Adhyaya 22

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तीर्थे शक्रसमुद्रवम् । स्वामिद्रोहकृतात्पापान्निर्मुक्तो यत्र लक्ष्मणः

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் உரைத்த ‘சக்ர-சமுத்ரவ’ எனும் தீர்த்தத்தில், ஆண்டவனைத் துரோகம் செய்ததனால் உண்டான பாவத்திலிருந்து லக்ஷ்மணன் விடுதலை பெற்றான்; அதைப் பற்றி மேலும் கூறுக.

Verse 2

कथं तत्र पुरा शक्रः स्वामिद्रोहसमुद्भवात् । पातकादेव निर्मुक्तः कस्मिन्काले च सूतज

ஓ சூதபுத்ரா! முற்காலத்தில் அங்கே சக்ரன் (இந்திரன்) ஆண்டவத் துரோகத்தால் எழுந்த அதே பாவத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டான்? அது எந்தக் காலத்தில் நிகழ்ந்தது?

Verse 3

कस्माद्दितेर्महेन्द्रेण कृतं कृत्यं तथाविधम् । येन संसूदितो गर्भः सर्वं विस्तरतो वद

திதியின்மேல் மகேந்திரன் (இந்திரன்) ஏன் அத்தகைய செயலைச் செய்தான், அதனால் அவளுடைய கரு அழிந்தது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

सूत उवाच । ब्रह्मणो दक्षिणांगुष्ठाज्जज्ञे दक्षः प्रजापतिः । स च संजनयामास पचाशत्कन्यकाः शुभाः

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் வலது பெருவிரலிலிருந்து தக்ஷப் பிரஜாபதி பிறந்தார். பின்னர் அவர் ஐம்பது மங்கலமான மகள்களைப் பெற்றார்।

Verse 5

ददौ च दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । दिव्येन विधिना दक्षः सप्तविंशतिमिंदवे

தக்ஷன் தெய்வ விதிப்படி தர்மனுக்கு பத்து மகள்களையும், கश्यபனுக்கு பதிமூன்று மகள்களையும், இந்துவாகிய சோமனுக்கு இருபத்தேழு மகள்களையும் அளித்தான்।

Verse 6

अदितिश्च दितिश्चैव द्वे भार्ये मुख्यतां गते । कश्यपस्य द्विजश्रेष्ठाः प्राणेभ्योऽपि प्रिये सदा

அதிதியும் திதியும் கश्यபன் எனும் அந்தத் த்விஜசிரேஷ்டனின் முதன்மை மனைவிகளாயினர்; அவனுக்கு உயிரைவிடவும் எப்போதும் அன்பானவர்கள்.

Verse 7

ततः स जनयामास देवाञ्च्छक्रपुरःसरान् । अदित्यां चैव दैत्यांश्च दित्यां स बलवत्तरान्

பின்னர் அவன் அதிதியிடத்தில் இருந்து சக்கிரன் (இந்திரன்) தலைமையிலான தேவர்களைப் பெற்றான்; திதியிடத்தில் இருந்து மிகுந்த வலிமையுடைய தைத்தியர்களைப் பெற்றான்।

Verse 8

तेषां त्रैलोक्यराज्यार्थं मिथो जज्ञे महाहवः । तत्र शक्रेण ते दैत्याः संग्रामे विनिपातिताः

மூவுலக அரசாட்சிக்காக அவர்களிடையே பெரும் போர் எழுந்தது. அந்தப் போரில் சக்கிரன் (இந்திரன்) அந்த தைத்யர்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 9

ततः शोकपरा चक्रे दितिर्व्रतमनुत्तमम् । पुत्रार्थं नियमोपेता क्षेत्रेऽत्रैव समाहिता

அப்போது துயரத்தில் மூழ்கிய திதி, ஒப்பற்ற விரதத்தை மேற்கொண்டாள். புதல்வன் வேண்டி கடும் நியமங்களுடன் இக்க்ஷேத்திரத்திலேயே தியானநிலையாய் இருந்தாள்.

