Adhyaya 49

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवास्ति महापुण्यो ह्रदतीरे व्यवस्थितः । कलशेश्वर इत्याख्यः सर्वपापप्रणाशनः

சூதர் கூறினார்—அதே ஏரிக்கரையில் மிகப் புண்ணியமிக்க சிவாலயம் உள்ளது; அது ‘கலசேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 2

दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापान्मनुष्यः कलशेश्वरम्

கலசேஸ்வரரை தரிசித்தாலே மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்।

Verse 3

पुरासीत्कलशोनाम यदुवंशसमुद्भवः । यज्वा दानपतिर्दक्षः सर्वलोकहिते रतः

பண்டைக் காலத்தில் யது வம்சத்தில் பிறந்த ‘கலச’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் யாகம் செய்பவன், தானத்தில் முதன்மை, திறமையுடையவன், எல்லோரின் நலனில் ஈடுபட்டவன்।

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य दुर्वासा मुनि सत्तमः । चातुर्मास्यव्रतं कृत्वा तद्गृहं समुपस्थितः

பின்னர் ஒரு காலத்தில் முனிவருள் சிறந்த துர்வாசர் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தை நிறைவேற்றி, அவன் (அரசன்) இல்லத்துக்கு வந்தடைந்தார்।

Verse 5

अथोत्थाय नृपस्तूर्णं सम्मुखः प्रययौ मुदा । स्वागतं स्वागतं तेस्तु ब्रुवाण इति सादरम्

அப்போது அரசன் உடனே எழுந்து மகிழ்ச்சியுடன் எதிரே சென்று, மரியாதையுடன்—“வருக, வருக!” என்று கூறினான்।

Verse 6

ततः प्रणम्य तं भक्त्या प्रक्षाल्य चरणौ स्वयम् । दत्त्वार्घमिति होवाच हर्षबाष्पाकुलेक्षणः

பின்னர் அவன் பக்தியுடன் அவரை வணங்கி, தானே முனிவரின் திருவடிகளைத் துவைத்து அர்க்யம் அர்ப்பணித்தான்; ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் கலங்கி நடுங்கியவனாய் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 7

इदं राज्यममी पुत्रा इमा नार्य इदं धनम् । ब्रूहि सर्वं मुने त्वं च तव कार्यं ददाम्यहम्

இதோ என் ராஜ்யம், இவர்கள் என் புதல்வர்கள், இவர்கள் என் மனைவியர், இதோ என் செல்வம். முனிவரே, எல்லாம் சொல்லுங்கள்; உமக்கு வேண்டியது எதுவாயினும் நான் அளிப்பேன்।

Verse 8

दुर्वासा उवाच । युक्तमेतन्महाराज वक्तुं ते कार्यमीदृशम् । गृहागताय विप्राय व्रतिनेऽस्मद्विधाय च

துர்வாசர் கூறினார்—மகாராஜா, இத்தகைய உறுதியைச் சொல்லுதல் முறையானதே; இல்லம் வந்த பிராமணருக்கும், விரதம் அனுஷ்டிக்கும் தபஸ்விக்கும், என்னைப் போன்றவருக்கும்.

Verse 9

न मे किञ्चिद्धनैः कार्यं न राज्येन नृपोत्तम । चातुर्मास्यव्रतोऽतोऽहं पारणं कर्तृमुत्सहे

அரசர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு செல்வமும் வேண்டாம், ராஜ்யமும் வேண்டாம். நான் சாத்துர்மாஸ்ய விரதத்தில் உள்ளேன்; ஆகவே பாரணம் (விரத நிறைவு உணவு) செய்ய விரும்புகிறேன்।

Verse 10

तस्माद्यत्किञ्चिदन्नं ते सिद्धमस्ति गृहे नृप । तद्देहि भोजनार्थं मे बुभुक्षातीव वर्धते

ஆகவே, அரசே, உன் இல்லத்தில் தயார் நிலையில் உள்ள சமைத்த அன்னம் எதுவாயினும் எனக்கு உணவாக அளி; என் பசி மிகுந்து வளர்கிறது।

Verse 11

सूत उवाच । ततः स पृथिवीपालो यथासिद्धं सुसंस्कृम् । अन्नं भोज्यकृते तस्मै प्रददौ स्वयमेव हि

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் பூமிபாலன் அரசன், கிடைத்தபடியே நன்கு சமைக்கப்பட்ட அன்னத்தை, உண்பதற்காக அவனுக்குத் தானே அளித்தான்.

