Adhyaya 268

Verse 1

आनर्त उवाच । कर्मणा केन मर्त्ये च नराणां जायते वद । चक्रवर्तित्वमखिलं सर्वशत्रुविमर्दनम्

ஆனர்த்தன் கூறினான்—முனிவரே! மனித உலகில் எந்தக் கர்மத்தால் மனிதனுக்கு முழுமையான சக்கரவர்த்தித்துவம், அதாவது எல்லா பகைவரையும் அடக்கும் பேரரசாட்சி, உண்டாகிறது? கூறுங்கள்.

Verse 2

भर्तृयज्ञ उवाच । दुर्लभं भूमिपालत्वं सर्वपापैर्नराधिप । तपोभिर्नियमैर्दानैस्तथान्यैश्च शुभैर्व्रतैः

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—மனிதர்களின் அதிபதியே! பாவங்களால் சுமந்தவர்க்கு அரசாட்சி அரிது. தவம், நியமம், தானம் மற்றும் பிற நற்பிரதிஞ்ஞை (விரத)ங்களால் அது பெறப்படுகிறது.

Verse 3

यः पुनर्भूपतिर्भूत्वा पृथ्वीं दद्याद्धिरण्मयीम् । गौतमेश्वरदेवस्य पुरतः श्रद्धयान्वितः । चक्रवर्ती भवेन्नूनमेवमाह पितामहः

ஆனால் யார் அரசனாகி, நம்பிக்கையுடன், கௌதமேஸ்வர தேவனின் முன்னிலையில் ‘ஹிரண்மயீ ப்ருத்வீ’ (பொன்னுலகின் குறியீடான பூமிதானம்) அளிக்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாகச் சக்கரவர்த்தி ஆவான்—என்று பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறினார்.

Verse 4

मांधाता धुन्धुमारश्च हरिश्चंद्रः पुरूरवाः । भरतः कार्तवीर्यश्च षडेते चक्रवर्तिनः

மாந்தாதா, துந்துமாரன், ஹரிச்சந்திரன், புரூரவன், பரதன், கார்த்தவீர்யன்—இவ்வாறு இவ்வாறு ஆறுபேரும் புகழ்பெற்ற சக்கரவர்த்திகள்.

Verse 5

पृथ्वीदानं पुरा कृत्वा गौतमेश्वरसंनिधौ । दत्त्वा हिरण्मयीं पृथ्वीं सार्वभौमास्ततः स्थिताः

முன்னாளில் கௌதமேஸ்வரன் சன்னிதியில் ‘பிருத்வீதானம்’ செய்து, உலகின் பொன்ன்மய வடிவத்தைத் தானமாக அளித்தனர்; அதன் பின் அவர்கள் சார்்வபௌம அரசர்களாயினர்.

Verse 6

आनर्त उवाच । भगवन्केन विधिना दातव्या सा वसुन्धरा । अहं दास्यामि तां नूनं श्रद्धा मे महती स्थिता

ஆனர்த்தன் கூறினான்—பகவனே, அந்த வசுந்தரையை எந்த விதியினால் தானம் செய்ய வேண்டும்? நான் நிச்சயமாக அதைத் தானமாக அளிப்பேன்; எனது பெருஞ்சிரத்தை உறுதியாக நிலைத்துள்ளது.

Verse 7

भर्तृयज्ञ उवाच । कार्या पलशतेनोर्वी वृत्ताकारा नृपोत्तम । तदर्धेनाथवा शक्त्या पंचविंशत्पलात्मिका

பர்த்ருயஜ்ஞன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, தானத்திற்கான ‘பூமி’ வட்டவடிவமாக நூறு பல எடையுடன் செய்யப்பட வேண்டும்; அல்லது அதன் பாதி, அல்லது சக்திக்கேற்ப இருபத்தைந்து பல எடையுடன் செய்யலாம்.

Verse 9

धरादाने महाराज वित्तशाठ्यं विवर्जयेत् । नैव पंचपलादर्वाक्प्रदातव्या कथञ्चन । लवणेक्षुसुरासर्पिर्दधिदुग्धजलोद्भवाः । समुद्राः सप्त चैतांस्तु कक्षायां तत्र दर्शयेत्

தராதானத்தில், மகாராஜனே, செல்வம் பற்றிய வஞ்சகத்தை விலக்க வேண்டும். ஐந்து பல எடைக்குக் குறைவானதை எவ்விதத்திலும் தானமாக அளிக்கக் கூடாது. அங்கே உப்பு, கரும்புச்சாறு, சுரா, நெய், தயிர், பால், நீர் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றிய ஏழு சமுத்திரங்களைச் சுற்றுச் சுற்றாக வளையப்பட்டைகளாகக் காட்ட வேண்டும்.

