Adhyaya 240

Verse 1

ब्रह्मोवाच । हरेर्दीपस्तु मद्दीपादधिकोऽयं प्रकुर्वतः । वैकुण्ठवास एव स्यान्ममैश्वर्यमवांछितम्

பிரம்மா கூறினார்—ஹரிக்குப் படைக்கப்படும் தீபம், எனக்குப் படைக்கப்படும் தீபத்தைவிட உயர்ந்தது. இதைச் செய்பவர்க்கு வைகுண்ட வாசம் நிச்சயம்; என் ஐஸ்வரியமும் வேண்டாததாகும்.

Verse 2

नारद उवाच । दीपोऽयं विष्णुभवने मन्त्रवद्विहितो नरैः । सदा विशेषफलदश्चातुर्मास्येऽधिकः कथम्

நாரதர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் ஆலயத்தில் மந்திரத்துடன் முறையாக மக்கள் செய்யும் இந்த தீபாராதனை எப்போதும் சிறப்பு பலன் தருகிறது; ஆனால் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அது எவ்வாறு மேலும் மிகுந்த பலன் தருகிறது?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुर्नित्याधिदैवं मे विष्णुः पूज्यः सदा मम । विष्णुमेनं सदा ध्याये विष्णुर्मत्तः परो हि सः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவே என் நித்திய பரம அதிதெய்வம்; விஷ்ணுவே எப்போதும் என் வழிபாட்டிற்குரியவர். நான் எந்நாளும் அந்த விஷ்ணுவையே தியானிக்கிறேன்; உண்மையில் விஷ்ணு எனக்குமேல் உயர்ந்தவர்.

Verse 4

स विष्णु वल्लभो दीपः सर्वदा पापहारकः । चातुर्मास्ये विशेषेण कामनासिद्धिकारकः

விஷ்ணுவுக்கு அன்பான அந்த தீபம் எப்போதும் பாவங்களை அகற்றும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக விருப்பங்கள் நிறைவேறக் காரணமாகும்.

Verse 5

विष्णुर्दीपेन संतुष्टो यथा भवति पुत्रक । तथा यज्ञसहस्रैश्च वरं नैव प्रयच्छति

அன்புக் குழந்தையே, தீபார்ப்பணத்தால் விஷ்ணு எவ்வளவு மகிழ்கிறாரோ, அவ்வளவு ஆயிரம் யாகங்களாலும் அவர் இவ்வளவு எளிதில் வரம் அளிப்பதில்லை.

Verse 6

स्वल्प व्ययेन दीपस्य फलमानंतकं नृणाम् । अनंतशयने प्राप्ते पुण्यसंख्या न विद्यते

சிறு செலவிலே தீபதானத்தின் பலன் மனிதர்க்கு அளவற்றதாகும். அனந்தசயனன் (அனந்தன் மீது பள்ளிகொண்ட விஷ்ணு) முன் அர்ப்பித்தால் புண்ணிய எண்ணிக்கை கணிக்க இயலாது.

Verse 7

तस्मात्सर्वात्मभावेन श्रद्धया संयुतेन च । दीपप्रदानं कुरुते हरेः पापैर्न लिप्यते

ஆகையால் முழு உள்ளத்தோடும், श्रद्धையோடும், ஹரிக்குத் தீபதானம் செய்பவன் பாவங்களால் மாசுபடான்.

Verse 8

उपचारैः षोडशकैर्यतिरूपे हरौ पुनः । दीपप्रदाने विहिते सर्वमुद्द्योतितं जगत्

மீண்டும், யதி-ரூபமாகிய ஹரிக்குச் ஷோடசோபசாரங்களுடன் விதிப்படி தீபதானம் செய்தால், உலகமெங்கும் ஒளியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 9

दीपादनंतरं ब्रह्मन्नन्नस्य च निवेदनम् । त्रयोदश्या भक्तियुक्तैः कार्यं मोक्षपदस्थितैः

ஓ பிராமணரே! தீபதானத்திற்குப் பின் அன்னநிவேதனமும் செய்ய வேண்டும். திரயோதசியன்று மோட்சநிலையை நாடுவோர் பக்தியுடன் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

अमृतं संपरित्यज्य यदन्नं देवता अपि । स्पृहयंति गृहस्थस्य गृहद्वारगताः सदा

அமிர்தத்தையும் விட்டு, தேவர்கள்கூட இல்லறத்தாரின் அந்த அன்னத்தையே விரும்புகின்றனர்; எப்போதும் அவர் இல்லத்தின் வாசலில் நிற்பதுபோல.