Verse 12

व्यञ्जनानि विचित्राणि पक्वान्नानि बहूनि च । पेयं चोष्यं च खाद्यं च लेह्यमन्नमनेकधा । तथा मांसं विचित्रं च लवणाद्यैः सुसंस्कृतम्

அங்கே பலவகை வியஞ்சனங்களும் எண்ணற்ற சமைத்த உணவுகளும் இருந்தன—குடிக்கத்தக்கது, சப்பத்தக்கது, மென்றுண்பது, நக்கத்தக்கது எனப் பலவகை; மேலும் உப்பு முதலியவற்றால் நன்கு சமைக்கப்பட்ட பலவகை மாம்சமும் இருந்தது.

Verse 13

अथासौ बुभुजे विप्रः क्षुत्क्षामस्त्वरयान्वितः । अविन्दन्न रसास्वादं बृहद्ग्रासैर्मुदान्वितः

அப்போது அந்த விப்ரன் பசியால் தளர்ந்து அவசரத்துடன் உண்டான். மகிழ்ச்சியுடன் பெரிய பெரிய கவளங்கள் எடுத்ததால், ருசியின் வேறுபாட்டை உணரவில்லை.

Verse 14

अथ तृप्तेन मांसस्य ज्ञातस्तेन रसो द्विजाः । ततः कोपपरीतात्मा तं शशाप मुनीश्वरः

ஓ த்விஜர்களே! திருப்தியடைந்த பின் அவனுக்கு மாம்சத்தின் ருசி தெரிந்தது. அப்போது கோபம் நிறைந்த மனத்துடன் அந்த முனீஸ்வரன் அந்த அரசனைச் சபித்தான்.

Verse 15

यस्मान्मांसं त्वया दत्त्वा व्रतभंगः कृतो मम । तस्मात्त्वमामिषाहारो रौद्रो व्याघ्रो भविष्यसि

‘நீ எனக்கு மாம்சம் அளித்ததால் என் விரதம் முறிந்தது. ஆகவே நீ மாம்சம் உண்ணும் கொடிய வியாக்ரன் (புலி) ஆகுவாய்.’

Verse 16

ततः स भूपतिर्भीतः प्रणम्य च मुनीश्वरम् । प्रोवाच दीनवदनो वेपमानः सुदुःखितः

அப்போது அந்த அரசன் அஞ்சித் திகைத்து முனிவர்க்கு வணங்கி உரைத்தான்—முகம் தாழ்ந்து, உடல் நடுங்கி, மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான்।

Verse 17

तव क्षुत्क्षामकण्ठस्य मया भक्तिः कृता मुने । यथासिद्धेन भोज्येन तत्कस्माच्छप्तुमुद्यतः

ஓ முனிவரே! பசியால் வறண்ட உங்கள் தொண்டையைப் பார்த்து நான் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்து, கிடைத்ததைப் போலவே உணவை அர்ப்பணித்தேன்; அப்படியிருக்க நீங்கள் என்னை சபிக்க ஏன் முனைகிறீர்கள்?

Verse 18

तस्मात्कुरु प्रसादं मे भक्तस्य विनतस्य च । शापस्यानुग्रहेणैव शीघ्रं ब्राह्मणसत्तम

ஆகையால், ஓ பிராமணசத்தமரே! உமது பக்தனும் பணிந்த வேண்டுபவனுமான என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; உமது அனுகிரகத்தால் இந்த சாபத்தை விரைவில் தணியச் செய்யுங்கள்।

Verse 19

दुर्वासा उवाच । मुक्त्वा श्राद्धं तथा यज्ञं न मांसं भक्षयेद्द्विजः । विशेषेण व्रतस्यांते चातुर्मास्योद्भवस्य च

துர்வாசர் கூறினார்—ஸ்ராத்தமும் யாகமும் தவிர, இருமுறை பிறந்தவன் மாம்சம் உண்ணக் கூடாது; குறிப்பாக விரதத்தின் முடிவில், மேலும் சாத்துர்மாஸ்ய அனுஷ்டானத்துடன் தொடர்புடைய சமயத்தில்.

