Adhyaya 71

Verse 1

। सूत उवाच । तास्तथेति प्रतिज्ञाय चक्रुस्तच्छक्रशासनम् । सूतिकागृहधर्मे यत्तच्चक्रुस्तस्य सर्वशः

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து அவர்கள் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆணையை நிறைவேற்றினர்; மேலும் பிரசவ அறையின் கடமைகளில் விதிக்கப்பட்ட அனைத்தையும் முறையாகச் செய்தனர்.

Verse 2

अथान्यदिवसे बालो द्वादशार्कसमद्युतिः । संजज्ञे तेन वीर्येण द्विभुजैक मुखः शुभः

பின்னர் மற்றொரு நாளில் பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு குழந்தை பிறந்தது; அந்தத் தெய்வீக வீரியத்தால் அவன் மங்களமாக, இரண்டு கரங்களும் ஒரே முகமும் உடையவனாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 3

यथासौ जातमात्रस्तु प्ररुरोद सुदुःखितः । तच्छ्रुत्वा रुदितं सर्वाः कृत्तिकास्तमुपागताः

அவன் பிறந்த உடனே மிகுந்த துயரத்துடன் அழுதான்; அந்த அழுகுரலைக் கேட்டு எல்லா கிருத்திகைகளும் அவனிடம் வந்தனர்.

Verse 4

महासेनोऽपि संवीक्ष्य मातॄस्ताः समुपागताः । सोत्कण्ठः षण्मुखो जातो द्वादशाक्षभुजस्तथा

மகாசேனனும் அருகில் வந்த அந்தத் தாய்மார்களைப் பார்த்தவுடன் ஆவலுற்று, ஷண்முகனாக வெளிப்பட்டான்; அதுபோலவே பன்னிரண்டு கரங்களும் உடையவனானான்.

Verse 5

एकैकस्याः पृथक्तेन प्रपपौ प्रयतः स्तनम् । द्वाभ्यामालिंगयामास भुजाभ्यां स्नेहपूर्वकम्

அவன் கவனத்துடன் ஒவ்வொரு தாயின் மார்பிலிருந்தும் தனித்தனியாக பால் அருந்தினான்; பின்னர் இரு கரங்களாலும் அன்போடு அவர்களை அணைத்தான்।

Verse 6

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता ब्रह्मविष्णुशिवादयः । सर्वे देवाः सहेन्द्रेण गन्धर्वाप्सरसस्तथा

அந்த வேளையில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோர் அங்கே வந்தடைந்தனர்; இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும், கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் கூட வந்தனர்।

Verse 7

महोत्सवोऽथ संजज्ञे तस्मिन्स्थाने निरर्गलः । गीतवाद्यप्रणादेन येनविश्वं प्रपूरितम्

பின்னர் அந்த இடத்தில் தடையற்ற பெருவிழா எழுந்தது; பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் உலகமெங்கும் நிரம்பியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 8

रंभाद्या ननृतुस्तस्य विलासिन्यो दिवौकसाम् । जगुश्च मुख्यगन्धर्वा श्चित्रांगदमुखाश्च ये

ரம்பை முதலிய விண்ணுலக நங்கையர் அங்கே நடனம் ஆடினர்; சித்ராங்கதன் முதலிய தலைமை கந்தர்வர் பாடினர்।

Verse 9

ततस्तु देवताः सर्वास्तस्य नाम प्रचक्रिरे । स्कन्दनाद्रेतसो भूमौ स्कन्द इत्येव सादरम्

பின்னர் எல்லா தேவர்களும் அவனுக்குப் பெயரிட்டனர்; பூமியில் விந்து ‘ஸ்கந்திதம்’ (சிந்தி விழுந்தது) என்பதால் பக்தியுடன் அவனை ‘ஸ்கந்தன்’ என்று அழைத்தனர்।

Verse 10

अथ तस्य कुमा रस्य तदा तत्राभिषेचनम् । सेनापत्यं कृतं साक्षाद्देवानां शंभुना स्वयम्

அப்போது அங்கேயே அந்தத் தெய்வக் குமாரனுக்கு அபிஷேகம் நடைபெற்றது; மேலும் சாம்புவே நேரில் தேவர்களின் சேனாபதியாக அவரை நியமித்தார்.

