Adhyaya 70

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति शक्तिः पापप्रणाशिनी । कार्तिकेयेन निर्मुक्ता हत्वा वै तारकं रणे

சூதர் கூறினார்—அங்கே பாபநாசினியான இன்னொரு சக்தி (வேல்) உள்ளது; கார்த்திகேயன் போரில் தாரகனை வதைத்து அதை விடுத்தான்।

Verse 2

तथास्ति सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकसमावृतम् । तेनैव निर्मितं तत्र यः स्नात्वा तां प्रपूजयेत् । स पापान्मुच्यते सद्य आजन्ममरणांति कात्

அதேபோல் அங்கேத் தெளிந்த நீரால் நிரம்பிய மிகப் பெரிய குண்டம் உள்ளது; அதை அவனே அமைத்தான். அதில் நீராடி அந்த சக்தி (வேல்) யை வழிபடுபவன், பிறப்பிலிருந்து மரணத்தின் அண்மையளவும் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து உடனே விடுபடுவான்।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कस्मिन्काले विनिर्मुक्ता सा शक्तिस्तेन नो वद । किमर्थं स्वामिना तत्र किंप्रभावा वद स्वयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—அவர் அந்த சக்தியை (வேல்) எந்தக் காலத்தில் விடுத்தார்? எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். அதன் ஆண்டவன் அதை அங்கே எந்த நோக்கத்திற்காக வைத்தான்? அதன் மகிமை என்ன—நீங்களே கூறுங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीत्तारकोनाम दानवोऽतिबलान्वितः । हिरण्याक्षस्य दायादस्त्रैलोक्यस्य भयावहः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் தாரகன் என்னும் ஒரு தானவன் இருந்தான்; மிகுந்த வலிமை உடையவன். அவன் ஹிரண்யாக்ஷனின் வம்சத்தவன்; மூன்று உலகங்களுக்கும் அச்சமாக இருந்தான்.

Verse 5

स ज्ञात्वा जनकं ध्वस्तं विष्णुना प्रभविष्णुना । तपस्तेपे ततस्तीव्रं गोकर्णं प्राप्य पर्वतम्

வல்லமைமிக்க விஷ்ணு தன் தந்தையை அழித்தார் என்று அறிந்ததும், அவன் கோகர்ண மலைக்குச் சென்று கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 6

यावद्वर्षसहस्रांतं शीर्णपर्णा शनः स्थितः । ध्यायमानो महादेवं कायेन मनसा गिरा

ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுறும் வரை அவன் அங்கேயே இருந்தான்; மெதுவாகச் சோர்ந்து, உடல்-மனம்-வாக்கால் மகாதேவனைத் தியானித்தான்.

Verse 7

वरुपूजोपहारैश्च नैवेद्यैर्विविधैस्ततः । ततो वर्षसहस्रांते स दैत्यो दुःखसंयुतः

அங்கே அவன் வரமளிக்கும் பூஜையின் காணிக்கைகளாலும் பலவகை நைவேத்தியங்களாலும் வழிபட்டான்; ஆயினும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில் அந்த தைத்தியன் துயரத்தோடு இருந்தான்.

Verse 8

ज्ञात्वा रुद्रमसंतुष्टं ततो रौद्रं तपोऽकरोत् । विनिष्कृत्त्यात्ममांसानि जुहोतिस्म हुताशने

ருத்ரர் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை என்பதை அறிந்து, அவன் பின்னர் அச்சமூட்டும் ரௌத்ர தவத்தை மேற்கொண்டான். தன் உடல் மாம்சத் துண்டுகளை வெட்டி, ஹுதாசன அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 9

ततस्तुष्टो महादेवो वृषारूढ उमापतिः । सर्वैरेव गणैः सार्धं तस्य संदर्शनं ययौ

அப்போது வृषாரூடன், உமாபதி மகாதேவன் திருப்தியடைந்து, தன் எல்லா கணங்களுடனும் சேர்ந்து அவனுக்கு தரிசனம் அளிக்க வந்தான்।

