Adhyaya 272

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तमीशानस्य महीपतेः । ईश्वरेण पुरा दत्तमायुर्यावत्स्ववासरम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதரே! ஈசானன் எனும் மஹீபதி குறித்து நீங்கள் சொன்னது, அதாவது ஈஸ்வரன் முன்பு தன் ‘ஒரு நாள்’ அளவு வரை அவனுக்கு ஆயுளை அளித்தான் என்பதைக் குறித்து மேலும் விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

किंप्रमाणं भवेत्तस्य दिवसस्य ब्रवीहि नः । सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि प्रमाणं दिवसस्य तु

அந்த ‘நாள்’ அளவு என்ன? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். சூதர் கூறினார்—அந்த நாளின் உண்மையான அளவினை நான் உங்களுக்குக் கூறுவேன்.

Verse 3

माहेश्वरस्य विप्रेन्द्राः श्रूयतां गदतः स्फुटम् । निमेषस्य चतुर्भागस्त्रुटिः स्यात्तद्द्वयं लवः

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, மஹேஸ்வரனுடைய கால அளவை நான் கூறுவதைத் தெளிவாகக் கேளுங்கள். நிமேஷத்தின் நான்கில் ஒன்று ‘த்ருடி’; இரண்டு த்ருடிகள் சேர்ந்தால் ‘லவ’ ஆகும்.

Verse 4

लवद्वयं यवः प्रोक्तः काष्ठा ते दश पंच च । त्रिंशत्काष्ठाः कलामाहुः क्षणस्त्रिंशत्कलो मतः

இரண்டு லவங்கள் ‘யவ’ எனக் கூறப்படுகின்றன; அத்தகைய பதினைந்து யவங்கள் ஒன்று ‘காஷ்டா’. முப்பது காஷ்டாக்கள் ‘கலா’; முப்பது கலாக்கள் ‘க்ஷண’ம் என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 5

क्षणैः षष्ट्या पलं प्रोक्तं षष्ट्या तेषां च नाडिका । नाडिकाद्वितयेनैव मुहूर्तं परिकीर्तितम्

அறுபது க்ஷணங்கள் ‘பல’ எனப்படும்; அத்தகைய அறுபது பலங்கள் ஒன்று ‘நாடிகை’. இரண்டு நாடிகைகளாலேயே ‘முஹூர்த்தம்’ என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

त्रिंशन्मुहूर्त्तमुद्दिष्टमहोरात्रं मनीषिभिः । मासस्त्रिंशदहोरात्रैद्वौ द्वौ मासावृतुं विदुः

ஞானிகள் கூறுவது: ஒரு அஹோராத்திரம் முப்பது முஹூர்த்தங்களால் ஆனது. அத்தகைய முப்பது அஹோராத்திரங்கள் ஒரு மாதம்; இரண்டு மாதங்கள் சேர்ந்தால் ஒரு ருது என அறியப்படுகிறது.

Verse 7

ऋतुत्रयं चाप्ययनमयने द्वे तु वत्सरम् । मानुषाणां हि सर्वेषां स एव परिकीर्तितः

மூன்று ருதுக்கள் சேர்ந்தால் ஒரு ‘அயனம்’; இரண்டு அயனங்கள் சேர்ந்தால் ஒரு ‘வத்ஸரம்’ (வருடம்). இதுவே எல்லா மனிதருக்கும் உரைக்கப்பட்ட கணக்காகும்.

Verse 8

स देवानामहोरात्रं पुराणज्ञाः प्रचक्षते । अयनं चोत्तरं शुक्लं यद्देवानां दिनं च तत् । यद्दक्षिणं तु सा रात्रिः शुभकर्मविगर्हिता

புராணம் அறிந்தோர் இந்த ஆண்டுச் சுழற்சியையே தேவர்களின் அஹோராத்திரம் எனக் கூறுவர். ஒளிமிகு உத்தராயணம் தேவர்களின் பகல்; தக்ஷிணாயணம் அவர்களின் இரவு—சுபகாரியங்களுக்கு ஏற்றதல்ல எனக் கருதப்படும் காலம்.