Verse 11

तस्य शक्तिः स्वयं दत्ता विधिनाऽद्भुतदर्शना । अमोघा विजयार्थाय दैत्यपक्षक्षयाय च

விதாதா பிரம்மா தாமே அவருக்கு அதிசயத் தோற்றமுடைய, ஒளிமிகு சக்தியை அளித்தார்—வெற்றிக்குத் தவறாததாகவும், தைத்யப் படை அழிவிற்குமானதாகவும்.

Verse 12

मयूरो वाहनार्थाय त्र्यंबकेण सुशीघ्रतः । दिव्यास्त्राणि महेन्द्रेण विष्णुनाथ महात्मना

திரியம்பகர் விரைவாக வாகனமாக மயூரத்தை அளித்தார்; மகேந்திரனும் மகாத்மா விஷ்ணுநாதனும் தெய்வ ஆயுதங்களை வழங்கினர்.

Verse 13

ततोऽभीष्टानि शस्त्राणि देवैः सर्वैः पृथक्पृथक् । तस्य दत्तानि संतुष्टैस्तथा मातृगणैरपि

அதன்பின் எல்லாத் தேவர்களும் தனித்தனியாக மகிழ்ந்து, அவருக்குத் தத்தம் விரும்பிய ஆயுதங்களை அளித்தனர்; மாத்ருகணங்களும் அவ்வாறே வழங்கினர்.

Verse 14

ततस्तमग्रतः कृत्वा सेनानाथं सुरेश्वराः । जग्मुः ससैनिकास्तत्र तारको यत्र संस्थितः

பின்னர் தேவர்களின் தலைவர்கள் அவரை சேனாநாதனாக முன்னணியில் நிறுத்தி, தங்கள் படைகளுடன் தாரகன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 15

तारकोऽपि समालोक्य देवान्स्वयमुपागतान् । युद्धार्थं हर्षसंयुक्तः सम्मुखः सत्वरं ययौ

தாரகனும் தாமே வந்த தேவர்களைப் பார்த்து, போர்க்குறிப்புடன் மகிழ்ச்சி கொண்டவனாய், உடனே அவர்களை எதிர்கொண்டு விரைந்து சென்றான்।

Verse 16

ततोऽभूत्सुमहद्युद्धं देवानां दानवैः सह । कोपसंरक्तनेत्राणां मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

அப்போது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் மிகப் பெரிய போர் எழுந்தது. கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், மரணத்தையே தொழிலாகக் கொண்டு அவர்கள் பின்னர் திரும்பினர்।

Verse 17

अथ स्कन्देन संवीक्ष्य दूरस्थं तारकं रणे । समाहूय ततो मुक्ता सा शक्तिस्तस्य मृत्यवे

பின்னர் ஸ்கந்தன் போர்க்களத்தில் தூரத்தில் நின்ற தாரகனை நோக்கி அழைத்தான்; அதன்பின் அந்த சக்தி எறியப்பட்டது, அது அவனுக்கு மரணக் காரணமாயிற்று।

Verse 18

अथासौ हृदयं भित्त्वा तस्य दैत्यस्य दारुणा । चमत्कारपुरोपांते पतिता रुधिरोक्षिता

அந்த கொடிய சக்தி அந்த அசுரனின் இதயத்தைத் துளைத்து, இரத்தம் தெறிக்கச் செய்து, சமத்காரபுரத்தின் புறவட்டத்தில் விழுந்தது।

Verse 19

तारकस्तु गतो नाशं मुक्तः प्राणैश्च तत्क्षणात् । ततो देवगणाः सर्वे संहृष्टास्तं महाबलम्

