Adhyaya 202

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणाः सर्वे विनयावनताः स्थिताः । तं पप्रच्छुर्नरश्रेष्ठ कौतुकाविष्टचेतसः

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—அதைக் கேட்டதும் எல்லா பிராமணரும் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்றனர்; ஓ நரசிறந்தவனே, ஆவலால் நிறைந்த மனத்துடன் அவர்கள் அவரை வினவினர்।

Verse 2

कस्यचिन्निर्णयो देयो मध्यस्थस्य द्विजोत्तमैः । वेदवाक्येन संत्यज्य वाक्यं मनुजसंभवम् ओ

எந்த ஒரு காரியத்திலும் தீர்ப்பு நடுநிலையான நடுவரின் வழியாகச் சிறந்த பிராமணர்களால் வழங்கப்பட வேண்டும்; மனிதக் கருத்தை ஒதுக்கி வேதவாக்கையே ஆதாரமாகக் கொண்டு நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டும்.

Verse 3

कस्मात्तालत्रयं देयं मध्यगेन महात्मना । एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

மகாத்மையான நடுவர் ‘மூன்று தாளங்கள்’ ஏன் வழங்க வேண்டும்? இதனை முழுவதும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல் எழுந்துள்ளது.

Verse 4

तच्छ्रुत्वा भर्तृयज्ञस्तु तानुवाच द्विजोत्तमान् । श्रूयतामभिधास्यामि यदेतत्कारणं स्थितम्

அதைக் கேட்ட பर्त்ருயஜ்ஞன் அந்த இருபிறப்பில் முதன்மையோரிடம் கூறினான்— “கேளுங்கள்; இதற்குப் பின்னுள்ள நிலையான காரணத்தை நான் விளக்குகிறேன்.”

Verse 5

नासत्यं जायते वाक्यं नागराणां कथंचन । ब्रह्मशालास्थितानां च शुभं वा यदि वाऽशुभम्

நாகரர்களின் சொல் எப்போதும் பொய்யாகாது; குறிப்பாக பிரஹ்மசாலையில் அமர்ந்திருப்போரின் சொல்— காரியம் நன்மையாயினும் தீமையாயினும்.

Verse 6

वेदोक्तेः सवनैस्तस्माद्दर्शयंति द्विजोत्तमाः । इष्टं वा यदि वानिष्टं पृच्छमानस्य चा र्थिनः

ஆகவே வேதத்தில் கூறப்பட்ட சவனக் கிரியைகளின் மூலம், முதன்மை பிராமணர்கள் கேட்கும் யாசகனுக்கு விரும்பத்தக்கதையோ விரும்பத்தகாததையோ வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 7

भूयोभूयस्ततः कुर्यान्मध्यस्थः स द्विजन्मनाम् । प्रश्नं तस्य निमित्तं च यावत्तस्य विनिर्णयः

அப்போது நடுவர், இருமுறைப் பிறந்தவர்களிடம் அந்தக் கேள்வியையும் அதன் காரண–சூழலையும் சேர்த்து, இறுதி தீர்ப்பு கிடைக்கும் வரை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க வேண்டும்।

Verse 8

ब्रह्मशालोपविष्टानां यदि वाक्यं वृथा भवेत् । माहात्म्यं नश्यते तेषां ततः क्रोधः प्रजायते

பிரம்மசாலையில் அமர்ந்தோரின் சொல் வீணாகவோ பொய்யாகவோ ஆகின், அவர்களின் மாஹாத்மியம் அழியும்; அதிலிருந்து கோபம் பிறக்கும்।

Verse 9

क्रोधात्सञ्जायते द्रोहो द्रोहात्पापस्य संगमः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा मध्यस्थः पृच्छ्यते मुहुः

கோபத்தால் விரோதம் உண்டாகும்; விரோதத்தால் பாவச் சேர்க்கை ஏற்படும். ஆகையால், ஓ பிராமணர்களே, நடுவரை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கின்றனர்।

Verse 10

समुदायः समस्तानां यथा चैव प्रजायते । तदा तालत्रयं यच्च मध्यस्थः संप्रयच्छति

அனைவரிடமும் ஒருமித்த ஒப்புதல் உருவானபோது, நடுவர் அந்த ‘மூவகை தாளம்’ என்பதையும் அளிக்கிறார்।

