Adhyaya 220

Verse 1

ये वांछंति ममाभीष्टं श्राद्धे भुक्त्वाऽथ पैतृके

எனக்கு இனிய அபீஷ்டத்தை நாடுவோர்—பித்ரு ஸ்ராத்தத்தில் உணவளித்து (அழைக்கப்பட்டவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி) பின்னர்…

Verse 2

आनर्त उवाच । त्रयोदश्यां कृते श्राद्धे कस्माद्वंशक्षयो भवेत् । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरात्त्वं महा मुने । भर्तृयज्ञ उवाच । एषा मेध्यतमा राजन्युगादिः कलिसंभवा । स्नाने दाने जपे होमे श्राद्धे ज्ञेया तथाऽक्षया

ஆனர்த்த அரசன் கூறினான்—திரயோதசியில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் வம்சநாசத்திற்குக் காரணமாவது ஏன்? மகாமுனியே, இதனை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அரசே, இத்திதி மிகப் புனிதமானது; கலியுகத்தில் யுகாரம்பத் திதியாகும். ஸ்நானம், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்ராத்தம் ஆகியவற்றில் இதை ‘அக்ஷயா’ என அறிக; அக்ஷய பலன் தரும்.

Verse 3

अस्यां चेत्तु गजच्छाया तिथौ राजन्प्रजायते । तदाऽक्षयं मघायोगे श्राद्धं संजायते ध्रुवम्

அரசே, இத்திதியிலேயே ‘கஜச்சாயா’ யோகம் ஏற்பட்டால், மகா நக்ஷத்திரச் சேர்க்கையில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் நிச்சயமாக ‘அக்ஷய’மாகும்.

Verse 4

यः क्षीरं मधुना युक्तं तस्मिन्नहनि यच्छति । पितॄनुद्दिश्य यो मांसं दद्याद्वाध्रीणसं च यः

அந்நாளில் தேன் கலந்த பாலை அளிப்பவன், மேலும் பித்ருக்களை நோக்கி மாம்சம் அளிப்பவன்—வாத்ரீணஸ மாம்சத்தையும் அளிப்பவன்—

Verse 5

वाध्रीणसस्य मांसेन तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी । त्रिःपिबंत्विंद्रियक्षीणं श्वेतं वृद्धमजापतिम्

வாத்ரீணஸ மாம்சத்தால் பித்ருக்களுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தி உண்டாகும். (வேறு பாடத்தில்:) ‘அவர்கள் மூன்று முறை அருந்தட்டும்—இந்திரியக் க்ஷீணம், வெள்ளை, முதிர்ந்த, அஜாபதி’ எனப் பரம்பரையாக வந்த சொற்றொடர் உள்ளது.

Verse 6

तं तु वाध्रीणसं विद्यात्सर्वयूथाधिपं तथा । खड्गमांसं च वा दद्यात्तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी । संजायते न संदेहस्तेषां वाक्यं न मे मृषा

அந்த வாத்ரீணஸனை எல்லா கூட்டங்களின் தலைவனென அறிக. அல்லது கட்க (காண்டாமிருகம்/கண்டமிருகம்) மாம்சம் அளித்தாலும் பித்ருக்களுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தி உண்டாகும்—சந்தேகம் இல்லை. அவர்களின் சொல் பொய் அல்ல; எனதும் பொய் அல்ல.

Verse 7

आसीद्रथंतरे कल्पे पूर्वं पार्थिवसत्तमः । सिताश्वो नाम पांचालदेशीयःपितृभक्तिमान्

முன்னொரு காலத்தில் ரதந்தர கல்பத்தில், பாஞ்சால நாட்டைச் சேர்ந்த சீதாஶ்வன் என்னும் சிறந்த அரசன் இருந்தான்; அவன் பித்ருக்களுக்கு மிகுந்த பக்தியுடையவன்।

Verse 8

मधुना कालशाकेन खड्गमांसेन केवलम् । स हि श्राद्धं त्रयोदश्यां कुरु ते पायसेन च

“திரயோதசி நாளில் ஸ்ராத்தம் செய்—தேன், காலசாகம், மேலும் கேவலம் கட்கமாம்சம் இவற்றால் அர்ப்பணம் செய்; பாயசமும் (க்ஷீர அன்னம்) தயாரிக்கச் செய்.”