தாரகன் அந்தக் கணமே உயிர்வாயுவிலிருந்து பிரிந்து அழிவை அடைந்தான். பின்னர் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்து அந்த மகாபலவானை (ஸ்கந்தனை)ப் போற்றினர்।

Verse 20

स्तोत्रैर्बहुविधैः स्तुत्वा प्रोचुस्तस्मिन्हते सति । गताश्च त्रिदिवं तूर्णं सह शक्रेण निर्भयाः

பலவகை ஸ்தோத்ரங்களால் ஸ்துதி செய்து, அந்த பகைவன் கொல்லப்பட்டபின் அவர்கள் உரைத்தனர்; அச்சமின்றி சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் விரைவாகத் திரிதிவம், ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 21

स्कन्दोऽपि तां समादाय शक्तिं तत्र पुरोत्तमे । स्थापयामास येनैव रक्तशृंगोऽभवद्दृढः

ஸ்கந்தனும் அந்த சக்தியை (வேல்) எடுத்துக் கொண்டு அந்த சிறந்த நகரில் நிறுவினார்; அதனால் ரக்தச்ருங்கம் உறுதியடைந்து அசையாததாக ஆனது।

Verse 22

ऋषय ऊचुः । रक्तशृंगः कथं तेन निश्चलोऽपि दृढीकृतः । कस्य वाक्येन नो ब्रूहि विस्तरेण महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாமதே! ரக்தச்ருங்கம் ஏற்கெனவே அசையாததாயிருந்தும், அவர் அதை எவ்வாறு மேலும் உறுதியாக்கினார்? யாருடைய வாக்கினால் இது நிகழ்ந்தது? விரிவாகச் சொல்லும்।

Verse 23

सूत उवाच । यदा वै भूमिकम्पस्तु संप्रजातः सुदारुणः । रक्तशृङ्गः प्रचलितः स्वस्थानादतिवेगतः

சூதர் கூறினார்—மிகக் கொடிய நிலநடுக்கம் எழுந்தபோது, ரக்தச்ருங்கம் தன் இடத்திலிருந்து பேர்வேகத்துடன் குலுங்கி நகர்ந்தது।

Verse 24

तस्य दैत्यस्य पातेन यथान्ये पर्व तोत्तमाः । अथ हर्म्याणि सर्वाणि चमत्कारपुरे तदा

அந்த தைத்தியன் வீழ்ந்ததனால், பிற சிறந்த மலைகள் குலுங்குவது போல, அப்போது சமத்காரபுரத்தில் உள்ள எல்லா மாளிகைகளும் அதிர்ந்தன।

Verse 25

शीर्णानि चलिते तस्मिन्पर्वते व्यथिता द्विजाः । प्रायशो निधनं प्राप्तास्तथाऽन्ये मूर्छयार्दिताः

அந்த மலை அசைந்தபோது கட்டிடங்கள் சிதறி விழுந்தன; த்விஜர்கள் மிகுந்த துயருற்றனர். பலர் உயிரிழந்தனர்; சிலர் மயக்கத்தால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தனர்.

Verse 26

हतशेषास्ततो विप्रा गत्वा स्कन्दं क्रुधान्विताः । प्रोचुश्च किमिदं पाप त्वया कृतमबुद्धिना

அப்போது உயிர்தப்பிய பிராமணர்கள் கோபம் கொண்டு ஸ்கந்தனை அணுகி கூறினர்— “அறிவின்மையால் நீ செய்த இந்தப் பாவச் செயல் என்ன?”

Verse 27

नाशं नीता वयं सर्वे सपुत्रपशुबाधवाः । तस्माच्छापं प्रदास्यामो वयं दुःखेन दुःखिताः

“நாங்கள் அனைவரும்—மக்கள், மாடுகள், உறவினர்கள் உடனே—அழிவுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டோம். ஆகவே துயரால் துயருற்ற நாம் சாபம் உரைப்போம்.”