Verse 10

जंबूप्लक्षकुशक्रौंचशाकशाल्मलिपुष्कराः । समुद्रान्सरितः सप्त द्वैगुण्येन प्रकल्पयेत्

ஜம்பூ, ப்லக்ஷ, குச, க்ரௌஞ்ச, ஶாக, ஶால்மலி, புஷ்கர எனும் ஏழு தீவுகளை அமைக்க வேண்டும்; மேலும் ஏழு சமுத்திரங்களையும் நதிகளையும் உரிய அளவோடு, ஒவ்வொன்றும் இரட்டிப்பு விரிவாக வருமாறு ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்।

Verse 11

महेन्द्रो मलयः सह्यो हिमवान्गंधमादनः । विंध्यः शृंगी च सप्तैव कल्पयेत्कुलपर्वतान्

மஹேந்திர, மலய, ஸஹ்ய, ஹிமவான், கந்தமாதன, விந்த்ய, ஶ்ருங்கீ—இவ்வேழு குலமலைகளையும் விதிப்படி உருவகப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 12

मध्ये प्रकल्पयेन्मेरुं दिक्षु विष्कम्भपर्वतान् । जंबून्यग्रोधनीपांश्च प्लक्षश्चैव तथा द्रुमान्

நடுவில் மேருமலையை நிறுவி, திசைகளில் தாங்கும் மலைகளை அமைக்க வேண்டும்; மேலும் ஜம்பூ, ந்யக்ரோத, நீப, ப்லக்ஷ முதலிய புனித மரங்களையும் உரியவாறு வரைய வேண்டும்।

Verse 13

गंगाद्याः सरितस्तत्र प्राधान्येन प्रकल्पयेत् । एवं निर्माप्य वसुधां सर्वां हेममयीं नृप

அங்கே கங்கை முதலிய நதிகளை முதன்மையுடன் அமைக்க வேண்டும். இவ்வாறு, அரசே, முழு பூமியையும் பொன்மய வடிவமாக உருவாக்கி,

Verse 14

मंडपं कारयेत्पश्चाद्यथापूर्वं प्रकल्पितम्

அதன் பின், முன் கூறிய விதிப்படி, முன்னரே நிர்ணயித்த முறையிலேயே மண்டபத்தை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

कुण्डानि तोरणान्येव ब्राह्मणग्रहपूजने । पूर्ववत्सकलं कृत्वा मध्ये वेदिं प्रकल्पयेत्

பிராமணர் மற்றும் கிரகத் தேவதைகளின் பூஜைக்காக குண்டங்களும் தோரணங்களும் அமைக்கப்பட வேண்டும். முன்போல அனைத்தையும் செய்து நடுவில் வேதியை நிறுவுக.

Verse 16

तत्र संस्थापयेत्पृथ्वीं पंचगव्येन पार्थिव । यथोक्तमंत्रैस्तल्लिंगैस्ततः शुद्धोदकेन तु

அங்கே, அரசே, பஞ்சகவ்யத்தால் பூமித் தத்துவத்தை முறையாக நிறுவுக. பின்னர் கூறப்பட்ட மந்திரங்களும் உரிய லிங்கச் சின்னங்களும் கொண்டு தூய நீரால் அபிஷேகம் செய்யுக.

Verse 17

इमं मे गंगे यमुने पंचनद्यस्त्रिपुष्करम् । श्रीसूक्तं पावमानं च हैमीं च तदनंतरम्

‘இது என் அர்ப்பணம்—ஓ கங்கை, ஓ யமுனை, ஓ பஞ்சநதிகள்; (இது) திரிபுஷ்கரம்; ஸ்ரீஸூக்தம்; பாவமானம்; அதன் பின் ஹைமீ’—இவ்வாறு வரிசையாக ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 18

स्नानकर्मणि योग्यांश स्वादिष्ठायनमुत्तमम्

ஸ்நானக் கிரியைக்கு மிகச் சிறந்ததும் ஏற்றதுமான பகுதி ‘ஸ்வாதிஷ்டாயன’ (எனப்படும் பாடப்பகுதி) ஆகும்.