Verse 9

यथा सुप्तो न गृह्णाति किंचिद्भोगादिकं नरः । तथा देवाश्च यज्ञांशान्न गृह्णन्ति कथं चन

தூங்கும் மனிதன் இன்பப் பொருட்களை உண்மையில் அனுபவிக்காததுபோல், தகுந்த தகுதி/விழிப்பு இல்லாதபோது தேவர்களும் யாகப் பங்குகளை எவ்விதத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ளார்.

Verse 10

अनेनैव तु मानेन मानवेन द्विजोत्तमाः । लक्षैः सप्तदशाख्यैस्तु वत्सराणां प्रकीर्तितम्

இதே மனிதக் கால அளவின்படியே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கை பதினேழு லட்சம் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

Verse 11

अष्टाविंशत्सहस्रैस्तु वत्सराणां कृतं युगम् । तस्मिञ्छ्वेतोऽभवद्विष्णुर्भगवान्यो जगद्गुरुः

இருபத்தெட்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டதே க்ருதயுகம். அந்த யுகத்தில் ஜகத்குரு பகவான் விஷ்ணு வெண்மை (ஒளிமிகு) வடிவில் இருந்தார்.

Verse 12

लोकाः पापविनिर्मुक्ताः शांता दांता जितेन्द्रियाः । दीर्घायुषस्तथा सर्वे सदैव तपसि स्थिताः

மக்கள் பாவமற்றவர்களாய், அமைதியுடன், தமனமுடையவர்களாய், இந்திரியங்களை வென்றவர்களாய் இருந்தனர். அனைவரும் நீண்ட ஆயுளுடன் எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 13

यो यथा जन्म चाप्नोति तथा स म्रियते नरः । न पुत्रसंभवो मृत्युर्वीक्ष्यते जनकैः क्वचित्

மனிதன் எவ்வாறு பிறக்கிறானோ அவ்வாறே மரணமடைகிறான்; பெற்றோரின் பார்வையில் பிரசவத்தால் மரணம் எங்கும் நிகழ்வதாகக் காணப்படவில்லை।

Verse 14

कामः क्रोधस्तथा लोभो दंभो मत्सर एव च । न जायते नृणां तत्र युगे तु द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! அந்த யுகத்தில் மனிதர்களிடத்தில் காமம், கோபம், பேராசை, தம்பம், பொறாமை ஆகியவை எழுவதில்லை।

Verse 15

ततस्त्रेतायुगं भावि द्वितीयं मुनिसत्तमाः । पादेनैकेन पापं तु रौद्रं धर्मे तदाविशत्

பின்னர், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, இரண்டாம் யுகமான திரேதா யுகம் வந்தது; அப்போது தர்மத்தில் ஒரு பாதம் (நான்கில் ஒரு பகுதி) அளவு கொடிய பாபம் புகுந்தது।

Verse 16

ततो रक्तत्वमभ्येति भगवान्मधुसूदनः । पापांशेऽपि च संप्राप्ते सस्पर्द्धो जायते जनः

அதன்பின் பகவான் மதுசூதனன் செம்மை (ஒளிமிகு) நிறத்தை ஏற்கிறான்; பாபத்தின் ஒரு துளி தோன்றினால்கூட மக்கள் போட்டி-விரோதத்துடன் பிறக்கின்றனர்।

Verse 17

स्वर्गमार्गकृते सर्वे चक्रुर्यज्ञांस्ततः परम् । अग्निष्टोमादिकांस्तत्र बहुहोमादिकांस्तथा

பின்னர் ஸ்வர்க மார்க்கத்தை நாடி அனைவரும் யாகங்களைச் செய்தனர்—அங்கே அக்னிஷ்டோமம் முதலியனவும், பல ஹோமங்களுடன் கூடிய பிற யாகங்களும் செய்தனர்।