Verse 9

सोमवंशं समुद्दिश्य श्राद्धं यच्छति भक्तितः

“சோமவம்சத்தை நோக்கி, அவன் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தத்தை அர்ப்பணம் செய்கிறான்.”

Verse 10

अथ तैर्बाह्मणैः सर्वैः स भूयः कौतुकान्वितैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य पृष्टो भुक्त्वा यथेच्छया

“பின்னர், ஆர்வம் நிறைந்த அந்த எல்லா பிராமணர்களும், சில காலம் கழிந்தபின்—தமக்குப் பிடித்தபடி திருப்தியாக உண்டு முடித்த பின்—அவனை மீண்டும் கேட்டனர்.”

Verse 11

श्राद्धादनंतरं राजन्दृष्ट्वा तं श्रद्धयाऽन्वितम् । पादावमर्द्दनपरं प्रणिपातपुरः सरम्

“அரசே, ஸ்ராத்தம் முடிந்த உடனே, அவன் ஆழ்ந்த श्रद्धையுடன் இருப்பதையும்—அவர்களின் பாதங்களை மசாஜ் செய்து சேவிக்கத் தயாராகவும், வணக்கத்தில் முன்னணியில் நிற்பவனாகவும் இருப்பதையும் கண்டு—(அவர்கள் உரைத்தனர்).”

Verse 12

ब्राह्मणा ऊचुः । कृत्वा श्राद्धं महाराज प्रदातव्याऽथ दक्षिणा । ब्राह्मणेभ्यस्ततः श्राद्धं पितॄणां चोपतिष्ठति

பிராமணர்கள் கூறினர்—மகாராஜா, ஸ்ராத்தம் செய்த பின் தக்ஷிணை அவசியம் அளிக்க வேண்டும். பிராமணர்களுக்கு அளித்த தக்ஷிணையால் ஸ்ராத்தத்தின் பயன் பித்ருக்களுக்கு முறையாகச் சென்று சேரும்.

Verse 13

सा त्वया कल्पिताऽस्माकं वितीर्णाद्यापि नो नृप । कुप्याकुप्यं परित्यज्य तां देहि नृप मा चिरम्

அரசே, எங்களுக்கென நீர் நிர்ணயித்த தக்ஷிணை இன்னும் வழங்கப்படவில்லை. மதிப்புள்ளதா இல்லையா என்ற எண்ணத்தை விட்டு, அரசே, தாமதமின்றி அதை அளியுங்கள்.

Verse 14

भर्तृयज्ञ उवाच । तच्छ्रुत्वा च नृपः प्राह संप्रहृष्टेन चेतसा । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि विप्रैरद्य न संशयः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட அரசன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் சொன்னான்—‘நான் பாக்கியவான்; இன்று பிராமணர்கள் எனக்கு அருள் செய்துள்ளனர்; இதில் ஐயமில்லை.’

Verse 15

तस्माद्ब्रूत महाभागा युष्मभ्यं किं ददाम्यहम्

ஆகவே, உயர்ந்தோரே, கூறுங்கள்—நான் உங்களுக்கு என்ன அளிக்க வேண்டும்?

Verse 16

वर न्नागान्मदोन्मत्तान्भद्रजातिसमुद्भवान् । किं वा सप्तिप्रधानांश्च मनोमारुतरंहसः

பத்ர குலத்தில் பிறந்த, மதம் கொண்ட சிறந்த யானைகளை அளிக்கவா? அல்லது மனோவாயுவைப் போல வேகமுடைய முதன்மை குதிரைகளை அளிக்கவா?

Verse 17

किं वा स्थानानि चित्राणि ग्रामाणि नगराणि च । पितॄनुद्दिश्य यत्किंचिन्नादेयं विद्यते यतः

அல்லது இனிய இடங்கள்—கிராமங்களும் நகரங்களும்—தானமாக அளிக்கலாமா? பித்ருக்களை நோக்கி அர்ப்பணித்தால் ‘அதேயம்’ என்று எதுவும் இல்லை।

Verse 18

ब्राह्मणा ऊचुः । नास्माकं वाजिभिः कार्यं न रत्नैर्न च हस्तिभिः । न देशैर्ग्राममुख्यैर्वा नान्येनापि च केनचित्