Verse 10

तत्र प्रोवाच संहृष्टस्तारनादेन नादयन् । दिशः सर्वा महादेवो हर्ष गद्गदया गिरा

அங்கே மகாதேவன் பேரானந்தத்தில் தெளிவான முழக்கத்துடன் ஒலிக்கச் செய்து பேசினான்; மகிழ்ச்சியால் நடுங்கிய அவன் குரல் எல்லாத் திசைகளையும் நிறைத்தது।

Verse 11

भोभोस्तारक तुष्टोऽस्मि साहसं मेदृशं कुरु । प्रार्थयस्व मनोऽभीष्टं येन ते प्रददाम्यहम्

“ஓ ஓ தாரகா! நான் திருப்தியடைந்தேன். உன் துணிவான வேண்டுதலைச் சொல். உன் மனம் விரும்பியதை வேண்டு—நான் உனக்கு அருள்வேன்.”

Verse 12

तारक उवाच । अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो । यथा भवामि संग्रामे त्वां विहाय तथा कुरु

தாரகன் கூறினான்—“ஹே விபோ! உங்கள் அருளால் நான் எல்லா தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாக இருக்க வேண்டும். போரில் உங்களைத் தவிர என் அஜெயத்தன்மை நிலைத்திருக்குமாறு வரம் அருளுங்கள்.”

Verse 13

भगवानुवाच । मत्प्रसादादसंदिग्धं सर्वमेतद्भविष्यति । त्वया यत्प्रार्थितं दैत्य त्वमेको बलवानिह

பகவான் கூறினார்—என் அருளால் இவை அனைத்தும் ஐயமின்றி நிகழும். ஓ தைத்தியா, நீ வேண்டியதெல்லாம் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்; இங்கே நீ ஒருவனே மிகுந்த வலிமையுடையவனாவாய்.

Verse 14

एवमुक्त्वा महादेवः स्वमेव भवनं गतः । तारकश्चापि संहृष्टस्तथैवनिज मन्दिरम्

இவ்வாறு கூறி மகாதேவர் தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார். தாரகனும் மகிழ்ந்து அதேபோல் தன் ஆலய-அரண்மனைக்குத் திரும்பினான்.

Verse 15

ततो दानवसैन्येन महता परिवारितः । गतः शक्रपुरीं योद्धुं विख्याताममरावतीम्

பின்னர் பெரும் தானவ சேனையால் சூழப்பட்டவனாய், போரிடுவதற்காக சக்ரபுரி—உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற அமராவதி—நோக்கி சென்றான்.

Verse 16

अथाभवन्महायुद्धं देवानां दानवैः सह । यावद्वर्षसहस्रांते मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

அப்போது தேவர்கள் தானவர்களுடன் மகாபோர் ஏற்பட்டது. ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவுவரை அது நீடித்து—மரணச் சிதைவைக் கொண்டு—பின்னர் அவர்கள் பின்வாங்கித் திரும்பினர்.

Verse 17

तत्राभवत्क्षयो नित्यं देवानां रणमूर्धनि । विजयो दानवानां च प्रसादाच्छूलपा णिनः

அங்கே போரின் முன்நிலையில் தேவர்களுக்கு இடையறாத இழப்பு ஏற்பட்டது; மேலும் சூலபாணி ஆண்டவரின் அருளால் தானவர்களுக்கே வெற்றி கிடைத்தது.

Verse 18

ततश्चक्रुरुपायांस्ते विजयाय दिवौकसः । वर्माणि सुविचित्राणि यन्त्राणि परिखास्तथा

அப்போது விண்ணுலக வாசிகளான தேவர்கள் வெற்றிக்கான வழிகளை அமைத்தனர்—அற்புதமாகச் செய்யப்பட்ட கவசங்கள், போர் இயந்திரங்கள், மேலும் பாதுகாப்புக்கான அகழிகளும் செய்தனர்।

Verse 19

अन्यान्यपि शरीरस्य रक्षणार्थं प्रयत्नतः । तथैव योधमुख्यानां विशेषाद्द्विजसत्तमाः

உடலைக் காக்க மேலும் பல பாதுகாப்புகளை அவர்கள் பெரும் முயற்சியுடன் ஏற்படுத்தினர்—குறிப்பாக முன்னணி வீரர்களுக்காக, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 20

ससृजुस्ते सुराधीशा दानवेभ्यो दिवानिशम्

அந்த தேவர்களின் தலைவர்கள் தானவர்கள்மேல் பகலும் இரவும் தங்கள் படைகளையும் ஆயுதங்களையும் ஏவி விட்டனர்.