Verse 20

उपवासपरो भूत्वा मांसमश्नाति यो द्विजः । वृथामांसाद्वृथा तस्य तद्व्रतं जायते ध्रुवम्

உபவாசத்தில் நிலைத்தவன் எனக் கூறிக்கொண்டும் மாம்சம் உண்ணும் இருமுறை பிறந்தவனுக்கு, அந்த வீணான மாம்ச உண்ணுதலால் அவன் விரதமும் நிச்சயமாக வீணாகிறது।

Verse 21

तस्माद्व्रतं प्रणष्टं मे चातुर्मास्यसमुद्भवम् । तेन शप्तोऽसि राजेंद्र मया कोपेन सांप्रतम्

ஆகையால் என் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தோன்றிய விரதம் அழிந்தது. அதனால், அரசேந்திரா, கோபத்தால் இப்பொழுது உன்னை நான் சபித்தேன்.

Verse 22

राजोवाच । तथापि कुरु मे विप्र शापस्यांतं यथेप्सितम् । भक्तियुक्तस्य दीनस्य निर्दोषस्य विशेषतः

அரசன் கூறினான்— இருப்பினும், ஓ விப்ரரே, உமக்கு எப்படிச் சரியெனத் தோன்றுகிறதோ அப்படியே இந்தச் சாபத்தின் முடிவை அருள்வீராக; குறிப்பாக நான் பக்தியுடன் துன்புற்றும் குற்றமற்றும் உள்ளேன்.

Verse 23

दुर्वासा उवाच । यदा ते नंदिनी धेनुर्लिंगं बाणार्चितं पुरा । दर्शयिष्यति ते मुक्तिस्तदा तूर्णं भविष्यति

துர்வாசர் கூறினார்— உன் நந்தினி பசு, முன்பு பாணன் வழிபட்ட அந்த லிங்கத்தை உனக்குக் காட்டும் போது, உன் மோக்ஷம் விரைவில் நிகழும்.

Verse 24

एवमुक्त्वा स विप्रेन्द्रो जगाम निजमाश्रमम् । बभूव सोऽपि भूपालो व्याघ्रो रौद्रतमाकृतिः

இவ்வாறு சொல்லி அந்த விப்ரேந்திரர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அந்த பூபாலனும் மிகக் கொடூரமான உருவமுடைய புலியாக ஆனான்.

Verse 25

नष्टस्मृतिस्ततस्तूर्णं दृष्ट्वा जंतून्पुरःस्थितान् । जघानोच्चाटितोन्यैश्च प्रविवेश महावनम्

பின்னர் நினைவு அழிந்தவனாய், முன் நின்ற உயிர்களைப் பார்த்தவுடன் விரைந்து தாக்கி கொல்லத் தொடங்கினான்; பிறரால் விரட்டப்பட்டு மகாவனத்திற்குள் புகுந்தான்.

Verse 26

अथ ते मंत्रिणस्तस्य शापस्यातं महीपतेः । वांछतस्तस्य तद्राज्यं चक्रुरेव सुरक्षितम्

அப்போது அந்த அரசனின் சாபம் நீங்க வேண்டும் என்று விரும்பிய அவன் அமைச்சர்கள் அந்த அரசை நன்கு பாதுகாத்தனர்।

Verse 49

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये कलशेश्वराख्याने कलशनृपतेर्दुर्वाससः शापेन व्याघ्रत्वप्राप्तिवर्णनंनामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ‘கலசேஸ்வர’ ஆக்யானத்தில், ‘துர்வாசரின் சாபத்தால் கலச நৃপன் புலியாகிய நிலை அடைந்த வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।