Verse 19

देवलोकांस्ततो यांति मूलाद्यावच्चतुर्दश । ब्रह्मलोकस्य पर्यंतं स्वकीयैर्य ज्ञकर्मभिः

தம் சொந்த யாகக் கர்மங்களின் புண்ணியத்தால் அவர்கள் பின்னர் தேவலோகங்களுக்கு செல்கின்றனர்—அடிப்படையிலிருந்து மேலே பதினான்கு புவனங்களையும் கடந்து பிரம்மலோகம் வரை அடைகின்றனர்।

Verse 20

जनके विद्यमाने च स्व ल्पदोषाः प्रकीर्तिताः । कामक्रोधादयो ये च भवंति न भवंति च

ஜனகனுக்கு ஒப்பான அரசன் இருப்பின் சிறிய குறைகளே கூறப்படும்; காமம், கோபம் முதலிய தீவினைகள் எழுந்தாலும் அவை உண்மையில் வேரூன்றாது।

Verse 21

एकया वेलया तत्र वापितं सस्यमुत्तमम् । सप्तवारान्प्रगृह्णंति वैश्याः कृषिपरायणाः

அங்கே ஒரே பருவத்தில் விதைக்கப்பட்ட சிறந்த பயிரை ஏழு முறை அறுவடை செய்கின்றனர்; வேளாண்மையில் ஈடுபட்ட வைசியர்கள் அதை மீண்டும் மீண்டும் சேகரிக்கின்றனர்।

Verse 22

सर्वा घटस्रवा गावो महिष्यश्च चतुर्गुणाः । प्रयच्छंति तथा क्षीरमुष्ट्र्यस्तासां चतुर्गुणम्

எல்லா பசுக்களும் குடம் குடமாக பால் பொழிகின்றன; எருமைகள் அதற்கு நான்கு மடங்கு தருகின்றன; ஒட்டகப் பெண் அதற்கும் நான்கு மடங்கு பால் அளிக்கிறது।

Verse 23

अजाविकास्तथा पादं नार्यः सर्वास्तथैव च । वेदाध्ययनसंपन्नाः प्रतिग्रहविवर्जिताः । शापानुग्रहकृत्येषु समर्थाः संभवंति च

அதேபோல் ஆடுகளும் செம்மறியாடுகளும் முழுமையாகப் பயன் தருகின்றன; எல்லா பெண்களும் அப்படியே உள்ளனர். வேதஅಧ್ಯயனத்தில் நிறைந்தும், பரிசு ஏற்றலை விலக்கியும் உள்ளோர் சாபமும் அனுக்ரஹமும் செய்வதில் வல்லவராவர்।

Verse 24

क्षत्रियाः क्षात्रधर्मेण पालयंति वसुंधराम् । न तत्र दृश्यते चौरो न च जारः कथंचन । स्वधर्मनिरताः सर्वे वर्णाश्चैव व्यवस्थिताः

க்ஷத்திரியர்கள் க்ஷாத்திர தர்மத்தின்படி பூமியைப் பாதுகாக்கின்றனர். அங்கே திருடன் காணப்படான்; விபச்சாரியும் எவ்விதத்திலும் இல்லை. அனைவரும் தம் தம் தர்மத்தில் நிலைத்து, வர்ண ஒழுங்கு முறையாக நிலைபெறும்.

