Adhyaya 153

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति रूपतीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यग्विरूपो रूपवान्भवेत्

சூதர் கூறினார்—அங்கே மேலும் ஒரு ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘ரூபதீர்த்தம்’ எனப்படும். அங்கே முறையாக நீராடினால், உருவக்குறைவுள்ள மனிதனும் அழகுடையவனாக ஆகிறான்.

Verse 2

पूर्वं भगवता तेन ब्रह्मणा लोक कर्तृणा । सृष्टिं कृत्वा च विस्तीर्णां यथोक्तं च चतुर्विधाम्

முன்னொரு காலத்தில், உலகங்களைப் படைக்கும் பகவான் பிரம்மா, கூறப்பட்டபடியே விரிந்த நான்வகைச் சிருஷ்டியை உருவாக்கினார்.

Verse 3

ततः स चिन्तयामास रूपसंचयसंयुताम् । एकामप्सरसं दिव्यां देवमायां सृजाम्यहम्

பின்னர் அவர் சிந்தித்தார்—“அழகின் செல்வம் நிறைந்த ஒரே ஒரு தெய்வீக அப்சரஸை, தேவமாயையே நான் படைப்பேன்.”

Verse 4

ततश्च सर्वदेवानां समादाय तिलंतिलम् । रूपं च निर्ममे पश्चादत्याश्चर्यमयीं च ताम्

அப்போது அவர் எல்லாத் தேவர்களிடமிருந்தும் எள்ளளவு பங்குகளைச் சேர்த்து, பின்னர் அவளுடைய அழகுருவை அமைத்தார்; அவளை மிக அதிசயமயமாகப் படைத்தார்।

Verse 5

यां दृष्ट्वा क्षोभमापन्नः स्वयमेव पितामहः

அவளைக் கண்டதும், பிதாமஹன் (பிரம்மா) தானே கலக்கமடைந்தார்।

Verse 6

ततस्तां प्रेषयामास कैलासं प्रति पद्मजः । गच्छ देवि महादेवं प्रणमस्व शुचिस्मिते

அப்போது பத்மஜன் (பிரம்மா) அவளை கைலாசத்துக்கு அனுப்பி— “செல் தேவியே, மகாதேவரை வணங்கு, தூய புன்னகையுடையவளே” என்றான்।

Verse 7

ततः सा सत्वरं गत्वा कैलासं पर्वतोत्तमम् । अपश्यच्छंकरं तत्र निर्विष्टं पार्वतीसमम्

பின்னர் அவள் விரைந்து மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் சென்று, அங்கே பார்வதியுடன் அமர்ந்திருந்த சங்கரனை கண்டாள்।

Verse 9

शंकरोऽपि च तां दृष्ट्वा विस्मयं परमं गतः । सुदृष्टां नाकरोद्भीत्या पार्श्वस्थां वीक्ष्य पार्वतीम् । ततः प्रदक्षिणां चक्रे सा प्रणम्य महेश्वरम् । श्रद्धया परया युक्ता कृतांजलिपुटा स्थिता

சங்கரனும் அவளைக் கண்டதும் பேரதிசயத்தில் ஆழ்ந்தார்; ஆனால் மரியாதை-அச்சத்தால் அவளை முழுமையாக நோக்காமல், அருகில் நின்ற பார்வதியைப் பார்த்தார். பின்னர் அவள் மகேஸ்வரனை வணங்கி பிரதட்சிணம் செய்து; பரம பக்தியுடன் கைகூப்பி நின்றாள்।

Verse 10

यावद्दक्षिणपार्श्वस्था तावद्वक्त्रं स दक्षिणम् । प्रचकार महादेवस्तदुपाकृष्टलोचनः

அவள் அவரின் வலப்புறத்தில் நின்றிருந்த வரையில், மகாதேவன் தன் முகத்தை வலதுபுறமே திருப்பினான்; அவளால் ஈர்க்கப்பட்ட கண்களுடன் அவளை நோக்கினான்।

Verse 11

पश्चिमायां यदा साऽभूत्प्रदक्षिणवशाच्छुभा । पश्चिमं वदनं तेन तदर्थं च कृतं ततः

அந்த மங்கலமானவள் பிரதட்சிணையின் வலிமையால் மேற்புறத்துக்கு வந்தபோது, அதற்காகவே தேவன் மேற்கு முகத்தை உருவாக்கினான்।

Verse 12

एवमुत्तरसंस्थायां तस्यां देवेन शंभुना । उत्तरं वदनं क्लृप्तं गौरीभीतेन चेतसा । न ग्रीवां चालयामास कथंचिदपि स द्विजाः