Verse 21

मुद्गरा भिंडिपालाश्च शतघ्न्योऽथ वरेषवः । प्रासाः कुन्ताश्च भल्लाश्च तस्मिन्काले विनिर्मिताः । विशेषाहवसंबन्धव्यूहानां प्रक्रियाश्च याः

அக்காலத்தில் கதைகள், பிண்டிபாலங்கள், சதக்னிகள், சிறந்த அம்புகள்; மேலும் பிராசங்கள், குந்தங்கள், பல்லக் குத்துவாள்கள் உருவாக்கப்பட்டன—குறிப்பிட்ட போர் முறைகளுக்கேற்ற படைஅணிவகுப்பு (வ்யூஹ) விதிகளும் அமைக்கப்பட்டன।

Verse 22

तथान्यानि विचित्राणि कूटयुद्धान्यनेकशः । भीषिकाः कुहकाश्चैव शक्रजालानि कृत्स्नशः

அதேபோல் பலவகையான அசாதாரணமான கபடப் போர்களும் அமைக்கப்பட்டன—அச்சமூட்டும் கருவிகள், ஏமாற்றும் சாதனங்கள், மேலும் முழுமையான இந்திரஜாலம் போன்ற மாயவலைகளும்।

Verse 23

न च ते विजयं प्रापुस्तथापि द्विजसत्तमाः । दानवेभ्यो महायुद्धे प्रहारैर्जर्जरीकृताः

ஆயினும், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, அவர்கள் வெற்றியை அடையவில்லை; அந்த மகாயுத்தத்தில் தானவர்களின் அடிகளால் அவர்கள் நொறுங்கி சிதைந்தனர்.

Verse 24

अथ प्राह सहस्राक्षो भयत्रस्तो बृहस्पतिम् । दिनेदिने वयं दैत्यैर्विजयामो द्विजोत्तम

அப்போது அச்சத்தால் நடுங்கிய ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) ப்ருஹஸ்பதியிடம் கூறினான்— “ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே, நாள்தோறும் நாங்கள் தைத்யர்களால் தோற்கடிக்கப்படுகிறோம்.”

Verse 25

यथायथा रणार्थाय सदुपायान्करोम्यहम् । तथातथा पराभूतिर्जायते मे महाहवे

போருக்காக நான் எத்தனை எத்தனை நல்ல உபாயங்களை மேற்கொண்டாலும், அந்த மகாயுத்தத்தில் எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் தோல்வியே உண்டாகிறது.

Verse 26

तदुपायं सुराचार्य स्वबुद्ध्या त्वं प्रचिन्तय । येन मे स्याज्जयो युद्धे तव कीर्तिरनिन्दिता ०

ஆகையால், ஓ தேவர்களின் ஆசாரியரே, உங்கள் சொந்த ஞானத்தால் அந்த வழியை எண்ணிப் பாருங்கள்; அதனால் போரில் எனக்கு வெற்றி உண்டாகவும், உங்கள் புகழ் குற்றமற்றதாகவும் நிலைக்கட்டும்.

Verse 27

सूत उवाच । ततो बृहस्पतिः प्राह चिरं ध्यात्वा शचीपतिम् । प्रहृष्टवदनो ज्ञात्वा जयोपायं महाहवे

சூதர் கூறினார்— பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி, சசீபதி (இந்திரன்) பற்றி நீண்ட நேரம் தியானித்து உரைத்தார்; மகாயுத்தத்தில் வெற்றியின் வழியை அறிந்து அவர் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்தது.