Verse 25

तच्च द्वादशभिर्लक्षैर्वत्सराणां प्रकीर्तितम् । षण्णवत्या सहस्रैस्तु द्वितीयं युगमुत्तमम्

அது (முதல் யுகம்) பன்னிரண்டு லட்சம் ஆண்டுகள் எனப் புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது; மேலும் தொண்ணூற்று ஆறு ஆயிரம் (அதிக) சேர்ந்து இரண்டாம் சிறந்த யுகம் என வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 26

ततश्च द्वापरं भावि तृतीयं द्विजसत्तमाः । द्वौ पादौ तत्र पापस्य द्वौ च धर्मस्य संस्थितौ । भगवान्वासुदेवश्च कपिलस्तत्र जायते

அதன்பின், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, மூன்றாம் யுகமான த்வாபரம் வரும். அங்கே பாவத்திற்கு இரண்டு பாதங்கள், தர்மத்திற்கும் இரண்டு பாதங்கள் நிலைபெறும். அந்த யுகத்தில் பகவான் வாசுதேவரும் கபிலரும் பிறக்கின்றனர்.

Verse 27

तच्चाष्टलक्षमानेन वत्सराणां प्रकीर्तितम् । चतुःषष्टिभिरन्यैस्तु सहस्राणां द्विजोत्तमाः

அது (த்வாபர யுகம்) எட்டு லட்சம் ஆண்டுகள் அளவு எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் இன்னும் அறுபத்து நான்கு ஆயிரம் (அதிக) சேர்ந்து, ஓ த்விஜோத்தமரே.

Verse 28

कामः क्रोधस्तथा लोभो दंभो मत्सर एव च । षडेते तत्र जायंते ईर्ष्या चैव तु सप्तमी

காமம், கோபம், லோபம், தம்பம், மட்சரம்—இவ்வாறு ஆறு அங்கே எழுகின்றன; மேலும் ஈர்ஷை ஏழாவது ஆகும்.

Verse 29

अथ संसेवितास्तैस्तु मानवाश्च परस्परम् । विरुद्धांश्च प्रकुर्वंति नाप्नुवंति यथा दिवम्

அப்போது அந்தத் தீய குணங்களின் தாக்கத்தால் மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விரோதமாய் மோதல் உண்டாக்குகின்றனர்; ஆகவே அவர்கள் உரியபடி ஸ்வர்கத்தை அடையார்।

Verse 30

केचित्तत्रापि जायंते शांता दांता जितेंद्रियाः । न सर्वेऽपि द्विजश्रेष्ठा यतोऽर्द्धं पातकस्य तु

அந்த யுகத்திலும் சிலர் சாந்தரும், தாந்தரும், ஜிதேந்திரியரும் ஆகப் பிறக்கின்றனர்; ஆனால் அனைவரும்—even சிறந்த த்விஜர்களும்—அவ்வாறு அல்லர்; ஏனெனில் பாபத்தின் அரைபங்கு இன்னும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 31

ततः कलियुगं प्रोक्तं चतुर्थं च सुदारुणम् । एकपादो वृषो यत्र पापं पादैस्त्रिभिः स्थितम्

அதன்பின் நான்காவது, மிகக் கொடிய கலியுகம் என்று கூறப்படுகிறது; அங்கே தர்மவ்ருஷபம் ஒரு பாதத்தில் நிற்க, பாபம் மூன்று பாதங்களில் நிலைபெறுகிறது।

Verse 32

कृष्णत्वं याति देवोऽपि तत्र चैव चतुर्भुजः । एक पादोऽपि धर्मस्य यावत्तावत्प्रवर्तते

அங்கே நான்கு கரங்களுடைய பகவானும் ‘கிருஷ்ணத்துவம்’—இருண்மையான நிலை—அடைகிறார்; தர்மத்தின் ஒரே மீதமுள்ள பாதமும் இயன்றவரை மட்டுமே நடைபெறுகிறது।

Verse 33

पश्चान्नाशं समभ्येति यावत्तावच्छनैःशनैः । प्रमाणं तस्य निर्दिष्टं लक्षाश्चत्वार एव हि

பின்னர் அது மெதுவாக மெதுவாக, சிறிது சிறிதாக, அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது; அதன் அளவு துல்லியமாக நான்கு லட்சம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 34

द्वात्रिंशच्च सहस्राणि युगस्यैवांतिमस्य च । कलिना तत्र संपृष्टा मर्त्याः सर्वे परस्परम्

அந்த இறுதி யுகத்திற்கும் முப்பத்திரண்டு ஆயிரம் (எண்ணிக்கை) உண்டு. அங்கே கலியின் தீண்டலால் எல்லா மனிதரும் ஒருவருக்கொருவர் துன்புறுத்தப்பட்டு கலங்குகின்றனர்.