பிராமணர்கள் கூறினர்—எங்களுக்கு குதிரைகளும் வேண்டாம், ரத்தினங்களும் வேண்டாம், யானைகளும் வேண்டாம். நாடுகளோ, தலைமை கிராமங்களோ, வேறு எதுவோ எதுவும் வேண்டாம்।

Verse 19

यदर्थेन महाराज पृष्टोस्माभिर्यतो भवान् । तस्मान्नो दक्षिणां देहि संदेहघ्नां तपोत्तम

மகாராஜா, எந்நோக்கத்திற்காக நாங்கள் உம்மைக் கேட்டோமோ, அதற்கே எங்கள் சந்தேகத்தை அழிக்கும் தக்ஷிணையை அருள்வீராக, தவோத்தமா।

Verse 20

यां पृच्छामो वयं सर्वे कौतूहलसमाहिताः

நாங்கள் அனைவரும் தீவிரக் கௌதூகலத்தால் மனம் ஒருமுகப்படுத்தி எதை வினவுகிறோமோ—அதைச் சொல்லும், அரசே।

Verse 21

राजोवाच । उपदेशाधिकारोऽस्ति ब्राह्मणानां महात्मनाम् । दातुं नैव ग्रहीतुं च नी चजात्यस्य वैदिकाः

அரசன் கூறினான்—மகாத்ம பிராமணர்களுக்கே உபதேச அதிகாரம் உண்டு. வைதிகர்கள் கீழ்மையான நடத்தை உடையவர்களுக்கும் கீழ் பிறப்பினருக்கும் கொடுக்கவும் கூடாது; அவர்களிடமிருந்து பெறவும் கூடாது।

Verse 22

सोऽहं राजा न सर्वज्ञो यो यच्छामि द्विजोत्तमाः । उपदेशं हि युष्मभ्यं सर्वज्ञेभ्यो विचक्षणाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! நான் அரசன்; அனைத்தும் அறிந்தவன் அல்லன். ஆயினும் நான் கூறுவது உங்களுக்கு உபதேசமாகும்—நீங்கள் விவேகிகள், அனைத்தறிவோர் போல் உள்ளீர்கள்.

Verse 23

ब्राह्मणा ऊचुः । गुरुशिष्यसमुत्थोऽयमुपदेशो महीपते । प्रार्थयामो वयं किंचिन्मा भयं त्वं समाविश

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மஹீபதே! இவ்வுபதேசம் குரு-சிஷ்ய உறவிலிருந்தே எழுகிறது. நாங்கள் உம்மிடம் ஒன்றை வேண்டுகிறோம்; உம்முள் அச்சம் புகாதிருக்கட்டும்.

Verse 24

वयं च प्रश्नमेकं हि पृच्छामो यदि भूपते । ब्रूषे कौतुकयुक्तानां सर्वेषां च द्विजन्मनाम्

ஓ பூபதே! நாங்கள் உண்மையில் ஒரு கேள்வியே கேட்கிறோம். நீர் பதில் கூறினால், அது ஆவலுடன் உள்ள எல்லா இருமுறைப் பிறந்தோருக்காகவும் கூறுங்கள்.

Verse 25

तस्माद्वद महाभाग यदि जानासि तत्त्वतः । न चेद्गुह्यतमं किंचित्पृच्छामस्त्वां कुतूहलात्

ஆகையால், ஓ மஹாபாக! நீர் தத்துவமாக அறிந்திருந்தால் கூறுங்கள். இல்லையெனில், புனித ஆவலால் உம்மிடம் மிக ரகசியமான ஒன்றை நாம் கேட்கிறோம்.

Verse 26

राजोवाच । यदि वः संशयो विप्रा युष्मत्प्रश्नमसंशयम् । कथयिष्याभि चेद्गुह्यं तद्वद्ध्वं गप्ल ज्वराः

அரசன் கூறினான்—ஓ விப்ரர்களே! உங்களுக்கு சந்தேகம் இருந்தால், உங்கள் கேள்வியை ஐயமின்றி கூறுங்கள். நான் ரகசிய உபதேசம் சொல்ல வேண்டுமெனில், அதை நீங்கள் தெளிவாக (கேள்வியாக) வெளிப்படுத்துங்கள்.