அதேபோல் அவள் வடக்கில் நிலை கொண்டபோது, கௌரியின் அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் சம்பு தேவன் வடக்கு முகத்தை அமைத்தான்; ஓ இருபிறப்பினரே, அவன் எவ்விதத்திலும் கழுத்தை அசைக்கவில்லை।

Verse 13

एतस्मिन्नंतरे तत्र नारदो मुनिपुंगवः । अब्रवीत्पार्वतीं पश्चात्प्रणिपत्य महेश्वरम्

அந்நேரத்தில் அங்கே முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் முதலில் மகேஸ்வரனை வணங்கி, பின்னர் பார்வதியிடம் உரைத்தார்।

Verse 14

नारद उवाच । पश्य पार्वति ते पत्युश्चेष्टितं गर्हितं यथा । दृष्ट्वा रूपवतीं नारीं कृतं ।मुखचतुष्टयम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பார்வதி, பார்; உன் கணவரின் நடத்தை எவ்வளவு கண்டிக்கத்தக்கது! அழகிய பெண்ணைக் கண்டதும் அவர் தமக்காக நான்கு முகங்களை உருவாக்கினார்।

Verse 16

हास्यस्य पदवीमद्य त्वं गमिष्यसि पार्वति । सर्वासां देवपत्नीनां ज्ञात्वान्यासक्तमीश्वरम्

பார்வதி, இன்று எல்லா தேவபத்னிகளிடமும் நீ நகைப்பிற்குரியவளாவாய்; இறைவன் வேறொருத்தியில் ஆசை கொண்டான் என்று அவர்கள் அறிந்தவுடன்.

Verse 17

एतद्देवि विजानासि यादृक्चित्तं शिवोद्भवम् । अस्या उपरि वेश्याया निंदिताया विचक्षणैः

தேவி, சிவனிலிருந்து தோன்றிய மனம் எத்தகையதென்று நீ அறிவாய்; ஆயினும் அது விவேகிகள் நிந்திக்கும் இந்த வेश्यையிடமே சாய்கிறது.

Verse 18

समादाय निजे हर्म्य एतां संस्थापयिष्यति । परं लज्जासमोपेतो न ब्रवीति वचः शुभे

அவளை எடுத்துக் கொண்டு தன் அரண்மனையிலேயே நிறுவுவான்; ஆனால் வெட்கம் நிறைந்து, ஓ அழகியே, ஒரு சொல்லும் பேசமாட்டான்.

Verse 19

अहमेतद्विजानामि न त्वया सदृशी क्वचित् । अस्ति नारी तथाऽन्योपि विजानाति सुरेश्वरि

நான் இதை அறிவேன்—உன்னைப் போன்ற பெண் எங்கும் இல்லை; ஓ தேவராணியே, உன்னைப் போல உணரும் மற்றொரு பெண்ணும் இல்லை.

Verse 20

ततो निरोधया मास द्रुतं सा पर्वतात्मजा । सर्वनेत्राणि देवस्य महिषीधर्ममाश्रिता

அப்போது மலைமகள் விரைந்து (அவரை) அடக்கினாள்; சட்டபத்னியின் தர்மத்தை ஏற்று, தேவனின் எல்லா பார்வைகளையும் கட்டுப்படுத்தினாள்.

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे शैला विशीर्यंति समंततः । मर्यादां संत्यजंति स्म सर्वे च मकरालयाः

அந்நேரத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் மலைகள் பிளந்து போகத் தொடங்கின; மகரங்களின் ஆலயமான கடல்கள் அனைத்தும் தம் எல்லைமரியாதையை விட்டு விலகின.

Verse 22

प्रलयस्य समुत्थानं संजातं द्विजसत्तमाः । तावद्ब्रह्मदिनं प्राप्तं परमं सृष्टिलक्षणम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! பிரளயத்திலிருந்து எழுச்சி நிகழ்ந்தது; பின்னர் படைப்பின் இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்ட உன்னத ‘பிரம்ம தினம்’ வந்தடைந்தது.

Verse 23

निमेषेण पुनस्तस्य प्रलयस्य प्रजापतेः । ब्रह्मणः सा निशा प्रोक्ता सर्वं तोयमयं भवेत्

மீண்டும் ஒரு கணப்பொழுதில் பிரஜாபதியின் அந்தப் பிரளயம் நிகழ்கிறது; அதுவே ‘பிரம்மராத்திரி’ எனப் போற்றப்படுகிறது; அப்போது அனைத்தும் நீர்மயமாகிறது.

