक्षोभं तथा शकुनजं हृदि । अन्योन्यस्पर्द्धया सर्वा गीतनृत्यपरायणाः

அவள் உள்ளத்தில் எழுந்த கலக்கத்தையும், சகுனத்தால் வந்த அசௌகரியத்தையும் அவர்கள் உணரவில்லை; ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியிட்டு அனைவரும் பாடல்-நடனத்திலேயே மூழ்கினர்.

Verse 14

अहंपूर्वमहंपूर्वं प्रविशामि महामखे । इत्यौत्सुक्यसमोपेतास्ता गच्छंति तदा पथि

“நான் முதலில், நான் முதலில் மகாயாகத்தில் நுழைவேன்” என்று ஆவலால் நிறைந்து, அவர்கள் அப்போது பாதையில் முன்னே சென்றனர்.

Verse 191

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागर खण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सावित्र्या यज्ञागमनकालिकोत्पाताद्यपशकुनोद्भववर्णनंनामैकनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “சாவித்ரீ தேவியின் யஜ்ஞாகமனக் காலத்தில் எழுந்த உற்பாதங்களும் அபசகுனங்களும் பற்றிய வர்ணனை” எனும் பெயருடைய 191ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।