Verse 27

ब्राह्मणा ऊचुः । अन्नेषु च विचित्रेषु लेह्येषु विविधेषु च । अमृतेष्वेषु सर्वेषु तथा पेयेषु पार्थिव

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ பார்திவா! பலவகை அன்னங்களில், பலவகை லேஹ்ய இனிப்புகளில், இவ்வனைத்தும் அமிர்தம் போன்ற உணவுகளில், அதுபோல பானங்களிலும்…

Verse 28

तस्मादद्य दिने ब्रूहि मधु यच्छसि गर्हितम् । वर्तते च यथाऽभक्ष्यं ब्राह्मणानां विशेषतः

ஆகையால் இன்று கூறுங்கள்—நிந்திக்கப்படும் தேனை நீங்கள் ஏன் அளிக்கிறீர்கள்? அது குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு அபக்ஷ்யம், அதாவது உண்ணத் தகாதது எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 29

तथा विचित्र मासेषु संस्थितेषु नराधिप । खङ्गमांसं निरास्वादं कस्माद्यच्छसि केवलम्

மேலும், ஓ நராதிபா! இத்தனை சிறந்த மாதங்கள் அருகில் இருக்கையில், சுவையற்ற கங்‌க மாம்சத்தை மட்டும் ஏன் அளிக்கிறீர்?

Verse 30

संति शाकानि राजेन्द्र पावनीयानि सर्वशः । सुष्ठु स्वादु कराण्यत्र व्यञ्जनार्थं महीपते

ஓ ராஜேந்திரா! இங்கே எல்லாவிதத்திலும் புனிதப்படுத்தும் காய்கறிகள் உள்ளன; ஓ மஹீபதே! அவை உணவுகளை மிகச் சுவையாக்கும்.

Verse 31

कालशाकं सकटुकं मुखाऽधिजनकं महत् । कस्माद्यच्छसि चास्माकं भक्त्या परमया युतः । न श्राद्धे प्रतिषेधश्च प्रकर्तव्यः कथंचन

உயர்ந்த பக்தியுடன் இருந்தும், காரமும் கடுமையும் கொண்டு வாயில் மிகுந்த எரிச்சலை உண்டாக்கும் காலசாகத்தை எங்களுக்கு ஏன் அளிக்கிறீர்? ஸ்ராத்தத்தில் எவ்வித அநுசிதமும் எந்த வகையிலும் சேர்க்கப்படக் கூடாது.

Verse 32

न च त्याज्यं समुच्छिष्टं तेन भुंजामहे ततः । तदत्र कारणेनैव गुरुणा भाव्यमेव हि । येन त्वं यच्छसि प्राय एतत्सिद्धिर्भवेत्स्थिता

இதை ‘உச்சிஷ்டம்’ என்று எண்ணி கைவிடக் கூடாது; ஆகவே நாங்கள் இதை உண்ணுகிறோம். ஆனால் இங்கே நிச்சயமாக ஒரு கனமான காரணம் உண்டு—நீ அடிக்கடி இதை அர்ப்பணிப்பதனால்—இந்த நோக்கமுடைய செயல் உண்மையிலே நிறைவேறி நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 33

तस्मात्कथय नः सर्वं परं कौतूहलं हि नः । निःस्वादितं यथा दद्यादीदृक्छ्राद्धे विगर्हितम्

ஆகவே எங்களுக்கெல்லாம் கூறுங்கள்; எங்கள் ஆர்வம் மிகுந்தது. இத்தகைய சுவையற்ற, கண்டிக்கப்படும் உணவை ஸ்ராத்தத்தில் ஒருவர் எவ்வாறு தானமாக அளிப்பார்?

Verse 34

यथा त्वं नृपशार्दूल श्रद्धया संप्रयच्छसि

அரசர்களில் புலியே! நீ இதை எவ்வாறு பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கிறாய்?

Verse 35

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां ब्राह्मणानां महात्मनाम् । स वैलक्ष्यस्मितं प्राह सलज्जं पृथिवीपतिः

அந்த மகாத்மா பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்டதும், பூமியின் அரசன் வெட்கத்தால் தளர்ந்து, சங்கோசமுள்ள புன்னகையுடன் பதிலளித்தான்.