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते तस्यास्तुष्टो महेश्वरः । उवाच परितुष्टोऽस्मि वरं प्रार्थय वांछितम्

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின் மகேஸ்வரன் அவள்மேல் மகிழ்ந்து கூறினார்—“நான் முழுமையாக திருப்தியடைந்தேன்; நீ விரும்பும் வரத்தை வேண்டு.”

Verse 11

साऽब्रवीद्यदि मे तुष्टस्त्वं देव शशिशेखर । तत्पुत्रं देहि देवानां सर्वेषां बलवत्तरम् । यज्ञभागप्रभोक्तारं देवानां दर्पनाशनम्

அவள் கூறினாள்—“தேவா, சசிசேகரா! நீர் என்மேல் மகிழ்ந்திருந்தால், எல்லாத் தேவர்களையும் விட வலிமைமிக்க, யாகப் பங்குகளை அனுபவிப்பவன், தேவர்களின் அகந்தையை அழிப்பவன் ஆகிய புதல்வனை எனக்குத் தாரும்.”

Verse 12

अवध्यं संगरे पूर्वैः सर्वैदेवैः सवासवैः । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः

“முன்னைய எல்லாத் தேவர்களாலும், வாசவன் (இந்திரன்) உட்பட, போரில் கொல்ல முடியாதவன்.” ஹரன் “அப்படியே ஆகுக” என உறுதி செய்து மறைந்தான்.

Verse 13

दितिश्चैवाऽदधाद्गर्भं कश्यपान्मुनिपुंगवात् । ततः शक्रो भयं चक्रे ज्ञात्वा तं गर्भसंभवम् । वदतो मुनिमुख्यस्य नारदस्य महात्मनः

திதி முனிவருள் சிறந்த கச்யபரிடமிருந்து கருவைத் தாங்கினாள். மகாத்மா முனிமுக்ய நாரதரின் வாக்கால் அந்தக் கர்ப்பச் செய்தியை அறிந்த சக்கிரன் அஞ்சினான்.

Verse 14

ततो दुष्टां मतिं कृत्वा तस्य गर्भस्य नाशने । चक्रे तस्याः स शुश्रूषां दिवारात्रमतंद्रितः

அப்போது கர்ப்பத்தை அழிக்கத் தீய எண்ணம் கொண்டு, வாய்ப்பை நாடி, அவன் பகலும் இரவும் சோர்வின்றி அவளுக்குச் சேவை செய்து வந்தான்.

Verse 15

छिद्रमन्वेषमाणस्तु सुसूक्ष्ममपि च द्विजाः । न तस्या लभते क्वाऽपि गता मासा नवैव तु

ஓ இருபிறப்பினரே! அவன் மிகச் சிறிய குறையும் தேடியபோதும், அவளில் எங்கும் குற்றம் காணவில்லை; இவ்வாறு ஒன்பது மாதங்கள் கடந்தன.

Verse 16

ततश्च दशमे मासि संप्राप्ते प्रसवोद्भवे । गर्भालसा निशावक्त्रे सुप्ता सा दक्षिणामुखी

பின்னர் பத்தாம் மாதம் வந்து பிரசவ நேரம் நெருங்கியபோது, கர்ப்பச் சோர்வுற்ற அவள் இரவில் தெற்குநோக்கி முகம் வைத்து உறங்கினாள்.

Verse 17

निद्रावशं तु संप्राप्ता विसंज्ञा समपद्यत । शक्रहस्तावमर्दोत्थपादसौख्येन निश्चला

நித்திரையின் வசத்தில் அவள் உணர்விழந்து அசையாமல் கிடந்தாள்; சக்கிரன் கைகளால் அழுத்தி மசாஜ் செய்ததால் அவளுடைய பாதங்களுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

Verse 18

तां विसंज्ञामथो वीक्ष्य त्यक्त्वा पादौ शतक्रतुः । प्रविवेशोदरं तस्यास्तीक्ष्णं शस्त्रं करे दधत् । तेनाऽसौ सप्तधा चके गर्भं शस्त्रेण देवपः

அவள் மயக்கமடைந்ததைப் பார்த்த சதக்ரது அவளது பாதங்களை விட்டுவிட்டு, கையில் கூரிய ஆயுதம் ஏந்தி அவளுடைய வயிற்றினுள் புகுந்தான். அந்த தேவன் அந்த ஆயுதத்தால் கருவை ஏழு பகுதிகளாக வெட்டினான்.

