Adhyaya 173

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अहो बत महाश्चर्यं विश्वामित्रस्य सन्मुनेः । मंत्रप्रभावतो येन तत्तोयं रुधिरीकृतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—அஹோ! சன்முனி விஸ்வாமித்ரரின் மாபெரும் அதிசயம்; மந்திரப் பிரபாவத்தால் அந்த நீர் இரத்தமாக மாற்றப்பட்டது!

Verse 2

ततःप्रभृति संप्राप्तं कथं तोयं प्रकीर्तय । सरस्वत्या महाभाग सर्वं विस्तरतो वद

அந்நாளிலிருந்து இந்த நீர் இவ்வாறு எவ்வாறு ஆனது என்பதை அருள்புரிந்து கூறுங்கள். ஓ மகாபாகா, சரஸ்வதியைப் பற்றிய அனைத்தையும் விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 3

सूत उवाच । बहुकालं प्रवाहः स सरस्वत्या द्विजोत्तमाः । महान्रक्तमयो जातो भूतराक्षससेवितः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, நீண்ட காலம் சரஸ்வதியின் அந்த ஓடை இரத்தமயமான பெரும் பெருக்காகி, பூத-ராக்ஷசர்களால் உலாவப்பட்டதாய் இருந்தது.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य वसिष्ठो मुनिसत्तमः । अर्बुदस्थस्तया प्रोक्तो दीनया दुःखयुक्तया

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், அர்புதத்தில் தங்கியிருந்த முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரை, துயருற்ற அந்த தாழ்மையுற்றவள் (சரஸ்வதி) அணுகி உரைத்தாள்.

Verse 5

तवार्थाय मुने शप्ता विश्वामित्रेण कोपतः । रुधिरौघवहाजाता तपस्विजनवर्जिता

ஓ முனியே, உன் பொருட்டே கோபத்தில் விஸ்வாமித்ரர் எனக்கு சாபமிட்டார்; நான் இரத்தப் பெருக்கைச் சுமக்கும் ஓடையாகி, தவசிகளால் விலக்கப்பட்டேன்.

Verse 6

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्यात्सलिलं पुनः । प्रवाहे मम विप्रेन्द्र प्रयाति रुधिरं क्षयम्

ஆகையால், ஓ விப்ரேந்திரா, என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; மீண்டும் நீர் தோன்றட்டும்; என் ஓட்டத்தில் உள்ள இரத்தம் சுருங்கி முற்றிலும் நீங்கட்டும்.

Verse 7

त्रैलोक्यकरणे विप्र संक्षये वा स्थितौ हि वा । नाशक्तिर्विद्यते काचित्तव सर्वमुनीश्वर

ஓ பிராமணரே! மும்முலகின் படைப்பு, அழிவு, நிலைபேறு—எதிலும்கூட உம்மில் சிறிதும் இயலாமை இல்லை; ஓ முனிவர்க்கெல்லாம் ஈசரே।

Verse 8

वसिष्ठ उवाच । तथा भद्रे करिष्यामि यथा स्यात्सलिलं पुनः । प्रवाहे तव निर्याति सर्वं रक्तं परिक्षयम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ பத்திரே! நீர் மீண்டும் வருமாறு நான் செய்வேன்; உன் ஓட்டத்தில் எல்லா இரத்தமும் முற்றிலும் க்ஷயமடைந்து ஒழியும்।

Verse 9

एवमुक्त्वा स विप्रर्षिरवतीर्य धरातले । गतः प्लक्षतरुं यस्मा दवतीर्णा सरस्वती

இவ்வாறு கூறி அந்த பிராமண-ரிஷி பூமிக்கு இறங்கி, சரஸ்வதி அவதரித்த ப்லக்ஷ மரத்திடம் சென்றார்।

Verse 10

समाधिं तत्र संधाय निविष्टो धरणीतले । संभ्रमं परमं गत्वा विश्वामित्रस्य चोपरि

அங்கே தரையில் அமர்ந்து அவர் சமாதியை அமைத்தார்; பரம ஆன்மிகத் தீவிரத்துக்கு உயர்ந்து, விஸ்வாமித்ரருக்கும் அப்பாற்பட்ட நிலையை அடைந்தார்।

Verse 11

वारुणेन तु मन्त्रेण वीक्ष यन्वसुधातलम् । ततो निर्भिद्य वसुधां भूरितोयं विनिर्गतम्

வாருண மந்திரத்தால் பூமித்தளத்தை நோக்கி அவர் நிலத்தைப் பிளந்தார்; அப்போது அங்கிருந்து மிகுந்த நீர் பெருக்கெடுத்து வெளிப்பட்டது।

Verse 12

रन्ध्रद्वयेन विप्रेन्द्रा लोचनाभ्यां निरीक्षणात् । एकस्य सलिलं क्षिप्रं यत्र जाता सरस्वती

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, கண்களின் இரு துளைகளின் வழி நோக்கிய மாத்திரத்தில் ஒரு துளையிலிருந்து விரைவாக நீர் வெளிப்பட்டது; அங்கேயே சரஸ்வதி தேவி வெளிப்பட்டாள்.

Verse 13

प्लक्षमूले ततस्तस्य वेगेनापहृतं बलात् । तद्रक्तं तेन संपूर्णं ततस्तेन महानदी

பின்னர் பிளக்ஷ மரத்தின் வேரில் அவளுடைய இரத்தம் வேகமான ஓட்டத்தால் வலியுடன் அடித்துச் செல்லப்பட்டது; அந்த இரத்தத்தால் நிரம்பி அதிலிருந்து ஒரு மாபெரும் நதி தோன்றியது.

Verse 14

द्वितीयस्तु प्रवाहो यः संभ्रमा त्तस्य निर्गतः । सा च साभ्रमती नाम नदी जाता धरातले

அவளின் திடீர் கலக்கத்தால் வெளிப்பட்ட இரண்டாம் ஓடை, பூமியில் ‘சாப்ரமதி’ எனும் நதியாக ஆனது.

Verse 15

एवं प्रकृतिमापन्ना भूय एव सरस्वती । यत्पृष्टोऽस्मि महाभागाः सरस्वत्याः कृते द्विजाः

இவ்வாறு சரஸ்வதி மீண்டும் தன் இயல்பான நிலையைக் கொண்டாள். ஓ பாக்கியமுள்ள இருவேதியர்களே, சரஸ்வதியைப் பற்றி நீங்கள் கேட்டதை நான் உரைத்தேன்.

Verse 16

एतत्सारस्वतं नाम व्याख्यानमतिबुद्धिदम् । यः पठेच्छ्रणुयाद्वापि मतिस्तस्य विवर्द्धते । सरस्वत्याः प्रसादेन सत्यमेतन्म योदितम्

இந்த விளக்கம் ‘சாரஸ்வதம்’ எனப்படும்; இது கூர்மையான அறிவை அளிக்கும். இதை ஓதினாலும் கேட்டினாலும் அவனுடைய புரிதல் வளர்கிறது. சரஸ்வதியின் அருளால் நான் உரைத்தது உண்மையே.

Verse 173

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सरस्वत्युपाख्याने सरस्वती शापमोचनसाभ्रमत्युत्पत्तिवृत्तान्तवर्णनंनाम त्रिसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சரஸ்வதீ உபாக்யானத்தில் ‘சரஸ்வதீ சாபமோசனம் மற்றும் சாப்ரமதீ தோற்ற வரலாறு’ எனும் நூற்றெழுபத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।