Verse 28

मया शक्र परिज्ञातः स उपायो महाहवे । जीयन्ते शत्रवो येन लीलयैवापि भूरिशः

ஏ சக்கிரா! மாபெரும் போரில் அந்த உபாயத்தை நான் அறிந்தேன்; அதனால், ஏ வல்லமைமிகு ஆண்டவனே, பகைவர்கள் விளையாட்டுபோலவே வெல்லப்படுவர்।

Verse 29

यदाभीष्टं वरं तेन प्रार्थितस्त्रिपुरांतकः । तदैवं वचनं प्राह प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

அவன் விரும்பிய வரத்தை வேண்டி திரிபுராந்தகன் (சிவன்) முன் விண்ணப்பித்தபோது, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்।

Verse 30

अजेयः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादादहं विभो । यथा भवामि संग्रामे त्वां विहाय तथा कुरु

ஏ விபோ! உமது அருளால் நான் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அஜேயன். போரில் உமது நேரடி சன்னிதி இல்லாவிட்டாலும் நான் அதேபோல இருக்குமாறு அருள்புரிவாயாக।

Verse 31

न तं स्वयं महादेवः स्वशिष्यं सूदयिष्यति । विषवृक्षमपि स्थाप्य कश्छिनत्ति पुनः स्वयम्

மகாதேவன் தன் சீடனைத் தானே கொல்லமாட்டான். விஷமரத்தை நட்டபின், அதைத் தன் கையால் மீண்டும் யார் வெட்டுவார்?

Verse 32

यो वै पिता स पुत्रः स्याच्छ्रुतिवाक्यमिदं स्मृतम् । तस्माज्जनयतु क्षिप्रं हरस्तन्नाशकृत्सुतम्

‘தந்தைதான் மகனாகிறான்’ என்று வேதவாக்கு நினைவில் உள்ளது. ஆகவே ஹரன் விரைவில் அவனை அழிப்பவனான ஒரு மகனைப் பெறட்டும்।

Verse 33

येन सेनाधिपत्ये तं विनियोज्य महाहवम् । कुर्मो दैत्यैः समं शस्त्रैः प्राप्नुयाम ततो जयम्

அவனை சேனாதிபதியாக நியமித்து நாம் மகாபோரில் ஈடுபடுவோம்; தானவர்களைச் சம ஆயுதங்களுடன் எதிர்த்து, பின்னர் வெற்றியை அடைவோம்।

Verse 34

एष एव उपायोऽत्र मया ते परिकीर्तितः । विजयाय सहस्राक्ष नान्योऽस्ति भुवनत्रये

ஆயிரக்கண்ணனே! வெற்றிக்காக இங்கே நான் உனக்குச் சொன்னது இதுவே ஒரே வழி; மூவுலகிலும் இதற்கு வேறு வழி இல்லை।

Verse 35

ततो देवगणैः सर्वैः समेतः पाकशासनः । तमर्थं प्रोक्तवाञ्छंभुं विनयावनतः स्थितः

அப்போது பாகனைத் தண்டிப்பவன் இந்திரன், எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து, சம்புவை அணுகி; பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று தன் நோக்கத்தை உரைத்தான்।

Verse 36

सुतस्य जननार्थाय कुरु यत्नं वृषध्वज । येन सेनाधिपत्ये तं योजयामि दिवौकसाम्

வೃಷத்வஜனே! ஒரு புதல்வன் பிறக்க முயல்க; அப்பொழுது நான் அவனை தேவர்களின் படைகளின் சேனாதிபதியாக நியமிப்பேன்।

Verse 37

प्राप्नोम्यहं च संग्रामे विजयं त्वत्प्रसादतः । निहत्य दानवान्सर्वांस्तारकेण समन्वितान्

உமது அருளால் நான் போரில் வெற்றியை அடைவேன்; தாரகனுடன் சேர்ந்துள்ள எல்லா தானவர்களையும் வதைத்து।

Verse 38

नान्यथा विजयो मे स्यात्संग्रामे दानवैः सह । इति मां प्राह देवेज्यो ज्ञात्वा सम्यङ्महामतिः

“இல்லையெனில் தானவர்களுடன் போரில் எனக்கு வெற்றி இல்லை.” நிலைமையைச் சரியாக உணர்ந்த மகாமதி தேவெஜ்யர் (பிரஹஸ்பதி) எனக்கு இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 39