Verse 11

हरौ सुप्ते विशेषेण प्रदेयः प्रत्यहं नरैः । फलैरर्घ्यो विष्णुतुष्ट्यै तत्कालसमुदा हृतैः

ஹரி நித்திரை கொள்ளும் சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில், மக்கள் தினந்தோறும் அக்காலத்தில் புதிதாக பெற்ற பழங்களால் விஷ்ணுவின் திருப்திக்காக அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 12

तांबूलवल्लीपत्रैश्च तथा पूगफलैः शुभैः । द्राक्षाजंब्वाम्रजफलैरक्रोडैर्दाडिमैरपि

தாம்பூலக் கொடியின் இலைகளாலும், மங்களமான பாக்குக் கனிகளாலும், மேலும் திராட்சை, ஜம்பு, மாம்பழம், வால்நட், மாதுளை முதலிய பழங்களாலும் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 13

बीजपूरफलैश्चैव दद्यादर्घ्यं सुभक्तितः । शंखतोयं समादाय तस्योपरि फलं शुभम्

பீஜபூர (எலுமிச்சை) பழங்களாலும் தூய பக்தியுடன் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். சங்கில் நீரை எடுத்து அதன் மேல் மங்களமான ஒரு பழத்தை வைக்க வேண்டும்।

Verse 14

मंत्रेणानेन विप्रेन्द्र केशवाय निवेदयेत् । पुनराचमनं देयमन्नदानादनंतरम्

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! இம்மந்திரத்தினாலேயே கேசவனுக்கு (அர்க்யத்தை) நிவேதிக்க வேண்டும். அன்னதானத்திற்குப் பின்பு உடனே மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

आर्तिक्यं च ततः कुर्यात्सर्वपापविनाशनम् । चतुर्दश्या नमस्कुर्याद्विष्णवे यतिरूपिणे

அதன்பின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ஆரத்தியைச் செய்ய வேண்டும். சதுர்தசி நாளில் யதி-ரூபமான விஷ்ணுவுக்கு வணங்க வேண்டும்।

Verse 16

पंचदश्या भ्रमः कार्यः सर्वदिक्षु द्विजैः सह । सप्तसागरजै स्तोयैर्दत्तैर्यत्फलमाप्यते

பஞ்சதசி நாளில் பிராமணர்களுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும். ஏழு சமுத்திரங்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நீரைத் தானம் செய்தால், அதனால் பெறும் பலன் அதே அளவில் கிடைக்கும்.

Verse 17

तत्तोयदानाच्च हरेः प्राप्यते विष्णुवल्लभैः । चतुर्वारभ्रमीभिश्च जगत्सर्वं चराचरम्

அந்த நீர்தானத்தால் விஷ்ணுவின் பிரிய பக்தர்கள் ஹரியை அடைகின்றனர். மேலும் நான்கு முறை பிரதட்சிணை செய்பவர்களால் அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் சூழப்பட்டதுபோல் ஆகிறது.

Verse 18

क्रांतं भवति विप्राग्र्य तत्तीर्थगमनादिकम् । षोडश्या देवसायुज्यं चिन्तयेद्योगवित्तमः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இதனால் அந்த தீர்த்த யாத்திரை முதலிய அனைத்தும் நிறைவேறுகின்றன. சோடசி திதியில் யோகஞானி தேவசாயுஜ்யம்—தெய்வத்துடன் ஒன்றுபடுதல்—தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 19

आत्मनश्च हरेर्नित्यं न मूर्तिं भावयेत्तदा । मूर्तामूर्तस्वरूप त्वाद्दृश्यो भवति योगवित्

அப்போது தன்னையோ ஹரியையோ குறித்து எந்தக் குறுகிய உருவ-கற்பனையும் செய்யக்கூடாது. ஏனெனில் அந்தத் தத்துவம் உருவமும் உருவமற்றதுமாக இருப்பதால், யோகி உண்மையான த்ரஷ்டாவாகிறான்.

Verse 20

तस्मिन्दृष्टे निवर्तेत सदसद्रूपजा क्रिया । आत्मानं तेजसां मध्ये चिन्तयेत्सूर्यवर्चसम्

அது தரிசனமானபோது ‘இருப்பு-இல்லை’ என்ற எண்ணங்களால் எழும் செயல் ஒழிகிறது. ஒளிகளின் நடுவே சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 21

अहमेव सदा विष्णुरित्यात्मनि विचारयन् । लभते वैष्णवं देहं जीवन्मुक्तो द्विजो भवेत्

உள்ளத்தில் ‘நானே எப்போதும் விஷ்ணுவே’ என்று இடையறாது சிந்திப்பவன் வைஷ்ணவ தேகத்தை அடைகிறான்; அந்தத் த்விஜன் வாழ்ந்தபடியே முக்தன் (ஜீவன்முக்தன்) ஆகிறான்.

Verse 22

चातुर्मास्ये विशेषेण योगयुक्तो द्विजो भवेत् । इयं भक्तिः समादिष्टा मोक्षमार्गप्रदे हरौ

புனிதமான சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் குறிப்பாகத் த்விஜன் யோகத்தில் இணைந்து நியமத்துடன் இருக்க வேண்டும். ஹரியிடத்தில் இப் பக்தி விதிக்கப்பட்டது; அது மோட்சப் பாதையை அளிக்கிறது.