Verse 19

अथाऽपश्यत्क्षणात्सप्त वालकान्पूर्णविग्रहान् । ततस्तानपि सप्तैव सप्तधा कृतवान्हरिः

ஒரு கணத்தில் முழு உருவமுடைய ஏழு குழந்தைகளை அவன் கண்டான்; பின்னர் ஹரி அந்த ஏழையும் மீண்டும் ஏழு-ஏழு பகுதிகளாகப் பிரித்தான்.

Verse 20

जाता एकोनपञ्चाशदथ तत्रैव बालकाः । तान्दृष्ट्वा वृद्धिमापन्नांस्ततो भीतः शतक्रतुः । निश्चक्रामोदरातूर्णं दित्या यावन्न लक्षितः

அங்கேயே நாற்பத்தொன்பது குழந்தைகள் பிறந்தன. அவை வளர்ந்து வலிமை பெற்றதைப் பார்த்த சதக்ரது அஞ்சினான்; திதி கவனிக்கும் முன்பே அவளுடைய வயிற்றிலிருந்து விரைந்து வெளியேறினான்.

Verse 21

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । दितिः संजनयामास सप्तधा सप्त बालकान्

பின்னர் தூய விடியலில், சூரிய வட்டம் உதயமானபோது, திதி ஏழு குழுக்களாக ஏழு-ஏழு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தாள்.

Verse 22

ततोऽभ्येत्य सहस्राक्षो दुर्गंधेन समावृतः । निस्तेजा म्लानवक्त्रश्च लज्जयाऽ धोमुखः स्थितः

அப்போது ஸஹஸ்ராக்ஷன் முன்னே வந்தான்; துர்நாற்றம் சூழ, ஒளி மங்க, முகம் வாடி, வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து நின்றான்.

Verse 23

तं दृष्ट्वा तादृशं शक्रं दितिः प्रोवाच सादरम् । प्रणतं संस्थितं पार्श्वे भयव्याकुलचेतसम्

பயத்தால் கலங்கிய மனதுடன், அருகில் பணிவுடன் நின்றிருந்த இந்திரனை அந்த நிலையில் கண்டு, திதி மரியாதையுடன் கூறினாள்.

Verse 24

किं त्वं शक्र निरु त्साहस्तेजोद्युतिविवर्जितः । शरीरात्तव दुर्गन्धः कस्मादीदृक्प्रजायते

ஓ இந்திரா! நீ ஏன் உற்சாகமற்றவனாகவும், தேஜஸ் மற்றும் ஒளி இழந்தவனாகவும் இருக்கிறாய்? உன் உடலில் இருந்து இத்தகைய துர்நாற்றம் ஏன் வீசுகிறது?

Verse 25

किं त्वया निहतो विप्रोगुरुर्वाबालकोऽथवा । नारी वा येन ते नष्टं तेजो गात्रसमुद्भवम्

நீ ஒரு பிராமணனையோ, குருவையோ, குழந்தையையோ அல்லது பெண்ணையோ கொன்றுவிட்டாயா, அதனால் உன் உடல் தேஜஸ் அழிந்துவிட்டதா?

Verse 26

हतो नखांभसा वा त्वं घृष्टः शूर्पानिलेन च । अजामार्जनिकोत्थैश्चरजोभिर्वा समाश्रितः

உன் மீது நகத்தின் நீர் பட்டதா, அல்லது முறத்தின் காற்று பட்டதா? அல்லது துடைப்பத்தால் பெருக்கும்போது எழுந்த தூசி உன் மீது படிந்ததா?