Verse 36

गुह्यमेतन्महाभागा अस्माकं यदि संस्थितम् । अवाच्यमपि वक्ष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

பாக்கியவான்களே! இது என் வாழ்வோடு பிணைந்த ஒரு ரகசியம். ஆயினும்—சொல்லத் தகாததாயினும்—நான் கூறுகிறேன்; நீங்கள் முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 37

अहमासं पुरा पापो लुब्धकश्चान्य जन्मनि । निहंता सर्वजंतूनां तथा भक्षयिता पुनः

முன்னொரு காலத்தில், வேறொரு பிறவியில், நான் பாவமிகு லுப்தகன் (வேட்டைக்காரன்) ஆனேன்—எல்லா வகை உயிர்களையும் கொல்லுபவனாகவும், மீண்டும் அவற்றை உண்ணுபவனாகவும் இருந்தேன்।

Verse 38

पर्यटामि तदारण्ये धनुषा मृगयारतः । सिंहो व्याघ्रो गजेन्द्रो वा शरभो वा द्विजो त्तमाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! நான் அந்தக் காட்டில் வில்லுடன், வேட்டையில் மகிழ்ந்து அலைந்தேன்—சிங்கமோ, புலியோ, கஜேந்திரனோ, அல்லது கொடிய சரபமோ இருந்தாலும்।

Verse 39

मद्बाणगोचरं प्राप्तो न जीवत्यपि कर्हिचित् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भ्रममाणो महीतले

என் அம்புகளின் வீச்சிற்குள் வந்தது எதுவாயினும் ஒருபோதும் உயிர் தப்பாது; பின்னர் சில காலம் கழிந்தபின், நான் பூமியெங்கும் அலைந்து திரிந்தேன்।

Verse 40

संप्राप्तोऽहं महाभागा अग्नि वेशस्य सन्मुनेः । आश्रमे समनुप्राप्तो निशीथे क्षुत्पिपासितः

ஓ மகாபாகர்களே! நற்குணமுடைய முனிவர் அக்னிவேசரின் ஆசிரமத்தை நான் அடைந்தேன்; நள்ளிரவில் பசி தாகத்தால் வாடி அங்கு வந்தேன்।

Verse 41

तावत्तत्र सशिष्याणां श्राद्धकर्मविधिं वदन् । संस्थितो वेष्टितः शिष्यैः समन्ताद्द्विजसत्तमाः

அந்நேரத்தில், ஓ த்விஜசத்தமர்களே! அவர் அங்கு சீடர்களுக்கு ஸ்ராத்தக் கர்மத்தின் விதிமுறையை உரைத்துக் கொண்டிருந்தார்; சீடர்கள் அவரைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்து நின்றனர்।

Verse 42

अग्निवेश उवाच । ऋक्षे पित्र्ये यदा चन्द्रो हंसश्चापि करे व्रजेत् । त्रयोदशी तु सा च्छाया विज्ञेया कुञ्जरोद्भवा

அக்னிவேசர் கூறினார்—சந்திரன் பித்ரு-தொடர்புடைய நட்சத்திரத்தில் இருந்து, ‘ஹம்ஸ’மும் ‘கர’ ராசியில் செல்லும் போது, அந்த நிழல் ‘குஞ்ஜரோத்பவா’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது திரயோதசி திதி.

Verse 43

पित्र्ये यदास्थितश्चेन्दुर्हंसश्चापि करे स्थितः । तिथिर्वैश्रवणी या च सा च्छाया कुञ्जरस्य च

சந்திரன் பித்ரு-நட்சத்திரத்தில் நிலைத்து, ‘ஹம்ஸ’மும் ‘கர’த்தில் நிலைத்திருக்கும் போது, ‘வைஷ்ரவணீ’ எனப்படும் அந்தத் திதியும் யானையின் ‘நிழல்’ என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 44

सैंहिकेयो यदा चंद्रं ग्रसते पर्वसंधिषु । हस्तिच्छाया तु सा ज्ञेया तस्यां श्राद्धं समाचरेत्

பர்வ-சந்திகளில் (கிரகண நேரங்களில்) சைம்ஹிகேயன் (ராகு) சந்திரனை விழுங்கும் போது, அது ‘ஹஸ்திச்சாயா’ என அறியப்பட வேண்டும்; அந்நேரத்தில் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

तस्यां यः कुरुते श्राद्धं जलैरपि प्रभक्तितः । यावद्द्वादश वर्षाणि पितरस्तस्य तर्पिताः

அந்நேரத்தில் யார் பக்தியுடன் நீரால் மட்டுமே ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 46

वनस्पतिगते सोमे या च्छाया पूर्वतोमुखी । गजच्छाया तु सा ज्ञेया पितॄणां दत्तमक्षयम्

சந்திரன் ‘வனஸ்பதி’யில் இருந்து நிழல் கிழக்குமுகமாக இருந்தால், அது ‘கஜச்சாயா’ என அறியப்பட வேண்டும்; அப்போது பித்ருகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் தானம் அழியாத பலன் தரும்.