Verse 36

विबुधैस्ते प्रवर्तंते रागद्वेषपरायणाः । यस्ययस्य गृहे वित्तं तथा नार्यो मनोरमाः

அவர்கள் ‘அறிஞர்கள்’ மூலமும் தூண்டப்பட்டு, ராகம்-த்வேஷத்திலேயே பற்றுடையவர்களாக இருக்கின்றனர். எந்த வீட்டில் செல்வம் உள்ளதோ, அங்கேயே மனோகரமான பெண்களையும் நாடுகின்றனர்.

Verse 37

लोकद्वयविनाशः स्याद्यतश्चेतो न शुध्यति । प्रावृट्कालेऽपि संप्राप्ते दुर्भिक्षेण प्रपीडिताः

மனம் தூய்மையடையாததால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும்—இரண்டும் நாசமடையும். மழைக்காலம் வந்தாலும் மக்கள் பஞ்சத்தால் கடுமையாக ஒடுக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 38

भ्रमंति च कलौ लोका गगनासक्तदृष्टयः । जानाति चापि तनयः पिता चेन्निधनं व्रजेत्

கலியுகத்தில் மக்கள் வானத்தை நோக்கி ஒட்டிய பார்வையுடன் (அமைதியின்றி) அலைகின்றனர். தந்தை மரணமடைய நேர்ந்தால், மகனும் மனத்தில் முன்பே அதை எண்ணிக் கொள்கிறான்.

Verse 39

ततोहं गृहपो भूयां बांधवो ह्यपि बांधवम् । स्नुषापि वेत्ति चित्तेन यदि श्वश्रूः क्षयं व्रजेत्

அப்போது மனத்தில் ‘நான் இல்லத்தின் தலைவனாக வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் எழுகிறது. உறவினனும் உறவினனுக்கு எதிராக வஞ்சகமாகத் திட்டமிடுகிறான். மாமியார் இறந்தால் மருமகளும் உள்ளத்தில் அதை அறிந்து (திட்டம்) வைத்திருப்பாள்.

Verse 40

मम स्याद्गृह ऐश्वर्यं तत्सर्वं नान्यथा व्रजेत् । काव्यैरुपहता वेदाः पुत्रा जामातृकैस्तथा

“என் இல்லத்தின் ஐஸ்வரியம் எனக்கே உரியதாக இருக்கட்டும்; அது வேறு வழியில் போகாதிருக்கட்டும்” என எண்ணம். வெறும் காவியக் காட்சியால் வேதங்கள் காயமடைகின்றன; மகன்களும் மருமகன்‑உறவுகளாலும் உலகப் பாசங்களாலும் அலைக்கழிக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 41

शालकैर्बांधवाश्चैव ह्यसतीभिः कुलस्त्रियः । शूद्रास्तपस्विनश्चैव शूद्रा धर्मस्य सूचकाः

கலியுகத்தில் குலமகளிர் மைத்துனர், உறவினர் மற்றும் ஒழுக்கமற்ற பெண்களின் கூட்டத்தால் சூழப்படுவர். சூத்ரர்கள் தவசியின் வேடம் தரிப்பர்; ‘தர்மம்’ எனப்படுவதைக் காட்டி வரையறுப்பவர்களாகவும் சூத்ரர்களே ஆகிவிடுவர்.

Verse 42

ब्राह्मणानां ततः शूद्रा उपदेशं वदंति च । अल्पोदकास्तथा मेघा अल्पसस्या च मेदिनी

அப்போது சூத்ரர்கள் பிராமணர்களுக்கே உபதேசம் செய்யத் தொடங்குவர். மேகங்களில் நீர் குறையும்; பூமியும் குறைந்த விளைச்சலையே தரும்.