Verse 28

स्कन्द उवाच । हिताय सर्वलोकानां मयैतत्समनुष्ठितम् । यद्धतो दानवो रौद्रो नान्यथा द्विजसत्तमाः

ஸ்கந்தன் கூறினான்— “அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காகவே நான் இதைச் செய்தேன்—அந்த கொடிய தானவனை வதைத்தேன். ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே, இது வேறுவிதமாக இயலாது.”

Verse 29

प्रसादः क्रियतां तस्मान्मान्या मे ब्राह्मणाः सदा । मृतानपि द्विजान्सर्वानहं तानमृताश्रयात्

“ஆகவே அருள்புரியுங்கள்; பிராமணர்கள் எப்போதும் எனக்கு வணக்கத்திற்குரியவர்கள். அந்த த்விஜர்கள் அனைவரும் இறந்திருந்தாலும், அமிர்தத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் அவர்களை மீட்டெழுப்புவேன்.”

Verse 30

पुनर्जीवितसंयुक्तान्करिष्यामि न संशयः । तथा सुनिश्चलं शैलं करिष्यामि स्वशक्तितः

ஐயமின்றி நான் அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பேன்; என் சொந்த சக்தியால் இந்த மலையை முற்றிலும் அசையாததாக ஆக்குவேன்।

Verse 31

एवमुक्त्वा समादाय तां शक्तिं रुधिरोक्षिताम् । चक्रे स्थापनमस्यास्तु रक्तशृङ्गस्य मूर्धनि

இவ்வாறு கூறி, இரத்தம் தெளிந்த அந்த சக்தி (வேல்)யை எடுத்துக் கொண்டு, ரக்தச்ருங்கத்தின் உச்சியில் அதை நிறுவினார்।

Verse 32

ततः प्रोवाच संहृष्टो देवतानां चतुष्टयम् । आंबवृद्धां तथैवाम्रां माहित्थां च चमत्करीम्

பின்னர் மகிழ்ந்து, அவர் நான்கு தேவியரை நோக்கி உரைத்தார்—ஆம்பவ்ருத்தா, அதுபோல ஆம்ரா, மாஹித்தா, மற்றும் சமத்கரீ।

Verse 33

युष्माभिर्निश्चलः कार्यो भूयोऽयं नगसत्तमः । प्रलयेऽपि यथा स्थानाद्रक्तशृङ्गश्चलेन्नहि

நீங்கள் இந்த சிறந்த மலையை மீண்டும் உறுதியாக அசையாததாக ஆக்க வேண்டும்; பிரளயத்திலும் ரக்தச்ருங்கம் தன் இடத்திலிருந்து அசையக் கூடாது।

Verse 34

युष्माकं ब्राह्मणाः सर्वे पूजां दास्यंति सर्वदा

அனைத்து பிராமணரும் எப்போதும் உங்களுக்கு பூஜை செலுத்துவார்கள்।

Verse 36

बाढमित्येव ताः प्रोच्य चतुर्दिक्षु ततश्च तम् । शूलाग्रैः सुदृढं चक्रुः स्कन्दवाक्येन हर्षिताः । ततश्चामृतमादाय मृतानपि द्विजोत्तमान् । स्कन्दो जीवापयामास द्विजभक्तिपरायणः

அந்த தேவர்கள் “பாடம்—அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, ஸ்கந்தனின் ஆணையால் மகிழ்ந்து, தங்கள் வேல்களின் முனைகளால் அதை நான்கு திசைகளிலும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினர். பின்னர் இருமுறை பிறந்தோரின் பக்தியில் நிலைத்த ஸ்கந்தன் அமிர்தம் கொண்டு, இறந்திருந்த சிறந்த பிராமணர்களையும் உயிர்ப்பித்தான்.

Verse 37

ततस्ते ब्राह्मणास्तत्र संहृष्टा वरमुत्तमम् । ददुस्तस्य स च प्राह मन्नामैतत्पुरोत्तमम् । सदैव ख्यातिमायातु एतन्मे हृदि वांछितम्

அப்போது அங்கிருந்த பிராமணர்கள் மகிழ்ந்து அவனுக்கு உயர்ந்த வரத்தை அளித்தனர். அவன் கூறினான்—“இந்த சிறந்த நகரம் என் பெயரால் அழைக்கப்படுக; இது என்றும் புகழ் பெறுக—இதுவே என் உள்ளத்தின் விருப்பம்.”