अथोवाच विहस्योच्चैः शंकरस्त्रिदशेश्वरम् । करिष्यामि वचः क्षिप्रं तव शक्र न संशयः

அப்போது சங்கரன் உரக்கச் சிரித்தவாறே முப்பத்துமூவர் தலைவனிடம் கூறினான்— “ஓ சக்ரா, ஐயமில்லை; உன் வேண்டுதலை விரைவில் நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 40

पुत्रमुत्पादयिष्यामि सर्वदैत्यविनाशकम् । यं त्वं सेनापतिं कृत्वा जयं प्राप्स्यसि सर्वदा

“அனைத்து தைத்தியர்களையும் அழிப்பவனான ஒரு புதல்வனை நான் உண்டாக்குவேன். அவனைச் சேனாபதியாக்கினால் நீ எப்போதும் வெற்றியை அடைவாய்.”

Verse 41

एवमुक्त्वा महादेवो गत्वा कैलास पर्वतम् । गौर्या समं ततश्चक्रे कामधर्मं यथोचितम्

இவ்வாறு கூறி மகாதேவன் கைலாச மலைக்குச் சென்று, பின்னர் கௌரியுடன் சேர்ந்து உரிய முறையில் காமதர்மத்தை நிகழ்த்தினான்.

Verse 42

हावैर्भावैः समोपेतं हास्यैरन्यैस्तदात्मिकैः । यावद्वर्षसहस्रांतं दिव्यं चैव निमेषवत्

விளையாட்டு அசைவுகள், மென்மையான உணர்வுகள், சிரிப்பு முதலியவற்றால் நிறைந்த அந்த தெய்வீக காலம்—ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை நீண்டதாயினும்—ஒரு கணம் போலக் கடந்தது.

Verse 43

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । चक्रुर्मंत्रं तदर्थं हि तारकेण प्रपीडिताः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், தாரகனால் ஒடுக்கப்பட்டதால், அதே நோக்கத்திற்காக ஒரு மந்திரத்தை அமைத்தனர்.

Verse 44

सहस्रं वत्सराणां तु रतासक्तस्य शूलिनः । अतिक्रांतं न देवानां तेन कृत्यं विनिर्मितम्

சூலின் (சிவன்) காதல்-இணைவில் ஆழ்ந்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் அப்படியே இருந்தார்; அந்தக் காலமெல்லாம் தேவர்கள் அவரைச் சார்ந்த தங்கள் நோக்குக் காரியத்தை நிறைவேற்ற இயலவில்லை.

Verse 45

तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः । संतिष्ठते समं गौर्या कैलासे विजने स्थितः

ஆகையால், கௌரியுடன் சமமாக கைலாசத்தின் தனிமையில் தங்கியிருக்கும் மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 46

ततस्तत्रैव संजग्मुः सर्वे देवाः सवासवाः । उद्वहन्तः परामार्तिं तारकारिसमुद्भवाम्

அப்போது அங்கேயே வாசவனுடன் (இந்திரனுடன்) எல்லா தேவர்களும் கூடினர்; தாரகாரி (ஸ்கந்தன்) தொடர்பாக எழுந்த பேர்துயரைச் சுமந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 47

अथ कैलासमासाद्य यावद्यांति भवांतिकम् । निषिद्धा नंदिना तावन्न गंतव्यमतः परम्

பின்னர் கைலாசத்தை அடைந்து, அவர்கள் பவனின் (சிவனின்) அருகுவரை செல்ல முயன்றபோது, நந்தி தடுத்து—“இதற்கு அப்பால் செல்லக் கூடாது” என்றான்.

Verse 48

रहस्ये भगवान्सार्धं पार्वत्या समवस्थितः । अस्माकमपि नो गम्यं तस्मात्तावन्न गम्यताम्

பகவான் பார்வதியுடன் மறைவாகத் தங்கியுள்ளார்; அங்கே நுழைவு எங்களுக்குக் கூட இயலாதது. ஆகவே இப்போது மேலும் முன்னே செல்லாதீர்.