Verse 27

शक्र उवाच । सत्यमेतन्महाभागे यत्त्वयोक्तोऽस्मि सांप्रतम् । रात्रौ प्रविष्टः सुप्ताया जठरे तव पापकृत्

இந்திரன் கூறினான்: ஓ மகாபாக்கியவதியே! நீ இப்போது கூறியது உண்மை. இரவில் நீ உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, பாவம் செய்த நான் உன் கர்ப்பப்பைக்குள் நுழைந்தேன்.

Verse 28

कृन्तश्चैकोनपञ्चाशत्कृत्वो गर्भो मया शुभे । तावन्मात्रास्ततो जाता बालकाः सर्व एव ते

ஓ சுபையே! நான் கருவை நாற்பத்தொன்பது முறை வெட்டினேன்; அந்தப் பகுதிகளிலிருந்தே அவர்கள் அனைவரும் குழந்தைகளாகப் பிறந்தனர்.

Verse 29

ततो भीत्या विनिष्क्रान्तस्त्वया देवि न लक्षितः । एतस्मात्कारणाज्जाता तेजोहानिरनिन्दिते

பின்னர் அச்சத்தால் நான் வெளியேறினேன், ஓ தேவியே; நீ என்னைக் கவனிக்கவில்லை; இதே காரணத்தால், ஓ குற்றமற்றவளே, என் தேஜஸ் குறைந்தது.

Verse 30

दितिरुवाच । यस्मात्सत्यं त्वया प्रोक्तं पुरतो मम देवप । तस्मात्प्रार्थय मत्तस्त्वं वरं यन्मनसेप्सि तम्

திதி கூறினாள்—ஓ தேவர்களின் தலைவா! நீ என் முன்னிலையில் உண்மையையே சொன்னாய்; ஆகவே என்னிடமிருந்து வரம் கேள்—உன் மனம் விரும்பியதை.

Verse 31

शक्र उवाच । एते तव सुता देवि च्छिद्यमाना मयासिना । रुदन्तो वारिता मन्दं मा रुदन्तु मुहुर्मुहुः

சக்ரன் கூறினான்—ஓ தேவியே! உன் இப்புதல்வர்கள் என் வாளால் வெட்டப்படும்போதும் அழுதனர்; மெதுவாகத் தடுக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அழ வேண்டாம்.

Verse 32

मरुतो नामविख्यातास्तस्मात्संतुजगत्रये । दैत्यभावविनिर्मुक्ता मद्विधेया मम प्रियाः

ஆகவே அவர்கள் மூவுலகிலும் ‘மருதர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறட்டும்; தைத்யப் பண்பிலிருந்து விடுபட்டு, எனக்குக் கீழ்ப்படிந்து, எனக்குப் பிரியமானவர்களாக இருப்பார்களாக.

Verse 33

यज्ञभागभुजः सर्वे भविष्यंति मया सह । यस्मादेतन्मया तीर्थं बालकैस्तव मंडितम्

அவர்கள் அனைவரும் என்னுடன் யாகப் பங்கினை அனுபவிப்பர்; ஏனெனில் உன் குழந்தைகளால் நான் இந்தத் தீர்த்தத்தை அலங்கரித்தேன்.

Verse 34

बहुभिर्यास्यति ख्यातिं बालमंडनमित्यतः । या च स्त्री गर्भसंयुक्ता स्नानं भक्त्या करिष्यीत । न भविष्यंति छिद्राणि तस्या गर्भे कथंचन

ஆகையால் இது பலரிடையே ‘பாலமண்டனம்’ எனப் புகழ்பெறும். கர்ப்பிணி பெண் பக்தியுடன் இங்கு நீராடினால், அவள் கர்ப்பத்திற்கு எவ்விதத் தீங்கும் குறையும் எந்நாளும் ஏற்படாது.

Verse 35

प्राप्ते प्रसवकाले तु या जलं प्राशयिष्यति । तीर्थस्यास्य सुखेनैव प्रसविष्यति सा सुतम्

பிரசவ நேரம் வந்தபோது இந்தத் தீர்த்தத்தின் நீரை அருந்தும் பெண், எளிதாகவும் நலமாகவும் குழந்தையைப் பெறுவாள்.