Verse 11

तासां तु पूर्वया कामं हंति पृच्छाप्रदायिनाम् । द्वितीयया तथा क्रोधं हंति लोभं तृतीयया

அம்மூன்றில் முதலாவதால் பதில் அளிப்போரின் காமம் அடங்கும்; இரண்டாவதால் கோபம் அடங்கும்; மூன்றாவதால் பேராசை அடங்கும்।

Verse 12

एतस्मात्कारणाद्देयं तेन तालत्रयं द्विजाः

இக்காரணத்தினாலே, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, ‘தாலத்ரயம்’ தானமாகக் கொடுக்கவேண்டும்.

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । आथर्वणश्चतुर्थस्तु ब्राह्मणः परिकीर्तितः । स कस्मात्प्रथमः प्रश्नो नागराणां प्रकीर्तितः

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஆதர்வண வேதம் பிராமண வேதங்களில் நான்காவதாகச் சொல்லப்படுகிறது; அப்படியிருக்க நாகரர்களிடத்தில் அது முதல் கேள்வியாக ஏன் கூறப்படுகிறது?

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । आथर्वः प्रथमः प्रश्नो यस्मात्प्रोक्तो मया द्विजाः । तदहं संप्रवक्ष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, நான் ஆதர்வணத்தை முதல் கேள்வியாகச் சொன்னேன்; அதன் காரணத்தை இப்போது விளக்குகிறேன், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேளுங்கள்.

Verse 15

नेर्ष्या चैवात्र कर्तव्या स्वस्थानस्य विनाशनी । निरूपितं मया सम्यक्स्थानस्थस्य विशुद्धये

இங்கே பொறாமை கொள்ளக் கூடாது; அது தன் நிலையையே அழிக்கும். தன் தர்மநிலையில் நிலைத்திருப்பவனின் தூய்மைக்காக இதை நான் முறையாக எடுத்துரைத்தேன்.

Verse 16

ऋग्यजुःसामसंज्ञाख्या अग्निष्टोमादिका मखाः । पारत्रिकाः प्रवर्तंते नैहिकाश्चाभिचारिकाः

ரிக், யஜுஸ், சாமன் எனப் பெயர்பெற்ற யாகங்கள்—அக்னிஷ்டோமம் முதலியவை—பரலோகப் பயனுக்காக நடைபெறுகின்றன; மேலும் சில இவ்வுலகப் பயனுக்காகவும், அபிசார நிவாரணம் முதலிய செயல்களுடனும் நடைபெறும்.

Verse 17

अथर्ववेदे तच्चोक्तं सर्वं चैवाभिचारिकम् । हिताय सर्वलोकानां ब्रह्मणा लोककारिणा

அதர்வவேதத்தில் கூறப்பட்ட அனைத்தும்—சிறப்பாகக் காவலுக்கும் வலிமையானப் பயன்பாட்டிற்குமான விதிகளும்—உலகங்களை உருவாக்கிய பிரம்மனால் எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக அமைக்கப்பட்டன.

Verse 18

अथर्ववेदः प्रथमं द्रष्टव्यः कार्यसिद्धये । एतस्मात्कारणादाद्यः स चतुर्थोऽपि संस्थितः

ஒரு காரியம் நிறைவேறுவதற்கு முதலில் அதர்வவேதத்தை அணுக வேண்டும்; ஆகவே நடைமுறையில் அது ‘முதல்’, எண்ணிக்கையில் மட்டும் ‘நான்காம்’ வேதமாக நிலைபெற்றது.

Verse 19

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । पृच्छा संबंधजं सर्वमेकं कार्यं सदैव हि

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்; விசாரணையிலிருந்து எழும் எல்லாம் எப்போதும் ஒரே நோக்கத்திற்கே—நல்ல காரிய நிறைவேற்றத்திற்கே—செல்கிறது.

Verse 202

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये भर्तृयज्ञवाक्यनिर्णयवर्णनंनाम द्व्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சுலோகங்களுடைய சம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர-மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பர்த்ருயஜ்ஞ வாக்கிய நிர்ணய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று இரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.