Verse 49

ततस्तैर्विबुधैः सर्वैः प्रेषितस्तत्र चानिलः । किं करोति महादेवः शीघ्रं विज्ञायतामिति

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அனிலன் (வாயு) என்பவனை அங்கே அனுப்பி—“மகாதேவன் என்ன செய்கிறான்? விரைவில் அறிந்து வா” என்றனர்.

Verse 50

अथ वायुर्गतस्तत्र यत्रास्ते भगवाञ्छिवः । गौर्या सह रतासक्त आनन्दं परमं गतः

பின்னர் வாயு, பகவான் சிவன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; கௌரியுடன் சங்கமத்தில் ஈடுபட்டு அவர் பரமானந்தத்தில் லயித்திருந்தார்.

Verse 51

अथ प्रचलिते शुक्रे स्थानादप्राप्तयोनिके । देवेन वीक्षितो वायुर्नातिदूरे व्यवस्थितः

அப்போது விந்து அசைவுற்றபோது—இன்னும் தன் இடத்தையோ யோனியையோ அடையாத நிலையில்—தேவன் அருகில் நின்ற வாயுவைக் கண்டார்.

Verse 52

ततो व्रीडा समोपेतस्तत्क्षणादेव चोत्थितः । भावासक्तां प्रियां त्यक्त्वा मा मोत्तिष्ठेतिवादिनीम्

அப்போது வெட்கம் நிறைந்து அவர் அந்தக் கணமே எழுந்தார்; “எழாதீர்” என்று கூறிய, அன்பில் லயித்த தம் பிரியையை விட்டுவிட்டார்.

Verse 53

अब्रवीदथ तं वायुं विनयावनतं स्थितम् । किमर्थं त्वमिहायातः कच्चित्क्षेमं दिवौकसाम्

அப்போது பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்ற வாயுவை நோக்கி அவர் கூறினார்— “நீ இங்கே எதற்காக வந்தாய்? விண்ணுலகத் தேவர்கள் எல்லாம் நலமா?”

Verse 54

वायुरुवाच । एते शक्रादयो देवा नंदिना विनिवारिताः । तारकेण हतोत्साहास्तिष्ठंति गिरिरोधसि

வாயு கூறினான்— “இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் நந்தியால் தடுக்கப்பட்டனர். தாரகனால் உற்சாகம் முறிந்து, அவர்கள் மலைச் சரிவில் தங்கியுள்ளனர்.”

Verse 55

तस्मादेतान्समाभाष्य समाश्वास्य च सादरम् । प्रेषयस्व द्रुतं तत्र यत्र ते दानवाः स्थिताः

“ஆகையால் அவர்களிடம் பேசி, மரியாதையுடன் ஆறுதல் கூறி, அந்த தானவர்கள் நிற்கும் இடத்திற்கே அவர்களை விரைவில் அனுப்பு.”

Verse 56

अथ तानाह्वयामाम तत्क्षणात्त्रिपुरांतकः । संप्राह चविषण्णास्यः कृतांजलिपुटान्स्थितान्

அப்போது திரிபுராந்தகன் உடனே அவர்களை அழைத்து, துயரமுகத்துடன் கைகூப்பி நின்றவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 57

श्रीभगवानुवाच । युष्मत्कृते समारंभः पुत्रार्थं यो मया कृतः । स्वस्थानाच्चलिते शुक्रे कृतो मोघोद्य वायुना

திருப்பெருமான் கூறினார்— “உங்களுக்காகப் புதல்வன் பெறும் பொருட்டு நான் தொடங்கிய முயற்சி, இன்று வாயுவால் விதை தன் இடத்திலிருந்து சிதறியதால் பயனற்றதாயிற்று.”

Verse 58

एतद्वीर्यं मया धैर्यात्स्तंभितं लिंगमध्यगम् । अमोघं तिष्ठते सर्वं क्व दधामि निवेद्यताम्

திடநம்பிக்கையால் இவ்வலிமைமிக்க வீரியத்தை நான் அடக்கி லிங்கத்தின் நடுவில் நிலைநிறுத்தினேன். இது முழுதும் அமோகமாக உள்ளது—இதனை எங்கு நிறுவுவேன், சொல்லுங்கள்.