Verse 36

दितिरुवाच । तवोच्छेदाय देवेश याचितः प्राङ्मया हरः । एकं देव सुतं देहि सर्वदेवनिबर्हणम्

திதி கூறினாள்— தேவேசா! முன்பு உம்மை அழிக்க ஹரனை நான் வேண்டினேன். தேவரே! எல்லாத் தேவர்களையும் அடக்கவல்ல ஒரே மகனை எனக்கு அருள்வாயாக.

Verse 37

त्वया चैकोनपंचाशत्प्रकारः स विनिर्मितः । यस्मादृतं त्वया प्रोक्तं तस्मादेतद्भविष्यति

மேலும் உம்மால் அவன் நாற்பத்தொன்பது வகை வடிவங்களாக உருவாக்கப்பட்டான். நீர் கூறியது உண்மை என்பதால், இது நிச்சயமாக நிகழும்.

Verse 38

सूत उवाच । ततः प्रभृति ते जाता मरुतो विबुधैः समम् । यज्ञभागस्य भोक्तारो दितेः शक्रस्य शासनात्

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் திதியினால் பிறந்த அந்த மருதர்கள் தேவர்களுக்குச் சமமான நிலையடைந்து, சக்கிரனின் ஆணையால் யாகப் பங்கினைப் பெறுவோராக ஆனார்கள்।

Verse 39

अथ प्राह सहस्राक्षो देवाचार्यं बृहस्पतिम् । मातुर्द्रोहकृतं पापं कथं यास्यति संक्ष यम्

அப்போது சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தேவர்களின் ஆசாரியர் பிரஹஸ்பதியிடம் கூறினான்—“தாயைத் துரோகம் செய்ததால் ஏற்பட்ட பாவம் எவ்வாறு அழியும், எவ்வாறு க்ஷயமடையும்?”

Verse 42

सूत उवाच । ततस्तूर्णं सह साक्षः सहस्राक्षेशसंज्ञितम् । लिंगं संस्थापयामास स्वयमेव द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, அப்போது சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) தானே விரைவாக ‘சஹஸ்ராக்ஷேச’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 43

त्रिकालं पूजयामासपुष्पधूपानुलेपनैः । तथान्यैर्बलिसत्का रैर्गीतैर्नृत्यैःपृथग्विधैः

அவன் மூன்று காலங்களிலும் மலர்கள், தூபம், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களால் பூஜை செய்தான்; மேலும் பலி-சத்காரங்கள், பாடல்கள், பலவகை நடனங்களாலும் ஆராதனை செய்தான்।

Verse 44

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति शक्र प्रार्थय वांछितम्

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில் திருப்தியடைந்த மகேஸ்வரன் கூறினார்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; ஓ சக்கிரா, உன் விருப்பத்தை வேண்டிக் கொள்।”

Verse 45

शक्र उवाच । मातुर्द्रोहकृतं पापं यातु मे त्रिपुरांतक । तथाऽन्येषां मनुष्याणां येऽत्र त्वां श्रद्धयान्विताः । पूजयिष्यंति सद्भक्त्या स्नानं कृत्वा समाहिताः

சக்ரன் கூறினான்— ஓ திரிபுராந்தகா! தாயைத் துரோகம் செய்ததால் எனக்கேற்பட்ட பாவம் என்னை விட்டு நீங்குக. மேலும் இங்கு நம்பிக்கையுடன் நீராடி ஒருமனத்துடன் உண்மைப் பக்தியால் உம்மை வழிபடுவோரின் பாவங்களும் அழியட்டும்.

Verse 46

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं हरः । शक्रोऽपि रहितः पापैर्जगाम त्रिदशालयम्

சூதன் கூறினான்— ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று உறுதி கூறி ஹரன் (சிவன்) கண்முன்னிருந்து மறைந்தான். சக்ரன் (இந்திரன்) கூட பாவமின்றி விடுபட்டு தேவர்களின் இல்லமான (ஸ்வர்க்கம்) சென்றான்.