Verse 38

ऋषय ऊचुः । एतत्स्कन्दपुरंनाम तव नाम्ना भविष्यति । चमत्कारपुरं तद्वत्सांप्रतं सुरसत्तम

ரிஷிகள் கூறினர்—“உன் பெயரால் இந்த நகரம் ‘ஸ்கந்தபுரம்’ என அழைக்கப்படும். மேலும், தேவர்களில் சிறந்தவனே, இது இப்போது ‘சமத்காரபுரம்’ என்றும் புகழ்பெறும்.”

Verse 39

पूजां तव करिष्यामः कृत्वा प्रासादमुत्त मम् । तथैव देवताः सर्वाश्चतस्रोऽपि त्वया धृताः

“நாங்கள் சிறந்த பிராசாதம் (ஆலயம்) அமைத்து உன்னைப் பூஜிப்போம். அதுபோல, நீ தாங்கி நிறுத்திய அந்த நால்வரையும் உட்பட எல்லா தேவர்களையும் பூஜிப்போம்.”

Verse 40

सर्वाः संपूजयिष्यामः सर्वकृत्येषु सादरम् । एतां चं तावकीं शक्तिं सदा सुरवरोत्तम । विशेषात्पूजयिष्यामः षष्ठ्यां श्रद्धासमन्विताः

“எல்லா கிரியைகளிலும் நாங்கள் அனைவரையும் மரியாதையுடன் முறையாகப் பூஜிப்போம். தேவர்களில் முதன்மையானவனே, உன் இந்த சக்தியை (சக்தியாயுதத்தை) நாங்கள் சிறப்பாக ஷஷ்டி நாளில் நம்பிக்கையுடன் பூஜிப்போம்.”

Verse 41

सूत उवाच । एवं स ब्राह्मणैः प्रोक्तो महासेनो महाबलः । स्थितस्तत्रैव तद्वा क्याज्ज्ञात्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम्

சூதர் கூறினார்—பிராமணர்கள் இவ்வாறு உரைத்தபோது, மகாபலன் மகாசேனன் அங்கேயே நிலைத்தான்; அவர்களின் வாக்கினால் இது சிறந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் என அறிந்தான்.

Verse 42

यस्तं पूजयते भक्त्या चैत्रषष्ठ्यां सुभावतः । शुक्लायां तस्य संतुष्टिं कुरुते बर्हिवाहनः

சைத்திர மாத சுக்லபட்சத்தின் ஷஷ்டியில் தூய மனநிலையுடன் பக்தியால் அவரை வழிபடுவோருக்கு, பர்ஹிவாஹனன் ஸ்கந்தன் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 43

तस्यां शक्तौ नरो यश्च कुर्यात्पृष्ठिनिघर्षणम् । पूजयित्वा तु पुष्पाद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स न स्याद्रोगसंयुक्तो यावत्संवत्सरं द्विजाः

இருபிறப்பினரே! அந்த சக்தியை மலர் முதலியவற்றால் முறையாக வழிபட்டு, நம்பிக்கையுடன் தன் முதுகை அதில் உரசி (தொட்டு) செய்பவன், ஒரு ஆண்டு வரை நோயால் பீடிக்கப்படான்.

Verse 44

एवं तत्र धृता शक्तिस्तेन स्कन्देन धीमता । रक्तशृंगस्य रक्षार्थं तत्पुरस्य विशेषतः

இவ்வாறு ஞானமிக்க ஸ்கந்தன் அங்கே அந்த சக்தியை நிறுவினான்—ரக்தச்ருங்கனின் காவலுக்காகவும், குறிப்பாக அந்த நகரத்தின் பாதுகாப்புக்காகவும்.