Verse 59

येन संजायते पुत्रो दानवांतकरः परः । सेनानाथश्च युष्माकं दुर्द्धरः समरे परैः

இதிலிருந்து ஒரு மகன் பிறப்பான்—உயர்ந்தவன், தானவர்களை அழிப்பவன். அவன் உங்கள் சேனாதிபதியாகி, போரில் பகைவர்க்கு அடக்கமுடியாதவனாக இருப்பான்.

Verse 60

एतत्कल्पाग्निसंकाशं धर्तुं शक्नोति नापरः । विना वैश्वानरं तस्माद्दधात्वेष सनातनम्

இது யுகாந்தத் தீயைப் போன்றது; இதை வேறு யாரும் தாங்க இயலார். ஆகவே வைஶ்வானரன் (அக்னி) இந்த சனாதன சக்தியை ஏற்று தாங்கட்டும்.

Verse 61

येन तत्र प्रमुञ्चामि सुताय विजयाय च । एतद्वीर्यं महातीव्रं द्वादशार्कसमप्रभम्

அங்கே நான் அதை மகப்பேறும் வெற்றியும் பெறுமாறு வெளிப்படுத்துவதற்காக. இந்த வீரியம் மிகுந்த தீவிரம் உடையது; பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடையது.

Verse 62

अथ प्राहुः सुराः सर्वे वह्निं संश्लाघ्य सादराः । त्वं धारयाग्ने वक्त्रांते वीर्यमेतद्भवोद्भवम्

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் அக்னியை மரியாதையுடன் போற்றி கூறினர்—“அக்னியே, பவனில் (சிவனில்) இருந்து பிறந்த இந்த வீரியத்தை உன் வாயினுள் தாங்கு.”

Verse 63

ततः प्रसारयामास स्ववक्त्रं पावको द्रुतम् । कुर्वञ्छक्रसमादेशमविकल्पेन चेतसा

அப்போது பாவகன் (அக்னி) விரைவாகத் தன் வாயை விரித்து, அசையாத மனத்துடன் இந்திரனின் ஆணையை நிறைவேற்றினான்।

Verse 64

शंकरोऽप्यक्षिपत्तत्र कामबाणप्रपीडितः । गौरीं भगवतीं ध्यायन्नानन्दं परमं गतः

அங்கே காமனின் அம்புகளால் துன்புற்ற சங்கரனும் அதனை எறிந்தான்; பகவதி கௌரியைத் தியானித்து பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 65

पावकोऽपि भृशं तेन कल्पाग्निसदृशेन च । दह्यमानोऽक्षिपद्भूमौ शरस्तंबे सुविस्तरे

அக்னியும் அந்தக் கல்பாந்த அக்கினியை ஒத்த தீவிரத் தழலால் கடுமையாகச் சுடப்பட்டு, பூமியில் விரிந்த நாணல் புதர்களில் அதனை வீழ்த்தினான்।

Verse 66

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता भ्रममाणा इतस्ततः । भार्यास्तत्र मुनीनां ताः षण्णां षट्कृत्तिकाः शुभाः

அந்நேரத்தில் இங்கும் அங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்த ஆறு முனிவர்களின் மனைவியரான மங்களமான ஷட்கிருத்திகைகள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 67

तासां निदेशयामास स्वयमेव शतक्रतुः । एतद्बीजं त्रिनेत्रस्य परिपाल्यं प्रयत्नतः

அப்போது சதக்ரது (இந்திரன்) தானே அவர்களுக்கு உத்தரவிட்டான்—“மூன்றுகண் ஆண்டவனின் இந்த விதையை மிகுந்த முயற்சியுடன் பாதுகாக்க வேண்டும்.”

Verse 68

अत्र संपत्स्यते पुत्रो द्वादशार्कसमप्रभः । भवतीनामपि प्रायः पुत्रत्वं संप्रयास्यति

இங்கே பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு மகன் உண்டாகுவான்; உங்களிடமும் சிறப்பாகத் தாய்மை வெளிப்படும்.