Verse 19

एवं संस्नाप्य विधिवद्वासांसि परिधापयेत् । युवा सुवासा मंत्रेण सूक्ष्माणि विविधानि च

இவ்வாறு விதிப்படி ஸ்நானம் செய்து, ஆடைகள் அணிவிக்க வேண்டும். ‘யுவா ஸுவாசா’ மந்திரத்தால் நுண்மையான பலவகை துணிகளையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 20

ये भूतानामधीत्येवं ततः प्रोच्य प्रपूजयेत् । धूरसीति च मंत्रेण धूपं दद्यात्समाहितः

இவ்வாறு பூதத் தத்துவங்களுக்குரிய மந்திரங்களைப் பயின்று/ஜபித்து, பின்னர் அவற்றை உரைத்து முறையாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும். மனம் ஒருமித்து ‘தூரஸி’ மந்திரத்தால் தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 21

अग्निर्ज्योतीति मंत्रेण कुर्यादारार्तिकं ततः । अहमस्मीति मंत्रेण सप्तधान्यं प्रकल्पयेत्

பின்னர் ‘அக்னிர்ஜ்யோதி’ மந்திரத்தால் ஆரத்தி செய்ய வேண்டும். ‘அஹமஸ்மி’ மந்திரத்தால் சப்ததான்யம் (ஏழு தானியங்கள்) ஒழுங்குபடுத்தி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 22

एवं कृत्वाऽखिलं तस्या यजमानः सितांबरः । पुरः स्थितोंजलिं बद्ध्वा मंत्रानेतानुदाहरेत्

இவ்வாறு அவளுக்கான அனைத்தையும் செய்து முடித்த பின், வெள்ளை ஆடை அணிந்த யஜமானன் முன் நின்று கைகளை கூப்பி இம்மந்திரங்களை உரைக்க வேண்டும்.

Verse 23

त्वया संधार्यते विश्वं जगदेतच्चराचरम् । तव दानं करिष्यामि सांनिध्यं कुरु मेदिनि

உன்னாலேயே இந்த முழு உலகம்—சரமும் அசரமும்—தாங்கப்படுகிறது. ஓ மேதினி! உனக்கு இத்தானத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்; எனக்கு உன் சான்னித்யத்தை அருள்வாயாக.

Verse 24

शरीरेष्वपि भूतानां त्वं देवि प्रथमं स्थिता । ततश्चान्यानि भूतानि जलादीनि वसुन्धरे

ஹே தேவி! உயிர்களின் உடல்களிலும் நீயே முதலில் நிலைபெற்றுள்ளாய். அதன் பின், ஓ வசுந்தரா! நீர் முதலிய பிற பூத/தத்துவங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 25

ये त्वां यच्छंति ते भूयस्त्वां लभंते न संशयः । इह लोके परे चैव पार्थिवं रूपमाश्रिता

உம்மை தானமாக அர்ப்பணிப்போர், ஐயமின்றி மீண்டும் உம்மையே அடைவார்கள். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும், உமது பார்திவ ரூபத்தைச் சரணடைந்து அவர்கள் பலன் பெறுவர்।

Verse 26

एवं स्तुत्वा समादाय तोयं हेमाकृतिं नृप । वासुदेवं हृदि स्थाप्य मंत्रेणानेन कल्पयेत्

அரசே! இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து நீரை எடுத்துக் கொண்டு பொன்னுருவை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் இதயத்தில் வாசுதேவரை நிறுவி, இம்மந்திரத்தால் விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 27

पातालादुद्धृता येन पृथ्वी सा लोककारिणा । अस्या दानेन च सदा प्रीयतां मे जनार्दनः

பாதாளத்திலிருந்து பூமியை உயர்த்திய உலகநலக் கர்த்தரால்; இப்பூமியைத் தானமளிப்பதால் என் ஜனார்தனன் எப்போதும் மகிழ்வானாகட்டும்।

Verse 28

एवमुच्चार्य तत्तोयं तोयमध्ये परिक्षिपेत् । न भूमौ नैव हस्ते च ब्राह्मणस्य नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு உச்சரித்து அந்த நீரை நீரின் நடுவிலேயே வைக்க வேண்டும். அதை நிலத்தில் வைக்கவும் கூடாது; பிராமணரின் கையிலும் வைக்கக் கூடாது।

Verse 29

ततो विसर्जयेद्देवीं मन्त्रेणानेन भागशः । आगता च यथान्यायं पूजिता च यथाविधि

பின்னர் இம்மந்திரத்தால் தேவியைப் பகுதி பகுதியாக முறையாக விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி அழைக்கப்பட்டும் விதிமுறையின்படி பூஜிக்கப்பட்டும் இருந்தவளாகிய அவளை।

Verse 30

अस्माकं त्वं हितार्थाय यत्रेष्टं तत्र गम्यताम् । उस्रा वेदेति मंत्रेण समुच्चार्य ततः परम् । ब्राह्मणेभ्यः प्रदातव्या संविभज्य नराधिप

எங்கள் நலனுக்காக நீ விரும்பும் இடத்திற்குச் செல். பின்னர் ‘உஸ்ரா வேதே…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை உச்சரித்து, அதை பகிர்ந்து பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும், ஓ நராதிபா।

Verse 31

एवं ते सर्वमाख्यातं पृथिवीदानमुत्तमम् । शृणुयात्पार्थिवो भावी दाता जन्मनिजन्मनि

இவ்வாறு உனக்கு உத்தமமான ‘பூமிதானம்’ முழுமையாக விளக்கப்பட்டது. இதை கேட்கும் வருங்கால அரசன் பிறவி பிறவியாக தானியாகிறான்.