Verse 47

सा भवेच्च न सन्देहः पुण्यदा पैतृकी तिथिः । तस्यां श्राद्धं प्रकर्तव्यं संभाराः संभृताश्च ये

ஐயமின்றி இதுவே புண்ணியம் அளிக்கும் பித்ருத் திதி. அன்று சேர்த்துள்ள எந்தச் சடங்கு பொருட்களாலும் முறையாகச் சிராத்தம் நிச்சயம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

प्रभाते तु न सन्देहः पितॄणां परितृप्तये । शाकैस्तथैंगुदैर्बिल्वैर्बदरैश्चिर्भटैरपि

விடியற்காலத்தில் ஐயமின்றி பித்ருக்கள் முழுமையாகத் திருப்தியடைவார்கள்—கீரைகள், இங்குதப் பழம், வில்வம், பதர (இலந்தை) அல்லது சிர்பட (சுரைக்காய் வகை) ஆகியவற்றினாலும் கூட.

Verse 49

यदन्नं पुरुषोऽश्नाति तदन्नास्तस्य देवताः । बाढमित्येव ते प्रोच्य गताः स्वंस्वं निकेतनम्

மனிதன் எந்த அன்னத்தை உண்ணுகிறானோ, அதுவே அவனுடன் தொடர்புடைய தேவதைகளுக்கும் ஏற்ற அன்னமாகும். ‘ததாஸ்து’ என்று ஒப்புக்கொண்டு அவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 50

सर्वे शिष्या महाभागाः नारायणपुरोगमाः । अग्निवेश्योऽपि सुष्वाप समामन्त्र्य द्विजोत्तमान्

நாராயணனை முன்னணியாகக் கொண்டு எல்லா பாக்கியமிக்க சீடர்களும் அங்கேயே இருந்தனர். அக்னிவேஷ்யரும் சிறந்த த்விஜர்களிடம் விடைபெற்று உறங்கினார்.

Verse 51

तेन संकथ्यमानं च रात्रौ तच्च श्रुतं मया । अहं चापि करिष्यामि प्रातः श्राद्धमसंशयम्

இரவில் அவர் விளக்கிக் கூறியதை நானும் கேட்டேன். நானும் காலையில் ஐயமின்றி சிராத்தம் செய்வேன்.

Verse 52

निहत्य खड्गमादाय तस्य मांसं सुपुष्कलम् । तथा मधु समादाय कालशाकं विशेषतः

கட்கம் (காண்டாமிருகம்) கொன்று அதன் மிகுந்த மாம்சத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தேனையும் சேர்த்து—விசேஷமாக காலசாகக் கீரையுடன்—(சடங்கிற்காக) ஆயத்தமானான்।

Verse 53

स्वजातीयेभ्य आदाय तर्पयिष्यामि तान्पितॄन्

என் சொந்த குலத்தாரிடமிருந்து (இவற்றை) பெற்றுக் கொண்டு, தர்ப்பணத்தால் அந்த பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துவேன்।

Verse 54

एवं निश्चित्य मनसा प्रसुप्तोऽहं द्विजोत्तमाः । ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து நான் உறங்கினேன், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே. பின்னர் தூய காலை வேளையில், சூரிய மண்டலம் உதித்தபோது,

Verse 55

मधुजालानि भूरीणि गृहीतानि मया ततः । कालशाकं तथा लब्धं स्वेच्छया द्विजसत्तमाः

அப்போது நான் பல தேன்கூடுகளைச் சேகரித்தேன்; மேலும் காலசாகக் கீரையும் என் விருப்பம்போல கிடைத்தது, ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 56

ततः सर्वं समादाय श्रपितं तत्क्षणान्मया । स्नात्वा च निजवर्गाणां पितॄनुद्दिश्य चात्मनः । प्रदत्तं लुब्धकानां च भक्तिपूर्वं द्विजोत्तमाः