Verse 24

अथ तत्र गणाः सर्वे भृगिनंदिपुरःसराः । सोऽपि देवमुनिर्भीतस्तामुवाच सुरेश्वरीम्

அப்போது அங்கே ப்ருகி, நந்தி முன்னணியில் எல்லா கணங்களும் கூடின; அந்த தேவமுனியும் அஞ்சித் தேவர்களின் அரசியான தேவியை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 25

मुंचमुंच सुरज्येष्ठे देवनेत्राणि संप्रति । नोचेन्नाशः समस्तस्य लोकस्यास्य भविष्यति

‘ஓ தேவர்களில் மூத்தவளே! இப்பொழுதே தெய்வக் கண்களை விடுவி, விடுவி; இல்லையெனில் இந்த முழு உலகமும் அழிவுறும்.’

Verse 26

एवं प्रोक्ताऽपि सा देवी यावच्च न मुमोच तम् । तावद्देवेन लालाटं विसृष्टं लोचनं परम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டும் தேவி அவனை அத்தனை நேரமும் விடவில்லை; அப்போது தேவன் தன் நெற்றியிலிருந்து ஒரு பரமக் கணை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 27

कृपाविष्टेन लोकानां येन रक्षा प्रजायते । न शक्तो वारितुं देवीं प्राणेभ्योऽपि गरीयसीम्

உலகங்களின் மீது கருணையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு—அதனால் அவர்களின் காப்பு உண்டாக—உயிரைவிடவும் கனமான அந்த தேவியைத் தடுக்க அவனால் இயலவில்லை।

Verse 28

अंबिकां विबुधाः प्राहुस्त्र्यंबकाणि यतो द्विजाः । तस्मात्संकीर्त्यते लोके त्र्यंबकश्च सुरेश्वरः

ஓ இருபிறப்பாளனே! ஞானிகள் அம்பிகையை ‘த்ரியம்பகா’ (மூன்று கண்களுடையவள்) என அழைப்பதால், தேவர்களின் ஈசனும் உலகில் ‘த்ரியம்பகன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 29

ततः संत्यज्य तं देवं देवी पर्वतपुत्रिका । प्रोवाच कोपरक्ताक्षी पुरःस्थां तां तिलोत्तमाम्

அப்போது மலைமகளான தேவி அந்த தேவனை ஒதுக்கி வைத்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், முன்னால் நின்ற திலோத்தமையை நோக்கி பேசினாள்।

Verse 30

यस्मान्मे दयितः पापे त्वया रूपाद्विडंबितः । चतुर्वक्त्रः कृतस्तस्मात्त्वं विरूपा भव द्रुतम्

‘ஓ பாவியே! உன் அழகினால் நீ என் பிரியனை இகழ்ந்து அவனை நான்முகனாக்கினாய்; ஆகவே உடனே நீ விகார ரூபமடைவாயாக!’

Verse 31

ततः सा सहसा भूत्वा तत्क्षणाद्भग्ननासिका । शीर्णकेशा बृहद्दंता चिपिटाक्षी महोदरा

அப்பொழுதே அவள் அந்தக் கணமே திடீரென மூக்கு முறிந்தவளாய் ஆனாள். தலைமுடி சிதறி, பற்கள் பெரிதாய், கண்கள் தட்டையாக, வயிறு வீங்கியது.

Verse 32

अथ वीक्ष्य निजं देहं तथाभूतं वराप्सराः । प्रोवाच वेपमाना सा कृतांजलिपुटा स्थिता

பின்னர் அந்தச் சிறந்த அப்சரை தன் உடல் அவ்வாறு ஆனதைக் கண்டு நடுங்கி, கைகூப்பி நின்று கூறினாள்.

Verse 33

अहं संप्रेषिता देवि प्रणामार्थं त्रिशूलिनः । ब्रह्मणा तेन चायाता युष्माकं च विशेषतः

தேவி! திரிசூலதாரி இறைவன் (சிவன்) வணக்கம் செலுத்துமாறு என்னை அனுப்பினார். அதே பிரம்மாவும் என்னை அனுப்பினார்—சிறப்பாக உங்கள் திருவடிகளில் நமஸ்கரிக்கவே.

Verse 34

निर्दोषाया विरागायास्तस्माद्युक्तं न ते भवेत् । शापं दातुं प्रसादं मे तस्मात्त्वं कर्तुमर्हसि

நான் குற்றமற்றவள், விரோதமற்றவள்; ஆகையால் எனக்கு சாபம் அளிப்பது உமக்கு உகந்ததல்ல. எனவே சாபமல்ல, அருள்பிரசாதமே எனக்கு வழங்க வேண்டும்.