Verse 47

एवं तत्र समुत्पन्नं तीर्थं तद्बालमंडनम् । स्वामिद्रोहकृतात्पापान्मुच्यंते यत्र मानवाः

இவ்வாறு அங்கே ‘பாலமண்டனம்’ எனும் தீர்த்தம் தோன்றியது; அங்கு உரிய ஆண்டவனைத் துரோகம் செய்ததால் உண்டான பாவங்களிலிருந்து மனிதர்கள் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 48

एतद्वः सर्वमाख्यातं बालमंडनसंभवम् । माहात्म्यं तु द्विज श्रेष्ठाः शृणुध्वमथ सादरम्

பாலமண்டனத்தின் தோற்றம் பற்றிய அனைத்தையும் உங்களுக்குச் சொன்னேன். இப்போது, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அதன் மஹாத்மியத்தை பக்தியுடன் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 49

आश्विनस्य सिते पक्षे दशम्यादि यथाक्रमम् । यस्तत्र कुरुते श्राद्धं यावत्पंचदशी तिथिः

ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில், தசமி முதல் முறையே பஞ்சதசி (பௌர்ணமி) திதி வரை—அங்கே யார் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ…

Verse 50

तीर्थानां स हि सर्वेषां स्नानजं लभते फलम् । श्राद्धस्य करणाद्वापि वाजिमेधफलं द्विजाः

அவன் உண்மையிலே எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய பலனை அடைகிறான். மேலும் சிராத்தம் செய்தாலும், ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, அச்வமேத யாகத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைப் பெறுகிறான்.

Verse 51

तस्मिन्काले सहस्राक्षः समागच्छति भूतले । भागानां मर्त्यजातानां सेवनाय सदैव हि

அந்த நேரத்தில் ஆயிரக் கண்களையுடைய இந்திரன் பூமிக்குத் தாழ்ந்து வருகிறான்—மனிதர்களுக்குரிய நியதிப் பங்குகளை (அர்ப்பணம்/புண்ணியம்) பெறுவதில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பான்.

Verse 52

यावद्भूमितले शक्रस्तिष्ठत्येवं द्विजोत्तमाः । तीर्थे तीर्थानि सर्वाणि तावत्तिष्ठन्ति तत्र वै

ஓ சிறந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, சக்ரன் பூமியில் தங்கியிருக்கும் வரையில், அந்த ஒரே தீர்த்தத்திலே எல்லாத் தீர்த்தங்களும் அங்கேயே நிலைத்திருக்கும்.

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्काले विशेषतः । स्नात्वा तत्र शुभे तीर्थै शक्रेश्वरमथाऽर्चयेत्

ஆகையால் குறிப்பாக அந்த நேரத்தில், முழு முயற்சியுடன், அந்த மங்கள தீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் சக்ரேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 54

अत्र श्लोकौ पुरा गीतौ नारदैन सुर षिंणा । शृण्वंतु मुनयः सर्वे कीर्त्यमानौ मया हि तौ

இங்கே முன்பு தேவரிஷி நாரதர் இரண்டு சுலோகங்களைப் பாடினார். எல்லா முனிவர்களும் கேளுங்கள்; நான் இப்போது அந்த இரண்டையும் கீர்த்தனம் செய்கிறேன்.

Verse 55

बालमंडनके स्नात्वा शक्रेश्वरमथेक्षयेत् । यः पुमानाश्विने मासि प्राप्ते श्रवण पञ्चके । स पापैर्मुच्यते सर्वैराजन्ममरणाद्भुवि

பாலமண்டனத்தில் நீராடி பின்னர் சக்ரேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். ஆஸ்வின மாதத்தில் ‘ஸ்ரவண-பஞ்சகம்’ வந்தபோது இவ்வாறு செய்பவன், பூமியில் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை உள்ள எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 56

प्रभावात्तस्य तीर्थस्य सत्यमेतद्द्विजोत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, இது உண்மையே—அந்த தீர்த்தத்தின் பிரபாவமும் புனித மகிமையும் இவ்வாறே உள்ளது.