Verse 32

यो राजा पृथिवीं दद्याद्विधिनानेन पार्थिव । राज्यभ्रंशो न वंशेऽपि तस्य संजायते क्वचित्

ஓ அரசே, இவ்விதி படி பூமியை தானம் செய்கிற அரசனுக்கு, அவன் வம்சத்திலும் எந்நேரமும் அரசாட்சி வீழ்ச்சி ஏற்படாது.

Verse 33

राज्यभ्रंशसमोपेता ये दृश्यंते महीभुजः । न तैर्वसुन्धरा दत्ता ब्राह्मणानां धृतात्मनाम्

அரசாட்சி வீழ்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்டவர்களாகக் காணப்படும் அரசர்கள்—அவர்கள் தம்மடக்கமுள்ள பிராமணர்களுக்கு வஸுந்தரையை (பூமியை) தானமாக அளிக்கவில்லை.

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पृथ्वीदानं समाचरेत् । न हरेत्परदत्तां च कथंचिदपि मेदिनीम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் பூமிதானத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் பிறருக்குத் தானமாக அளிக்கப்பட்ட நிலத்தை எவ்விதத்திலும் கைப்பற்றக் கூடாது.

Verse 35

एतत्पुण्यं प्रशस्यं च पृथिवीदानमुत्तमम् । शृण्वतामपि राजेंद्र तद्देहाद्यघनाशनम्

இந்த பூமிதானம் மிகப் புண்ணியமானதும் பெரிதும் போற்றத்தக்கதுமாகும். அரசே, இதைச் செவிமடுத்தாலே உடலாதி தொடர்பான பாவங்கள் அழியும்.

Verse 36

आस्तां तावत्प्रदानं च पृथिव्याः पृथिवीपतेः । दातुः संप्रेरणं यस्या अज्ञानौघविनाशनम्

பூபதியே, பூமிதானத்தின் பெருமையை விட்டுவிடுவோம்; இப்புண்ணியத்தில் தானம் செய்யத் தூண்டும் உந்துதலே அறியாமையின் பெருவெள்ளத்தை அழிக்கிறது.

Verse 37

रूपवान्सुभगश्चैव तथा च प्रियदर्शनः । आधिव्याधिविनिर्मुक्तः पुत्रपौत्रसमन्वितः

இதன் பலனால் மனிதன் அழகுடையவனாகவும் நற்பேறுடையவனாகவும் இனிய தோற்றமுடையவனாகவும் ஆகிறான்; மனக்கிளேசமும் நோயும் நீங்கி, புத்ர-பௌத்திரங்களுடன் விளங்குவான்.

Verse 38

मेधावी जायते मर्त्यो दानस्यास्य प्रभावतः । इत्थंभूता महाराज कृत्वा राज्यमकण्टकम्

இந்த தானத்தின் பலனால் மனிதன் மேதையுடையவனாகப் பிறக்கிறான். மகாராஜா, இவ்வாறு வலிமை பெற்று, முட்களற்றது போல—தடைகளும் பகைவரும் அற்ற—அரசை நிறுவுவான்.

Verse 39

प्रीता विष्णोः पदं यांति शाश्वतं यन्निरामयम् । अन्यत्रापि धरादानात्प्रकुर्याच्चक्रवर्तिताम्

இந்த தானத்தால் மகிழ்ந்து அவர்கள் விஷ்ணுவின் நித்தியமான, துயரற்ற பதத்தை அடைவார்கள். மேலும் வேறிடத்திலும் பூமிதானத்தால் சக்கரவர்த்தித் தன்மை பெறலாம்.

Verse 40

एकजन्मांतरं यावत्सम्यग्दत्तं नृपोत्तमः । गौतमेश्वरदेवस्य यत्पुरा पुरतः कृतम्

அரசருள் சிறந்தவனே! கௌதமேஸ்வர தேவனின் திருச்சன்னிதியில் முன்பு முறையாக அளிக்கப்பட்ட தானம், ஒரு பிறவியளவும் பலன் தரும்.

Verse 41

सप्तजन्मांतरं यावत्प्रकरोति न संशयः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र देया मही नृप

அந்த தானம் ஏழு பிறவிகள்வரை செயல்படும்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே, அரசே, முழு முயற்சியுடன் அங்கே நிலதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 268

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गौतमेश्वरमाहात्म्ये पृथ्वीदानमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட கௌதமேஸ்வரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பிருத்வீதான மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 268ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.