Verse 35

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीनं सत्यं च पार्वती । पश्चात्तापसमोपेता ततः प्रोवाच सुप्रियम्

அவளின் தாழ்மையான உண்மையான சொற்களை கேட்டுப் பார்வதி மனம் வருந்தி, பின்னர் தம் பிரியமானவளிடம் அன்புடன் கூறினாள்.

Verse 36

स्त्रीस्वभावात्समायातः कोपोऽयं त्वां प्रति द्रुतम् । तस्मादागच्छ गच्छावो मया सार्धं धरातले

பெண் இயல்பின் விரைவினால் உன்னை நோக்கி இந்தக் கோபம் உடனே எழுந்தது. ஆகவே வா; என்னுடன் சேர்ந்து பூமித்தளத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 37

तत्रास्ति रूपदं तीर्थं मया चोत्पादितं स्वयम् । माघशुक्लतृतीयायां स्नानार्थं विमलोदकम्

அங்கே அழகளிக்கும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அதை நான் தானே உருவாக்கினேன். மாக மாத சுக்ல த்ருதியை நாளில் நீராடுவதற்கு அதன் நீர் தூய்மையானது.

Verse 38

या नारी प्रातरुत्थाय तत्र स्नानं समाचरेत् । सा स्याद्रूपवती नूनमदृष्टे रविमंडले

எந்தப் பெண் அதிகாலையில் எழுந்து அங்கே நீராடுகிறாளோ, அவள் நிச்சயமாக அழகுடையவளாகிறாள்—சூரிய வட்டத்தைப் பார்க்குமுன்னே.

Verse 39

सदा माघे तृतीयायां तत्र स्नानं करोम्यहम् । अद्य सा तत्र यास्यामि स्नानाय कृतनिश्चया

மாக மாதத் த்ருதியை நாளில் நான் எப்போதும் அங்கே நீராடுவேன். இன்று கூட நீராட உறுதியான தீர்மானத்துடன் அங்கே செல்வேன்.

Verse 40

सूत उवाच । एवमुक्त्वा समादाय सा देवी तां तिलोत्तमाम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे रूपतीर्थं जगाम च

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி அந்த தேவி திலோத்தமையை உடன் அழைத்து, ஹாடகேஸ்வரப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் உள்ள ரூபதீர்த்தத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 41

तत्र स्नानं स्वयं चक्रे विधिपूर्वं सुरेश्वरी । तस्या ह्यनन्तरं सापि भक्तियुक्ता तिलोत्तमा

அங்கே தேவேஸ்வரி தேவியே விதிப்பூர்வமாகத் தாமே ஸ்நானம் செய்தாள். அவளுக்குப் பின்பு உடனே பக்தியுடன் திலோத்தமாவும் ஸ்நானம் செய்தாள்.

Verse 42

ततः कांतिमती जाता तत्क्षणादेव भामिनी । पूर्वमासीयद्थारूपा तथासाऽभूद्विशेषतः

அந்தக் கணமே அந்தப் பெண் ஒளிமிக்கவளானாள். தன் முன்னைய அழகுருவை மீண்டும் பெற்றாள்; மேலும் விசேஷமாக மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கினாள்.

Verse 43

अथ तुष्टिसमायुक्ता तां प्रणम्य सुरेश्वरीम् । प्रोवाच विस्मयाविष्टा हर्षगद्गदया गिरा

பின்பு திருப்தியால் நிறைந்தவளாய் அவள் தேவேஸ்வரி தேவியை வணங்கினாள். வியப்பில் ஆழ்ந்து, ஆனந்தம் குரல் தடுக்கப் பேசினாள்.

Verse 44

प्राप्तं रूपं महादेवि त्वत्प्रसादाच्चिरन्तनम् । ब्रह्मलोकं गमिष्यामि मामनुज्ञातुमर्हसि

மகாதேவி! உன் அருளால் எனக்கு என் சிரந்தனமான பழைய ரூபம் கிடைத்தது. இப்போது நான் பிரம்மலோகத்திற்குச் செல்கிறேன்; செல்ல அனுமதி அருள்வாயாக.

Verse 45

गौर्युवाच । वरं यच्छामि ते पुत्रि यत्किंचिद्धृदि संस्थितम् । तस्मात्प्रार्थय विश्रब्धा न वृथा मम दर्शनम्

கௌரி கூறினாள்—மகளே! உன் இதயத்தில் உள்ள எந்த விருப்பமாயினும் நான் வரமாக அளிக்கிறேன். ஆகவே அஞ்சாது வேண்டு; என் தரிசனம் வீணாகாது.