பின்னர் அனைத்தையும் ஒன்றாக எடுத்துக் கொண்டு உடனே சமைத்தேன். நீராடி, என் குலப் பித்ருக்களை நினைத்து, என் நலனுக்காகவும், பக்தியுடன் வேட்டையாடிகளுக்கும் அதை அளித்தேன், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே।

Verse 57

एवं मया पुरा दत्तं पितॄ नुद्दिश्य तान्निजान् । नान्यत्किंचिन्मया दत्तं कदाचित्कस्यचिद्विजाः

இவ்வாறு நான் முன்பு என் பித்ருக்களை நோக்கி அந்தத் தானத்தை அர்ப்பணித்தேன். ஓ த்விஜர்களே, நான் எந்நேரமும் யாருக்கும் வேறு எதையும் அளித்ததில்லை.

Verse 58

ततः कालेन महता मृत्युं प्राप्तोऽस्म्यहं द्विजाः । तद्दानस्य प्रभावेन पार्थिवीं योनिमाश्रितः

பிறகு நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஓ த்விஜர்களே, எனக்கு மரணம் வந்தது. ஆனால் அந்தத் தானத்தின் பலனால் நான் மீண்டும் பூமியிலொரு பிறவியை அடைந்தேன்.

Verse 59

एवं जातिस्मरत्वं च सञ्जातं मे द्विजोत्तमाः । ते च मे तर्पितास्तेन खड्गमांसेन माक्षिकैः

இவ்வாறு, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, எனக்குப் பூர்வஜன்ம நினைவு எழுந்தது. மேலும் அந்தச் செயலால் என் பித்ருக்கள் கட்கமாம்சமும் தேனும் கொண்டு திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 60

संप्राप्ताः परमां प्रीतिं ततो द्वाशवार्षिकीम् । एतस्मात्कारणाच्छ्राद्धं प्रकरोमि द्विजोत्तमाः

அப்போது அவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிலைக்கும் பரம திருப்தியை அடைந்தனர். இதற்காகவே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நான் இப்போது ஸ்ராத்தத்தைச் செய்கிறேன்.

Verse 61

खड्गमांसेन मधुना कालशाकेन भूरिशः । विधिहीनं द्विजैर्हीनं तिलदर्भैर्विवर्जितम्

கட்கமாம்சம், தேன், மேலும் மிகுந்த காலசாகம் கொண்டு—அந்த ஸ்ராத்தம் விதியற்றது; த்விஜர்கள் இன்றியது; எள்ளும் தர்பையும் இன்றியது.

Verse 62

मया तद्विहितं श्राद्धं तस्यैतत्फलमागतम् । सांप्रतं विधिना सम्यग्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

நான் அந்தச் சிராத்தத்தைச் செய்தேன்; அதற்கான பலன் இதுவாக வந்தது. இப்போது வேதப் பாரங்கதமான பிராமணர்களால் விதிமுறையின்படி முறையாக அது செய்யப்படுகிறது.

Verse 63

उपविष्टैः करोम्येव यच्छ्राद्धं श्रद्धयान्वितः । दर्भैस्तिलैः समोपेतं मन्त्रवच्च द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! நீங்கள் அமர்ந்திருக்க, நான் பக்தியுடன் தர்ப்பை புல், எள் ஆகியவற்றுடன், மந்திரங்களோடு இந்தச் சிராத்தத்தைச் செய்கிறேன்.

Verse 64

नो जानामि फलं किं वा सांप्रतं च भविष्यति । तस्मादेवं परिज्ञाय यूयं चैव द्विजोत्तमाः

இப்போது எந்தப் பலன் உண்டாகுமோ எனக்கு அறியாது. ஆகையால் இதனை இவ்வாறு உணர்ந்து, நீங்களும், ஓ த்விஜோத்தமர்களே—

Verse 65

संतर्पयध्वं च पितॄन्निजान्गजदिने स्थिते । छायायां चैव जातायां कुञ्जरस्य द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! ‘கஜ-தினம்’ வந்தபோது—யானையின் நிழலும் தோன்றும் வேளையில்—நீங்களும் உங்கள் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துங்கள்.

Verse 66

येन संजायते तृप्तिः पितॄणां द्वादशाब्दिकी । युष्माकं च गतिः श्रेष्ठा यथा जाता ममाधुना

இதனால் பித்ருக்களுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவு (திருப்தி) உண்டாகும்; உங்களுடைய கதியும் சிறந்ததாகும்—இப்போது எனக்கு ஏற்பட்டதுபோல்.