Verse 43

अल्पक्षीरास्तथा गावः क्षीरे सर्पिस्तथाऽल्पकम् । सर्वभक्षास्तथा विप्रा नृपा निष्करुणास्ततः । कृष्या लज्जंति वैश्याश्च शूद्रा ब्राह्मणप्रेषकाः

மாடுகள் குறைவாகப் பால் தரும்; பாலிலிருந்தும் நெய் மிகக் குறைவு. பிராமணர்கள் எல்லாவற்றையும் உண்ணும் நிலைக்கு ஆளாவர்; அரசர்கள் இரக்கமற்றவராவர். வைசியர்கள் வேளாண்மையை வெட்கப்படுவர்; சூத்ரர்கள் பிராமணர்களை ஆணையிட்டு அனுப்புவர்.

Verse 44

हेतुवादरता ये च भंडंविद्यापराश्च ये । तेते स्युर्भूमिपालस्य सदाऽभीष्टाः कलौ युगे

வாதவிவாதத் தற்கத்தில் மகிழ்வோர், மேலும் கேலிக்கலைகளும் ஆடம்பரக் கல்வியும் பற்றியோர்—கலியுகத்தில் அவர்கள் எப்போதும் அரசர்களின் விருப்பத்திற்குரியவர்களாவர்.

Verse 45

श्वःश्वःपापीयदिवसाः पृथिवी गतयौवना । अतिक्रांत शुभाः कालाः पर्युपस्थितदारुणाः

நாள்தோறும் காலம் மேலும் பாவமயமாகிறது; பூமி தன் இளமை வலிமையை இழந்தாள். சுப காலங்கள் கடந்தன; கொடிய காலங்கள் அணுகின.

Verse 46

यथायथा युगं भावि वृद्धिं यांति स्त्रियो नराः । तथातथा प्रयांति स्म लघुतां जंतुभिः सह

வரவிருக்கும் யுகம் எவ்வெவ்வளவு முன்னேறுகிறதோ, அவ்வளவாகப் பெண்களும் ஆண்களும் (உலகிய முறையில்) வளர்கின்றனர்; ஆனால் அதே அளவில் பிற உயிர்களுடன் சேர்ந்து தாழ்மை, சிறுமை குணத்திற்குள் வீழ்கின்றனர்.

Verse 47

द्वादशमे चैव कन्या स्याद्भर्तृसंयुता

பன்னிரண்டாம் ஆண்டிலேயே கன்னி கணவருடன் இணைக்கப்படுவாள்.

Verse 48

ततः षोडशमे वर्षे नराः पलितयौवनाः । शौचाचारपरित्यक्ता निजकार्यपरास्तथा

பின்னர் பதினாறாம் ஆண்டிலேயே ஆண்கள் இளமையிலேயே நரைத்தவர்களாய் முதுமை தோற்றம் பெறுவர். தூய்மையும் நல்வழக்கமும் கைவிட்டு, தம் காரியங்களிலேயே பற்றுடையவராவர்.

Verse 49

भविष्यंति युगस्यांते नराः अंगुष्ठमात्रकाः । गृहं च तेऽथ कुर्वंति बिलैराखुसमुद्भवैः

யுகத்தின் முடிவில் மனிதர்கள் பெருவிரல் அளவாகவே இருப்பர். அப்போது எலிகளால் உருவான துளைகளையே தங்கள் இல்லங்களாக அமைப்பர்.

Verse 52

पश्चात्कृतयुगं भावि भूयोऽपि द्विजसत्तमाः

அதன்பின், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, க்ருதயுகம் மீண்டும் மறுபடியும் வரும்.