Verse 46

तिलोत्तमोवाच । अहमत्र करिष्यामि क्षेत्रे तीर्थं निजं शुभे । त्वत्प्रसादेन तद्देवि यातु ख्यातिं धरातले

திலோத்தமா கூறினாள்—ஓ மங்கள தேவியே, இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் நான் என் சொந்த தீர்த்தத்தை நிறுவுவேன். தேவி, உன் அருளால் அது பூமியெங்கும் புகழ்பெறுக।

Verse 47

त्वया तत्रापि कर्तव्यं वर्षांते स्नानमेव हि । हितार्थं सर्वनारीणां रूपसौभाग्यदायकम्

மேலும் நீயும் மழைக்கால முடிவில் அங்கே நிச்சயமாக நீராட வேண்டும். அது எல்லா பெண்களின் நலனுக்காகவும், அழகும் நல்வாழ்வும் அளிப்பதாகும்।

Verse 48

गौर्युवाच । चैत्रशुक्लतृतीयायां सदाहं त्वत्कृते शुभे । स्नानं तत्र करिष्यामि मध्याह्ने समुपस्थिते

கௌரி கூறினாள்—ஓ மங்களமே, உன் பொருட்டு சைத்ர சுக்ல த்ருதியை நாளில், மதியவேளை வந்தபோது, நான் எப்போதும் அங்கே நீராடுவேன்।

Verse 49

हितार्थं सर्वनारीणां तव वाक्यादसंशयम् । या तत्र दिवसे नारी तस्मिंस्तीर्थे करिष्यति

எல்லாப் பெண்களின் நலனுக்காக—உன் வாக்கினால் ஐயமின்றி—அந்த நாளில் அந்தத் தீர்த்தத்தில் எந்தப் பெண் நீராடுகிறாளோ...

Verse 50

स्नानं सा सौख्यसंयुक्ता भविष्यति सुखान्विता । स्पृहणीया च नारीणां सर्वासां धरणीतले

அவள் நீராடி நலமும் இன்பமும் பெற்றவளாகி, மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வாள். பூமியிலுள்ள எல்லாப் பெண்களிடமும் அவள் விரும்பத்தக்கவளாகவும் பின்பற்றத்தக்கவளாகவும் விளங்குவாள்।

Verse 51

पुरुषोऽपि सुभक्त्या यस्तत्र स्नानं करिष्यति । सप्तजन्मानि रूपाढ्यः ससौभाग्यो भविष्यति

உண்மையான பக்தியுடன் அங்கே நீராடும் ஆணும் ஏழு பிறவிகள் வரை அழகும் நற்பேறும் உடையவனாவான்.

Verse 52

सूत उवाच । एवमुक्ता तदा देव्या साप्सरा द्विजसत्तमाः । चक्रे कुण्डं सुविस्तीर्णं विमलोदप्रपूरितम्

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! தேவியின் வார்த்தையைக் கேட்ட அந்த அப்சரை, தூய்மையான களங்கமற்ற நீரால் நிரம்பிய மிக விரிந்த குண்டத்தை அமைத்தாள்.

Verse 53

उपकंठे ततस्तस्य स्थापयामास पार्वतीम् । ततो जगाम संहृष्टा ब्रह्मलोकं तिलोत्तमा

பின்னர் அந்தக் குண்டத்தின் கரையில் அவள் பார்வதியை நிறுவினாள். அதன் பின் உள்ளம் மகிழ்ந்து திலோத்தமா பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 54

ततः प्रभृति संजातं कुण्डमप्सरसा कृतम् । स्नानमात्रैर्नरैर्यत्र सौभाग्यं लभ्यते द्विजाः

அந்த நாள்முதல் அப்சரையால் செய்யப்பட்ட இந்தக் குண்டம் தோன்றிப் புகழ்பெற்றது. ஓ இருபிறப்பினரே! அங்கே நீராடுவதாலேயே மனிதர் நற்பேற்றைப் பெறுவர்.

Verse 55

नारीभिश्च विशेषेण पुत्रप्राप्तिरनुत्तमा । तथान्यदपि यत्किंचिद्वांछितं हृदये स्थितम्

பெண்களுக்கு விசேஷமாக ஒப்பற்ற புத்திரப் பெறுதல் உண்டாகும்; மேலும் உள்ளத்தில் நிலைத்துள்ள வேறு எந்த விருப்பமும் நிறைவேறும்.

Verse 153

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽप्सरःकुण्डोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपंचाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சுலோகங்களைக் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அப்ஸரஃகுண்டத்தின் தோற்ற மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் பெயருடைய 153ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।