Verse 67

भर्तृयज्ञ उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते ब्राह्मणोत्तमाः । संतुष्टाः साधुवादांश्च ददुस्तस्य महीपतेः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிராமணோத்தமர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து, அந்த மஹீபதி அரசனுக்கு ‘சாது’ எனப் பாராட்டி, புகழ்ச்சியும் ஆசீர்வாதமும் வழங்கினர்।

Verse 68

ततःप्रभृति चक्रुस्ते श्राद्धानि द्विजसत्तमाः । त्रयोदश्यां नभस्यस्य कृष्णायां भक्तितत्पराः

அதன்பின் அந்தத் த்விஜசத்தமர்கள் பக்தியுடன், நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத் திரயோதசியில் சிராத்தக் கிரியைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர்।

Verse 69

मधुना कालशाकेन खड्गमांसेन तर्पिताः । प्राप्नुवंति परां सिद्धिं विमानवरमास्थिताः

தேன், கால-சாகக் கீரை, மற்றும் கட்க (காண்டாமிருகம்/காண்டாமிருகம்) மாம்சம் ஆகியவற்றால் திருப்தியடைந்து, அவர்கள் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி பரம சித்தியை அடைகின்றனர்।

Verse 70

स्पर्धंते सहिता दैवैः पितरश्च विशेषतः । वंशजेन प्रदत्तस्य प्रभावात्सुरसत्तमाः

தேவர்களில் சிறந்தவரே! வம்சஜன் அளிக்கும் அர்ப்பணத்தின் மகிமையால், பித்ருக்கள்—சிறப்பாக—தேவர்களுடன் கூடி ஒருவருடன் ஒருவர் போட்டியிடுகின்றனர்।

Verse 71

श्राद्धार्थं संपरिज्ञाय मन्त्रं चक्रुः परस्परम् । आदित्या वसवो रुद्रा नासत्यावपि पार्थिव

அரசே! சிராத்தத்தின் நோக்கத்தை நன்கு அறிந்து, ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மேலும் இரு நாசத்தியர்கள் (அஸ்வின்கள்) தங்களுக்குள் ஒரு மந்திரத்தை அமைத்தனர்।

Verse 72

यथा न भवति श्राद्धं तस्मिन्नहनि भूतले । यत्प्रभावाद्वयं सर्वे मानुषैः श्राद्धमाश्रितैः । न यामोऽभिभवस्थानं तस्माच्छप्स्यामहे च तान्

அந்நாளில் பூமியில் ஸ்ராத்தம் நடைபெறாதபடியாக; ஸ்ராத்தத்தை நாடும் மனிதர்களின் சக்தியால் நாங்கள் அனைவரும் அடக்கப்பட்ட நிலையைக் அடையோம்—ஆகையால் அவர்களைச் சபிப்போம்।

Verse 73

अद्यप्रभृति यः श्राद्धं त्रयोदश्यां करिष्यति । कन्यासंस्थे सहस्रांशौ तस्य स्याद्वंशसंक्षयः

இன்றுமுதல் கன்னி ராசியில் இருக்கும் ஸஹஸ்ராஂசு (சூரியன்) காலத்தில் திரயோதசியில் ஸ்ராத்தம் செய்பவனுக்கு வம்சநாசம் உண்டாகும்।

Verse 74

इति शापेन देवानां निर्दग्धेयं महातिथिः

இவ்வாறு தேவர்களின் சாபத்தால் இந்த மகா திதி ‘தகிக்கப்பட்டது’—அதாவது கிரியைக்குத் தகாததாக ஆனது।

Verse 76

ततःप्रभृति नैतस्या क्रियते श्राद्धमुत्तमम् । यः प्रमादेन कुरुते तस्य स्याद्वंश संक्षयः

அதன்பின் அந்தத் திதியில் சிறந்த ஸ்ராத்தம் செய்யப்படுவதில்லை; அலட்சியமாகச் செய்பவனுக்கு வம்சநாசம் உண்டாகும்।

Verse 220

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे गजच्छायामाहात्म्यवर्णनंनाम विंशत्युत्तरद्विशत तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் ஸ்ராத்தகல்பத்தில் ‘கஜச்சாயா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 220ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।