Verse 53

एवं युगसहस्रेण संप्राप्तेन ततः परम् । ब्रह्मणो दिवसं भावि रात्रिश्चैव ततः परम्

இவ்வாறு ஆயிரம் யுகச் சுழற்சி நிறைவேறியபின் பிரம்மாவின் பகல் உண்டாகும்; அதன் பின் முறையே அவனுடைய இரவும் உண்டாகும்.

Verse 54

ततश्चानेन मानेन षष्ट्या युक्तैस्त्रिभिः शतैः । ब्रह्मणो वत्सरं भावि केशवस्य च तद्दिनम्

பின்பு இதே அளவின்படி, அறுபதுடன் கூடிய மூன்றுநூறு (அதாவது 360) நாட்கள் பிரம்மாவின் ஒரு வருடம்; அதே காலமே கேசவனின் ஒரு நாளாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 55

आत्मीये जीविते ब्रह्म यावद्वर्षशतं स्थितः । केशवोऽपि स्वमानेन वर्षाणां जीविते शतम्

தன் வாழ்நாள் அளவின்படி பிரம்மா நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருப்பான்; கேசவனும் தன் அளவின்படி நூறு ஆண்டுகள் ஆயுளுடையவன்.

Verse 56

वर्षेण वासुदेवस्य दिनं माहेश्वरं भवेत् । निजमानेन सोप्यत्र याव द्वर्षशतं स्थितः

வாசுதேவனின் ஒரு ஆண்டினால் ‘மாஹேஸ்வர நாள்’ உண்டாகும்; அவனும் தன் அளவின்படி இங்கே நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருப்பான்.

Verse 57

ततः शक्तिस्वरूपः स्यात्सोऽक्षयी कीर्त्यते यतः । सदाशिवस्य निःश्वासः शैवं वर्षशतं भवेत् । उच्छ्वासस्तु पुनस्तस्य शक्तिरूपेण संस्थितः

அதன்பின் அவன் சக்திச்வரூபனாகிறான்; ஆகவே அவள் ‘அக்ஷயா’ எனப் புகழப்படுகிறாள். சதாசிவனின் ஒரு நிச்வாசம் நூறு சைவ-வருடங்களாகக் கூறப்படுகிறது; அவனுடைய உச்ச்வாசம் மீண்டும் சக்தி-ரூபமாக நிலைபெறுகிறது.

Verse 58

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं शिवशक्तिसमुद्भवम् । यावदायुः प्रमाणं च मानुषाढ्यं च यद्भवेत्

சூதர் கூறினார்—சிவ-சக்தியிலிருந்து தோன்றிய இவை அனைத்தையும் உங்களுக்கு முறையாக விளக்கியேன்; ஆயுளின் அளவும், மனிதரின் செல்வ-வளமும் பங்கீடும் தொடர்பான அனைத்தும் இதிலே அடங்கும்.

Verse 59

भवद्भिः शांकरं पृष्टो द्विजा अस्मि दिनं पुरा । मया पुनस्तु सर्वेषां मर्त्यादीनां तु कीर्तितम्

ஓ இருபிறப்பினரே, முன்பு நீங்கள் சங்கரனுடைய நாளைப் பற்றி என்னைக் கேட்டீர்கள்; இப்போது நான் மானிடர் முதலிய எல்லா உயிர்களுக்குமான கணக்கையும் எடுத்துரைத்தேன்.

Verse 91

एवं जाते ततो लोके ब्राह्मणो हरिपिंगलः । कल्किगोत्रसमुत्पन्नस्तान्सर्वा न्सूदयेत्ततः

உலகில் இவ்வாறு நிகழ்ந்தபின், கல்கி-கோத்திரத்தில் பிறந்த ஹரிபிங்கலன் என்னும் ஒரு பிராமணன் அவர்களையெல்லாம் அழித்துவிடுகிறான்.

Verse 272

इति श्रीस्कांदे महापुराण एका शीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये युगस्वरूपवर्णनंनाम द्विसप्तत्युत्तरद्विशततमोअध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘யுகஸ்வரூப-வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.